🌹 လူ႕တစ္သက္၊ ရက္ သံုးေသာင္း သာ 🌹

🌹 လူ႕တစ္သက္၊ ရက္ သံုးေသာင္း သာ 🌹
**********************************

🎋 ကိန္းဂဏန္း ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ လန္႔သြားခဲ့သည္။
လူ႔ဘဝက တကယ္ပဲ ရက္သံုးေသာင္းပဲ ရွိတာလား။
မယံုလို႔ တြက္ၾကည့္လိုက္တယ္။
30,000÷ 365 = 83(ႏွစ္)
(ဥပမာတြက္​ကိန္​းတခုအျဖစ္​သာ)
ရက္​အတိအၾကမည္​သူမ်ွမသိ႐ွိပါ...

တကယ္ ၈၃ႏွစ္ထိ အသက္ရွင္ ခဲ့ရင္ေတာင္
ပွ်မ္းမွ် ရက္ ၃ေသာင္းပဲ ရွိပါသည္။
ဒါေတာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရက္ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ကို
မသိမသာေက်ာ္ခဲ့ သလဲဆိုတာ
ျပန္မႏႈတ္ၾကည့္ရေသးပါဘူး။

🎋 ကြၽန္ေတာ္ အစက လူ႔ဘဝကို ဖာသိဖာသာပဲထင္ခဲ့တာ။
ဒီေန႔ၿပီး မနက္ျဖန္။
မနက္ျဖန္ၿပီး သန္ဘက္ခါ။
သန္ဘက္ခါၿပီး ဖိန္းႏႊဲခါေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ဒီ ကိန္းဂဏာန္းကိုျမင္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွ
လူ႔ဘဝဟာ တုိတိုေလးပါလားဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။

🎋 သင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ၿပီး ေတြးခဲ့မိဖူးသလား။
သင့္ရဲ႕ဘယ္ႏွစ္ရက္က ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့လဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့သလဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က ေဒါသထြက္ခဲ့သလဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ျဖတ္သန္းခဲ့လဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က ျပီးျပည့္စံုတယ္ခံစားရလဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က အထီးက်န္တယ္ထင္ရသလဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က မိမိကိုယ္ကိုယ္ အတြက္လဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က သူတစ္ပါးအတြက္ ျဖစ္ခဲ့သလဲ?

🎋 ဒီေလာက္ လူ႔ဘဝ ရက္ေပါင္းတိုတိုေလး အတြင္းမွာ....
ဘယ္လို အခိုက္အတန္႔ေတြက တန္ဖိုးအရွိဆံုးအခ်ိန္ေတြလဲ?
လူ႔ဘဝဟာ တန္ဖိုးရွိမွန္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သိၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကမ်ား
သြားတန္ဖိုးထားေပးတတ္ၾကလို႔လဲ??

🎋 ေရွးလူႀကီးေတြေျပာဖူးတယ္။
" ေကာင္းကင္က အပ္တစ္စင္းနဲ႔
လူ႔ျပည္က အပ္တစ္စင္းထိဖို႔လြယ္မယ္..
လူျဖစ္ဖို႔က ခဲယဥ္းတယ္ ..
ဒါေပမယ့္ ေသဖို႔ကေတာ့ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲဘူးေဟ့ -"တဲ့။

🎋 ဒါ့ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔တစ္ရက္ အသက္ရွင္ႏိုင္သေရြ႕
တစ္ရက္ မိမိကိုယ္ကို ဘယ္လိုျမတ္နိုးရမလဲဆိုတာ
ေတြးတတ္ဖို႔လိုမယ္။
မိမိအိပ္မက္အတြက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနစဥ္
ေဘးက ျဖတ္သြားတဲ့ရႈခင္းကို ၾကည့္ဖို့လဲ မေမ့ပါနဲ႔။
လူ႔ဘဝ ရက္ သံုးေသာင္းရဲ႕ ကုန္ခါနီးက်မွ
ေဘးကရႈခင္းေတြ မၾကည့္ရမိပါလားလို႔
ေနာင္တရေနလဲ မထူးေတာ့ပါ။

🎋 မိမိကိုယ္ကို ေနရာလြတ္ေပးထားပါ။
မိမိရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကို အလုပ္က တစ္ကန္႔..
မိသားစုက တစ္ကန္႔ ခြဲထားပါ။
ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ေလးကိုနင္းသြားရင္း
ပန္းျခံထဲက ျမက္ခင္းၾကားက အုတ္လမ္းေလးေပၚေလွ်ာက္ၾကည့္ပါ။

🎋 ျငိမ္သက္တဲ့ညအခါမွာ
ဝရန္တာေပၚက ပလက္ကုလားထိုင္ေပၚထိုင္ရင္း
လေပၚက နတ္သမီးေလးနဲ႔ ယုန္ေျပးလႊားေဆာ့ကစားတာကို ၾကည့္ရင္း
ေကာင္းကင္ေပၚက မိမိရဲ႕ ၿဂိဳလ္ခြင္ကို ရွာၾကည့္ပသင္ရိ🎋 ေသေသခ်ာခ်ာ စူးစူးစိုက္စိုက္လုပ္ၾကည့္ပါ...
လူ႔ဘဝထဲက ပုန္းေအာင္းေနတဲ့
သင္လွည့္မၾကည့္ခဲ့တဲ့ ရႈခင္းလွလွေလးေတြ
အမ်ားႀကီး က်န္ေသးေနတယ္ဆိုတာ သင္ရိပ္စားမိလာမွာပါ။

🎋 အမည္မသိကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ေျပာဖူးတယ္။
" လူ႔ဘဝကိုခံစားတတ္တဲ့ထဲမွာ
သဘာဝကိုခံစားတတ္ျခင္းက အေကာင္းဆံုးျဖစ္တယ္တဲ့"
လူ႔ဘဝဟာ နဂိုကတည္းက
အေရာင္အေသြးစံုစံုလင္လင္ ရွိၿပီးသားပါ။
အလုပ္..ေက်ာင္း.. ပိုက္ဆံ.. ဂုဏ္ျဒပ္.. ေတြကလြဲရင္
အျခား ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သြားရွာေဖြဖို႔
အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။

🎋 အရသာရွိတဲ့ စားေသာက္ဖြယ္ရာ.. ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုဘဝ..
ျပာလဲ့လဲ့ေကာင္းကင္..
စိမ္းညိုညုိ ျမက္ခင္း..
ျဖဴေဖြးေဖြး တိမ္တိုက္..
က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ပင္လယ္ျပင္...
ျမင့္မားလွတဲ့ ေတာင္တန္းေတြ..
သီခ်င္း.. အေတြး.. တရားဓမၼ.. သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္..
စာေပ.. အားကစား.. ေတြဟာ ေက်ာင္းစာအုပ္ နဲ႔ အလုပ္ပဲကလြဲရင္
ရွာေဖြသင့္တဲ့အရာေတြပါ....

🎋 တကယ္လို႔ သင္က အလုပ္မွအလုပ္ပဲ..
ေက်ာင္းစာမွ ေက်ာင္းစာပဲလို႔ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္
အခ်ိန္ေပးၿပီး မိမိပတ္ဝန္းက်င္က အလွမ်ားကို
ခံစားၾကည့္လိုက္ပါ..
ဒီအခ်ိန္မွ မခံစားၾကည့္ရင္ ဘယ္အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားေနဦးမွာလဲ??
မိမိကုိယ္ကို ျမတ္ႏိုးတတ္ ခ်စ္တတ္ၿပီး
အျမင္မ်ားေျပာင္းလဲၾကည့္ေပးပါ။

🎋 ေကာင္းကင္က ဒီလိုပဲျပာတယ္။
သစ္ပင္ေတြက ဒီလိုစိမ္းစိုတယ္။
လူ႔ဘဝဟာလည္း တကယ္ေတာ့ ဒီလိုပဲ လွပတယ္။
ႏွစ္တစ္ေထာင္မွ တစ္ခါ မျဖစ္တဲ့လူ႔ဘဝကို
တန္ဖိုး ထားတတ္ႏိုင္ၾကပါေစ.....။

Credit to - စကားလက္ေဆာင္ တရားလက္ေဆာင္

Read More

အရြယ္ဆယ္ပါးေနဝင္ေတာ့မည္…

20တစ္ဝုိက္ အေပ်ာ္ႀကိဳက္
မိတ္လုိက္ရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္…

အလွပဆုံး 30 ႏွဳန္း
လူလုံးျပလ်ွက္ အခ်ိန္ကုန္…

40တစ္လႊား ဓနအား
ႀကြားလုံးထုတ္လ်က္ အခ်ိန္ကုန္…

50တစ္ကြက္ ဥာဏ္ထက္ျမတ္
ဥာဏ္နက္ထုတ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္…

60တစ္လႊား အားဆုတ္သြား
ႀကံဳးဝါးရင္းနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္…

70တြင္း ခါးမတင္း
ဟင္းခ်ရင္းနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္…

80မွာေတာ့ ခါးပင္ေကာ့
ေမာ့ေမာ့ႀကီးနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္…

90တစ္ေကြ႔ သတိေဝ႔
ေမ့ေမ့ႀကီးနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္…

ထုိင္၍မေကာင္း100ေညာင္း
လဲေလ်ာင္းရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္…

မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ႀကီး၏
သတိေပးဆုံးမစာ…

Read More

တရားျဖင့္ေသျခင္း (အခ်ိန္မဆြဲနဲ႔)

ကိုထြန္းသန္း( Maryland, U.S.A) - အသက္ ၄၉ ႏွစ္
သဲအင္း ေယာဂီအမွတ္ 187
ေယာဂီသစ္ တရားစခန္းဝင္ကာလ - March 2 - 13, 2018
ဘဝတပါးကူးေျပာင္းသည့္ေန႔ March 30, 2018

သဲအင္းဂူ ေယာဂီေဟာင္း ကိုထြန္းသန္း (Maryland, U.S.A) သည္ မဂၤလာဒံု၊ ကုန္းတလေပါင္ တိုက္ခြဲ ၃၂ သဲအင္းဂူ ဝိပႆနာ ဓမၼ ရိပ္သာတြင္ ေအာင္လံ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အရွင္ စႏၵိမာ ႀကီးၾကပ္ေသာ ေယာဂီသစ္ ၁၀ ရက္ အဓိ႒ာန္ တရားစခန္းပြဲ ( March 2 - 13, 2018) တြင္ သဒၶါတရားထက္တန္စြာ ျဖင့္ အသည္းကင္ဆာေရာဂါ ခံစားေနစဥ္မွာပင္ မဟာပလႅင္က်င့္စဥ္ ၅နာရီ ေအာင္ျမင္သည္ အထိ လာေရာက္ အားထုတ္ခဲ့ပါသည္။

ေယာဂီ ကိုထြန္းသန္းသည္၊ December 18, 2017 တြင္ ညာဘက္တျခမ္းေအာင့္၍ ဆရာဝန္ႏွင့္ ျပသရာမွ ေဆးစစ္ခ်က္အရ liver cancer stage 4 အျဖစ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ တုန္လႈပ္စြာ သိရွိ ခဲ့ရသည္။ သို႔ပါေသာ္လည္း Chemotherapy ကို လက္မခံခဲ့ဘဲ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ အစား အေသာက္ အထူးဆင္ျခင္ၿပီး Alternative medicine အျဖစ္ ဓာတ္စာမ်ားကိုသာ ေသာက္သံုးကာ မိမိ က်န္ရွိေနသည့္ လက္က်န္ကာလကို အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးျပဳခ်င္ေနခဲ့သည္။

January 12, 2018 တြင္ ကိုထြန္းသန္း ႏွင့္ interview ခဲ့စဥ္က သူ႔ရင္တြင္းမွ ခံစားခ်က္ကို ေအာက္ပါအတိုင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။ "ေသျခင္းကို တရားသေဘာနဲ႔ သိကၡာရွိရွိ ရင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။ ဒီလိုအေျခအေနေရာက္လို႔ ဆရာဝန္က ေျပာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူရဲေဘာေၾကာင္ၿပီး အိပ္ယာထဲလွဲေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြနဲ႔ မေနခ်င္ဘူး။ ဒီကိစၥမွာ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ သေဘာေတြ နားလည္ဖို႔ ဆရာလိုတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆမိတယ္။ "

ထိုအခ်ိန္မွစတင္၍ တိုက္ခြဲ ၃၂ သဲအင္းဂူေယာဂီ တစ္ဦး ၏ လမ္းၫႊန္မႈ ႏွင့္ မိမိခံစားလာရမည့္ ေဝဒနာ ႏွင့္ ေသျခင္းဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ရန္အတြက္ အာမခံႏွင့္ တရားျပသေပးေနသည့္ ေအာင္လံဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ထံတြင္ တရားအားထုတ္လိုသည့္ စိတ္မ်ားျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီး မတ္လ လူသစ္ တရားစခန္းပြဲသို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ့သည္။

ေအာင္လံဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ႏွင့္ တရားျပ တရားေထာက္မ်ား၊ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ား၊ ေဝယ်ာဝစၥအက်ိဳးေဆာင္မ်ားကလည္း သဒၶါတရားအျပည့္ ႏွင့္ တရားအားထုတ္ သည့္ ေယာဂီ ကိုထြန္းသန္းအား ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါသည္။

တရားစခန္းပြဲ အၿပီး March 16 တြင္အေမရိကန္သို႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ေအာင္လံ သၾကၤန္တရားစခန္း ၌လည္း တရားအားထုတ္လိုသည့္ ဆႏၵရွိခဲ့ပါေသးသည္။ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ အၾကာ March 30 ရက္ေန႔တြင္ ထိုေယာဂီသည္ (ေအာင္လံဆရာေတာ္ ဘုရား ျကီး ၏ ၾသဝါဒ စကားမ်ားထဲမွအတိုင္း) ေလာက ဇာတ္ခံုမွာ သားခန္း ေယာက္်ားခန္း အေဖခန္းတို႔ကို သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ျပီး US မွ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားမည့္ ေလယာဥ္ေပၚမွာပင္ ဇနီးသည္ေဘး၌ သူမအား မသိေစခဲ့ဘဲ ဝ႗္ေႂကြးမ်ားကိုဆပ္ကာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္ ဘဝတပါးသို႔ကူးေျပာင္းသြားခဲ့သည္။

ေအာင္လံဆရာေတာ္ဘုရားျကီး ၏ တရားထူးတရားျမတ္မ်ားကို အားထုတ္ခဲ့သည့္ အက်ိဳးမ်ားေၾကာင့္ အေသတတ္၍ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဘံုဘဝ တခုကိုေျပာင္းသြားပါလိမ့္ မည္ဟုလည္း အႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္မိပါသည္။ ဘဝ တပါးေျပာင္းသြားခ်ိန္တြင္ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္သူႏွင့္ ၃ ႏွစ္ အရြယ္ သမီးငယ္ တစ္ေယာက္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

ထိုသဲအင္းဂူ ေယာဂီသည္ ၎၏ မိတ္ေဆြ ျဖစ္သူ သဲအင္းဂူေယာဂီေဟာင္း တဦး ထံမွ ( တိုက္ခြဲ အမွတ္ ၃၂ သဲအင္းဂူ တရားစခန္းပြဲ ) တရားအေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို ၾကားရျပီးသည့္ေနာက္ သဒၶါတရားထက္သန္စြာျဖင့္ မတ္လ ေယာဂီသစ္ စခန္းကို ဝင္ေရာက္ဖို႔ ဆႏၵျပင္းျပခဲ့ၿပီး ေနမေကာင္းသည့္ၾကားမွ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံမွ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ အခ်ိန္မဆြဲဘဲ တေယာက္တည္း လာေရာက္အားထုတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

စာေရးသူ၏ ေရးသားေသာ post ကို ဖတ္ရေသာ ေယာဂီ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား အေနျဖင့္ ေအာင္လံ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးေဟာၾကားခဲ့သည့္ မပိုင္တဲ့ဘဝ မခိုင္တဲ့ တခဏ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္ သလို မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ သံသရာခရီးသည္ေတြ ပါလားလို႔ ေနာက္ထပ္ ဘဝ ဇာတ္လမ္းထဲ မဝင္မိေအာင္ ဤေယာဂီကို စံနမူနာယူလ်က္ ရက္ လ ႏွစ္ တို႔ကို အခ်ိန္မဆြဲဘဲ မိမိကို အေသတတ္၍ အေနျမတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးႏိုင္ေသာ ဆရာေကာင္းမ်ားထံတြင္ တရားထူးတရားျမတ္မ်ားရသည္အထိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ျကပါရန္ ႏွိူးေဆာ္ အသိေပးလိုက္ပါသည္။

စားႂကြင္း

ေယာဂီကိုထြန္းသန္းသည္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ ျပံဳးေနေၾကာင္း က်န္ရစ္သူ ဇနီးသည္က မ်က္ျမင္ ေတြ႕လုိက္ရသည္ဟု ၾကားသိရပါသည္။

က်န္ရစ္သူ မိသားစုဝင္မ်ား ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ကြယ္လြန္သူ၏ ဓာတ္ပံု အား ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။ သို႔ပါေသာ္လည္း က်န္ရစ္သူ မိသားစု ဝင္မ်ားကို ငဲ့ၫွာေသာအားျဖင့္ ဓမၼ႐ုပ္ခႏၶာပံုအား ခ်န္လွပ္ခဲ့ ပါသည္။
Thu Thu

Read More

ကိေလသာ ၁၀ ပါး

၀ိပႆနာပြားမ်ားရျခင္းေၾကာင့္ မဂ္ကိုရသည္။  မဂ္ကိုရေသာေၾကာင့္ ဆိုင္ရာ ကိေလသာေသသည္။
ကိေလသာေသေသာ္ေၾကာင့္ အပါယ္တံခါး ပိတ္ၿပီး နိဗၺာန္၀င္သည္။
စိတ္ကိုညစ္ႏြမ္းေစေၾကာင္း ပူေလာင္ေစျခင္းကို ကိေလသာဟုေခၚသည္။
ကိေလသာ အက်ယ္အားျဖင့္ ေထာင့္ငါးရာ... အက်ဥ္းအားျဖင့္ ၁၀ ပါး႐ွိ၏။

ယင္းတို႔မွာ...
••••••••••••
🍃..စြဲလမ္းတပ္မက္ေသာ
#ေလာဘ

🌸..စိတ္ဆိုးအမ်က္ထြက္ေသာ
#ေဒါသ

🌾..အမွားကိုသာသိေသာ
#ေမာဟ

🍀..ေထာင္လႊားတက္ႂကြျခင္း...
#မာန

🍂..ပုဂိၢဳလ္ သတၱ၀ါ႐ွိသည္ဟု အယူမွားျခင္း...
#ဒိ႒ိ

🌺.. ငါသည္ အရင္ကျဖစ္ခဲ့သလား စသည္ျဖင့္ ယံုမွားျခင္း ...
#၀ိစိကိစၦာ

🌿..စိတ္၏ေလးလံထိုင္းမိႈင္း ( ငိုက္မ်ဥ္း) ျခင္း...
#ထိန

🌷..စိတ္ပ်ံ့လြင့္ျခင္း...
#ဥဒၶစၥ

🌴..အကုသိုလ္မွမ႐ွက္ျခင္း...
#အဟိရိက

🌲..အကုသိုလ္မွ မေၾကာက္ျခင္း...
#အေနာတၱပၸ
               ...... ဟူ၍ျဖစ္သည္။
Credit: dhammasarpay

# Unicode Version ျဖင့္ ဖတ္ပါ #

ဝိပဿနာပွားများရခြင်းကြောင့် မဂ်ကိုရသည်။  မဂ်ကိုရသောကြောင့် ဆိုင်ရာ ကိလေသာသေသည်။
ကိလေသာသေသော်ကြောင့် အပါယ်တံခါး ပိတ်ပြီး နိဗ္ဗာန်ဝင်သည်။
စိတ်ကိုညစ်နွမ်းစေကြောင်း ပူလောင်စေခြင်းကို ကိလေသာဟုခေါ်သည်။
ကိလေသာ အကျယ်အားဖြင့် ထောင့်ငါးရာ... အကျဉ်းအားဖြင့် ၁၀ ပါးရှိ၏။

ယင်းတို့မှာ...
••••••••••••
🍃..စွဲလမ်းတပ်မက်သော
#လောဘ

🌸..စိတ်ဆိုးအမျက်ထွက်သော
#ဒေါသ

🌾..အမှားကိုသာသိသော
#မောဟ

🍀..ထောင်လွှားတက်ကြွခြင်း...
#မာန

🍂..ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါရှိသည်ဟု အယူမှားခြင်း...
#ဒိဋ္ဌိ

🌺.. ငါသည် အရင်ကဖြစ်ခဲ့သလား စသည်ဖြင့် ယုံမှားခြင်း ...
#ဝိစိကိစ္ဆာ

🌿..စိတ်၏လေးလံထိုင်းမှိုင်း ( ငိုက်မျဉ်း) ခြင်း...
#ထိန

🌷..စိတ်ပျံ့လွင့်ခြင်း...
#ဥဒ္ဓစ္စ

🌴..အကုသိုလ်မှမရှက်ခြင်း...
#အဟိရိက

🌲..အကုသိုလ်မှ မကြောက်ခြင်း...
#အနောတ္တပ္ပ
               ...... ဟူ၍ဖြစ်သည်။
Credit: dhammasarpay

Read More

ပဋာစာရီ ကို ဘုရား ဘာ တရား ေဟာခဲ့တာလဲ

ပဋာစာရီေထရီမျကီး လင္ေသ သားေသလို႔႐ူးသြားတဲ့အေၾကာင္းေတာ့ လူတိုင္းဖတ္ဖူးၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္
အ႐ူးတပိုင္းျဖစ္ေနလို႔ အ၀တ္ေတာင္မကပ္ေတာ့တဲ့အေျခအေနကေနၿပီး ျမတ္ဘုရား က ဘာတရားမ်ားေဟာလိုက္လို႔
အ႐ူးေပ်ာက္သြားရတာလဲလို႔သိခ်င္မိလို႔ ႐ွာေဖြျပီး သိလိုက္ရတဲ့တရားကိုျပန္ျဖန္႔ေ၀လိုက္ပါတယ္

ခ်စ္သမီး ပဋာစာရီ အိုရလိမ့္အံုးမယ္၊ နာရလိမ့္အံုးမယ္၊ ေသရလိမ့္အံုး မယ္ဆိုတဲ့ အိုျခင္း နာျခင္း ေသျခင္း မရွိဘူးလားလို႔-ျမတ္စြာဘုရားက ေမး ေတာ့၊ ပဋာစာရီ က အိုျခင္း, နာျခင္း, ေသျခင္းတရား ရွိပါတယ္ဘုရား၊ ထိုအိုျခင္း, နာျခင္း, ေသျခင္းတရား ရွိပါလွ်င္ မအို, မနာ, မေသတဲ့ တရား
ေကာ မရွိဘူးလားလို႔ေမးတယ္။ ပဋာစာရီက မအို, မနာ, မေသတဲ့ တရားလဲ ရွိပါတယ္ဘုရား။ အိုျခင္း, နာျခင္း, ေသျခင္းတရားလဲရွိတယ္၊ မအို, မနာ, မေသတဲ့ တရား လဲရွိတယ္ဆိုလွ်င္ ထိုအိုျခင္း, နာျခင္း, ေသျခင္းတရားကို သင္မေၾကာက္ဘူး လားလို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေမးေတာ့၊ ပဋာစာရီ က အိုျခင္း, နာျခင္း, ေသျခင္း တရားကို ေၾကာက္ပါတယ္ဘုရား။

☆ အိုျခင္း, နာျခင္း, ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္လွ်င္ မအို,မနာ, မေသတဲ့တ ရားကို ရွာမွေပါ့။ သည္ေတာ့ပဋာစာရီက ေလွ်ာက္ထားသည္မွာ အရွင္ဘုရား က အိုျခင္း, နာျခင္း, ေသျခင္းတရား ေၾကာက္လွ်င္ မအို, မနာ, မေသတဲ့တ
ရားရွာရမယ္လို႔ အမိန္႔ရွိတယ္။ တပည့္ေတာ္မ ဘယ္လို ရွာရပါမည္လဲ ဘုရား လို႔ ေလွ်ာက္ထားျပန္ေတာ့ သူတပါးကိုလဲမခ်စ္ႏွင့္၊ မိမိကိုယ္ကိုလဲ မခ်စ္ႏွင့္လို႔ အမိန္႔ရွိေတာ့၊ ပဋာစာရီ က တပည့္ေတာ္မ ကေတာ့ ခ်စ္ေသးတယ္ ဘုရား-ခ်စ္
ေသးတာဘဲ၊ မခ်စ္ဘဲ ရွိပါ့မလားဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မ သားကေလး က မ်က္ လံုးျပဴးကေလးနဲ႔ မ်က္ေတာင္ေကာ့ကေလးနဲ့ ပလီပလာ တီတီတာတာ အလြန္ ေျပာတတ္တယ္ဘုရား-ေျပာတတ္တယ္။ သည္ေတာ့ တပည့္ေတာ္မ က ခ်စ္
တာေပါ့ ဘုရား-ခ်စ္တာေပါ့…ဟု ေလွ်ာက္ထားတယ္။
☆ သည္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား က မိန္႔ေတာ္မူသည္မွာ သင္ခ်စ္တယ္ဆိုတာဟာ မသိလို႔ ခ်စ္တာ၊ သိလွ်င္ သင္မခ်စ္ဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္-မသိလို႔လိုခ်င္၊ လိုခ်င္လို႔ စြဲလမ္း၊ စြဲလမ္းေတာ့ ျပဳလုပ္၊ ျပဳလုပ္ေတာ့-ရရွိ၊ ရရွိေတာ့-ခံၾက၊ ခံရလိမ့္မယ္။

☆ မသိတာကက အဝိဇၨာလို႔ ေခၚတယ္၊ လိုခ်င္တာက တဏွာလို႔ ေခၚတယ္၊ စြဲလမ္းတာက ဥပါဒါန္လို႔ ေခၚတယ္။ ျပဳလုပ္တာက သခၤါရလို႔ ေခၚတယ္၊ ရရွိ တာက ဘဝလို႔ ေခၚတယ္၊ အဝိဇၨာႏွင့္ တဏွာ ႏွစ္ပင္ပူးလို႔ အေၾကာင္းျပဳလိုက္
ေတာ့ေလ….ဇာတိတရားၾကီး ရတာေပါ့…။ အဲဒီ ဇာတိတရား ဝဋ္ေကာင္ၾကီး ရမွျဖင့္ ခံရလိမ့္မယ္၊ မညဥ္းႏွင့္၊
သင့္ၾကည့္ပါလား ရြာစဥ္က်ယ္ တလယ္လယ္ ႏွင့္ မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္၊ ရင္ထဲႏွလံုးထဲ ကြဲမတတ္, ေဆြးမတတ္, ပြင့္မ
တတ္ သင္ခံရတယ္၊ ဘယ့္အတြက္ ခံရတယ္၊ ကိုဒါသခ်စ္မိလို႔ သင္ခံရတယ္၊ဘယ္အတြက္ ခ်စ္မိတယ္၊ မသိလို႔ ခ်စ္မိတယ္၊ သိလွ်င္ သင္ မခ်စ္ဘူး မခ်စ္လွ်င္ နင္သည္လိုခံရမွာ မဟုတ္ဘူး သင့္သားကေလးေတြကို သင္ခ်စ္မိလို႔ခံရတယ္၊ ဘယ့္အတြက္ သင္ခ်စ္မိတယ္၊ သင္မသိလို႔ ခ်စ္မိတယ္၊ သိလွ်င္ သင္မခ်စ္ဘူး မခ်စ္လွ်င္ သင္သည္လို ခံရမွာမဟုတ္ဘူး။
☆ ဟဲ့-ပဋာစာရီ သင္ သညာ၏အလိမ္ကို ခံေနရပါေပါ့ကလား၊ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သင္က-ခ်စ္ခ်င္လို႔ ခ်စ္တာမဟုတ္ဘူး၊ သညာက လိမ္ထားလို႔ သင္ခ်စ္ေနတာ။ ဘယ္လို လိမ္ထားသလဲ ဆိုပါလွ်င္… တရားေတာ္ၾကီး က အနိစၥလို႔ဆိုတယ္၊ သ ညာက နိစၥလို႔ လိမ္ထားတယ္။ တရားေတာ္ၾကီးက ဒုကၡလို႔ဆိုတယ္၊ သညာ က သုခလို႔လိမ္ထားတယ္။ တရားေတာ္ၾကီးက အနတၱလို႔ဆိုတယ္၊ သညာက အတၱလို႔ လိမ္ထားတယ္။ တရားေတာ္ၾကီးက အသုဘလို႔ဆိုတယ္။ သညာက သုဘလို႔ လိမ္ထားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္“ျမင္တာကို သညာဖံုးတယ္၊ သညာကို သကၤာရွင္းမွ သကၤာ
ကင္းမယ္၊ ျမင္တာကို သညာဖံုးတယ္၊ သညာကို သကၤာ မရွင္းေတာ့-သကၤာ မကင္းတယ္”။ သညာ၏အလိမ္ကို ခံေနရလို႔ ဒုကၡေရာက္တယ္။

အဲသည္လိမ္ထားတဲ့ သညာကို သကၤာ ရွင္းလိုက္ပါေတာ့လား ဟု ျမတ္စြာ ဘုရားက မိန္႔ေတာ္မူေတာ့မွ ပဋာစာရီက သကၤာရွင္းဆိုတာ ဘယ္လိုရွင္း ရမွာလဲ ဘုရားဟု ျပန္၍ ေလွ်ာက္ထားေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက သတိပ႒ာန္
ေလးပါးႏွင့္ ရွင္းရလိမ့္မယ္။ သတိပ႒ာန္ ေလးပါး ကိုရႈေတာ့ သတိပ႒ာန္ ေလး ပါးက သကၤာရွင္းေပးလိမ့္မယ္၊ မိမိ“ခႏၶာကိုယ္”ႏွာသီးဝ ေခၚတဲ့ ကာယတံခါး ကို ထြက္ေလဝင္ေလျဖစ္တဲ့ ေဖာ႒ဗၺာရံုကတိုးထိေတာ့-သိ၊ သိတဲ့အေပၚမွာ သတိထားျပီး ေနမွျဖင့္ သတိပ႒ာန္ေလးပါး ျပည့္စံုေနျပီ။
☆ ျပည့္စံုပံုကား….ထိမႈကို သတိျပဳေနတာက ကာယႏုပႆ နာ သတိပ႒ာန္ လို႔ ေခၚတယ္၊ ေကာင္း မေကာင္းခံစားမႈ သေဘာကို သတိျပဳေနတာက ေဝဒနာ ႏုပႆ နာ သတိပ႒ာန္လို႔ေခၚတယ္၊ ထိမႈသေဘာကို သတိျပဳေနတာက စိတၱာ
ႏုပႆ နာ သတိပ႒ာန္လို႔ေခၚတယ္။ အဘိဇၩာေဒါမနႆ ကို လ်စ္လ်ဴ ရႈျပီး သူ႔ သေဘာအတိုင္း သူျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတာကို သတိျပဳေနတာက ဓမၼာႏုပ ႆ နာသတိပ႒ာန္လို႔ေခၚတယ္။

☆ အဲဒီ သတိပ႒ာန္ ေလးပါးကိုရႈေတာ့ ကာယာႏုပႆ နာ သတိပ႒ာန္ က သု ဘသညာကို ရွင္းေပးလိမ့္မယ္၊ ေဝဒနာႏုပႆ နာ သတိပ႒ာန္က သုခသညာ ကို ရွင္းေပးလိမ့္မယ္၊ စိတၱာႏုပႆ နာ သတိပ႒ာန္ က နိစၥ သညာကို ရွင္းေပး
လိမ့္မယ္။ ဓမၼာႏုပႆ နာ သတိပ႒ာန္ က အတၱသညာကို ရွင္းေပးလိမ့္မယ္။ ပဋာစာရီ သတိပ႒ာန္ေလးပါးကို ရႈလိုက္ပါေတာ့လား၊ မိမိ၏ခႏၶာကိုယ္ အတြင္းက အပူဓာတ္ကို ရႈလိုက္-ရႈလိုက္လို႔ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ၾကီးက ခိုင္းေတာ့၊ ပဋာစာရီ သည္ ျမတ္စြာဘုရား ခိုင္းေတာ္မူသည့္အတိုင္းရႈလိုက္ေတာ့ ဓမၼစကၡဳံ ပြင့္သြားပါေတာ့တယ္။
Credit: Original

#Unicode Version#
ပဋာစာရီထေရီမကြီး လင်သေ သားသေလို့ရူးသွားတဲ့အကြောင်းတော့ လူတိုင်းဖတ်ဖူးကြလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်
အရူးတပိုင်းဖြစ်နေလို့ အဝတ်တောင်မကပ်တော့တဲ့အခြေအနေကနေပြီး မြတ်ဘုရား က ဘာတရားများဟောလိုက်လို့
အရူးပျောက်သွားရတာလဲလို့သိချင်မိလို့ ရှာဖွေပြီး သိလိုက်ရတဲ့တရားကိုပြန်ဖြန့်ဝေလိုက်ပါတယ်

ချစ်သမီး ပဋာစာရီ အိုရလိမ့်အုံးမယ်၊ နာရလိမ့်အုံးမယ်၊ သေရလိမ့်အုံး မယ်ဆိုတဲ့ အိုခြင်း နာခြင်း သေခြင်း မရှိဘူးလားလို့-မြတ်စွာဘုရားက မေး တော့၊ ပဋာစာရီ က အိုခြင်း, နာခြင်း, သေခြင်းတရား ရှိပါတယ်ဘုရား၊ ထိုအိုခြင်း, နာခြင်း, သေခြင်းတရား ရှိပါလျှင် မအို, မနာ, မသေတဲ့ တရား
ကော မရှိဘူးလားလို့မေးတယ်။ ပဋာစာရီက မအို, မနာ, မသေတဲ့ တရားလဲ ရှိပါတယ်ဘုရား။ အိုခြင်း, နာခြင်း, သေခြင်းတရားလဲရှိတယ်၊ မအို, မနာ, မသေတဲ့ တရား လဲရှိတယ်ဆိုလျှင် ထိုအိုခြင်း, နာခြင်း, သေခြင်းတရားကို သင်မကြောက်ဘူး လားလို့ မြတ်စွာဘုရားက မေးတော့၊ ပဋာစာရီ က အိုခြင်း, နာခြင်း, သေခြင်း တရားကို ကြောက်ပါတယ်ဘုရား။

☆ အိုခြင်း, နာခြင်း, သေခြင်းတရားကို ကြောက်လျှင် မအို,မနာ, မသေတဲ့တ ရားကို ရှာမှပေါ့။ သည်တော့ပဋာစာရီက လျှောက်ထားသည်မှာ အရှင်ဘုရား က အိုခြင်း, နာခြင်း, သေခြင်းတရား ကြောက်လျှင် မအို, မနာ, မသေတဲ့တ
ရားရှာရမယ်လို့ အမိန့်ရှိတယ်။ တပည့်တော်မ ဘယ်လို ရှာရပါမည်လဲ ဘုရား လို့ လျှောက်ထားပြန်တော့ သူတပါးကိုလဲမချစ်နှင့်၊ မိမိကိုယ်ကိုလဲ မချစ်နှင့်လို့ အမိန့်ရှိတော့၊ ပဋာစာရီ က တပည့်တော်မ ကတော့ ချစ်သေးတယ် ဘုရား-ချစ်
သေးတာဘဲ၊ မချစ်ဘဲ ရှိပါ့မလားဘုရား၊ တပည့်တော်မ သားကလေး က မျက် လုံးပြူးကလေးနဲ့ မျက်တောင်ကော့ကလေးနဲ့ ပလီပလာ တီတီတာတာ အလွန် ပြောတတ်တယ်ဘုရား-ပြောတတ်တယ်။ သည်တော့ တပည့်တော်မ က ချစ်
တာပေါ့ ဘုရား-ချစ်တာပေါ့…ဟု လျှောက်ထားတယ်။
☆ သည်တော့ မြတ်စွာဘုရား က မိန့်တော်မူသည်မှာ သင်ချစ်တယ်ဆိုတာဟာ မသိလို့ ချစ်တာ၊ သိလျှင် သင်မချစ်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့်-မသိလို့လိုချင်၊ လိုချင်လို့ စွဲလမ်း၊ စွဲလမ်းတော့ ပြုလုပ်၊ ပြုလုပ်တော့-ရရှိ၊ ရရှိတော့-ခံကြ၊ ခံရလိမ့်မယ်။

☆ မသိတာကက အဝိဇ္ဇာလို့ ခေါ်တယ်၊ လိုချင်တာက တဏှာလို့ ခေါ်တယ်၊ စွဲလမ်းတာက ဥပါဒါန်လို့ ခေါ်တယ်။ ပြုလုပ်တာက သင်္ခါရလို့ ခေါ်တယ်၊ ရရှိ တာက ဘဝလို့ ခေါ်တယ်၊ အဝိဇ္ဇာနှင့် တဏှာ နှစ်ပင်ပူးလို့ အကြောင်းပြုလိုက်
တော့လေ….ဇာတိတရားကြီး ရတာပေါ့…။ အဲဒီ ဇာတိတရား ဝဋ်ကောင်ကြီး ရမှဖြင့် ခံရလိမ့်မယ်၊ မညဉ်းနှင့်၊
သင့်ကြည့်ပါလား ရွာစဉ်ကျယ် တလယ်လယ် နှင့် မစားနိုင် မသောက်နိုင်၊ ရင်ထဲနှလုံးထဲ ကွဲမတတ်, ဆွေးမတတ်, ပွင့်မ
တတ် သင်ခံရတယ်၊ ဘယ့်အတွက် ခံရတယ်၊ ကိုဒါသချစ်မိလို့ သင်ခံရတယ်၊ဘယ်အတွက် ချစ်မိတယ်၊ မသိလို့ ချစ်မိတယ်၊ သိလျှင် သင် မချစ်ဘူး မချစ်လျှင် နင်သည်လိုခံရမှာ မဟုတ်ဘူး သင့်သားကလေးတွေကို သင်ချစ်မိလို့ခံရတယ်၊ ဘယ့်အတွက် သင်ချစ်မိတယ်၊ သင်မသိလို့ ချစ်မိတယ်၊ သိလျှင် သင်မချစ်ဘူး မချစ်လျှင် သင်သည်လို ခံရမှာမဟုတ်ဘူး။
☆ ဟဲ့-ပဋာစာရီ သင် သညာ၏အလိမ်ကို ခံနေရပါပေါ့ကလား၊ ချစ်တယ်ဆိုတာ သင်က-ချစ်ချင်လို့ ချစ်တာမဟုတ်ဘူး၊ သညာက လိမ်ထားလို့ သင်ချစ်နေတာ။ ဘယ်လို လိမ်ထားသလဲ ဆိုပါလျှင်… တရားတော်ကြီး က အနိစ္စလို့ဆိုတယ်၊ သ ညာက နိစ္စလို့ လိမ်ထားတယ်။ တရားတော်ကြီးက ဒုက္ခလို့ဆိုတယ်၊ သညာ က သုခလို့လိမ်ထားတယ်။ တရားတော်ကြီးက အနတ္တလို့ဆိုတယ်၊ သညာက အတ္တလို့ လိမ်ထားတယ်။ တရားတော်ကြီးက အသုဘလို့ဆိုတယ်။ သညာက သုဘလို့ လိမ်ထားတယ်။ အဲဒါကြောင့်“မြင်တာကို သညာဖုံးတယ်၊ သညာကို သင်္ကာရှင်းမှ သင်္ကာ
ကင်းမယ်၊ မြင်တာကို သညာဖုံးတယ်၊ သညာကို သင်္ကာ မရှင်းတော့-သင်္ကာ မကင်းတယ်”။ သညာ၏အလိမ်ကို ခံနေရလို့ ဒုက္ခရောက်တယ်။

အဲသည်လိမ်ထားတဲ့ သညာကို သင်္ကာ ရှင်းလိုက်ပါတော့လား ဟု မြတ်စွာ ဘုရားက မိန့်တော်မူတော့မှ ပဋာစာရီက သင်္ကာရှင်းဆိုတာ ဘယ်လိုရှင်း ရမှာလဲ ဘုရားဟု ပြန်၍ လျှောက်ထားတော့ မြတ်စွာဘုရားက သတိပဋ္ဌာန်
လေးပါးနှင့် ရှင်းရလိမ့်မယ်။ သတိပဋ္ဌာန် လေးပါး ကိုရှုတော့ သတိပဋ္ဌာန် လေး ပါးက သင်္ကာရှင်းပေးလိမ့်မယ်၊ မိမိ“ခန္ဓာကိုယ်”နှာသီးဝ ခေါ်တဲ့ ကာယတံခါး ကို ထွက်လေဝင်လေဖြစ်တဲ့ ဖောဋ္ဌဗ္ဗာရုံကတိုးထိတော့-သိ၊ သိတဲ့အပေါ်မှာ သတိထားပြီး နေမှဖြင့် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါး ပြည့်စုံနေပြီ။
☆ ပြည့်စုံပုံကား….ထိမှုကို သတိပြုနေတာက ကာယနုပဿ နာ သတိပဋ္ဌာန် လို့ ခေါ်တယ်၊ ကောင်း မကောင်းခံစားမှု သဘောကို သတိပြုနေတာက ဝေဒနာ နုပဿ နာ သတိပဋ္ဌာန်လို့ခေါ်တယ်၊ ထိမှုသဘောကို သတိပြုနေတာက စိတ္တာ
နုပဿ နာ သတိပဋ္ဌာန်လို့ခေါ်တယ်။ အဘိဇ္ဈာဒေါမနဿ ကို လျစ်လျူ ရှုပြီး သူ့ သဘောအတိုင်း သူဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်နေတာကို သတိပြုနေတာက ဓမ္မာနုပ ဿ နာသတိပဋ္ဌာန်လို့ခေါ်တယ်။

☆ အဲဒီ သတိပဋ္ဌာန် လေးပါးကိုရှုတော့ ကာယာနုပဿ နာ သတိပဋ္ဌာန် က သု ဘသညာကို ရှင်းပေးလိမ့်မယ်၊ ဝေဒနာနုပဿ နာ သတိပဋ္ဌာန်က သုခသညာ ကို ရှင်းပေးလိမ့်မယ်၊ စိတ္တာနုပဿ နာ သတိပဋ္ဌာန် က နိစ္စ သညာကို ရှင်းပေး
လိမ့်မယ်။ ဓမ္မာနုပဿ နာ သတိပဋ္ဌာန် က အတ္တသညာကို ရှင်းပေးလိမ့်မယ်။ ပဋာစာရီ သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးကို ရှုလိုက်ပါတော့လား၊ မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းက အပူဓာတ်ကို ရှုလိုက်-ရှုလိုက်လို့ မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တော်မြတ် ကြီးက ခိုင်းတော့၊ ပဋာစာရီ သည် မြတ်စွာဘုရား ခိုင်းတော်မူသည့်အတိုင်းရှုလိုက်တော့ ဓမ္မစက္ခုံ ပွင့်သွားပါတော့တယ်။
Credit: Original

Read More

အတၱဥခြံ

အိမ္တစ္အိမ္ကုိမီးေလာင္တာအစအဆုံးျမင္ခဲ႔ရတယ္
အဲဒီအိမ္ဟာျမိ ု႔ရဲ႕အခ်က္အခ် ာက်တဲ႔ေနရာမွာရွိတယ္
ေျမကြက္လပ္ကလည္းက် ယ္တယ္တိုက္အိမ္ေဆာက္
ထားတာမၾကာေသးဘူး ဒီျမိ ု႔မွာေတာ့အဲဒီတိုက္အိမ္ဟာ
အသားနားဆုံးပါပဲ

အိမ္ရွင္မွာ သားသုံးေယာက္နဲ႔သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္
သားအၾကီးဆုံးကအိမ္မွာက် ဴ ရွင္ဖြင့္ထားတယ္ ဖိတ္ေခၚ
ထားလုိ ့အလည္ေရာက္သြားျဖစ္တာပါ အိမ္ပုိင္ရွင္အေဖ
ျဖစ္သူက မႏၲေလးျမိ ု႔ကုိေစ် းဝယ္တက္သြားပါတယ္

သူတို ့ေနတဲ႔အိမ္ဟာျမိ ု႔လယ္ေစ် းနဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာရွိ
ေတာ့ေသာက္ေရသန္ ့ကုမၸဏီတစ္ခုကဝယ္ခ် င္တယ္
ေပါက္ေစ် းထက္ ႏွစ္ဆ ေပးတယ္ အိမ္ပုိင္ရွင္အေဖၾကီး
ကမေရာင္းဘူး သားေတြကေရာင္းခ် င္တယ္ သူ႔အေဖက
ခရီးမထြက္ခင္မွာေျပာသြားတယ္ ဒီအိမ္နဲ႕ေျမကုိေပါက္ေစ်း
ထက္ သုံးဆ ရရင္ေရာင္းမယ္တဲ႕"

ကုိေရာက္ျပီးႏွစ္ရက္အၾကာမွာအဲဒီအိမ္ၾကီးမီးေလာင္တယ္
ျဖစ္ခ် င္ေတာ့ အိမ္ပုိင္ရွင္အေဖၾကီးမႏၲေလးကခရီးေရာက္
မဆုိက္ျပန္လာတဲ႔အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္

နယ္ျမိ ု႔ေလးဆိုေတာ့မီးေလာင္တဲ႔အခါရာေရပုံးေတြနဲ႔ပက္
ၾကရတယ္ မီးကုိျငိမ္းသတ္ဖို ့ၾကိဳ းစားၾကတယ္ အိမ္ပုိင္ရွင္
အေဖၾကီးလည္းျပာယာခတ္လုိ ့ကုိယ္ေတြပါ မီးေလာင္ေန
တဲ႔အိမ္ၾကီးကုိ ေရနဲ႔ျငိမ္းသတ္ေပးခဲ႔ရပါတယ္ ေရေတြလည္း
ရႊဲလုိ ့ ရႊံ႕ေတြလည္းေပပြလုိ ့ပါပဲ

ငါ့"အိိမ္ မီးေလာင္ေနျပီ " ျငိမ္းၾကပါ ဟ" လုပ္ၾကေလ

ဘာလုိ ့ငါ့"အိမ္ မီးေလာင္တာ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတာတုန္း

အဲဒီအခ်ိန္မွာေတြးမိတယ္ ဒီအိမ္ကုိသာသူခရီးမထြက္ခင္က
ေရာင္းသြားခဲ႔ရင္ ဒီလုိေသာကမ်ိဳ ဳ းဒုကၡမ်ိ ဳ းျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး
အခုေတာ့သူ႕အိမ္ၾကီးမီးေလာင္ေနတာ သူ႕ေလာင္ေနတာ
လုိပဲလို ႔ခံစားမိတယ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သားအၾကီးကသူ႔အနား
ကပ္လာတယ္

အေဖ" စိတ္မပူနဲ႕အေဖ ဒီအိမ္ကုိေပါက္ေစ် းထက္

သုံးဆ"ေပးမယ္လုိ ့မေန႕ကပဲ ကြ် န္ေတာ္အေရာင္း

အဝယ္စာခ် ဳ ပ္ ခ် ဳ ပ္ထားျပီးျပီ"အေဖရ" အေဖ"စိတ္ကုိ

ေအးေအးေဆးေဆးထားပါ ဒါအေဖ႔အိမ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး

ခ် က္ခ် င္းဆိုသလုိပဲ ဒီလူၾကီးရဲ႕မ် က္ႏွာမွာ ေသာကေတြ
ေပ် ာက္သြားတာေတြ႕လုိက္ရတယ္ ရင္ထဲမွာပူေလာင္မွ ု
ေတြေပ် ာက္သြားတာေတြဲရတယ္ မီးေလာင္တာကုိ ဝိုင္း
ၾကည့္ေနတဲ႔ လူေတြထဲကလူတစ္ေယာက္လုိပဲသူ႕မ် က္ႏွာ
ဟာခ် က္ခ် င္းျဖစ္သြားတယ္ ငါ့အိမ္ကုိမီးေလာင္ေနတာမ
ဟုတ္ဘူးလုိ႔ ခံစားခ် က္ ခ် က္ခ်င္းျဖစ္သြားတယ္

အဲဒီအခ်ိန္မွာဒုတိယသားက အေဖကုိဝင္ေျပာတယ္

အေဖေရ"အေရာင္းအဝယ္စာခ် ဳ ပ္သာခ် ဳ ပ္ထားတာ

စရံကလည္း နည္းနည္းေလးေပးထားေသးတာ မဝယ္

ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ" ကြ် န္ေတာ့္အထင္ေတာ့

စရံအဆုံးခံမယ္ထင္တယ္ "

သားအလတ္ရဲ႕စကားကုိလည္းၾကားေရာ အဲဒီအေဖၾကီး
ဟာ ခ် က္ခ် င္းပဲ ျပာယာခတ္သြားျပန္တယ္ ငါ့ အိမ္ကုိမီး
ေလာင္ေနတယ္လုိ ့ခံစားသြားရျပန္တယ္

လုပ္ၾကပါဟ" ျငိမ္းၾကပါဟ" ဘာလုိ ့ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတာလဲ

ကူညီၾကပါဦး" ငါ့အိမ္ၾကီးမီးေလာင္ေနျပီ" ဝုိင္းၾကပါဟ"

ပက္ၾကပါ

အဲဒီအခ်ိန္မွာ တတိယသားက"အေဝးကေနျပီးသူ႕အေဖဆီ

ေျပးလာတယ္ ျပီးေတာ့ သူ႔အေဖကုိ ေျပာလုိက္တယ္

အေဖေရ" အဲဒီကုမၸဏီက မန္ေနဂ် ာနဲ႕သားနဲ႕သူငယ္ခ် င္း

အခုေလးတင္ မန္ေနဂ် ာနဲ႕ေတြ႕ခဲ႔ျပီးျပီ သူ႕ရဲ႕ Boss ဆီကုိ

ဖုန္းဆက္တယ္တဲ႕ သူ႔ရဲ႕ Boss ကျပန္ေျပာတယ္ အိမ္မီး

ေလာင္တာ ေျမမီးေလာင္တာမဟုတ္ဘူး ဝယ္မယ္လုိ ့ဆုံး

ျဖတ္ထားတဲ႔ကိစၹ" ဝယ္မယ္တဲ႔" အဲဒီေျမေပၚမွာအေဆာက္

အဦးအသစ္ျပန္ေဆာက္မယ္လုိ ့ေျပာတယ္ အေဖ"

"မင္းဟာက" ေသခ် ရက္လားကြာ"

ေသခ် ာပါတယ္" အေဖရယ္" သားအခုေလးတင္ မန္ေနဂ် ာ

နဲ႕စကားေျပာလာတာ သားေရွ႕မွာတင္ သူဖုန္းဆက္ျပီးေမး

တာပါ အေဖ" စိတ္ေအးေအးထားပါ ဗ် ာ"

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ၾကီးကမီးေတာ္ေတာ္ကြ် မ္းေနျပီ
အိမ္ေနာက္ပုိင္းတစ္ပုိင္းလုံးမရွိေတာ့ဘူး ဘာပစၥည္း
မွလည္းမသယ္ၾကဘူး သားငယ္ရဲ႕စကားကုိလည္း
ၾကားေရာ သူ႔အေဖဟာမ် က္ရည္ေတြကုိသုတ္လုိက္တယ္
ပုဆိုးကုိျပင္ဝတ္လုိက္ျပီးေျမၾကီးေပၚထိုင္ခ် လုိက္တယ္
သူမ် ားအိမ္မီးေလာင္ေနသလုိမ်ိ ဳ းအၾကည့္နဲ႕ေအးေဆး
သက္သာစြာပဲ သက္ျပင္းခ် လုိက္ပါတယ္

ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ဒီလုိကတိတည္တဲ႔သူနဲ႕ေတြ႕ရတာ

အေဖသိပ့္ကံေကာင္းတာပဲ

မီးေလာင္ေနတဲ႔အိမ္ၾကီးကုိ သားအဖတစ္ေတြထိုင္ၾကည့္
ေနၾကတယ္ ကုိယ့္အိမ္မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ႔အသိေၾကာင့္ ရင္
ထဲမွာေအးသြားတယ္ လူေတြကလည္းဘာမွမတတ္ႏုိင္
ေတာ့မီးသူ႔ဟာသူျငိမ္းမယ့္အခ်ိန္ကုိပဲေစာင့္ၾကည္ ့ေနသလုိ
ျဖစ္ေနတယ္ ဒီလုိနဲ႕အိမ္ၾကီးဟာျပာပုံျဖစ္ခါနီးေနျပီ အဲဒီအ
ခ်ိန္မွာ•••

အငယ္ဆုံးသမီးက"ငုိျပီးေတာ့ သူတို႕ဆီမွာေရာက္လာပီး

အေဖေရ" ဒီအိမ္ၾကီးကုိ" ဝယ္လက္က"စရံအဆုံးခံမယ္တဲ႕"

သားအငယ္ကဝင္ေျပာတယ္" နင္ကလဲ မဟုတ္တာ

ငါအခုေလးတင္ မန္ေနဂ် ာနဲ႕ေတြ႕ခဲ႔တာ ဟ" သူရဲ႕Boss

က ေျမကုိမီးေလာင္တာမဟုတ္ဘူး အိမ္ကုိမီးေလာင္တာ

ေပးတဲ႔ ကတိအတိုင္းဝယ္မယ္တဲ႕"ငါ့နားနဲ႕ဆက္ဆက္ၾကား

ခဲ႔ရတာပါ"

အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အေဖဟာ ေသြးတိုးသလုိ ျဖစ္လာတယ္"

ေမာသလုိ ျဖစ္လာတယ္"

အငယ္မ" နင္ဘာေတြေျပာတာလဲ"

အေဖ႔ကုိေသခ် ာရွင္းျပစမ္း"

ငါ" ေသလိမ့္မယ္" အၾကီးေကာင္ကတစ္မ်ိ ဳ း အလတ္က

တစ္မ်ိ ဳ း အငယ္ေကာင္က တစ္မ်ိ ဳ း နင္ကတစ္မ်ိဳ ဳ းနဲ႕"

ဟုတ္တယ္ အေဖ" သမီးေရွ႕မွာမန္ေနဂ် ာဆီ ဖုန္းလာတယ္

ဒီတစ္ခါဖုန္းလာတာက" Boss ရဲ႕မိန္မဆက္တာ ဒီလုိ

မီးေလာင္မွေတာ့" ဘယ္လုိလုပ္ျပီး "လာဒ္" ရွိမွာလည္း တဲ႕

ဒီလုိအတိတ္နမိတ္မေကာင္းတဲ႔ေျမကုိမဝယ္ရဘူးတဲ႕"စရံ"

အဆုံးခံမယ္တဲ႔ အေဖ"

သမီးစကားလည္းဆုံးေရာ အေဖၾကီးသတိေမ႔လဲသြားတယ္

-
အတၱစိတ္ဟာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလုိက္တာ

မီးေလာင္တဲ႔ျဖစ္ရပ္က အတူတူပဲ" ငါ့အိမ္ဆိုတဲ့စိတ္

ပူးကပ္ေနခ် ိန္မွာ "အတၱ"ဟာ ဥခြံထဲက" ေဖာက္ထြက္

လာပါေတာ့တယ္"

ငါ့အိမ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အသိစိတ္ ျဖစ္သြားခ်ိန္မွာ

အတၱ" ဟာ ဥခြံထဲမွာ ငုတ္လ်ွိ ဳ းေနျပန္တယ္"

စိတ္ထဲမွာ•••အဲဒီျဖစ္ရပ္ကုိၾကည့္ျပီး အတၱစိတ္ရဲ႕

ေရြ႕လ်ွ ားမွ ုေတကုိ အတိုင္းသားျမင္ေတြ႕လုိက္ရတယ္

-
ငါ့ဟာ••• ငါ့ဥစၥာ ••• ငါ့ပစၥည္း

ငါ့ေျမး ••• ငါ့သား ••• ငါ့မယား

ငါ •••ငါ ••••ငါ ဆိုတဲ႔ အတၱစိတ္ဟာ

သံသရာတစ္ေလ်ွ ာက္လုံးဒုကၡေပးေနတာ ပူေလာင္မွ ုေတြ

ေပးေနတာကုိ အတိုင္းသားျမင္လုိက္ရပါေတာ့တယ္

အတၱဆုိတဲ႔ "အေကာင္ " ဥခြံထဲက ေပါက္ထြက္လာတာကုိ

သတိနဲ႕ ဥာဏ္နဲ႕ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ၾကရေအာင္ ေနာ္"

-
ေမတၱာျဖင့္ မ်ွ ေဝေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္

အားလုံးကုိေလးစားစြာျဖင့္ mm

Copy & Credit ~ C M T.

Read More

မာနဟာ ထူးျခားတယ္

မာနဟာ ထူးျခားတယ္။ ေသးေသးမႊားမႊား ျဖစ္ပါေစ... ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္ပါေစ... မိမိရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈ... မိမိ ရရွိထားပါတဲ့ ဆုတံဆိပ္... မိမိ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သီလ... လူမ်ိဳး... နာမည္.. ေဆြမ်ိဳး... လုပ္ႏိုင္စြမ္း... အဆင္း... အသိပညာ.. အားလံုး အားလံုးဟာ မာနရဲ႕ ေလာင္စာေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒီေလာင္စာေတြ ေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဦးေမာ့ထားရင္ ေမာ့ထား... မေမာ့ထားရင္ ဦးၫႊတ္ထား ၿပီးေတာ့ ဘဝကို ျဖတ္သန္းေလ့ ရွိၾကတယ္။

ခက္ေနတာက မာနရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ဟာ ႏွိမ့္ခ်စိတ္ မဟုတ္ဘူး။ ႏွိမ့္ခ်စိတ္ လို႔ တံဆိပ္ေျပာင္း အကပ္ ခံလိုက္ရတဲ့ မာနသာလွ်င္ ျဖစ္ျပန္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဦးၫႊတ္ေနမွန္း သိေနသေရြ႕ ဒါဟာ မာန ျဖစ္တယ္။ စိတ္ဟာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ရပ္တည္လိုတဲ့ ဆႏၵ ရွိေနသေရြ႕ ႏွိမ့္ခ်စိတ္ စစ္စစ္ သင္တို႔မွာ မျဖစ္ေပၚႏိုင္ေသး။

- ခရစ္ရွနာမူရတီ

#kyawnge (ဘာသာျပန္)
https://www.facebook.com/krishnamurti.teachings/photos/a.387979548075345.1073741828.387967811409852/715324132007550/?type=3&theater

Read More

ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတာ ဘာကိုေခၚပါသလဲဘုရား

ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတာ ဘာကိုေခၚပါသလဲဘုရား
(ဓမၼဒူတ အရွင္ပညာေဇာတ)

"ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာကိုေခၚပါသလဲဘုရား၊ ဘာသာျခားတစ္ဦးဦးက ေမးလာလွ်င္ မည္သို႔ ေျဖရမွာပါလဲဘုရား တုိတိုရွင္းရွင္းနဲ႔ နားလည္ေအာင္ ျပန္ေျပာျပႏိုင္ေအာင္ ေျဖဆိုေတာ္မူပါဘုရား၊ ဆရာေတာ္ဘုရားကို ဆရာလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘုရား၊ အခ်ဳိ႔က ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ -
(၁) ကံ၊ ကံရဲ႔ အက်ဳိးကို ယံုၾကည္ရမယ္၊
(၂) အတိတ္ဘဝ ရိွတယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ရမယ္၊
(၃) ဘဝရဲ႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ ရိွတယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ရမယ္ - လုိ႔ အမိန္႔ရိွပါတယ္။"
"အခ်ဳိ႔က 'ဗုဒၶဘာသာ' ဆိုတာ ဗုဒၶဆိုတာ ဘုရား၊ ဘာသာဆိုတာ အယူဝါဒ၊ ဘုရားရဲ႔ အယူဝါဒလုိ႔ ေျဖဆိုၾကပါတယ္ဘုရား။"

"အခ်ဳိ႔ကလည္း သာသနာဆိုတာ အဆံုးအမ၊ ဘုရားရဲ႔ အဆံုးအမ၊ သာသနာကို ဗုဒၶဘာသာေခၚေၾကာင္း ေျပာၾကပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာ သာသနာကို အေသးစိတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိခ်င္ေနပါတယ္ဘုရား။ ဆရာေတာ္ဘုရား ေျဖၾကားေပးပါဘုရား"

"အံမေလး၊ အေမးသာေျပာရတယ္၊ အေျဖေတြကလည္း စံုလုိ႔ပါလား၊ ဘုန္းႀကီးက ဘယ္လုိေျဖရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး"

"ဆရာေတာ္က တပည့္ေတာ္နားလည္ေအာင္ ေျဖပါဘုရား၊ အဲဒီအေျဖေတြကို စိတ္တုိင္းမက်လုိ႔ ဆရာေတာ္ဘုရားကို ထပ္မံေမးေလွ်ာက္ျခင္းပါဘုရား"

"အင္း ... ဘုန္းႀကီးေျဖမွ ပို႐ႈပ္ကုန္ရင္ ခက္မယ္။"

"ဆရာေတာ္ဘုရား ေျဖရင္ ရွင္းမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္၊ ေျဖေပးပါဘုရား။"

"အင္း ... ေျဖရမယ္ဆိုရင္ ဘုန္းႀကီးက ဗုဒၶဘာသာလုိ႔ ေခၚတာကို လံုးဝမႀကိဳက္ပါ၊ ဗုဒၶသာသနာလုိ႔ ေခၚမွ ႀကိဳက္ပါတယ္၊ (သို႔) ဗုဒၶဝါဒလုိ႔ ေခၚမွ ၾကိဳက္ပါတယ္"

"ဘာျဖစ္လုိ႔ပါလဲ ဘုရား"

"ဘုန္းႀကီးတို႔ ပိဋကတ္ေတာ္မွာ ဗုဒၶဘာသာလုိ႔ တြဲေခၚတဲ့စကားလုံး တစ္လံုးမွ မရိွပါ၊ ဗုဒၶသာသနာလုိ႔ တြဲေခၚတဲ့ စကားလံုးေတြေတာ့ အမ်ားႀကီး ရိွတယ္။ 'ဗုဒၶသာသန'ကို ျမန္မာလုိျပန္ရင္ 'ဗုဒၶရဲ႔ အဆံုးအမ' လုိ႔ ျပန္တာေကာင္းပါတယ္။ ဘုရားရဲ႔ အဆံုးအမလုိ႔ ျပန္ရင္ အျခားဘုရားေတြနဲ႔ ေရာေႏွာသြားမွာ စိုးလုိ႔ပါ၊ အဲဒီ ဗုဒၶက ဘယ္လုိသာသန အဆံုးအမေတြ ေပးခဲ့လဲေမးရင္ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေျပာျပပါလား ေမးရင္ ဒီပါဠိဟာ အခ်ဳပ္ပါပဲ။

သဗၺပါပႆ အကရဏံ၊
ကုသလႆ ဥပသမၸဒါ။
သစိတၱ ပရိေယာဒပနံ၊
ဧတံ ဗုဒၶါန သာသနံ။ ... တဲ့"

"အဲဒီမွာ ဗုဒၶါန သာသနံ-ဆုိတာ ဗုဒၶသာသနာ-ဆုိတာပါပဲ၊ အဲဒီပါဠိကို ျမန္မာမျပန္ဘဲ ရွစ္လံုးဘြဲ႔နဲ႔ ျပန္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။"

အကုသိုလ္စု၊ မျပဳေရွာင္ခြာ၊
ကုသုိလ္အမ်ား၊ ႀကိဳးစားစံုစြာ၊
မိမိစိတ္ရင္း၊ ပြတ္ဝင္းျဖဴငွာ၊
ဤသံုးပါး၊ ဘုရားသာသနာ။ ... တဲ့"
"ဘုရားသာသနာဆုိတာ ဗုဒၶသာသနာ၊ ဗုဒၶအဆံုးအမကို ေခၚတယ္၊ ဗုဒၶတုိင္းရဲ႔ အဆံုးအမကို ေခၚပါတယ္။ အဲဒီအဆံုးအမကို ျမန္မာစကားေျပနဲ႔ ေျပာရရင္ -
(၁) အကုသုိလ္မွန္သမွ် ဘာမွ မလုပ္နဲ႔၊
(၂) ကုသိုလ္ကို စံုေအာင္လုပ္၊
(၃) မိမိစိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ထား။... တဲ့ "

"အဲဒီအဆံုးအမ သံုးမ်ဳိးကို အက်ယ္ခ်ဲ႔ရင္ နိကာယ္ငါးရပ္ ပိဋကတ္သံုးပံု ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီအဆံုးအမ တစ္နည္းေျပာရရင္ 'ဓမၼဝိနယ'လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္၊ ဓမၼဝိနယနဲ႔ သာသနသည္ သေဘာခ်င္းတူပါတယ္။ သာသနကို တရားကိုယ္အခ်ဳပ္ေကာက္ရင္- မဂ္ေလးတန္၊ ဖုိလ္ေလးတန္၊ နိဗၺာန္ပရိယတ္ကို ေကာက္ရသလုိ ဓမၼဝိနယ-အရလည္း အဲဒီတရားေတြပဲ ေကာက္ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးက ဗုဒၶသာသနာ၊ ဗုဒၶဝါဒလုိ႔ ေခၚတာပဲ ႀကိဳက္ပါတယ္။"

"မွန္ပါဘုရား၊ ဆက္ရွင္းပါဦး ဘုရား"

"တျခားဘာသာဝင္မ်ားက သူတို႔ နားလည္သလုိ သူတို႔ ဘာသာမ်ားနဲ႔ တန္းတူထားၿပီး သူတို႔အေခၚအတိုင္း ေခၚေဝၚရာမွ 'ဗုဒၶဘာသာ' ဆိုတဲ့ အေခၚ ျဖစ္လာတာပါ၊ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဂ်ပ္ဆင္အဘိဓာန္မွ ဘာသာျပန္ဆုိခ်က္ကို နားေယာင္ၿပီး ေခၚရာမွ ဗုဒၶဘာသာဆုိတဲ့ အသံုးအႏႈန္း ေပၚေပါက္လာပါတယ္။"

"ဘာသာဆုိတာ တစ္ဆူတည္းေသာ ဘုရားကို ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာကို ဘာသာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒ ဗုဒၶသာသနာက ဒီလုိ မဟုတ္ပါ၊ ဂဂၤါဝါဠဳ သဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ ဘုရားအမ်ားကို ယံုၾကည္တဲ့ ဝါဒပါ။ တစ္ဆူတည္းေသာဘုရားကို ကိုးကြယ္တဲ့ Religion ဘာသာမဟုတ္ျခင္းေၾကာင့္ ဗုဒၶဝါဒကို ဗုဒၶဘာသာ-လုိ႔ မေခၚသင့္ပါ။ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာလုိ႔သာ ေခၚသင့္ပါတယ္။"

"ေအး ... ဘာသာေရးဆိုတာ ထာဝရဘုရားသခင္နဲ႔ ျပန္လည္ပူးေပါင္းရန္ မွန္ကန္တဲ့နည္းလမ္းကို ေခၚပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနာ ဝါဒဟာ ထာဝရ ဘုရားသခင္နဲ႔ ျပန္လည္ပူးေပါင္းရန္ မွန္ကန္တဲ့ နည္းလမ္း ဟုတ္ရဲ႔လား"

"မဟုတ္ပါဘုရား"

"ေအး ... ဘာသာေရးဆိုတာ ႐ိုေသကိုင္း႐ႈိင္းမႈ (သို႔) ထာဝရ ဘုရားသခင္အား ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဳးမႈကို ေခၚပါတယ္၊ ဗုဒၶဝါဒသည္ အဲဒီလုိ မဟုတ္ပါ၊ ၿပီးေတာ့ ဘာသာေရးဆိုတာ ထာဝရဘုရား၊ အတၱဝိညာဏ္၊ ေကာင္းကင္ဘံု ဆုေတာင္းပတၳနာတို႔နဲ႔ မ်ားစြာဆက္စပ္ေနတဲ့ ယံုၾကည္မႈ တစ္ရပ္ကို ေခၚပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒက ထာဝရဘုရား၊ အတၱဝိညာဏ္၊ ေကာင္းကင္ဘံု ဆုေတာင္းမႈကို လက္မခံလုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ-လုိ႔ မေခၚသင့္ပါေနာ္"

"မွန္ပါဘုရား"

"ေအး ... ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ဗုဒၶကို ကုိးကြယ္တာက ဗုဒၶရဲ႔ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တာပါ၊ ဘုရားရွင္ကို ကယ္တင္ရွင္အေနမ်ဳိးနဲ႔ ယံုၾကည္တာ မဟုတ္ပါ၊ ကိုးကြယ္တာ မဟုတ္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ဗုဒၶသာသနာေတာ္မွာ ဗုဒၶက ဆရာစား၊ ဗုဒၶက လက္ဆုပ္၊ လက္ကိုင္ လွ်ဳိ႔ဝွက္ထားတဲ့ 'အာစရိယမု႒ိ' မရိွပါ၊ ဗုဒၶက်င့္သလုိ က်င့္က ဗုဒၶျဖစ္ႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာက ဆုေတာင္းသက္သက္ ဝါဒမဟုတ္ပါ၊ ဆုေတာင္းဘာသာ မဟုတ္ပါ။ ဆုေတာင္းသက္သက္ဆုိရင္ ဘာသာေရးလုိ႔ ေခၚရပါတယ္။ ဒါျဖင့္ ဗုဒၶဝါဒ ဗုဒၶသာသနာမွာ ဆုေတာင္းမႈ မရိွဘူးလား-ဆိုေတာ့ ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒရဲ႔ ဆုေတာင္းမႈက ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ ကုသုိလ္ကံရဲ႔ အက်ဳိးကို ေတာင္းယူတာပါ၊ ဘာမွမလုပ္ဘဲနဲ႔ ေတာင္းတာမဟုတ္ပါ၊ ယခုအခါမွာ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာဟာ ဘာသာေရးဆန္ေနၿပီေနာ္၊ သတိထားပါ။"

"မွန္ပါဘုရား"

"ဗုဒၶဝါဒဟာ ပစၥဳပၸန္ကံ ပစၥဳပၸန္ အေၾကာင္းအက်ဳိးတရားေတြကို ဦးစားေပးတဲ့ ဝါဒပါ။ ဗုဒၶဟာ ကိုယ္တုိင္ဓမၼကို ရွာေဖြၿပီး ကိုယ္တိုင္ ဗုဒၶျဖစ္မွ ဗုဒၶအျဖစ္ ေရာက္ပံု လမ္းစဥ္ က်င့္စဥ္ေတြပဲ ေဟာခဲ့ပါတယ္၊ ဆုေတာင္းဖုိ႔ မေဟာခဲ့ပါ။ အဲဒီအဆံုးအမ လမ္းစဥ္ေတြ မိမိတုိ႔ ကိုယ္ကို မိမိတို႔ အားကိုးၿပီး အဆင့္ဆင့္ေသာ ဝီရိယနဲ႔ အားထုတ္က်င့္ႀကံဖုိ႔သာ ေဟာခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာမွာ ေမ့ေလ်ာ့ ေပါ့တန္ေနလုိ႔ မရပါ၊ သတိတရား လက္ကိုင္ထားၿပီး ႀကိဳးစား အားထုတ္ယူမွ ကိုယ္လုိရာ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနာက ကိုယ္အက်ဳိးကိုယ္စံ၊ ကိုယ့္အျပစ္ ကိုယ္ခံပါ၊ ဗုဒၶက အက်ဳိးကိုလည္း မေပးပါ၊ အျပစ္ကိုလည္း မေပးပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶကို မေၾကာက္ရပါ။ ၿပီးေတာ့ ဗုဒၶသာသနာမွာ ဗုဒၶကို နည္းေပးလမ္းညႊန္အျဖစ္နဲ႔ အားထားယံုၾကည္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးပါ၊ မိမိကုိယ္ကို လံုးဝပံုအပ္ၿပီး အားကိုးတဲ့ သေဘာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးေနာ္"

"မွန္ပါဘုရား"

"ဗုဒၶသာသနာမွာ ဗုဒၶအတြက္ ဘာမွလုပ္ေပးစရာ မလုိပါ၊ ဘာသာေရးမွာ ဘာသာဘုရားအတြက္ လုပ္ေပးရပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနာမွာ ဗုဒၶက လမ္းညႊန္တဲ့ ကိစၥပါ၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ေတြက လုိက္နာက်င့္ႀကံရသူေတြပါ။ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာမွာ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္က်င့္တာသည္ပင္လွ်င္ ဗုဒၶကို အျမတ္ဆံုး ပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ ပူေဇာ္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။"

"ဗုဒၶဝါဒက အတၱဟိတ = ကိုယ္က်ဳိးက်င့္သက္သက္နဲ႔ ပရဟိတ = သူတစ္ပါးအက်ဳိးသက္သက္က်င့္တဲ့ ဝါဒႏွစ္ခုရဲ႔ အလယ္က သြားတဲ့ အလယ္အလတ္ လမ္းစဥ္ဝါဒပါ၊ သာသနာပါ၊ ဘာသာမဟုတ္ပါ။ ကဲ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ရွင္းၿပီးလား။"

"ရွင္းပါၿပီ ဘုရား"

အားလံုးသႏၲာန္၊ အျမင္မွန္၊ လ်င္ျမန္ရေစေသာ္ ...
mipandahouse

#Unicode Version#
ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆိုတာ ဘာကိုခေါ်ပါသလဲဘုရား
(ဓမ္မဒူတ အရှင်ပညာဇောတ)

"ဆရာတော်ဘုရား၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုတာ ဘာကိုခေါ်ပါသလဲဘုရား၊ ဘာသာခြားတစ်ဦးဦးက မေးလာလျှင် မည်သို့ ဖြေရမှာပါလဲဘုရား တိုတိုရှင်းရှင်းနဲ့ နားလည်အောင် ပြန်ပြောပြနိုင်အောင် ဖြေဆိုတော်မူပါဘုရား၊ ဆရာတော်ဘုရားကို ဆရာလုပ်တာ မဟုတ်ပါဘုရား၊ အချို့က ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုတာ -
(၁) ကံ၊ ကံရဲ့ အကျိုးကို ယုံကြည်ရမယ်၊
(၂) အတိတ်ဘဝ ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ရမယ်၊
(၃) ဘဝရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန် ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ရမယ် - လို့ အမိန့်ရှိပါတယ်။"
"အချို့က 'ဗုဒ္ဓဘာသာ' ဆိုတာ ဗုဒ္ဓဆိုတာ ဘုရား၊ ဘာသာဆိုတာ အယူဝါဒ၊ ဘုရားရဲ့ အယူဝါဒလို့ ဖြေဆိုကြပါတယ်ဘုရား။"

"အချို့ကလည်း သာသနာဆိုတာ အဆုံးအမ၊ ဘုရားရဲ့ အဆုံးအမ၊ သာသနာကို ဗုဒ္ဓဘာသာခေါ်ကြောင်း ပြောကြပါတယ်ဘုရား၊ တပည့်တော်က ဗုဒ္ဓဘာသာ သာသနာကို အသေးစိတ် သေသေချာချာ သိချင်နေပါတယ်ဘုရား။ ဆရာတော်ဘုရား ဖြေကြားပေးပါဘုရား"

"အံမလေး၊ အမေးသာပြောရတယ်၊ အဖြေတွေကလည်း စုံလို့ပါလား၊ ဘုန်းကြီးက ဘယ်လိုဖြေရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး"

"ဆရာတော်က တပည့်တော်နားလည်အောင် ဖြေပါဘုရား၊ အဲဒီအဖြေတွေကို စိတ်တိုင်းမကျလို့ ဆရာတော်ဘုရားကို ထပ်မံမေးလျှောက်ခြင်းပါဘုရား"

"အင်း ... ဘုန်းကြီးဖြေမှ ပိုရှုပ်ကုန်ရင် ခက်မယ်။"

"ဆရာတော်ဘုရား ဖြေရင် ရှင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ ဖြေပေးပါဘုရား။"

"အင်း ... ဖြေရမယ်ဆိုရင် ဘုန်းကြီးက ဗုဒ္ဓဘာသာလို့ ခေါ်တာကို လုံးဝမကြိုက်ပါ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာလို့ ခေါ်မှ ကြိုက်ပါတယ်၊ (သို့) ဗုဒ္ဓဝါဒလို့ ခေါ်မှ ကြိုက်ပါတယ်"

"ဘာဖြစ်လို့ပါလဲ ဘုရား"

"ဘုန်းကြီးတို့ ပိဋကတ်တော်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာလို့ တွဲခေါ်တဲ့စကားလုံး တစ်လုံးမှ မရှိပါ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာလို့ တွဲခေါ်တဲ့ စကားလုံးတွေတော့ အများကြီး ရှိတယ်။ 'ဗုဒ္ဓသာသန'ကို မြန်မာလိုပြန်ရင် 'ဗုဒ္ဓရဲ့ အဆုံးအမ' လို့ ပြန်တာကောင်းပါတယ်။ ဘုရားရဲ့ အဆုံးအမလို့ ပြန်ရင် အခြားဘုရားတွေနဲ့ ရောနှောသွားမှာ စိုးလို့ပါ၊ အဲဒီ ဗုဒ္ဓက ဘယ်လိုသာသန အဆုံးအမတွေ ပေးခဲ့လဲမေးရင် အချုပ်အားဖြင့် ပြောပြပါလား မေးရင် ဒီပါဠိဟာ အချုပ်ပါပဲ။

သဗ္ဗပါပဿ အကရဏံ၊
ကုသလဿ ဥပသမ္ပဒါ။
သစိတ္တ ပရိယောဒပနံ၊
ဧတံ ဗုဒ္ဓါန သာသနံ။ ... တဲ့"

"အဲဒီမှာ ဗုဒ္ဓါန သာသနံ-ဆိုတာ ဗုဒ္ဓသာသနာ-ဆိုတာပါပဲ၊ အဲဒီပါဠိကို မြန်မာမပြန်ဘဲ ရှစ်လုံးဘွဲ့နဲ့ ပြန်ကြည့်ရအောင်ပါ။"

အကုသိုလ်စု၊ မပြုရှောင်ခွာ၊
ကုသိုလ်အများ၊ ကြိုးစားစုံစွာ၊
မိမိစိတ်ရင်း၊ ပွတ်ဝင်းဖြူငှာ၊
ဤသုံးပါး၊ ဘုရားသာသနာ။ ... တဲ့"
"ဘုရားသာသနာဆိုတာ ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ ဗုဒ္ဓအဆုံးအမကို ခေါ်တယ်၊ ဗုဒ္ဓတိုင်းရဲ့ အဆုံးအမကို ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီအဆုံးအမကို မြန်မာစကားပြေနဲ့ ပြောရရင် -
(၁) အကုသိုလ်မှန်သမျှ ဘာမှ မလုပ်နဲ့၊
(၂) ကုသိုလ်ကို စုံအောင်လုပ်၊
(၃) မိမိစိတ်ကို ဖြူစင်အောင်ထား။... တဲ့ "

"အဲဒီအဆုံးအမ သုံးမျိုးကို အကျယ်ချဲ့ရင် နိကာယ်ငါးရပ် ပိဋကတ်သုံးပုံ ဖြစ်လာပါတယ်။ အဲဒီအဆုံးအမ တစ်နည်းပြောရရင် 'ဓမ္မဝိနယ'လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်၊ ဓမ္မဝိနယနဲ့ သာသနသည် သဘောချင်းတူပါတယ်။ သာသနကို တရားကိုယ်အချုပ်ကောက်ရင်- မဂ်လေးတန်၊ ဖိုလ်လေးတန်၊ နိဗ္ဗာန်ပရိယတ်ကို ကောက်ရသလို ဓမ္မဝိနယ-အရလည်း အဲဒီတရားတွေပဲ ကောက်ရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဘုန်းကြီးက ဗုဒ္ဓသာသနာ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒလို့ ခေါ်တာပဲ ကြိုက်ပါတယ်။"

"မှန်ပါဘုရား၊ ဆက်ရှင်းပါဦး ဘုရား"

"တခြားဘာသာဝင်များက သူတို့ နားလည်သလို သူတို့ ဘာသာများနဲ့ တန်းတူထားပြီး သူတို့အခေါ်အတိုင်း ခေါ်ဝေါ်ရာမှ 'ဗုဒ္ဓဘာသာ' ဆိုတဲ့ အခေါ် ဖြစ်လာတာပါ၊ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ဂျပ်ဆင်အဘိဓာန်မှ ဘာသာပြန်ဆိုချက်ကို နားယောင်ပြီး ခေါ်ရာမှ ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်း ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။"

"ဘာသာဆိုတာ တစ်ဆူတည်းသော ဘုရားကို ကိုးကွယ်တဲ့ ဘာသာကို ဘာသာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာက ဒီလို မဟုတ်ပါ၊ ဂင်္ဂါဝါဠု သဲစုမက ပွင့်တော်မူတဲ့ ဘုရားအများကို ယုံကြည်တဲ့ ဝါဒပါ။ တစ်ဆူတည်းသောဘုရားကို ကိုးကွယ်တဲ့ Religion ဘာသာမဟုတ်ခြင်းကြောင့် ဗုဒ္ဓဝါဒကို ဗုဒ္ဓဘာသာ-လို့ မခေါ်သင့်ပါ။ ဗုဒ္ဓဝါဒ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာလို့သာ ခေါ်သင့်ပါတယ်။"

"အေး ... ဘာသာရေးဆိုတာ ထာဝရဘုရားသခင်နဲ့ ပြန်လည်ပူးပေါင်းရန် မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းကို ခေါ်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓသာသနာ ဝါဒဟာ ထာဝရ ဘုရားသခင်နဲ့ ပြန်လည်ပူးပေါင်းရန် မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်း ဟုတ်ရဲ့လား"

"မဟုတ်ပါဘုရား"

"အေး ... ဘာသာရေးဆိုတာ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု (သို့) ထာဝရ ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ပြုချီးကျုးမှုကို ခေါ်ပါတယ်၊ ဗုဒ္ဓဝါဒသည် အဲဒီလို မဟုတ်ပါ၊ ပြီးတော့ ဘာသာရေးဆိုတာ ထာဝရဘုရား၊ အတ္တဝိညာဏ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ ဆုတောင်းပတ္ထနာတို့နဲ့ များစွာဆက်စပ်နေတဲ့ ယုံကြည်မှု တစ်ရပ်ကို ခေါ်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဝါဒက ထာဝရဘုရား၊ အတ္တဝိညာဏ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ ဆုတောင်းမှုကို လက်မခံလို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ-လို့ မခေါ်သင့်ပါနော်"

"မှန်ပါဘုရား"

"အေး ... ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ ဗုဒ္ဓကို ကိုးကွယ်တာက ဗုဒ္ဓရဲ့ ဂုဏ်တော်တွေကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်တာပါ၊ ဘုရားရှင်ကို ကယ်တင်ရှင်အနေမျိုးနဲ့ ယုံကြည်တာ မဟုတ်ပါ၊ ကိုးကွယ်တာ မဟုတ်ပါ။ ပြီးတော့ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်မှာ ဗုဒ္ဓက ဆရာစား၊ ဗုဒ္ဓက လက်ဆုပ်၊ လက်ကိုင် လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ 'အာစရိယမုဋ္ဌိ' မရှိပါ၊ ဗုဒ္ဓကျင့်သလို ကျင့်က ဗုဒ္ဓဖြစ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ထားခဲ့ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဝါဒ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာက ဆုတောင်းသက်သက် ဝါဒမဟုတ်ပါ၊ ဆုတောင်းဘာသာ မဟုတ်ပါ။ ဆုတောင်းသက်သက်ဆိုရင် ဘာသာရေးလို့ ခေါ်ရပါတယ်။ ဒါဖြင့် ဗုဒ္ဓဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ ဆုတောင်းမှု မရှိဘူးလား-ဆိုတော့ ရှိပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဝါဒရဲ့ ဆုတောင်းမှုက ကိုယ်ပြုထားတဲ့ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးကို တောင်းယူတာပါ၊ ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ တောင်းတာမဟုတ်ပါ၊ ယခုအခါမှာ ဗုဒ္ဓဝါဒ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာဟာ ဘာသာရေးဆန်နေပြီနော်၊ သတိထားပါ။"

"မှန်ပါဘုရား"

"ဗုဒ္ဓဝါဒဟာ ပစ္စုပ္ပန်ကံ ပစ္စုပ္ပန် အကြောင်းအကျိုးတရားတွေကို ဦးစားပေးတဲ့ ဝါဒပါ။ ဗုဒ္ဓဟာ ကိုယ်တိုင်ဓမ္မကို ရှာဖွေပြီး ကိုယ်တိုင် ဗုဒ္ဓဖြစ်မှ ဗုဒ္ဓအဖြစ် ရောက်ပုံ လမ်းစဉ် ကျင့်စဉ်တွေပဲ ဟောခဲ့ပါတယ်၊ ဆုတောင်းဖို့ မဟောခဲ့ပါ။ အဲဒီအဆုံးအမ လမ်းစဉ်တွေ မိမိတို့ ကိုယ်ကို မိမိတို့ အားကိုးပြီး အဆင့်ဆင့်သော ဝီရိယနဲ့ အားထုတ်ကျင့်ကြံဖို့သာ ဟောခဲ့ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဝါဒ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ မေ့လျော့ ပေါ့တန်နေလို့ မရပါ၊ သတိတရား လက်ကိုင်ထားပြီး ကြိုးစား အားထုတ်ယူမှ ကိုယ်လိုရာ ရနိုင်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓသာသနာက ကိုယ်အကျိုးကိုယ်စံ၊ ကိုယ့်အပြစ် ကိုယ်ခံပါ၊ ဗုဒ္ဓက အကျိုးကိုလည်း မပေးပါ၊ အပြစ်ကိုလည်း မပေးပါ၊ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓကို မကြောက်ရပါ။ ပြီးတော့ ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ ဗုဒ္ဓကို နည်းပေးလမ်းညွှန်အဖြစ်နဲ့ အားထားယုံကြည်တဲ့ သဘောမျိုးပါ၊ မိမိကိုယ်ကို လုံးဝပုံအပ်ပြီး အားကိုးတဲ့ သဘောမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်"

"မှန်ပါဘုရား"

"ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ ဗုဒ္ဓအတွက် ဘာမှလုပ်ပေးစရာ မလိုပါ၊ ဘာသာရေးမှာ ဘာသာဘုရားအတွက် လုပ်ပေးရပါတယ်။ ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ ဗုဒ္ဓက လမ်းညွှန်တဲ့ ကိစ္စပါ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာဝင်တွေက လိုက်နာကျင့်ကြံရသူတွေပါ။ ဗုဒ္ဓဝါဒ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ ကိုယ့်အတွက် ကိုယ်ကျင့်တာသည်ပင်လျှင် ဗုဒ္ဓကို အမြတ်ဆုံး ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ပူဇော်တယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။"

"ဗုဒ္ဓဝါဒက အတ္တဟိတ = ကိုယ်ကျိုးကျင့်သက်သက်နဲ့ ပရဟိတ = သူတစ်ပါးအကျိုးသက်သက်ကျင့်တဲ့ ဝါဒနှစ်ခုရဲ့ အလယ်က သွားတဲ့ အလယ်အလတ် လမ်းစဉ်ဝါဒပါ၊ သာသနာပါ၊ ဘာသာမဟုတ်ပါ။ ကဲ ဒီလောက်ဆိုရင် ရှင်းပြီးလား။"

"ရှင်းပါပြီ ဘုရား"

အားလုံးသန္တာန်၊ အမြင်မှန်၊ လျင်မြန်ရစေသော် ...
mipandahouse

Read More

စိတ္မနာပါေစနဲ႔

က်ေနာ္ တရားေဟာပုဂိၢဳလ္ မဟုတ္ရပါ ၊ သို႔ေသာ္ အေဖ အသက္ေပ်ာက္ဖို႔ ၅ မိနစ္ခန္႔အလိုမွာ က်ေနာ့္ ႏွလံုးသားထဲက တရားေလး ေဟာျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ ရွင္ေတာ္ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အတိုဆံုးေသာ တရားေတာ္ တစ္ခုကို အေဖ့အား share လုပ္ေပးျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ ျဖစ္ပံုက ၁၂-၄-၂၀၁၅ သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ နံနက္ ၉နာရီခန္႔ က်ေနာ့္ေရခ်ိဳးခန္း၀မွာ အေဖ့ ေ၀ယာ၀စၥေဆာင္ရြက္ေပးေနတဲ့ ခေလးမေလး လာအေၾကာင္းၾကားေပးတယ္ ၊ အဖိုးတစ္ေယာက္ အရင္လို မဟုတ္ဘူး ေယာက္ယက္ခတ္ေနတယ္ ၊ လာၾကည့္ေပးပါတဲ့ ။ လိုက္သြားၾကည့္ေတာ့ ဘဘ(အေဖ) အရင္ထက္ ခ်ိနဲ႔ၿပီး ေမာပန္းေနတယ္ ေခ်ြးေတြ လည္းစို႔လို႔ ။ က်ေနာ္ ဘုရားစင္မွာ ေဗာဇၩဂၤသုတ္ ပရိတ္သြားယူၿပီး ဘဘ ေဘးမွာထုိင္လို႔ ၃ေခါက္ ရြတ္ေပးမိတယ္။ ဆရာ၀န္တလွည့္ ဘုရား ဂုဏ္ေတာ္ တဖံုနဲ႔ ဘဘအသက္ကို ဆဲြဆန္႔ေပးလာတာလည္း အသက္(၉၀)ျဖစ္ခဲ့ၿပီ ။ စကားမေျပာႏုိင္ေတာ့ပဲ ေဖ်ာ့ေတာ့ေနတဲ့ ဘဘ က်ေနာ့္လက္ကို လွမ္းကိုင္တယ္ ။ လြန္ခဲ့တဲ့(၅)ရက္ကမွ ေရႊFMေရဒီယုိမွာ နာလိုက္ရတဲ့ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕တရားေတာ္ေလး ဘဘကို ျပန္ေျပာျပ ျဖစ္သြားတယ္ ။ တရားေတာ္ရဲ႕သမိုင္းေၾကာင္းကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဘ၀ အေဟာင္း အေဟာင္းေတြတုန္းက ေတာ္စပ္ ခဲ့တဲ့ ဖခင္ မိခင္ေဟာင္း က ဘုရားရွင္ကို လက္ရွိဘ၀မွာ ေလွ်ာက္တာ ဒီလုိတဲ့ ။ အေဖတို႔အေမတို႔ အသက္ႀကီးၿပီ အိုပါၿပီ ေသခါနီး အခုခ်ိန္မွာ သားေတာ္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ခက္ခဲ နက္နဲလြန္းတဲ့ တရားေတာ္ေတြကို အေဖအေမတို႔ နာယူခြင့္ ရေနေသာ္လည္း ဥာဏ္ႏႈ႔ံခ်ိန္ ဘ၀စြန္႔ခါနီးခ်ိန္မွာ  နားလည္ႏိုင္စြမ္း မရွိ ေတာ့ပါ ၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ အေဖအိုအေမအိုတို႔ နားလည္ႏိုင္မည့္ တရားေတာ္ ခပ္တုိတိုေလးမ်ား ရွိခဲ့လွ်င္ ေဟာေပး ေတာ္မူပါတ့ဲ ။ ဘုရားရွင္ေတာ္ျမတ္ကလည္း ေတာ္ပါေပ့တယ္ ၊ ခ်က္ျခင္းပဲ ဒိုးခနဲ ေဒါက္ခနဲ ေဟာခ် ပါေလေရာ ၊ အေဖအေမတို႔ ကိုယ္ခႏၶာဘယ္ေလာက္ပင္ နာပါေစ ၊ စိတ္မွာ မနာပါေစႏွင့္ တဲ့ ။ စကၠန္႔ပိုင္းမွ်သာ ၾကာမည့္ တရားပဲြႀကီး ၿပီးသြားပါတယ္ ။ စာဖတ္သူ သင္ သံသယရွိပါသလား ။ တရားဓမၼဆိုတာ ဒီေလာက္ေတာင္ တိုရသလား ၊ ေပ့ါပ်က္ႏိုင္လွခ်ည္လားလို႔ ေတြးမိပါသလား ။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ၄၅ ၀ါ ပါတ္လံုး ေဟာခဲ့သမွ်တရားေတြ အားလံုးဟာ ဒီတရားအတိုေလးရဲ႕ အေသးစိတ္ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြခ်ည္းပဲ၊ (တနည္း) ေခါင္းစဥ္ႀကီးေအာက္က ေခါင္းစဥ္ခဲြ အေသးေလးေတြသာလွ်င္ လို႔ က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္  (မွားရင္ လည္း ခြင့္လႊတ္ၾကပါ) ။ က်ေနာ္တို႔အားလံုး အသက္ထြက္ေအာင္ ေ၀ဒနာအမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံုျဖင့္ ႏွိပ္စက္မည့္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ လူဆိုးႀကီးကို အႏုိင္ျပန္ယူဖို႔ျဖစ္ေစ၊ ေတာင္းပန္ အသနားခံ လို႔ျဖစ္ေစ ၊ ဘယ္လိုပဲ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း တစ္ေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔ အရႈံးေပးရမွာ ေသခ်ာပါတယ္ ။ က်ေနာ္တို႔ကို အေသသတ္မည့္ ရန္သူဟာ ဘယ္ကမ်ား လာပါလိမ့္မလဲလို႔ မစဥ္းစားပါနဲ႔၊ အေသသတ္ဖို႔ အမွန္တကယ္ ဂ်ဴတီက် ေစာင့္ဆုိင္းေနသူက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးပါပဲ ။ က်ေနာ္တို႔ ေကၽြးတဲ့ ထမင္းလည္း ေန႔တုိင္းစားတယ္။ ထမင္းရွင္ ေက်းဇူးရွင္ကို ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳး ေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္တီးၿပီး အေသျပန္သတ္မွာလည္း ဒီခႏၶာကိုယ္ႀကီးပါပဲ ။ က်ေနာ္တို႔ ခိုင္းတိုင္း အကုန္လုပ္ေပးတယ္ သစၥာေစာင့္သိတယ္ လို႔ ထင္ရေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးမွာ လံုး၀(လံုး၀) သစၥာ ေဖါက္ၿပီး သခင္ကို ျပန္သတ္သြားမည့္သူက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးပါပဲ။ ထြက္သက္ အခ်ိန္နီးမွ ဟဲ့ သစၥာေဖါက္ႀကီးရဲ႕ နင္ငါ့အလို မလိုက္ရေကာင္းလား လုိ႔ ေဒါသေတြထြက္မိမွာ အေသအခ်ာပဲ ။ ေဒါမနသနဲ႔ အသက္ထြက္သြားရင္ ဒုကၡ အတိၿပီးတဲ့ အပါယ္ေလးဘံုထဲမွာ ဘ၀အသစ္ သြားျဖစ္တယ္တဲ့။ ျမတ္စြာဘုရားက ဒါကို ႀကိဳသိေနလို႔ ကိုယ္ခႏၶာဘယ္ေလာက္ပင္ နာပါေစ ၊ စိတ္မွာ မနာပါေစႏွင့္လို႔ လိုရင္း အႏွစ္ခ်ဳပ္ကို တိုတုိ ရွင္းရွင္းေလးပဲ ေဟာေပးခဲ့တာ ။ ဒါေၾကာင့္ -

ဘဘ  အသက္ထြက္ကာနီး က်ေနာ္ ေျပာျဖစ္လိုက္တာက  ဘဘ အခုနာက်င္ခံစားေနတဲ့ ေ၀ဒနာထက္ ၁၀ ဆ မက ထပ္နာခ်င္လည္း နာပါေစ ၊ ဒီေ၀ဒနာကို အၿပိဳင္ အႏုိင္လုဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႕ ။ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ျဖစ္ေနတာ ၊ ဘဘ သူ႔ကို ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္စြမ္းပါဘူး ။ ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္စမ္းပါေစ လြႊတ္သာ ထားလုိက္ပါ ။ ဘဘ စိတ္ကို ခႏၶာကိုယ္ရဲ့ ျပသသနာနဲ႔ မေရာပါေစနဲ႔ ။ ယုတ္မာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး သူ႔ဟာသူ ဘာလုပ္လုပ္ ဘဘနဲ႔ မပါတ္သက္ပါေစနဲ႔ ၊ ဘဘ ဘ၀မွာ အျမတ္ေတြ အမ်ားႀကီးရခဲ့ၿပီ ၊ ျပည္ေတာ္ေအး ကမၼဌာန္းေက်ာင္းမွာ ႏွစ္စဥ္မပ်က္ ၀ါဦး သီတင္းတိုင္းလည္း ဥပုတ္ဆြမ္းလွဴလာခဲ့တာေတြ ျပန္သတိရလုိက္ပါ ။ သားသမီးေတြလည္း လူလားေျမာက္ခဲ့ၿပီပဲ ၊ ဘဘ ဘ၀မွာ အျမတ္ေတြခ်ည္းပဲ ေက်နပ္စရာေတြ အျပည့္ပဲ ။ ဒါေတြပဲ ေအာင့္ေမ့ပါ ။ ခႏၶာ့ ေ၀ဒနာ ႏွိပ္စက္ေနတာ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ပစ္သာထားလိုက္ပါ ။ ဘဘစိတ္ကို သီးျခားခြဲထုတ္ပါ ဘဘ လို႔ က်ေနာ္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ က်ေနာ္ေျပာေနတာ ဘဘ တုန္႔ျပန္ စကားေျပာဖို႔ အင္အားလက္က်န္ မရွိေတာ့ၿပီ ။ ခက္ခဲလြန္းလွစြာ အသက္ရႈေနရင္း ၊ ခ်ိနဲ႔ ရြန္႔တြေနတဲ့ သူ႔လက္နဲ႔ က်ေနာ့္လက္ကို လွမ္းကိုင္ၿပီး ၿငိမ္နားေထာင္ေနတယ္ ။ က်ေနာ့္ တရားစကားေလး ၿပီးသြားေတာ့ ဘဘ ေခၽြးမထြက္ေတာ့ပါ ။ အသက္ရႈတဲ့ ပံုစံ ကလည္း အလုအယက္ရႈရာ ကေန မွန္မွန္ေလး ျဖစ္လာတယ္ ။ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ခ်ၿပီး က်ေနာ့္တရားဆက္နာပါတယ္ ။ စကားမေျပာႏုိင္ေသာ္လည္း က်ေနာ့္လက္ကို အသာေလး ဖြဖြကိုင္ထားတာ အဓိပၸါယ္ေဖၚၾကည့္ရင္ျဖင့္ ဘဘ ရင္ထဲမွာ က်ေနာ့္ကို ဘာေတြမ်ားေျပာေနပါလိမ့္ ။ ေအးဟုတ္တယ္ မင့္ေျပာမွပဲ ငါအမွတ္ရ ေတာ့တယ္လို႔ ေျပာေနေလသလား ၊ မင့္တရား ဆက္ေဟာပါဦးလို႔ ေျပာသလား ၊ ဘဘ ဘ၀ကူးေတာ့မယ္ ငါ့အနားက မခြာၾကပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္လို႔ က်ေနာ့္လက္ကို ဆြဲထားသလား ၊ ေက်းဇူးပဲ သားရယ္လို႔ ေျပာေနသလား ၊ ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ျခင္းျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ေနၿပီလား ၊ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲ ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘဘမ်က္ႏွာမွာ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတဲ့ အရိပ္အေယာင္မရွိေတာ့ဘူး ၊ အသက္ရႈႏႈန္း ပံုမွန္ဖက္ ဦးတည္လာတယ္ ။ ဘဘ စိတ္အေျခအေနက ခႏၶာကိုယ္ႏွိပ္စက္မႈ ေ၀ဒနာ ဆီက ခဲြထြက္ႏုိင္ၿပီဆိုတာ ေသခ်ာတယ္ ။ တနည္းေျပာရရင္ ေ၀ဒနာ ခြာရႈနည္းဆိုတဲ့ အတတ္ကို ဘဘ ေသခါနီး မိနစ္ပိုင္းအလိုမွာ က်င့္တတ္သြားေလၿပီ ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မယ္မယ္(အေမ) ၀င္လာတယ္ ။ အသံဗလံ မလုပ္ပါနဲ႔လို႔  ဘဘ အသက္ေပ်ာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မယ္မယ့္ကို က်ေနာ္ အရိပ္အေယာင္ျပၿပီး အသံတိတ္ သတိေပးပါတယ္ ။ ပိုေသခ်ာေအာင္လို႔ အခန္းျပင္ ခဏထြက္ ေပးပါလို႔ က်ေနာ္ လက္ျပၿပီး မယ္မယ္ကို ခဏေခၚထုတ္တယ္။ ဘဘကိုလည္း ခဏေလးေနာ္ က်ေနာ္ ခ်က္ျခင္း ျပန္လာမယ္လို႔ ႏွစ္သိမ့္ ေျပာခဲ့တယ္ ။ အခန္းျပင္ေရာက္ေတာ့ ဘဘ အသက္ေပ်ာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ၊ မိသားစု၀င္မ်ားအားလံုး တိတ္ဆိတ္စြာ ေနေပးဖို႔ အားလံုးကို သတိေပးၿပီး  တရားထပ္ေဟာေပးဦးမယ္ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဘဘအခန္းထဲ ခ်က္ျခင္း ျပန္၀င္ပါတယ္ ၊ သို႔ေသာ္ ဘဘ ချမာ လံုး၀ ၿငိမ္သက္ေနရွာၿပီ ။ ဒူးေထာင္အိပ္ေနတဲ့ ပိန္လွီလွီ ဒူးႏွစ္ဘက္ အိပ္ယာေပၚ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွဲက်သြားပါေတာ့တယ္ ။ ဘဘ ရင္ဖတ္ေပၚတင္ထားတဲ့ ေစာင္ပါးေလး အသာဖယ္ၿပီး ဘဘ ရင္ဖတ္ကို က်ေနာ္ နားကပ္နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ ႏွလံုးခံုသံ လံုး၀ မရွိေတာ့ဘူး ။ ကိုယ္ထဲက်န္ေနေသးတဲ့ ေလ အဟုန္နဲ႔ ခၽြဲသံေတာ့ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ၾကားလိုက္ရေသးတယ္ ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာေတာ့ ဘဘ ေသရွာၿပီ ။

မီးစာကုန္ ေလာင္စာခမ္းတဲ့ အသက္(၉၀)ဘဘ တစ္ေယာက္ အသက္ထြက္ခ်ိန္ေလး အားရစရာေကာင္းလွပါတယ္ ။ အျခားသူေတြလိုမ်ိဳး ေအာ္ဟစ္ၿငီးတြား ရုန္းကန္ၿပီး မခ်ိမဆန႔္ အသက္ေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳး မရွိတာေၾကာင့္ ဘဘ တစ္ေယာက္ အပါယ္မက်ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ရိပ္စားမိၿပီး အရမ္း ၾကည္ႏူး ၀မ္းသာမိတယ္ ။ သူတကာက ေမးၾကမယ္ ၊ ကိုယ့္ အေဖ ေသတာ မင္းမို႔လို႔ ၀မ္းသာရသလား ေမးရင္ တကယ္ ၀မ္းသာပါတယ္ ။ တစ္ဘ၀ မွာ တစ္ခါထည္းသာ ေသခြင့္ရွိတာမို႔ အေသမွားသြားရင္ ျပန္ျပင္ဖို႔ မရႏုိင္ဘူး ။ အခုေတာ့ ဘဘ တစ္ေယာက္ ကြက္တိႀကီး အေသမွန္သြားတာ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ျမင္ရတာ က်ေနာ္ အရမ္း၀မ္းသာတယ္ ။ ပီတိျဖစ္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္မ်ားထြက္က်လာၿပီး ၊ ရင္ထဲမွာ အလံုးလိုက္ႀကီး ဆို႔ႏွစ္ၿပီး က်ေနာ္ ဘာစကားသံမွ ထြက္လို႔ မရေတာ့ဘူး ၊ သတိ တရားက နာေရးကူညီမႈ အသင္းမိတ္ေဆြကို ဖုန္းဆက္ရေတာ့မယ္ အသိေပးလာလို႔ ဖုန္းနံပါတ္ ႏွိပ္ပါတယ္ ၊ ဟုိဖက္က ဖုန္းကုိင္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ စကားေျပာလို႔ မရေတာ့ဘူး ။ ဘဘ ႏွင့္ အၿပီးတိုင္ခဲြခြာရၿပီဆိုတဲ့အသိ ခံစားခ်က္ရယ္ ၊  ဘဘ အပါယ္မက်ဘူး ဆုိတာေရာ သိလို႔ ၀မ္းသာလံုး ဆို႔တာေရာ ေပါင္းၿပီး တယ္လီဖုန္းထဲက ဟဲလို အသံကို က်ေနာ္ မတုန္႔ျပန္ႏိုင္ေတာ့ပါ ။ စကားသံ ဘယ္လိုမွ ထြက္မရေတာ့ၿပီ ၊ က်ေနာ့္ ရင္ဖတ္အ၀မွာ ခံေနတဲ့ ႀကီးမား မာခဲေနတဲ့ အလံုးႀကီးကို ဖိခ်ရင္းက ဇနီးသည္ လက္ထဲကို ဖုန္းထိုးေပးၿပီး အမူအယာႏွင့္ အကူအညီေတာင္း သူ႔ကိုပဲ ဖုန္းေျပာခုိင္းရပါတယ္ ။ ဘဘ ေကာင္းရာ သုဂတိ လားႏိုင္ေအာင္ အလြယ္ဆံုးနည္းေလး လို တို ရွင္း သင္ေပးခဲ့တဲ့ ဘုရားရွင္ကိုလည္း ေအာင့္ေမ့ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ။

စာဖတ္သူခင္ဗ်ား ၊ သင္ ေသကာနီးရင္ မျဖစ္မေန သတိရဖို႔ မွာပါရေစ၊  ကိုယ္ခႏၶာဘယ္ေလာက္ပင္ နာပါေစ ၊ စိတ္မွာ မနာပါေစႏွင့္ ။ သင့္ မိသားစုကိုလည္း ေျပာျပပါ ။ သင့္မိတ္ေဆြေတြ အားလံုးကိုလည္း ေျပာျပၾကပါ ။ ကမ႓ာသူ ကမ႓ာသားအားလံုး မည္သူႏွင့္မဆို သက္ဆုိင္တဲ့ တရားေတာ္ေလးပါ ။ အားလံုးထံ share ေပးၾကပါ ။ ေရာဂါဖိစီးလို႔ ေသာ္လည္းေကာင္း ေဘးဆုိး ကပ္ဆိုး သဘာ၀ေဘးဒါဏ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ စစ္မက္ေဘး ႏွင့္ ယာဥ္အႏၱၠရာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျခား နည္းမ်ိဳးစံုေသာ အေသနည္းေတြေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ဘယ္နည္းႏွင့္ မဆို သင္ ေသေတာ့ မယ္ဆိုရင္ (အသိေလး သတိေလး ရွိေနေသးရင္) ကိုယ္ခႏၶာဘယ္ေလာက္ပင္ နာပါေစ ၊ စိတ္မွာ မနာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ ။ မေမ့ၾကပါႏွင့္ ၊      က်ေနာ္လည္း မေမ့ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါမယ္ ။ 

ကိုယ္ခႏၶာ ဘယ္ေလာက္ပင္ နာပါေစ ၊  စိတ္မွာ မနာၾကပါေစႏွင့္ ။ ဘ၀ကူး ေကာင္းႏိုင္ၾကပါေစေသာ၀္                                                                                                                 ( ထင္လင္းေဆြ )

Read More

“ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ရျခင္း”

  

“ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ရျခင္း”

•••••••••••••••••••••••••••••••••••

ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အဓိပၸာယ္က ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ

အိပ္စက္ရျခင္းဆိုသည္မွာ ႏွလံုးသား အပူၿငိမ္းၿပီးေတာ့

ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အိပ္စက္မႈသာလွ်င္ 

ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္စက္ရျခင္း လုိ႔ ဆိုႏုိင္တယ္။ 

ကိေလသာအပူေတြရွိေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အဆင့္အတန္း

ျမင့္တဲ့ အိပ္ရာႀကီးေတြေပၚမွာ အိပ္ျခင္းဟာ 

အျပင္ပန္းအားျဖင့္ ဇိမ္က်တယ္၊ ခ်မ္းသာတယ္လုိ႔

ဒီလို ထင္ရေသာ္လည္း အတြင္းအပူေတြ 

ႏွိပ္စက္ေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ပူေလာင္မႈေတြနဲ႔ 

လံုးပမ္းေနရလုိ႔ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးဟာ ေအးခ်မ္းမႈမရွိဘူး။

စိတ္ႏွလံုး ေအးခ်မ္းမႈမရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ

ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္စက္ရတယ္ဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္မရပါဘူးတဲ့။

ဆင္းဆင္းရဲရဲပဲ အိပ္စက္ရပါတယ္။ 

တကယ္လည္းပဲ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဆိုတာေတြရဲ႕

အေႏွာင့္အယွက္ေၾကာင့္ ထိုပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ 

ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္စက္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ 

စိတ္ထဲမွာ အလိုမက်မႈေတြနဲ႔ လံုးေထြးၿပီေတာ့ စိတ္ႏွလံုးဟာ

ပူပန္ေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ဆိုတာ 

လံုးဝမရႏုိင္ဘူးတဲ့။

❖ေအး၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က

ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ရတယ္ဆိုတဲ့ တကယ့္အဓိပၸာယ္ဟာ

ႏွလံုးသား ေအးခ်မ္းမႈရွိမွ ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ရတယ္။ 

ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စတဲ့ ကိေလသာေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမွ

သာလွ်င္ တကယ့္ကို ေအးခ်မ္းတယ္ဆိုတာကို ေျပာလုိ႔ရမယ္။ 

ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ရတယ္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ တကယ့္ကို 

ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္မွသာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ေပါ့။

ေအး၊ ေလာကမွာ အိပ္မရလုိ႔ အိပ္ေဆးေသာက္ 

အိပ္ရတဲ့ လူေတြေကာ မရွိဘူးလား။

ေအး၊ ေသာကေတြ ျဖစ္ေနလုိ႔

တစ္ညလံုးအိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ့။ အဲဒီအပူေတြေၾကာင့္ 

အိပ္မရလုိ႔ အိပ္ေဆးေသာက္ၿပီးေတာ့ အိပ္ေနၾကရတယ္။ 

အိပ္ေဆးဟာ တကယ့္အေျဖ မဟုတ္ဘူး။

တကယ့္အိပ္ေဆးကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ရဲ႕

တရားေတာ္သာျဖစ္တယ္ေပါ့။ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ 

ဒီတရားကို လိုက္နာက်င့္ၾကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္မယ္

ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ေလာဘေတြ ေလ်ာ့ခ်ႏုိင္မယ္၊ ေဒါသေတြ 

ေလ်ာ့ခ်ႏုိင္မယ္၊ ေမာဟေတြ ေလ်ာ့ခ်ႏုိင္မယ္။

ေနာက္ဆံုး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြကင္းၿပီးေတာ့ 

ႏွလံုးသားရဲ႕ ပူေလာင္မႈေတြ အကုန္ကင္းသြားရင္ 

ဘယ္ ေနရာေနေန စိတ္ႏွလံုးဟာ ေအးခ်မ္းေနမွာပဲ ျဖစ္တယ္။ 

ဒါေၾကာင့္မုိ႔ တရားခ်စ္ခင္ သူေတာ္စင္ ပရိသတ္အေပါင္းတုိ႔၊

တုိ႔တစ္ေတြဟာ စိတ္ႏွလံုး ေအးခ်မ္း သာယာမႈ ရွိမွသာလွ်င္

ခ်မ္းသာစြာအိပ္စက္ရတယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို အျပည့္အဝ 

ရၾကရမွာျဖစ္တယ္။ သာမန္အားျဖင့္ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ 

တုိ႔တစ္ေတြဟာ ခ်မ္းသာစြာအိပ္စက္ရတယ္လုိ႔

ေျဖလုိ႔ရွိရင္ မျပည့္စံုတဲ့ စကားမ်ဳိးသာျဖစ္တယ္ေပါ့။

ေအး၊ အဲဒီလို သေဘာက်ၿပီးေတာ့ တုိ႔တစ္ေတြ 

ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္စက္ရျခင္းရဲ႕အဓိပၸာယ္ျပည့္စံုေအာင္ 

ဘာလုပ္ရမလဲ။ႏွလံုးသားကို ပူေလာင္ေစတတ္တဲ့ 

ရာဂေတြ ဖယ္ရွားဖုိ႔ ႀကိဳးစားရမယ္၊ ေဒါသေတြဖယ္ရွားဖုိ႔

ႀကိဳးစားရမယ္။ေမာဟေတြ ဖယ္ရွားဖုိ႔ ႀကိဳးစားရမယ္။ 

ကဲ၊ ႀကိဳးစားၿပီဆိုတဲ့အခါမွာ 

❖ရာဂကို ဘာနဲ႔ဖယ္ရွားမလဲ။

ရာဂကို ဖယ္ရွားဖုိ႔ရာအတြက္ နံပါတ္(၁)က 

ဘုန္းႀကီးတုိ႔တစ္ေတြ ရာဂဟာ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ေနသလဲ 

လုိ႔ဆိုရင္ တင့္တယ္မႈလုိ႔ စိတ္က အာရံုျပဳေနသည့္

အတြက္ေၾကာင့္ “သုဘနိမိတ္”ကို အာရံုျပဳထားသည့္ 

အတြက္ေၾကာင့္ ရာဂဟာ တိုးသည္ထက္ တိုးလာတာ 

ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ မတင့္တယ္ဘူးလုိ႔ဆိုတဲ့ 

အသုဘကမၼ႒ဌာန္း (ေအး၊ ဗမာစကားထဲမွာ အသုဘ 

ဆိုလုိ႔ရွိရင္ မသာသြားသြားၿပီး သတိရေနတာမ်ဳိး 

ျဖစ္တတ္တယ္ေနာ္။ အဲဒါကိုေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။) ကို 

မိမိရုိ႕ အသက္ရွင္လ်က္ျဖစ္ေသာ္လည္း ခႏၶာကိုယ္မွာ 

တင့္တယ္မႈမရွိတာေတြကို ဆင္ျခင္စဥ္းစားရမယ္တဲ့။ 

ရြံရွာဖြယ္သေဘာေတြကို ဆင္ျခင္စဥ္းစားတတ္ရမယ္။ 

ဘယ္လို ဆင္ျခင္စဥ္းစားတတ္ရမလဲ ဆိုရင္ ၾကည့္ေလ။

ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ဟာ မတင့္တယ္ဘူး။ရြံစဖြယ္

ဆိုတာဟာ အလြယ္ေလးနဲ႔ စဥ္းစားလုိ႔ရတယ္။ 

ကိုယ့္ ကိုယ္ကို တစ္လ ႏွစ္လ ေရမခ်ဳိး၊မ်က္ႏွာမသစ္ဘဲနဲ႔

ေနၾကည့္ေပါ့။ေမႊးႀကိဳင္တဲ့အနံ႔ ထြက္မလား၊နံေစာ္တဲ့ 

အနံ႔ထြက္လာမလား စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ 

သဘာဝဟာ တကယ္ေတာ့ လွပတင့္တယ္တာမဟုတ္ဘူး။

အျပင္က ဝတ္စားဆင္ယင္တာတုိ႔၊ဖီးလိမ္းတာတုိ႔ 

ဒါေတြေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ လူေတြဟာ လူၾကားထဲမွာ 

ဝင္လုိ႔ရတာေနာ္။ 

ေအး၊ အဲဒီလို မတင့္မတယ္ ရြံစဖြယ္သေဘာေတြကို 

ဆင္ျခင္စဥ္းစားရင္းျဖင့္၊ အသုဘသညာကို ႏွလံုးသြင္းျခင္းျဖင့္ 

ရာဂကို ဖယ္ရွားႏုိင္တယ္တဲ့။ ရာဂကို ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္တယ္။ 

ရာဂ ေလ်ာ့က်သြားတာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ ႏွလံုးသားရဲ႕

ပူေလာင္မႈေတြဟာ ေလ်ာ့က်သြားမယ္။ ေလ်ာ့က်သြားတာနဲ႔

တစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ အိပ္စက္ရဖုိ႔ 

ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ 

❖ထုိ႔အတူပဲ ဘုန္းႀကီးတုိ႔တစ္ေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ 

မုန္းတီးမႈေတြကို သိမ္းထားမယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ႏွလံုးသားဟာ 

အမုန္းတရားေတြ လႊမ္းမိုးေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ 

ဘယ္ေတာ့မွခ်မ္းသာမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ 

အဲဒီ အမုန္းတရားေတြကို ဖယ္ရွားႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ 

ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေစတတ္တဲ့ “ေမတၱာတရား”ကို 

ပြားမ်ားအားထုတ္ၾကရမယ္။ ေမတၱာႏွလံုးသားနဲ႔ 

အစားထိုးၿပီး ေနႏုိင္မွသာလွ်င္ အမုန္းတရားေတြ 

ကင္းစင္သြားလိမ့္မယ္။ ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္တဲ့၊

ၾကည္လင္ေအးျမတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ရရွိလာတဲ့အခါမွာ 

ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္စက္ရမႈဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာမွာပါ။ 

အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲနဲ႔ အမုန္းတရားေတြ ႏွလံုးသားထဲမွာ

ထားမယ္ဆိုလုိ႔ ရွိရင္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္စက္ရမႈ

ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့ မွရမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ 

❖ထုိ႔အတူပဲ အသိဉာဏ္ကင္းမဲ့ေနၾကမယ္ ဆိုလုိ႔ရွိရင္၊

လုပ္သင့္တာနဲ႔ မလုပ္သင့္တာ ခြဲျခားမသိဘူး။ 

မသိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ မလုပ္သင့္တာေတြ လုပ္လိမ့္မယ္။

လုပ္သင့္တာေတြကို မလုပ္ဘူးလုိ႔ဆုိလုိ႔ရွိရင္ 

ျပႆနာေတြတက္မယ္။ ျပႆနာေတြတက္ရင္ 

ထိုျပႆနာေၾကာင့္ စိတ္ေတြက တည္ၿငိမ္မႈမရဘူးတဲ့။ 

ေမာဟေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ရင္ထဲမွာ ပူေႏြးေစတဲ့ 

အေျခအေနမ်ဳိးေတြ ေရာက္လာတယ္။ 

ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အဲဒီေမာဟကို ပယ္ေဖ်ာက္ဖုိ႔ရာ

အတြက္ အသိပညာ ရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမယ္။ 

အသိပညာရဖုိ႔ရာအတြက္ တရားနာရမယ္။

တရားစာအုပ္ေတြ ဖတ္ရမယ္။ 

သုတမယဉာဏ္ရမယ္၊ ကမၼ႒ာန္းတရား အားထုတ္ရမယ္။

အားထုတ္လုိ႔ရွိရင္ ဘာဝနမယဉာဏ္ေတြ ရလာမယ္။ 

သုတမယပညာ၊ ဘာဝနာမယပညာ ဒီပညာႏွစ္ခုနဲ႔

ေမာဟကို ေလ်ာ့ခ်ႏုိင္တာေပါ့။ 

ေနာက္ဆံုးမွာ သဘာဝတရားေတြရဲ႕အစစ္အမွန္ကို 

သိျမင္ျခင္းျဖင့္ မွန္မွန္ကန္ကန္ စဥ္းစားေတြးေခၚႏုိင္တဲ့ 

အသိဉာဏ္ကို ရရွိျခင္းျဖင့္၊ သခၤါရတရားေတြရဲ႕

မျမဲတဲ့ သေဘာေတြကို ဆင္ျခင္စဥ္းစားျခင္းျဖင့္ 

ဘုန္းႀကီးတုိ႔တစ္ေတြဟာ ပူေလာင္မႈေတြေရာ၊ 

တပ္မက္မႈေတြေရာ အားလံုးကို ေလ်ာ့ခ်

သြားႏုိင္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။ 

အဲဒီလို ပူေလာင္မႈေတြ၊ တပ္မက္မႈေတြ ေလ်ာ့ခ်

သြားႏုိင္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်မ္းသာစြာအိပ္စက္ရမႈ

ဆိုတာ ရရွိလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ 

ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟဆိုတဲ့ အေျခခံ အကုသိုလ္တရား 

(၃)ပါးကို ဖယ္ရွားပစ္ျခင္းျဖင့္ အျခားအကုသိုလ္

သဘာဝတရားေတြကိုလည္း ဖယ္ရွားႏုိင္မွာျဖစ္တယ္။ 

တရားခ်စ္ခင္ သူေတာ္စင္ ပရိသတ္တုိ႔၊

တုိ႔တစ္ေတြ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ အိပ္စက္ရဖုိ႔အတြက္ 

ဘာလုပ္ရမလဲ ဆိုရင္ ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟဆိုတဲ့ 

ဒီတရားေတြ ကို ဖယ္ရွားဖုိ႔ရာ အဓိကျဖစ္တယ္ဆိုတာ

ကိုယ္စီကိုယ္ငွ သေဘာက်ၿပီးေတာ့ ေဟာဒီ 

ဟတၳကသုတ္မွာလာတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အေျဖအတိုင္း 

ခ်မ္းသာစြာအိပ္စက္ရျခင္း ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို အေလးအနက္ 

စဥ္းစားၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစတဲ့ ကိေလသာ

အပူတရားေတြကို ဖယ္ရွားႏုိင္ေအာင္ က်င့္ၾကံ

ႀကိဳးကုတ္အားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစကုန္သတည္း။ ။ 

-【စာရုိက္ပူေဇာ္သူ - Admin Team of

Young Buddhist Association】

-【ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ】

 

Read More

သံသရာ လည္ေၾကာင္းႏွင့္ သံသရာ ၿပတ္ေၾကာင္း

သံသရာ လည္ေၾကာင္းမွာ
********************
၁။ စကၡဳဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊
ရူပဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊ စြဲ၍ စကၡဳ၀ိညာဏဓါတ္ ျဖစ္ပါသည္။

သံုးပါးေသာ ဓါတ္တို႔၏ ေပါင္းဆံုျခင္းေၾကာင့္ဖႆ            ၿဖစ္ပါသည္။
ဖႆ           ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေ၀ဒနာ ျဖစ္ပါသည္။

ေ၀ဒနာ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ တဏွာ ျဖစ္ပါသည္။
တဏွာ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဥပါဒါန္ ျဖစ္ပါသည္။

ဥပါဒါန္ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘ၀ ၿဖစ္ပါသည္။
ဘ၀ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဇာတိျဖစ္ပါသည္။

ဇာတိ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဇရာ မရဏျဖစ္ပါသည္။
စိုးရိမ္ျခင္း၊ ငိုေၾကြးျခင္း၊ ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း၊
ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္း၊ တို႔လဲျဖစ္ၾကရပါသည္။

ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္း အဆက္ဆက္ျဖင့္ ခ်မ္းသာ စသည္ တို႔ႏွင့္ မေရာမယွက္၊ သက္သက္ေသာ ဤ   ဆင္းရဲ အစုႀကီး ၏ ျဖစ္ျခင္း သည္ ထင္ရွားလွပါသည္။
(စဥ္းစားဆင္ျခင္ပါက ထင္ရွားလွပါသည္။)

၂။ ေသာတဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊
သဒၵ ဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊ စြဲ၍ ေသာတ၀ိညာဏ ဓါတ္ျဖစ္ပါသည္။
(ၾကြင္းဆက္ၿပီး ဆိုႏိုင္ေလာက္ၿပီ။)

၃။ ဃာနဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊
ဂႏၶဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း စြဲ၍ ဃာန ၀ိညာဏဓါတ္ ျဖစ္ပါသည္။

၄။ ဇိ၀ွာဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊
ရသဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း စြဲ၍ ဇိ၀ွာ၀ိညာဏဓါတ္ ၿဖစ္ပါသည္။

၅။ ကာယဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း
ေဖာဌဗၺဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊ စြဲ၍ ကာယ၀ိညာဏ ဓါတ္ျဖစ္ပါသည္။

၆။ မေနာဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊
ဓမၼဓါတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊ စြဲ၍ မေနာ၀ိညာဏ ဓါတ္ျဖစ္ပါသည္။

သံသရာ ၿပတ္ေၾကာင္းမွာ
*********************
စကၡဳ  ဓါတ္ ကို လည္းေကာင္း၊
ရူပဓါတ္ ကို လည္းေကာင္း၊
စြဲ၍ စကၡဳ၀ိညာဏ ဓါတ္ ျဖစ္ပါသည္။

သံုးပါးေသာ ဓါတ္ တို႔၏ ေပါင္းဆံုျခင္းေၾကာင့္ ဖႆ          ၿဖစ္ပါသည္။
ဖႆ           ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေ၀ဒနာ ျဖစ္ပါသည္။

ေ၀ဒနာ ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ တဏွာ ျဖစ္ပါသည္။
ထို တဏွာ ၏ သာလွ်င္ အၾကြင္းမဲ့ တပ္မက္ၿခင္း မရွိ
ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ (၀ါ) မျဖစ္ေသာ အားျဖင့္
ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဥပါဒါန္ ခ်ဳပ္ရပါသည္။

ဥပါဒါန္ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘ၀ ခ်ဳပ္ပါသည္။
ဘ၀ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဇာတိ ခ်ဳပ္ပါသည္။

ဇာတိ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဇရာ မရဏ ခ်ဳပ္ပါသည္။
စိုးရိမ္ျခင္း၊ ငိုေၾကြးျခင္း၊ ကိုယ္ ဆင္းရဲျခင္း၊ စိတ္ ဆင္းရဲျခင္း၊ ျပင္းစြာ ပင္ပန္း ၿခင္း ၊တို႔လဲ ခ်ဳပ္ပါသည္။

ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္း အဆက္ဆက္ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္
ခ်မ္းသာ စသည္ တို႔ႏွင့္ မေရာမယွက္ သက္သက္ေသာ
ဆင္းရဲ အစုႀကီး ခ်ဳပ္ျခင္းသည္ (၀ါ) သံသရာ၀တ္ ဆင္းရဲႀကီး ကင္းျပတ္ျခင္း သည္ ထင္ရွားလွပါသည္။


{၁၉၉၁-ခုႏွစ္မိုးကုတ္၀ိပသနာ၊ ဇနိတာရာမ ေက်ာင္းတိုက္ ဦးဇနိတာ လကၤာရ  ၏ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္  စက္၀ိုင္း ေဒသနာ မွ ေကာက္ႏုတ္ေရးသား ပူေဇာ္ပါသည္။}
 Credit: Thein Wai.

#Unicode Version
သံသရာ လည်ကြောင်းမှာ
********************
၁။ စက္ခုဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊
ရူပဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊ စွဲ၍ စက္ခုဝိညာဏဓါတ် ဖြစ်ပါသည်။

သုံးပါးသော ဓါတ်တို့၏ ပေါင်းဆုံခြင်းကြောင့်ဖဿ            ဖြစ်ပါသည်။
ဖဿ           ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဝေဒနာ ဖြစ်ပါသည်။

ဝေဒနာ ဟူသော အကြောင်းကြောင့် တဏှာ ဖြစ်ပါသည်။
တဏှာ ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဥပါဒါန် ဖြစ်ပါသည်။

ဥပါဒါန် ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဘ၀ ဖြစ်ပါသည်။
ဘ၀ ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဇာတိဖြစ်ပါသည်။

ဇာတိ ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဇရာ မရဏဖြစ်ပါသည်။
စိုးရိမ်ခြင်း၊ ငိုကြွေးခြင်း၊ ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း၊ စိတ်ဆင်းရဲခြင်း၊
ပြင်းစွာ ပင်ပန်းခြင်း၊ တို့လဲဖြစ်ကြရပါသည်။

ဤသို့သော အကြောင်း အဆက်ဆက်ဖြင့် ချမ်းသာ စသည် တို့နှင့် မရောမယှက်၊ သက်သက်သော ဤ   ဆင်းရဲ အစုကြီး ၏ ဖြစ်ခြင်း သည် ထင်ရှားလှပါသည်။
(စဉ်းစားဆင်ခြင်ပါက ထင်ရှားလှပါသည်။)

၂။ သောတဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊
သဒ္ဒ ဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊ စွဲ၍ သောတဝိညာဏ ဓါတ်ဖြစ်ပါသည်။
(ကြွင်းဆက်ပြီး ဆိုနိုင်လောက်ပြီ။)

၃။ ဃာနဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊
ဂန္ဓဓါတ် ကိုလည်းကောင်း စွဲ၍ ဃာန ဝိညာဏဓါတ် ဖြစ်ပါသည်။

၄။ ဇိဝှာဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊
ရသဓါတ် ကိုလည်းကောင်း စွဲ၍ ဇိဝှာဝိညာဏဓါတ် ဖြစ်ပါသည်။

၅။ ကာယဓါတ် ကိုလည်းကောင်း
ဖောဌဗ္ဗဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊ စွဲ၍ ကာယဝိညာဏ ဓါတ်ဖြစ်ပါသည်။

၆။ မနောဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊
ဓမ္မဓါတ် ကိုလည်းကောင်း၊ စွဲ၍ မနောဝိညာဏ ဓါတ်ဖြစ်ပါသည်။

သံသရာ ပြတ်ကြောင်းမှာ
*********************
စက္ခု  ဓါတ် ကို လည်းကောင်း၊
ရူပဓါတ် ကို လည်းကောင်း၊
စွဲ၍ စက္ခုဝိညာဏ ဓါတ် ဖြစ်ပါသည်။

သုံးပါးသော ဓါတ် တို့၏ ပေါင်းဆုံခြင်းကြောင့် ဖဿ          ဖြစ်ပါသည်။
ဖဿ           ဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဝေဒနာ ဖြစ်ပါသည်။

ဝေဒနာ ဟူသော အကြောင်းကြောင့် တဏှာ ဖြစ်ပါသည်။
ထို တဏှာ ၏ သာလျှင် အကြွင်းမဲ့ တပ်မက်ခြင်း မရှိ
ချုပ်ခြင်းကြောင့် (ဝါ) မဖြစ်သော အားဖြင့်
ချုပ်ခြင်းကြောင့် ဥပါဒါန် ချုပ်ရပါသည်။

ဥပါဒါန် ချုပ်ခြင်းကြောင့် ဘ၀ ချုပ်ပါသည်။
ဘ၀ ချုပ်ခြင်းကြောင့် ဇာတိ ချုပ်ပါသည်။

ဇာတိ ချုပ်ခြင်းကြောင့် ဇရာ မရဏ ချုပ်ပါသည်။
စိုးရိမ်ခြင်း၊ ငိုကြွေးခြင်း၊ ကိုယ် ဆင်းရဲခြင်း၊ စိတ် ဆင်းရဲခြင်း၊ ပြင်းစွာ ပင်ပန်း ခြင်း ၊တို့လဲ ချုပ်ပါသည်။

ဤသို့သော အကြောင်း အဆက်ဆက် ချုပ်ခြင်းကြောင့်
ချမ်းသာ စသည် တို့နှင့် မရောမယှက် သက်သက်သော
ဆင်းရဲ အစုကြီး ချုပ်ခြင်းသည် (ဝါ) သံသရာဝတ် ဆင်းရဲကြီး ကင်းပြတ်ခြင်း သည် ထင်ရှားလှပါသည်။


{၁၉၉၁-ခုနှစ်မိုးကုတ်ဝိပသနာ၊ ဇနိတာရာမ ကျောင်းတိုက် ဦးဇနိတာ လင်္ကာရ  ၏ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်  စက်ဝိုင်း ဒေသနာ မှ ကောက်နုတ်ရေးသား ပူဇော်ပါသည်။}

 Credit: Thein Wai.

Read More

၀ သံုးလံုး

ဝ  သုံးလုံး

 

မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး မုံ႐ြာၿမိဳ႕သုိ႔ႂကြ

ေတာ္မူေသာအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးနွင့္အလြန္

ရင္းနွီးက်ြမ္းဝင္ေသာ အသက္၈၀ေက်ာ္

အဖြားအုိတစ္ဦးက ၾကဳံတုန္းၾကဳံခုိက္ သူမကုိ

ဆုံးမၾသဝါဒ ေပးသနားဘုိ႔ေလ်ွာက္တင္ပါတယ္။

   ဆရာေတာ္ႀကီးက"ဒကာမႀကီး အသက္

အ႐ြယ္ႀကီးရင့္လာၿပီဆိုေတာ့ "ဝ"သုံးလုံး

ေဆာင္ထားဗ် 

 ၁။ဝ ဝ စား =အသက္အ႐ြယ္ေတြကႀကီးရင့္

လာၿပီဆိုေတာ့ ကုိယ္ခနၶာက အားအင္ေတြ

တစ္ေန႔တစ္ျခား ဆုတ္ယုတ္လာၿပီ ဝဝစား

မွ အားရွိမွာ အားရွိမွတရားဘာဝနာကုိအား

ထုတ္နိုင္မွာ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒကာမႀကီး ဝဝစားပါ။

၂။ေဝးေဝးေန=အသက္ႀကီးလာၿပီဆိုေတာ့

ေခ်းမနိုင္ ေသးမနိုင္ ေခ်ာင္းတဟတ္ဟတ္

ဆိုေတာ့ သားသမီးေတြက အနားကပ္တာ

သိပ္ၾကဳိက္ၾကတာမဟုတ္ဘူး သူတို႔ရဲ႕

ေခ်းေသးကိစၥအဝဝကုိ ကုိယ္က မ႐ြံမရွာ

သုတ္သင္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔အလွည့္က်

ေတာ့ ႐ြံရွာတတ္ၾကတယ္ 

သူတို႔နွင့္ေဝးေဝးေနမွ အမုန္းမခံရမွာ 

ဒါေၾကာင့္ ေဝးေဝးေနပါဒကာမႀကီး ေဝးေဝး

ေနနိုင္ရင္ေတာ့ ဒကာမႀကီးစိတ္ခ်မ္းသာလိမ့္မယ္။

၃။ဝင္မရႈပ္နဲ႔= သားသမီးေတြရဲ႕ လူမႈေရး

စီးပြားေရး အေရးမွန္သမ်ွကုိ ဝင္မရႈပ္ပါနဲ႔

ကုိယ္က ဝင္ရႈပ္လုိက္လုိ႔ သားသမီးေတြ

မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး"ခင္ဗ်ားႀကီးဘာသိလုိ႔ဝင္ရႈပ္

တာလဲ"ဟု အေျပာခံရရင္ ကုိယ္ပဲစိတ္ဆင္း

ရဲရတတ္တယ္ သူတို႔အေရးမွန္သမ်ွကုုိ

ဘာမ်ွဝင္မရႈပ္ပဲေနရင္ ဒကာမႀကီးစိတ္ခ်မ္း

သာလိမ့္မယ္

   ကဲ..ဘုန္းႀကီးေပးတဲ့"ဝ"၃လုးံသုံးကုိေဆာင္ထား

ေပေတာ့ဗ်ာ"ဟု ထိမိလွေသာၾသဝါဒကုိ

မိန့္ေခ်ြေတာ္မူပါသည္။မွတ္သားစရာေကာင္းလွ၏။

   friအားလုံးအသက္အ႐ြယ္ႀကီးရင့္လာတဲ့

အခါ "ဝ"သုံးလုံးကုိေဆာင္ဘုိ႔မေမ့ရန္

လက္တို႔လုိ႔ သတိေပးလုိက္တာပါ။

ဖတ္ဖူးသမ်ွေလးကုိျပန္လည္မ်ွေဝတာပါ

Credit Saiponnya Spn

Read More

အေကာင္းဆုံး ယၾတာမ်ား

 

အေကာင္းဆုံး ယၾတာမ်ား

(ေကာင္း လြန္းလို႔ တင္ေပးလိုက္တာပါ

ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ေပးပါ။

၁။ ဝင္ေငြမ ေကာင္းတဲ့အခါ

ေခြ်တာသံုးစဲြတာ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၂။ လမ္းသြားတဲ့အခါ

ျကီးမားတဲ့ဝီရိယထားျခင္းဟာ

အႏၲရာယ္ကင္းဖို႔ အတြက္ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၃။ ရန္လိုေနတဲ့လူနဲ႔

ဖက္ျပိဳင္ျပီးမျငင္းတာ

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၄။ ေဒါသထြက္စရာ ျကံုတဲ႔အခါ

စိတ္ေျဖသာတဲ့ေနရာကို

ေရွာင္ ထြက္သြား ျခင္းဟာ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၅။ မနာလိုဝန္တိုစိတ္ကိုမေမြးေအာင္

ကံ ကံရဲ႕အက်ိဳးကိုလက္ခံနိူင္ေအာင္

ျကိုးစားတာ အ ေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၆။ စိတ္ေကာင္းထားျခင္း 

ရိုးသားမႈရွိျခင္းဟာ

ျကီးပြားရာ ျကီးပြားေျကာင္း အတြက္ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၇။ အားလပ္ခ်ိန္မွာ 

စာဖတ္တဲ႔အက်င့္ကို ေမြးျမဴျခင္းဟာ 

အသိအလိမၼာတိုးတက္ေစဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၈။ ကံဆိုးခ်ိန္မွာ

ရတနာသံုးပါးကိုအထူးတလည္

ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္တာသည္ 

ကံေကာင္းေတြေရာက္ေစဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၉။ တစ္စံုတစ္ရာ ေကြ်းေမြး

ေပးအပ္သူကို ေက်းဇူးရွင္

တစ္ဦးအျဖစ္ မေမ႔အပ္တာ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၀။ သူ႔တာဝန္ ကိုယ့္တာဝန္ကို 

တိတိက်က် ခဲြျခားျပီး

တာဝန္ေက်ပြန္စြာ လုပ္တာ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၁။ ေရွ႕ေနာက္ေျမာ္ျမင္ တတ္တဲ့

ပညာရွိ လူျကီးမိဘရဲ႕

ဆိုဆံုးမမႈကို လိုက္နာတာ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၂။ မရ ေသးတဲ႔ဥစၥာကို

အပူတျပင္းမေတာင့္တ မလိုခ်င္တာ

စိတ္ခ်မ္းသာေစဖို႔အတြက္ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၃။ တတ္နိူင္ သေလာက္

စုေဆာင္းသြားတာဟာ

အနာဂတ္ခရီးအတြက္ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၄။ ဘဝအေရးနိမ့္တဲ့ကာလမွာ

စိတ္ဓါတ္ကိုႀကံ႔ျကံ႔ခံနိူင္ေအာင္

သတိထားေမြးျမဴျခင္းဟာ

မိမိ မပ်က္စီးဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၅။စီးပြားျဖစ္တဲ့အခါ

ေအာက္ေျခမလြတ္ေအာင္

သတိတရားနဲ႔ေနထိုင္တာ 

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၆။ ငယ္စဥ္အခါ ပညာသင္ခ်ိန္မွာ

ပညာတတ္ေရးတစ္ခုတည္းကို

ေရွ႕ရႈ႕ျပီးတစိုက္မတ္မတ္ 

ျကိုးစားျခင္း ဟာ ေနာင္ေရးအတြက္

အေကာင္းဆုံး ယၾတာ။

၁၇။အခြင့္အလမ္းေပၚလာတဲ့အခါ

လံု႔လဝီရီယကို ေရွ႕တန္းတင္ျပီး

အမိအရဆုပ္ကိုင္ လိုက္ျခင္းဟာ

ေအာင္ျမင္ျကီးပြားဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၈။ ဘာကိုမွမစဥ္းစားပဲ 

မလုပ္တာမေျပာတာ ေနာင္မွ

ေနာင္ တ ရ တယ္ဆိုတဲ့

အျဖစ္မ်ိဳးကို မ ေရာက္ဖို႔ အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၁၉။သံုးနိူင္တဲ႔အေျခအေနရွိရက္နဲ႔

စိတ္ကိုလႊတ္ေပးျပီး

အရမ္းမဲ႔မသံုးစြဲတာဟာ ေနာင္

စိတ္ဆင္းရဲစရာ မျကံုဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆုံးယၾတာ။

၂၀။ ေဘးရွိတဲ႔စကား

ျကမ္းတမ္းတဲ႔စကားကိုမဆိုျခင္းဟာ

ေနာင္ အခါျပႆနာအရႈပ္အရွင္းနဲ႔ 

ရင္မဆိုင္ရဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၂၁။ သူ႔ဘက္ ကိုယ့္ဘက္မွ်မွ်တတ

ျကည့္တာ စဥ္းစားတာ

လုပ္ကိုင္တာသည္

ေရရွည္လက္တဲြဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၂၂။ မနိူင္တဲ႔ဝန္ကို မထမ္းတာဟာ

အသက္ ရွည္ဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၂၃။ မိမိကိုယ္ကို အမွန္ ရႈ႕ေထာင့္မွ

ေဝဖန္သံုးသပ္တာဟာ

ေရွ႕ေလွ်ာက္ရမယ့္ဘဝခရီးမွာ

ပန္းခင္းလမ္းျဖစ္ဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၂၄။ ေဒါသကို အျပင္ မထြက္ေအာင္

ထိန္းနိူင္ တာဟာ အစစအရာရာ

ျပႆနာနည္းပါးေစဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၂၅။ ေက်ာ္ျဖတ္ ရတဲ႔ဘဝခရီးမွ

အမွားမ်ားကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျပီး

ခ်က္ခ်င္းျပဳျပင္ သြားတာ 

ေရွ႕ခရီး ေခ်ာေမာဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာဝ

၂၆။ အတိတ္ကို ျပန္ေတြးျပီးလဲ

မပူေဆြး။ အနာဂတ္အေရးကို

လွမ္းေမွ်ာ္ျပီးလည္းမပူပန္။

ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာသာရပ္ျပီး

လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြကို

လုပ္ကိုင္ သြားတာဟာ

တိုးတက္ဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၂၇။ အ ေကာင္းျမင္ ဝါဒနဲ႔

ဘဝခရီးကိုဆက္ျခင္းဟာ

အေကာင္းဆံုးယၾတာ။

၂၈။ က်န္းမာေရးယိုယြင္းေစတဲ႔

အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားမႈ

မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔အရက္ ေသစာကို 

ေရွာင္ရွားတာဟာ

အသက္ရွည္ က်န္းမာေစ ဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးယၾတာပါ။

ေန႔စဥ္ဒီအခ်က္ကေလးေတြနဲ႔အညီ

က်င့္ျကံေနထိုင္သြားျကမယ္ဆိုရင္ေတာ့

ယျတာဆိုတာအထူးေခ်စရာမလိုပါဘူး

လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းတို႔။

ဒါ့ေၾကာင့္----

''အဖိုးတန္တဲ့လူသားတစ္ေယာက္

ဘဝကိုရဖို႔ ေန႔စဥ္ယၾတာေခ်ၾကစို႔''

ကိုးဘြဲ ့ရဆရာေတာ္ 

အရွင္အာစာရာလကၤာရ။

Scientist Myanmar မွ ကူးယူပါသည္။

Read More

နိဗၺာန္ဆိုတာ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းလား၊ ဘာမွ မရွိျခင္းလား

နိဗၺာန္ဆိုတာ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းလား၊ ဘာမွ မရွိျခင္းလား

ေမး။ ။ ဆရာေတာ္ဘုရား ... တပည့္ေတာ္ ႐ိုေသစြာ ေလွ်ာက္ထားပါသည္။
နိဗၺာန္ဆိုတာ လူ႔ဘဝ၌ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းကို ေခၚပါသလား။
ဘဝကုန္ဆံုးၿပီး ဘာမွမရွိျခင္းကို ေခၚပါသလား။ ေကာင္းကင္မွာ ရွိပါသလား။

(မစိုးမိုးသူ၊ ဒုတိယႏွစ္ အဂၤလိပ္စာ၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)

ေျဖ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္။ နိဗၺာန္ဆိုတာ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းကို ေခၚပါတယ္။ ဘာမွ မရွိတာကို နိဗၺာန္လို႔ မေခၚပါဘူး။

အဘာဝပညတ္ လို႔ ေခၚပါတယ္။

နိဗၺာန္ဟာ ေကာင္းကင္မွာ မရွိပါဘူး။ ဘယ္မွာမွ မရွိပါဘူး။ နိဗၺာန္ဟာ အမွန္ ရွိပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္မွာမွ မရွိပါဘူး။ နားေထြးသြားပါသလား။

ဆိုလိုတာက ဆင္းရဲမရွိျခင္းဆိုတဲ့ အၿငိမ္းဓာတ္ႀကီးဟာ တည္ရာဌာန မရွိပါဘူး။ ဒီ သဘာဝႀကီးဟာ အေၾကာင္း တစံုတရာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ (သခၤတ)သဘာဝ မဟုတ္ပါဘူး။
မူလကတည္းက သဘာဝအေလ်ာက္ ရွိေနတဲ့ အရွိ(အသခၤတ) သဘာဝႀကီးပါ။

ဒီေနရာမွာ သခၤတနဲ႔ အသခၤတရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို သေဘာမေပါက္ေသးသူမ်ားအတြက္ အနည္းအက်ဥ္း ရွင္းျပဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။

‘သခၤတ’ဆိုတာ “အေၾကာင္းတို႔ စုေပါင္း ျပဳလုပ္ေပးလို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ တရား” လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
တိုတိုရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ “အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ တရားဟာ သခၤတတရား”ပါပဲ။
႐ုပ္နဲ႔နာမ္ကို သက္ဆိုင္ရာအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတာမို႔ ‘သခၤတတရား’လို႔ ေခၚရပါတယ္။

မေဖာက္မျပန္ အမွန္တကယ္ ရွိတဲ့ တရားမ်ားျဖစ္လို႔ “သခၤတပရမတ္”တရားမ်ားလို႔ ေခၚရပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ‘အျဖစ္တရား’မ်ားမို႔ သူတို႔ဟာ ပ်က္ပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္ ပ်က္သလဲဆိုတာ့ ျဖစ္လို႔ ပ်က္တာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ‘သခၤတနယ္’ ဟာ ျဖစ္ပ်က္နယ္ပါ။
ျဖစ္ပ်က္နယ္ထဲမွာ ရွိလို႔ သခၤတျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္မွန္သမွ်ဟာ ျဖစ္ပ်က္ဆင္းရဲ သခၤါရဒုကၡခ်ည္းပါပဲ။

‘အသခၤတ’ ဆိုတာကေတာ့ သခၤတရဲ႕ ေျပာင္းျပန္ သဘာဝပါ။

“အေၾကာင္းတို႔ စုေပါင္း မျပဳလုပ္အပ္တဲ့ သဘာဝ”လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
တိုတိုရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ “အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ အျဖစ္တရား မဟုတ္ဘူး”လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။

အျဖစ္တရားမဟုတ္တဲ့ ဒီ အသခၤတ သဘာဝဟာ မေဖာက္မျပန္ အမွန္တကယ္ ရွိတဲ့ တရားျဖစ္လို႔ မူလ သဘာဝ အေနနဲ႔ ရွိေနတဲ့ “အရွိပရမတ္”တရားပါ။ “အသခၤတပရမတ္”ေပါ့။

အဲဒီ အရွိတရားဟာ ဘာလဲဆိုေတာ့ သူဟာ သခၤတရဲ႕ ေျပာင္းျပန္သေဘာျဖစ္လို႔ သခၤတ ေခၚတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ၿငိမ္းေနျခင္း၊ ႐ုပ္နာမ္ မရွိျခင္း သေဘာပါပဲ။

႐ုပ္နဲ႔နာမ္ ရွိေနသမွ် ဆင္းရဲေနတယ္။
႐ုပ္နာမ္ၿငိမ္းသြားေတာ့ ဆင္းရဲ မရွိေတာ့ဘူး။

အဲဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနတာဟာ တကယ္ရွိတဲ့ အရွိသဘာဝပါပဲ။
ဒါကိုပဲ နိဗၺာန္လို႔ ေခၚရပါတယ္။
အဲဒါဟာ အသခၤတတရားပါပဲ။

ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနတဲ့ ဆင္းရဲကင္းေနတဲ့ သဘာဝဟာ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိသဘာဝမို႔ သူဟာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တာ မဟုတ္လို႔ သူ႔ကို အသခၤတလို႔ ေခၚရပါတယ္။
အျဖစ္တရား မဟုတ္၊ အရွိတရားလို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
အရွိတရားျဖစ္လို႔ မျဖစ္တဲ့အတြက္ ပ်က္လည္း မပ်က္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ အသခၤတနယ္လို႔ ေခၚတဲ့ နိဗၺာန္ဟာ ျဖစ္ပ်က္နယ္ကို လြန္ေျမာက္ေနၿပီျဖစ္လို႔ ဆင္းရဲမရွိဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနပါတယ္။

ဒီေတာ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လိုက္ရင္ သခၤါရလို႔လည္း ေခၚတဲ့ သခၤတအျဖစ္တရားမ်ားဟာ ျဖစ္ပ်က္ မကင္းလို႔ ဆင္းရဲတယ္။
အသခၤတ ေခၚတဲ့ အရွိတရားဟာ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္း မရွိလို႔ ဆင္းရဲၿငိမ္းတယ္။ ဒါကိုပဲ နိဗၺာန္လို႔ ေခၚပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ ပါဠိေတာ္ (စာ-၁၅) မွာလည္း -
“ဥပၸါေဒါ - အျဖစ္တရားသည္၊
သခၤါရာ - ႐ုပ္နာမ္သခၤါရတို႔ေပတည္း။
အႏုပၸါေဒါ - မျဖစ္တရား (အရွိတရား)သည္၊
နိဗၺာနံ - နိဗၺာန္ေပတည္း။” လို႔ အျဖစ္တရားနဲ႔ အရွိတရားကို ခြဲျခား မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တာပါပဲ။

ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ အရွိပရမတ္တရားဟာ တည္ရာ ဌာန မရွိလို႔ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာမရသလို အျဖစ္တရား မဟုတ္လို႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလက ျဖစ္တယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔ မရပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ အပတိ႒ = တည္ရာဌာန မရွိတဲ့ တရား၊ ကာလဝိမုတၱ = အတိတ္ အနာဂတ္ ပစၥဳပၸန္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွ လြတ္တဲ့ တရားပါ။ ( Nibbanna is beyond time and space. )

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ စတဲ့ တရားေတြဟာ သတၱဝါကို ပူေလာင္ေစတဲ့ တရား၊ ဆင္းရဲေစတဲ့ တရားေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကို ကိေလသာလို႔ ေခၚပါတယ္။
ဒီ ကိေလသာေတြ ရွိေနသမွ် ဆင္းရဲေနတာပါပဲ။
ဒီ ကိေလသာေတြ မရွိရင္ ဆင္းရဲၿငိမ္းၿပီး ခ်မ္းသာေတာ့တာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ကိေလသာၿငိမ္းျခင္းဟာ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္း = နိဗၺာန္ပါပဲ။

ကိေလသာၿငိမ္းေသာ္လည္း ႐ုပ္နဲ႔နာမ္တခ်ိဳ႕က ရွိေနေသးေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ဆင္းရဲ = သခၤါရဒုကၡ က်န္ေနပါေသးတယ္။
အဲဒီ ႐ုပ္နာမ္သခၤါရေတြ အျဖစ္ရပ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ သခၤါရဒုကၡပါ အၿပီးသတ္ ၿငိမ္းမွပဲ သႏၲိသုခ ေခၚတဲ့ တကယ္ အၿငိမ္းသဘာဝ နိဗၺာန္ႀကီးကို ေတြ႕ရပါတယ္။

ေလာကမွာ မီးမရွိဘဲ ေအးေနတဲ့ သဘာဝဟာ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိသဘာဝပါ။
သို႔ေသာ္လည္း မီးရွိေနတဲ့အခါမွာေတာ့ မီးမရွိဘဲ ေအးေနတဲ့ သဘာဝကို မေတြ႕ႏိုင္ မသိႏိုင္ပါဘူး။
မီးၿငိမ္းသြားတဲ့အခါက်ေတာ့မွပဲ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ ဒီေအးတဲ့ သဘာဝကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ႕ရသိရပါတယ္။

အဲဒီအတိုင္းပဲ ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ၊ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝႀကီးဟာ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိသဘာဝႀကီးပါ။
႐ုပ္နာမ္သခၤါရ အျဖစ္ရပ္သြားမွ ျဖစ္ေပၚလာတာ မဟုတ္ပါဘူး။
တစ္ဘက္က ဆင္းရဲရွိေနသလို တျခားတစ္ဘက္ကလည္း ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝဟာ ရွိေနပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း ႐ုပ္နာမ္သခၤါရေတြ ျဖစ္ေနခိုက္မွာေတာ့ ႐ုပ္ဆင္းရဲ နာမ္ဆင္းရဲ သခၤါရဆင္းရဲေတြက ဖံုးကြယ္ထားလို႔ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝႀကီးကို မဆုိက္ေရာက္ႏိုင္ မသိႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနတာပါ။

ရန္ကုန္ကေန မႏၲေလးအျမန္ရထား စီးသြားေတာ့ လမ္းဆံုးရင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးကို ေရာက္တယ္။
ဒီေတာ့ ရထားဆိုက္မွပဲ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီး ျဖစ္ေပၚလာသလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားသိတဲ့အတိုင္းပဲ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးက အရင္ကတည္းက ရွိေနတာမဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား)

အဲဒီအတိုင္းပဲ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝႀကီးဟာလည္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အျဖစ္တရား (သခၤတ) မဟုတ္။ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိတရား (အသခၤတ)ပဲ။ မဂၢင္ရွစ္ပါး ယာဥ္ရထားကို လမ္းဆံုးေအာင္ စီးသြားႏိုင္တဲ့ လူကေတာ့ လမ္းဆံုးရင္ အသခၤတ သဘာဝ အၿငိမ္းဓာတ္ကို ဆိုက္ေရာက္သြားမွာပဲ။

တကယ္လို႔သာ နိဗၺာန္ဟာ အေၾကာင္းတစံုတရာေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ သဘာဝဆိုရင္ ပ်က္ရတာ ဓမၼတာျဖစ္လို႔ နိဗၺာန္ကိုလည္း ပ်က္တယ္လို႔ ဆိုရာ ေရာက္ေပလိမ့္မယ္။
ဒီလိုဆိုရင္ နိဗၺာန္ဟာ ျဖစ္တတ္ပ်က္တတ္လို႔ ဆင္းရဲပင္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ ခ်မ္းသာလို႔ မဆိုႏိုင္ျပန္ဘူး။

တကယ္ေတာ့ နိဗၺာန္ဟာ အရွိသဘာဝျဖစ္လို႔ ျဖစ္လည္း မျဖစ္၊ ပ်က္လည္း မပ်က္ဘူး။
အဲဒီလို မျဖစ္မပ်က္လို႔ဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝအေနနဲ႔ အၿမဲ တည္ရွိေနတာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ “ဓုဝံ = အၿမဲရွိေနတဲ့ သေဘာ”လို႔ ဆိုရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မျဖစ္တဲ့ သဘာဝမို႔ သူ႔ကို ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ အေၾကာင္းတရားလည္း မရွိဘူး။

ဒါျဖင့္ရင္ မဂၢရွစ္ပါးဟာ နိဗၺာန္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရား မဟုတ္ဘူးလား။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္ၾကံပြားမ်ားမွ ဆင္းရဲၿငိမ္းတာဆိုေတာ့ မဂၢင္ရွစ္ပါးဟာ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္း ဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားေပါ့လို႔ ေစာဒကတက္စရာ ရွိပါတယ္။

အေျဖကေတာ့ မဂၢင္ရွစ္ပါး ပြားမ်ားမွ ဆင္းရဲၿငိမ္းတာ မွန္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ မဂၢင္ရွစ္ပါးဟာ နိဗၺာန္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားဆိုတာလည္း မွန္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း မဂၢင္ရွစ္ပါး ပြားျခင္းက ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းကို ျဖစ္ေစတာ မဟုတ္ပါဘူး။
မဂၢင္ရွစ္ပါး ပြားျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝကို ဆိုက္ေရာက္သြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
မီးရထားစီးသြားလို႔ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးကို ေရာက္သြားသလိုပါပဲ။

ဝိသုဒၶိမဂ္ (ဒု၊ ၁၄၀)မွာ “ပတၱဗၺေမဝ ေဟတံ မေဂၢန၊ န ဥပၸါေဒတဗၺံ = ဤ နိဗၺာန္ကို မဂ္သည္ ေရာက္အပ္သည္သာလွ်င္ ျဖစ္၏။ ျဖစ္ေစအပ္သည္ကား မဟုတ္ေပ။”လို႔ မိန္႔ဆိုထားပါတယ္။

ပိုရွင္းေအာင္ ေျပာရရင္ မဂၢင္ရွစ္ပါးဟာ နိဗၺာန္ကို ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္း (=ဇနကဟိတ္) မဟုတ္။
နိဗၺာန္ကို ေရာက္ေစတဲ့ အေၾကာင္း (=သမၸာပကဟိတ္)သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္ကို ျဖစ္ေစတဲ့အေၾကာင္း မရွိလို႔ နိဗၺာန္ဟာ အျဖစ္တရား (သခၤတ) မဟုတ္။
အရွိတရား (အသခၤတ)သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ျဖစ္တဲ့တရား မဟုတ္လို႔ ပ်က္လည္း မပ်က္ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ဓုဝံ = အၿမဲ ရွိေနတဲ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္း သဘာဝႀကီးပါ။

ဆင္းရဲ မရွိဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနတဲ့ သဘာဝႀကီးဟာ အရွိတရား ျဖစ္ေသာ္လည္းပဲ အဲဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝကို ရဖို႔ ဆိုက္ေရာက္ဖို႔ကေတာ့ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ ခႏၶာ ဆင္းရဲ ၿငိမ္းမွပဲ ရႏိုင္ ဆိုက္ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ဆင္းရဲၿငိမ္းေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။
အဲဒီ ဆင္းရဲရဲ႕အေၾကာင္းကို ပယ္သတ္ရပါမယ္။
မီးခိုးကို မျမင္ မေတြ႕ခ်င္ရင္ မီးခိုးရဲ႕အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ မီးကို ၿငိမ္းသတ္ရပါမယ္။
အဲဒီအတိုင္းပဲ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ဆင္းရဲကို မလိုခ်င္ရင္ အဲဒီ ဆင္းရဲရဲ႕အေၾကာင္းကို ပယ္သတ္ရမွာပဲ။
ဒီ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ဆင္းရဲရဲ႕ အေၾကာင္းက လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္ တြယ္တာမႈ တဏွာေလာဘပဲလို႔ ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ တစံုတရာကို လိုခ်င္ရင္ ဆင္းရဲေတာ့တာပဲ။ ေငြလိုခ်င္ရင္ ေငြလိုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတယ္။ ကားလိုခ်င္ရင္ ကားလိုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတယ္။ အဝတ္အစား တစံုတခုကို တပ္မက္ရင္လည္း အဲဒီ တပ္မက္စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတယ္။ သူေဌးသူႂကြယ္စတဲ့ ဘဝေကာင္း ဘဝမြန္ေတြကို လိုခ်င္ရင္လည္း အဲဒီလိုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတယ္။
အဲဒီ ဆင္းရဲမွန္သမွ် ႐ုပ္ဆင္းရဲ နာမ္ဆင္းရဲခ်ည္းပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာဆင္းရဲ ၿငိမ္းခ်င္ရင္ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္ တြယ္တာမႈ တဏွာေလာဘကို ပယ္သတ္မွပဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းႏိုင္မယ္။

ဆက္ေျပာပါဦးမယ္။
႐ုပ္အသစ္ နာမ္အသစ္နဲ႔ ဘဝသစ္တစ္ခု ျဖစ္တယ္ဆိုတာလည္း ဘဝျဖစ္ခ်င္တဲ့ တဏွာေလာဘေၾကာင့္ ျဖစ္တာပဲ။
ဘဝတစ္ခု ျဖစ္လာၿပီဆိုလို႔ရွိရင္ ႐ုပ္အသစ္ နာမ္အသစ္ ျဖစ္လာတယ္။
႐ုပ္နဲ႔နာမ္ျဖစ္လာရင္ ဆင္းရဲမ်ားသလား ခ်မ္းသာမ်ားသလား။
(ဆင္းရဲမ်ားပါတယ္ ဘုရား။)

ဆင္းရဲမ်ားတယ္။ သို႔ေသာ္ သခၤါရဒုကၡဆိုတဲ့ ျဖစ္ပ်က္ဆင္းရဲအေနနဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ ဆင္းရဲခ်ည္းပဲ။ ဟုတ္ကဲ့လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

က်န္တဲ့ ဒုကၡဒုကၡ၊ ဝိပရိဏာမဒုကၡ ဆိုတာေတြနဲ႔ တြက္လို႔ရွိရင္ေတာ့ ဆင္းရဲမ်ားတယ္။ ခ်မ္းသာနည္းတယ္။ ေသခ်ာသလား။
(ေသခ်ာပါတယ္ ဘုရား။)

ဒီေတာ့ ဆင္းရဲမ်ားၿပီးေတာ့ ခ်မ္းသာနည္းပါလ်က္နဲ႔ သတၱဝါဟာ ဘဝတစ္ခု ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အသက္ရွင္ခ်င္မေနဘူးလား။
(ရွင္ခ်င္ေနပါတယ္ ဘုရား။)

ကဲ ေမးရဦးမယ္။ ဒီပရိသတ္ထဲ ဘယ္သူ ေသခ်င္သလဲ။
(ဘယ္သူမွ မေသခ်င္ပါ ဘုရား။)

ေသခ်င္သလား၊ ရွင္ခ်င္သလား။
(ရွင္ခ်င္ပါတယ္ ဘုရား။)

ရွင္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ ႏွစ္ခုတြဲၿပီးေတာ့ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ပ်က္ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္အတိုင္း ျဖစ္ေနတာ ေျပာတာ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

အဲဒီေတာ့ ရွင္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ခု ဆက္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

အဲဒီေတာ့ ဒီဘဝမွာ ေသသြားတာကို ဘယ္သူ လိုခ်င္မလဲ။
(ဘယ္သူမွ မလိုခ်င္ပါ ဘုရား။)

ဒီေတာ့ အခ်ိဳ႕က ေျပာေကာင္း ေျပာမယ္။
“အမယ္ေလး ... ဆရာေတာ္၊ မၾကာခင္က ၁၀-တန္း စာေမးပြဲက်ၾကတုန္းကေလ ေသခ်င္တဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တို႔ တားထားရတယ္” လို႔။

ဒီေတာ့ တစံုတခုေသာ အဆင္မေျပမႈေၾကာင့္ ေသခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အဲဒီလူေတြ တကယ္ ေသခ်င္သလားဆိုေတာ့ အဲဒီဆင္းရဲနဲ႔ ေတြ႕တဲ့ ၾကံဳတဲ့ အခိုက္မွာေတာ့ ေသခ်င္ပါလိမ့္မယ္။
ဒါေပမယ့္ ‘ဒီလိုဆိုရင္ ႀကိဳးဆြဲခ် ေသမယ္’ဆိုၿပီး ႀကိဳးကြင္းစြပ္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ ... သူ ေသခ်င္စိတ္ ရွိပါဦးမလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)

ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္ ျဖစ္ေနတာ ေသခ်င္လို႔လား၊ မေသခ်င္လို႔လား။
(မေသခ်င္လို႔ပါ ဘုရား။)

အဲဒီေတာ့ ရွင္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ေပဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

အဲဒီ ရွင္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ေနာက္ဘဝအသစ္ ႐ုပ္အသစ္ နာမ္အသစ္ ဆိုတဲ့ ရွင္မႈ ျဖစ္ရတာ။

စားခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ စားရတယ္။
ဝတ္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဝတ္ရတယ္၊ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

အသက္ရွင္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ရွင္ရတယ္ဆိုတာ အဲဒါကိုပဲ စကားလံုးထြားထြားနဲ႔ ေျပာရရင္ “ဘဝတဏွာေၾကာင့္ ဘဝတစ္ခု ျဖစ္ရတယ္”လို႔ ေျပာရတယ္။

ရွင္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဘဝျဖစ္တယ္။
ဒီေတာ့ အဲဒီရွင္ခ်င္စိတ္ဟာ သမုဒယသစၥာ။ ဟိုဘက္မွာ ဘဝအသစ္ ႐ုပ္အသစ္ နာမ္အသစ္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဆင္းရဲေတြ ေတြ႕ေနတာဟာ ဘာေတြလဲ။
(ဒုကၡသစၥာပါ ဘုရား။)

ဒုကၡသစၥာ။ အဲဒီေတာ့ သမုဒယသစၥာေၾကာင့္ ဒုကၡျဖစ္တယ္။

ဒီေတာ့ ဆင္းရဲရဲ႕ အေၾကာင္းတရားဟာ ဘာလဲ။
(သမုဒယသစၥာ တဏွာေလာဘပါ ဘုရား။)

လိုခ်င္မႈ၊ ႏွစ္သက္မႈ၊ ခ်စ္ခင္မႈ၊ တြယ္တာမႈ၊ ဒါပဲ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

ဒီေတာ့ လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္ တြယ္တာျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတရားက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဒါေတြကို ဆင္းရဲလို႔ အမွန္အတိုင္း မသိတဲ့ အဝိဇၨာပဲ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

“အဲဒီ ႐ုပ္တရား နာမ္တရားေတြ ျဖစ္ေနတာဟာ ဆင္းရဲပဲ”လို႔ အမွန္အတိုင္း မသိတာ။ အဲဒါကို ‘အဝိဇၨာ’လို႔လည္း ေခၚတယ္။ ‘ေမာဟ’လို႔လည္း ေခၚတယ္။
သူ႔ေၾကာင့္ပဲ လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္တဲ့ တဏွာေတြ ျဖစ္တယ္။

ဒီတဏွာေတြနဲ႔ လိုခ်င္တဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီ ဘဝအသစ္ေတြ ျဖစ္လို႔ ဆင္းရဲတယ္။
တစ္ခါ အဲဒီ ဘဝမွာလည္းပဲ ကားလိုခ်င္လို႔ ကားဝယ္ဖို႔ ေငြရွာရ၊ ကားရွာရနဲ႔ ဆင္းရဲေတြ ျဖစ္ရတယ္။
စာေမးပြဲေအာင္ခ်င္လို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားရတဲ့ ဆင္းရဲေတြ ျဖစ္တယ္။
“ဒီလိုဆို မေအာင္ခ်င္ရဘူးလား ဘုရား”လို႔ ေမးရင္ ...
(ေအာင္ခ်င္ပါတယ္ ဘုရား။)
ေအာင္ခ်င္ရမွာေပါ့။ ေလာဘကို ပယ္မွ မပယ္ႏိုင္ေသးေတာ့ လူ႔ဘဝ အဆင္ေျပေအာင္ေတာ့ ဒီေလာဘ ရွိသေလာက္ ရွိမွာပဲ။

ဒီေတာ့ လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္တြယ္တာမႈ = တဏွာ = သမုဒယသစၥာဟာ ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းပဲ။
သူ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတဲ့ ဆင္းရဲမွန္သမွ် ႐ုပ္ဒုကၡ နာမ္ဒုကၡ အပါအဝင္ ေလာကမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ဒုကၡမွန္သမွ်ဟာ ဒုကၡသစၥာ = ဆင္းရဲအမွန္ေတြပဲ။

ဒါျဖင့္ရင္ အဲဒီဆင္းရဲေတြ ဘယ္အခါ ၿငိမ္းမလဲ။
အဲဒီ လိုခ်င္ တပ္မက္တဲ့ တဏွာ မရွိတဲ့အခါမွာ ဆင္းရဲၿငိမ္းမယ္။ မဟုတ္ဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

မေသခ်ာဘူးလား။
(ေသခ်ာပါတယ္ ဘုရား။)

ေသခ်ာတယ္ေနာ္။ တဏွာတစ္ခု မရွိရင္ အဲဒီ တဏွာေၾကာင့္ ျဖစ္မယ့္ ဆင္းရဲတစ္ခု ၿငိမ္းတာပဲ။
ကိုင္း ... ေမးမယ္။
ေဟာဒီ ပရိသတ္မွာ ေက်ာင္းရွိသလား။ ေက်ာင္းဆိုတာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေျပာတာ။ ကိုယ္ပိုင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ရွိသလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)

မရွိရင္ ငါ့ေက်ာင္းမွာ မိုးေတြမ်ား စိုေနမလားဟဲ့၊ မိုးကလည္း ႐ြာေတာ့မယ္။ အဲဒီ စိုးရိမ္စိတ္ ရွိပါ့မလား။
(မရွိပါဘူး ဘုရား။)

ဘာေၾကာင့္ မရွိသလဲ။
(ေက်ာင္းမရွိလို႔ပါ ဘုရား။)

ေက်ာင္းမရွိေတာ့ ေက်ာင္းေပၚမွာ တြယ္တာ တပ္မက္တဲ့ တဏွာရွိသလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)

အဲဒီလို ေက်ာင္းေပၚမွာ တြယ္တာ တပ္မက္တဲ့ တဏွာၿငိမ္းေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဆင္းရဲ မၿငိမ္းဘူးလား။
(ၿငိမ္းပါတယ္ ဘုရား။)

တဏွာၿငိမ္းရင္ ဆင္းရဲၿငိမ္းတယ္။ ဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးမ်ားဆိုရင္ ဘယ္သား ဘယ္သမီးအတြက္မွ ဘုန္းႀကီး ဆင္းရဲမျဖစ္ဘူး။
(ပရိသတ္ ရယ္ၾကသည္။)
အမယ္ ... မရယ္နဲ႔ေလ။ ဟုတ္တာ ေျပာတာ။
ကဲ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။ သားသမီး မရွိေတာ့ သားသမီးကို တပ္မက္တဲ့ တဏွာရွိသလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)

အဲဒီ တဏွာ မၿငိမ္းဘူးလား။
(ၿငိမ္းပါတယ္ ဘုရား။)

ဒီတဏွာၿငိမ္းေတာ့ ဘုန္းႀကီးမွာ သားသမီးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဆင္းရဲမၿငိမ္းဘူးလား။
(ၿငိမ္းပါတယ္ ဘုရား။)

အဲဒါ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကေတြ မဟုတ္ေပဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

ဒီေတာ့ တရားက်င့္ၾကံ ပြားမ်ား အားထုတ္လို႔မို႔ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ကို သတိဦးစီးတဲ့ စိတ္နဲ႔ မျပတ္ ႐ႈလို႔ ႐ုပ္နာမ္ရဲ႕ သဘာဝအမွန္ကို သိၿပီး အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ လကၡဏာေတြ သိျမင္တဲ့အခါ ဝိပႆနာဉာဏ္ေတြ တဆင့္ထက္ တဆင့္ တက္သြားၿပီး ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရေတာ့ ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာ ကိေလသာ ၿငိမ္းတယ္။
သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရေတာ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေလာဘ ေဒါသ ကိေလသာေတြ ၿငိမ္းတယ္။
အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရေတာ့ ကာမဘံုမွာ တြယ္တာ တပ္မက္တဲ့ ေလာဘနဲ႔ ေဒါသ အားလံုး ၿငိမ္းတယ္။
အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရေတာ့ က်န္တဲ့ ကိေလသာအားလံုး အႂကြင္းမဲ့ ၿငိမ္းတယ္။

အဲဒီ ၿငိမ္းတဲ့ ကိေလသာထဲမွာ အခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ မသိမႈ အဝိဇၨာေရာ၊ တပ္မက္မႈ တဏွာေရာ ေရွ႕ဆံုးက ပါတယ္။ မပါေပဘူးလား။
(ပါ,ပါတယ္ ဘုရား။)
မၿငိမ္းႏိုင္ဘူးလား။
(ၿငိမ္းႏိုင္ပါတယ္ ဘုရား။)

ၿငိမ္းႏိုင္တာကို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ဆရာ ဆရာမေတြမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို တပ္မက္တဲ့ တဏွာမရွိလို႔ တဏွာၿငိမ္းတာ သာဓက ျပခဲ့တယ္။ ဘုန္းႀကီးမွာ သားသမီးကို တပ္မက္တဲ့ တဏွာၿငိမ္းတာကို သာဓက ျပခဲ့တယ္။ တဏွာဆိုတာ ၿငိမ္းႏိုင္တယ္။ ၿငိမ္းေအာင္ လုပ္လို႔ရွိရင္ ၿငိမ္းႏိုင္တယ္။ ဒါကို ေျပာခ်င္တာပါ။

ဒီမွာလည္းပဲ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္နဲ႔ အရိယသစၥာကို အမွန္အတိုင္း သိျမင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဘာကိေလသာ ဘာအဝိဇၨာ ဘာတဏွာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ကိေလသာအားလံုး အျမစ္မက်န္ (အႏုသယပါ) ၿငိမ္းကုန္ၾကတယ္။ ဒိ႒ိလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ကိေလသာေတြ အကုန္လံုး ၿငိမ္းသြားၾကၿပီ။

ဒီေတာ့ ဆင္းရဲရဲ႕ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ တြယ္တာ တပ္မက္မႈ တဏွာၿငိမ္းတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဒီ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မွာ ဘာဆင္းရဲ ရွိဦးမလဲ။
(ဘာဆင္းရဲမွ မရွိပါ ဘုရား။)

မရွိေတာ့ဘူး။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မွာ ႐ုပ္ခႏၶာ နာမ္ခႏၶာေတာ့ က်န္မေနဘူးလား။
(က်န္ေနပါတယ္ ဘုရား။)

က်န္ေနေတာ့ ႐ုပ္နာမ္တို႔ရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္မႈ သခၤါရဒုကၡဆိုတာေတာ့ မရွိဘူးလား။
(ရွိပါတယ္ ဘုရား။)

ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ရဟႏၲာရတဲ့ အာ႐ုံျပဳတဲ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းမႈသေဘာ = နိဗၺာန္ကို ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ အႂကြင္းအက်န္ရွိတဲ့ နိဗၺာန္ = သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္ လို႔ ေခၚတယ္။ အဲဒါဟာ ဒီဘဝတင္ပဲ ရႏိုင္တဲ့ နိဗၺာန္ပဲ။
ဒီေတာ့ လုပ္ရင္ မရဘူးလား။
(ရပါတယ္ ဘုရား။)

ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သခၤါရဒုကၡဆိုတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာရဲ႕ ျဖစ္မႈပ်က္မႈ က်န္ေနေသးတယ္။

အဲဒီ ရဟႏၲာ ပရိနိဗၺာန္ စံၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ ရွင္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ တဏွာ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ေနာက္ဘဝမွာ အသက္ရွင္မႈဆိုတဲ့ ႐ုပ္သစ္နာမ္သစ္ ျပန္ျဖစ္ဦးမလား။
(မျဖစ္ေတာ့ပါ ဘုရား။)

မျဖစ္ေတာ့ ႐ုပ္ခႏၶာ နာမ္ခႏၶာမွာ ရွိတဲ့ သခၤါရဒုကၡဆိုတဲ့ ဆင္းရဲေကာ ရွိေသးသလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)

မရွိေတာ့ ဒီဆင္းရဲ အားလံုး ၿငိမ္းမသြားဘူးလား။
(ၿငိမ္းသြားပါတယ္ ဘုရား။)

အဲဒါကို အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ လို႔ ေခၚတယ္။ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ အႂကြင္းအက်န္ မရွိေတာ့ဘဲ လံုးဝ ၿငိမ္းသြားတဲ့ နိဗၺာန္ပဲ။

ဒီေတာ့ “ဒီေနရာမွာ ဘာမွ မရွိတာကိုမ်ား နိဗၺာန္ေခၚရသလား”လို႔ ဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ရွိတယ္။
ဘာရွိတာလည္းဆိုေတာ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝႀကီး ရွိေနတယ္။ မဟုတ္ဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ ရွိမေနဘူးလား။
(ရွိေနပါတယ္ ဘုရား။)

ဒါျဖင့္ ရွိတာလား၊ မရွိတာလား။
(ရွိတာပါ ဘုရား။)

ဘာရွိတာလဲ။
(ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ ရွိတာပါ ဘုရား။)

ဆိုၾကပါစို႔။ ဒီမွာ မီးေတာက္ေနတယ္။ မီးပံုႀကီး မီးေတာက္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ “ဟဲ့ ... မီးေတြ ေတာက္ေနတယ္။ ၿငိမ္းလိုက္စမ္း”လို႔ ခိုင္းေတာ့၊ ၿငိမ္းပစ္လိုက္တယ္။ ဘာရွိေသးသလဲ။
(ဘာမွ မရွိပါ ဘုရား။)

ရွိတယ္။
(ရယ္ၾကသည္။)

မီးၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ မရွိဘူးလား။
(ရွိပါတယ္ ဘုရား။)

မီးရွိတုန္းက မပူဘူးလား။
(ပူပါတယ္ ဘုရား။)

အခု မီးၿငိမ္းသြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ပူေသးလား။
(မပူေတာ့ပါ ဘုရား။)

အဲဒီေတာ့ အပူၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ မရွိဘူးလား။
(ရွိပါတယ္ ဘုရား။)

အဲဒီအတိုင္းပဲ ႐ုပ္ဒုကၡ နာမ္ဒုကၡ သခၤါရဒုကၡပါ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီ သခၤါရဒုကၡ သခၤါရဆင္းရဲပါ ၿငိမ္းေနတဲ့ သဘာဝႀကီး ရွိေနတယ္။ အဲဒါကို နိဗၺာန္ေခၚတယ္။

ရဟႏၲာ ပရိနိဗၺာန္ စံတဲ့အခါ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ အားလံုး အျဖစ္ရပ္သြားတာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ႐ုပ္နာမ္အသစ္ မျဖစ္ေပၚေတာ့ဘဲ အဲဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ မူလ သဘာဝႀကီးကို ဆိုက္ေရာက္သြားတာပဲ။ အဲဒါ အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ပဲ။ အဲဒါဟာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာပါပဲ။ ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာလို ခံစားရတဲ့ ခ်မ္းသာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနလို႔ ဆင္းရဲမရွိလို႔ ခ်မ္းသာလို႔ ေခၚရတဲ့ သႏၲိသုခ = ၿငိမ္းေအးခ်မ္းသာပဲ။ ခံစားရတဲ့ ခ်မ္းသာ မဟုတ္ဘူး။

ခ်မ္းသာ ခံစားရရင္ မၾကာခင္ ဆင္းရဲက ေပၚလာဦးမွာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ခံစားရတဲ့ ခ်မ္းသာ = ေဝဒယိတသုခဟာ ျဖစ္မႈပ်က္မႈ ရွိေနေတာ့ ခ်မ္းသာစစ္ မဟုတ္ဘူး။ သခၤါရဒုကၡပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ဆင္းရဲ လံုးဝ ၿငိမ္းေနတဲ့ သႏၲိသုခ = ၿငိမ္းေအးျခင္း ခ်မ္းသာမွသာ ခ်မ္းသာစစ္ ခ်မ္းသာမွန္ပဲ။
ဒီေတာ့ “ဒီလိုဆိုရင္ ဘုရား၊ ဘာမွ မရွိတာႀကီး လို႔ တပည့္ေတာ္တို႔ ျမင္ေနပါတယ္။ မလိုခ်င္ပါဘူး”လို႔မ်ား စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္မိရင္ ဒီလို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

လူတစ္ေယာက္ ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္ေနတယ္။ ေအာ္ဟစ္ ညည္းညဴေနရတယ္။ ေဝဒနာက သိပ္ ျပင္းထန္ေနတယ္။ ဆရာဝန္ေတြလည္း ကုပါရဲ႕။ ဓာတ္လည္း ကင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ေရာဂါေဝဒနာက ျပင္းထန္ေတာ့ မသက္သာဘူး။ တေအာ္ေအာ္ တအင္အင္နဲ႔ ေနရတယ္။ ေန႔လည္း ေအာ္၊ ညလည္း ေအာ္နဲ႔။ အဲဒါ ဆင္းရဲလား၊ ခ်မ္းသာလား။
(ဆင္းရဲပါ ဘုရား။)

ဒီဆင္းရဲ ႀကိဳက္သလား၊ မႀကိဳက္ဘူးလား။
(မႀကိဳက္ပါ ဘုရား။)

မႀကိဳက္တာ ေသခ်ာလား။
(ေသခ်ာပါတယ္ ဘုရား။)

ဒါျဖင့္ အဲဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အခက္သားပဲ ေနာ္။ ဘုန္းႀကီး Newsweek မဂၢဇင္းထဲမွာ ေတြ႕တယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားမွာေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ ေပ်ာက္တဲ့ ႏႈန္းဟာ အားရစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိုးတက္လာပါၿပီတဲ့။ အဲဒါ သုေတသနေတြရဲ႕ ေဆးေကာင္းဝါးေကာင္းေတြေၾကာင့္ တိုးတက္လာပါၿပီတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အခု ကင္ဆာေရာဂါဟာ ေစာေစာသိရင္ ေပ်ာက္ႏိုင္ၿပီတဲ့။

ဒါေပမယ့္ အခု ဒီလူမမာကေတာ့ ေဝဒနာ အင္မတန္ ျပင္းထန္ေနလို႔မို႔ အလြန္႔ကို နာေန ကိုက္ေနတယ္။ ကိုင္း ညလည္း မအိပ္ရ၊ ေန႔လည္း မအိပ္ရနဲ႔ အအိပ္ကလည္း ပ်က္။ နာတာ က်င္တာကလည္း ျပင္းထန္နဲ႔။ ဆင္းရဲလိုက္တာ လြန္ေရာ။ ငါ့ႏွယ္ ေသတာ ေကာင္းပါရဲ႕လို႔ ခဏခဏ ေသပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ ေပၚေနတယ္။
အဲဒီလို မစဥ္းစားမိေပဘူးလား။
(စဥ္းစားမိပါတယ္ ဘုရား။)

စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ ေသပါဆိုရင္ သူ ေသဝံ့ပါ့မလား။
(မေသဝံ့ပါ ဘုရား။)

မေသဝံ့လို႔ ေဆးေတြ ကုေနတာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)

ဒီေတာ့ ဆရာဝန္က ကဲေလ ဒီေလာက္ေတာင္မွ ခံစားေနရတာ ဒီေန႔ညေတာ့ ခ်မ္းသာရေစမယ္ေပါ့ ဆိုၿပီးေတာ့ ကုေပးလိုက္တယ္။ ဘယ္လို ကုေပးသလဲဆိုရင္ အားေကာင္းတဲ့ အိပ္ေဆး ထိုးေပးလိုက္တယ္။ အိပ္ေဆးထိုးၿပီးလို႔ နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ။

ည ၁၀ နာရီေလာက္ကေန ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး အိပ္လိုက္တာ နံနက္ ၈ နာရီေလာက္က်မွ ႏိုးတယ္။ အဲဒီ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းမွာ သူ ဆင္းရဲကို သိသလား။
(မသိပါ ဘုရား။)

မသိဘူး ေနာ္။ အဲဒီ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ ခံစားေနရတဲ့ ဆင္းရဲ ၿငိမ္းမေနေပဘူးလား။
(ၿငိမ္းေနပါတယ္ ဘုရား။)

ၿငိမ္းေနတယ္ ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေတာ့ ခံစားေနရသလဲ။
(ဘာမွ မခံစားရပါ ဘုရား။)

ဘာမွ မခံစားရဘူးလား။
(မခံစားရပါ ဘုရား။)

ေကာင္းတာဆိုလို႔ ဘာမွေတာ့ မခံစားရဘူး။ သို႔ေသာ္ ဆင္းရဲကေတာ့ ၿငိမ္းေနတယ္။ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝထဲေတာ့ ဆိုက္ေရာက္မေနဘူးလား။
(ဆိုက္ေရာက္ေနပါတယ္ ဘုရား။)

နံနက္ ၈ နာရီမွာ ႏိုးလည္း လာေရာ၊ ႏိုးလာတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္တည္း အနာက နာလာတာပဲ။ အေမရယ္ အဘရယ္နဲ႔ ေအာ္ေနရတယ္။ ျပန္ ဆင္းရဲျပန္တာပဲ။

ကိုင္း စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ..!

Credit: ဓမၼရတနာ

နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ ဆင်းရဲငြိမ်းခြင်းလား၊ ဘာမှ မရှိခြင်းလား

+++++++++++++

မေး။ ။ ဆရာတော်ဘုရား ... တပည့်တော် ရိုသေစွာ လျှောက်ထားပါသည်။
နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ လူ့ဘဝ၌ ဆင်းရဲငြိမ်းခြင်းကို ခေါ်ပါသလား။
ဘဝကုန်ဆုံးပြီး ဘာမှမရှိခြင်းကို ခေါ်ပါသလား။ ကောင်းကင်မှာ ရှိပါသလား။

(မစိုးမိုးသူ၊ ဒုတိယနှစ် အင်္ဂလိပ်စာ၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်)

ဖြေ။ ။ ဟုတ်ပါတယ်။ နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ ဆင်းရဲငြိမ်းခြင်းကို ခေါ်ပါတယ်။ ဘာမှ မရှိတာကို နိဗ္ဗာန်လို့ မခေါ်ပါဘူး။

အဘာဝပညတ် လို့ ခေါ်ပါတယ်။

နိဗ္ဗာန်ဟာ ကောင်းကင်မှာ မရှိပါဘူး။ ဘယ်မှာမှ မရှိပါဘူး။ နိဗ္ဗာန်ဟာ အမှန် ရှိပါတယ်။ သို့သော် ဘယ်မှာမှ မရှိပါဘူး။ နားထွေးသွားပါသလား။

ဆိုလိုတာက ဆင်းရဲမရှိခြင်းဆိုတဲ့ အငြိမ်းဓာတ်ကြီးဟာ တည်ရာဌာန မရှိပါဘူး။ ဒီ သဘာဝကြီးဟာ အကြောင်း တစုံတရာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ (သင်္ခတ)သဘာဝ မဟုတ်ပါဘူး။
မူလကတည်းက သဘာဝအလျောက် ရှိနေတဲ့ အရှိ(အသင်္ခတ) သဘာဝကြီးပါ။

ဒီနေရာမှာ သင်္ခတနဲ့ အသင်္ခတရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောမပေါက်သေးသူများအတွက် အနည်းအကျဉ်း ရှင်းပြဖို့ လိုမယ် ထင်ပါတယ်။

‘သင်္ခတ’ဆိုတာ “အကြောင်းတို့ စုပေါင်း ပြုလုပ်ပေးလို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တရား” လို့ ဆိုလိုပါတယ်။
တိုတိုရှင်းရှင်း ပြောရရင် “အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်တဲ့ တရားဟာ သင်္ခတတရား”ပါပဲ။
ရုပ်နဲ့နာမ်ကို သက်ဆိုင်ရာအကြောင်းတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာမို့ ‘သင်္ခတတရား’လို့ ခေါ်ရပါတယ်။

မဖောက်မပြန် အမှန်တကယ် ရှိတဲ့ တရားများဖြစ်လို့ “သင်္ခတပရမတ်”တရားများလို့ ခေါ်ရပါတယ်။
သို့သော်လည်း အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ‘အဖြစ်တရား’များမို့ သူတို့ဟာ ပျက်ပါတယ်။
ဘာကြောင့် ပျက်သလဲဆိုတာ့ ဖြစ်လို့ ပျက်တာပါပဲ။

ဒါကြောင့် ‘သင်္ခတနယ်’ ဟာ ဖြစ်ပျက်နယ်ပါ။
ဖြစ်ပျက်နယ်ထဲမှာ ရှိလို့ သင်္ခတဖြစ်တဲ့ ရုပ်နာမ်မှန်သမျှဟာ ဖြစ်ပျက်ဆင်းရဲ သင်္ခါရဒုက္ခချည်းပါပဲ။

‘အသင်္ခတ’ ဆိုတာကတော့ သင်္ခတရဲ့ ပြောင်းပြန် သဘာဝပါ။

“အကြောင်းတို့ စုပေါင်း မပြုလုပ်အပ်တဲ့ သဘာဝ”လို့ ဆိုလိုပါတယ်။
တိုတိုရှင်းရှင်း ပြောရရင် “အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်တဲ့ အဖြစ်တရား မဟုတ်ဘူး”လို့ ဆိုလိုပါတယ်။

အဖြစ်တရားမဟုတ်တဲ့ ဒီ အသင်္ခတ သဘာဝဟာ မဖောက်မပြန် အမှန်တကယ် ရှိတဲ့ တရားဖြစ်လို့ မူလ သဘာဝ အနေနဲ့ ရှိနေတဲ့ “အရှိပရမတ်”တရားပါ။ “အသင်္ခတပရမတ်”ပေါ့။

အဲဒီ အရှိတရားဟာ ဘာလဲဆိုတော့ သူဟာ သင်္ခတရဲ့ ပြောင်းပြန်သဘောဖြစ်လို့ သင်္ခတ ခေါ်တဲ့ ရုပ်နာမ်ငြိမ်းနေခြင်း၊ ရုပ်နာမ် မရှိခြင်း သဘောပါပဲ။

ရုပ်နဲ့နာမ် ရှိနေသမျှ ဆင်းရဲနေတယ်။
ရုပ်နာမ်ငြိမ်းသွားတော့ ဆင်းရဲ မရှိတော့ဘူး။

အဲဒီ ဆင်းရဲငြိမ်းနေတာဟာ တကယ်ရှိတဲ့ အရှိသဘာဝပါပဲ။
ဒါကိုပဲ နိဗ္ဗာန်လို့ ခေါ်ရပါတယ်။
အဲဒါဟာ အသင်္ခတတရားပါပဲ။

ဒီ ဆင်းရဲငြိမ်းနေတဲ့ ဆင်းရဲကင်းနေတဲ့ သဘာဝဟာ မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ အရှိသဘာဝမို့ သူဟာ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်တာ မဟုတ်လို့ သူ့ကို အသင်္ခတလို့ ခေါ်ရပါတယ်။
အဖြစ်တရား မဟုတ်၊ အရှိတရားလို့ ဆိုလိုပါတယ်။
အရှိတရားဖြစ်လို့ မဖြစ်တဲ့အတွက် ပျက်လည်း မပျက်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် အသင်္ခတနယ်လို့ ခေါ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ဟာ ဖြစ်ပျက်နယ်ကို လွန်မြောက်နေပြီဖြစ်လို့ ဆင်းရဲမရှိဘဲ ဆင်းရဲငြိမ်းနေပါတယ်။

ဒီတော့ အကျဉ်းချုပ်လိုက်ရင် သင်္ခါရလို့လည်း ခေါ်တဲ့ သင်္ခတအဖြစ်တရားများဟာ ဖြစ်ပျက် မကင်းလို့ ဆင်းရဲတယ်။
အသင်္ခတ ခေါ်တဲ့ အရှိတရားဟာ ဖြစ်ခြင်းပျက်ခြင်း မရှိလို့ ဆင်းရဲငြိမ်းတယ်။ ဒါကိုပဲ နိဗ္ဗာန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ် ပါဠိတော် (စာ-၁၅) မှာလည်း -
“ဥပ္ပါဒေါ - အဖြစ်တရားသည်၊
သင်္ခါရာ - ရုပ်နာမ်သင်္ခါရတို့ပေတည်း။
အနုပ္ပါဒေါ - မဖြစ်တရား (အရှိတရား)သည်၊
နိဗ္ဗာနံ - နိဗ္ဗာန်ပေတည်း။” လို့ အဖြစ်တရားနဲ့ အရှိတရားကို ခွဲခြား မိန့်တော်မူခဲ့တာပါပဲ။

ဒီ ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ သဘာဝ အရှိပရမတ်တရားဟာ တည်ရာ ဌာန မရှိလို့ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောမရသလို အဖြစ်တရား မဟုတ်လို့ ဘယ်အချိန် ဘယ်ကာလက ဖြစ်တယ်လို့လည်း ပြောလို့ မရပါဘူး။

ဒါကြောင့် အပတိဋ္ဌ = တည်ရာဌာန မရှိတဲ့ တရား၊ ကာလဝိမုတ္တ = အတိတ် အနာဂတ် ပစ္စုပ္ပန်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလမှ လွတ်တဲ့ တရားပါ။ ( Nibbanna is beyond time and space. )

လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ စတဲ့ တရားတွေဟာ သတ္တဝါကို ပူလောင်စေတဲ့ တရား၊ ဆင်းရဲစေတဲ့ တရားတွေပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ကိလေသာလို့ ခေါ်ပါတယ်။
ဒီ ကိလေသာတွေ ရှိနေသမျှ ဆင်းရဲနေတာပါပဲ။
ဒီ ကိလေသာတွေ မရှိရင် ဆင်းရဲငြိမ်းပြီး ချမ်းသာတော့တာပါပဲ။
ဒါကြောင့် ကိလေသာငြိမ်းခြင်းဟာ ဆင်းရဲငြိမ်းခြင်း = နိဗ္ဗာန်ပါပဲ။

ကိလေသာငြိမ်းသော်လည်း ရုပ်နဲ့နာမ်တချို့က ရှိနေသေးတော့ ဖြစ်ပျက်ဆင်းရဲ = သင်္ခါရဒုက္ခ ကျန်နေပါသေးတယ်။
အဲဒီ ရုပ်နာမ်သင်္ခါရတွေ အဖြစ်ရပ်ပြီး နောက်ထပ် မဖြစ်တော့ဘဲ သင်္ခါရဒုက္ခပါ အပြီးသတ် ငြိမ်းမှပဲ သန္တိသုခ ခေါ်တဲ့ တကယ် အငြိမ်းသဘာဝ နိဗ္ဗာန်ကြီးကို တွေ့ရပါတယ်။

လောကမှာ မီးမရှိဘဲ အေးနေတဲ့ သဘာဝဟာ မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ အရှိသဘာဝပါ။
သို့သော်လည်း မီးရှိနေတဲ့အခါမှာတော့ မီးမရှိဘဲ အေးနေတဲ့ သဘာဝကို မတွေ့နိုင် မသိနိုင်ပါဘူး။
မီးငြိမ်းသွားတဲ့အခါကျတော့မှပဲ မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ ဒီအေးတဲ့ သဘာဝကို သေသေချာချာ တွေ့ရသိရပါတယ်။

အဲဒီအတိုင်းပဲ ဒီ ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ သဘာဝ၊ ဆင်းရဲမရှိတဲ့ သဘာဝကြီးဟာ မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ အရှိသဘာဝကြီးပါ။
ရုပ်နာမ်သင်္ခါရ အဖြစ်ရပ်သွားမှ ဖြစ်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
တစ်ဘက်က ဆင်းရဲရှိနေသလို တခြားတစ်ဘက်ကလည်း ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ ဆင်းရဲမရှိတဲ့ သဘာဝဟာ ရှိနေပါတယ်။
သို့သော်လည်း ရုပ်နာမ်သင်္ခါရတွေ ဖြစ်နေခိုက်မှာတော့ ရုပ်ဆင်းရဲ နာမ်ဆင်းရဲ သင်္ခါရဆင်းရဲတွေက ဖုံးကွယ်ထားလို့ ဆင်းရဲမရှိတဲ့ သဘာဝကြီးကို မဆိုက်ရောက်နိုင် မသိနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတာပါ။

ရန်ကုန်ကနေ မန္တလေးအမြန်ရထား စီးသွားတော့ လမ်းဆုံးရင် မန္တလေးမြို့ကြီးကို ရောက်တယ်။
ဒီတော့ ရထားဆိုက်မှပဲ မန္တလေးမြို့ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသလားဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အများသိတဲ့အတိုင်းပဲ မန္တလေးမြို့ကြီးက အရင်ကတည်းက ရှိနေတာမဟုတ်လား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား)

အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆင်းရဲမရှိတဲ့ သဘာဝကြီးဟာလည်း အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အဖြစ်တရား (သင်္ခတ) မဟုတ်။ မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ အရှိတရား (အသင်္ခတ)ပဲ။ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ယာဉ်ရထားကို လမ်းဆုံးအောင် စီးသွားနိုင်တဲ့ လူကတော့ လမ်းဆုံးရင် အသင်္ခတ သဘာဝ အငြိမ်းဓာတ်ကို ဆိုက်ရောက်သွားမှာပဲ။

တကယ်လို့သာ နိဗ္ဗာန်ဟာ အကြောင်းတစုံတရာကြောင့် ဖြစ်တဲ့ သဘာဝဆိုရင် ပျက်ရတာ ဓမ္မတာဖြစ်လို့ နိဗ္ဗာန်ကိုလည်း ပျက်တယ်လို့ ဆိုရာ ရောက်ပေလိမ့်မယ်။
ဒီလိုဆိုရင် နိဗ္ဗာန်ဟာ ဖြစ်တတ်ပျက်တတ်လို့ ဆင်းရဲပင် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ ချမ်းသာလို့ မဆိုနိုင်ပြန်ဘူး။

တကယ်တော့ နိဗ္ဗာန်ဟာ အရှိသဘာဝဖြစ်လို့ ဖြစ်လည်း မဖြစ်၊ ပျက်လည်း မပျက်ဘူး။
အဲဒီလို မဖြစ်မပျက်လို့ဘဲ ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ သဘာဝအနေနဲ့ အမြဲ တည်ရှိနေတာပါပဲ။
ဒါကြောင့် “ဓုဝံ = အမြဲရှိနေတဲ့ သဘော”လို့ ဆိုရပါတယ်။ ပြီးတော့ မဖြစ်တဲ့ သဘာဝမို့ သူ့ကို ဖြစ်ပေါ်အောင် လုပ်ပေးတဲ့ အကြောင်းတရားလည်း မရှိဘူး။

ဒါဖြင့်ရင် မဂ္ဂရှစ်ပါးဟာ နိဗ္ဗာန်ရဲ့ အကြောင်းတရား မဟုတ်ဘူးလား။
မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ကျင့်ကြံပွားများမှ ဆင်းရဲငြိမ်းတာဆိုတော့ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဟာ ဆင်းရဲငြိမ်းခြင်း ဆိုတဲ့ နိဗ္ဗာန်ရဲ့ အကြောင်းတရားပေါ့လို့ စောဒကတက်စရာ ရှိပါတယ်။

အဖြေကတော့ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ပွားများမှ ဆင်းရဲငြိမ်းတာ မှန်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဟာ နိဗ္ဗာန်ရဲ့ အကြောင်းတရားဆိုတာလည်း မှန်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ပွားခြင်းက ဆင်းရဲငြိမ်းခြင်းကို ဖြစ်စေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ပွားခြင်းကြောင့် ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ ဆင်းရဲမရှိတဲ့ သဘာဝကို ဆိုက်ရောက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။
မီးရထားစီးသွားလို့ မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ မန္တလေးမြို့ကြီးကို ရောက်သွားသလိုပါပဲ။

ဝိသုဒ္ဓိမဂ် (ဒု၊ ၁၄၀)မှာ “ပတ္တဗ္ဗမေဝ ဟေတံ မဂ္ဂေန၊ န ဥပ္ပါဒေတဗ္ဗံ = ဤ နိဗ္ဗာန်ကို မဂ်သည် ရောက်အပ်သည်သာလျှင် ဖြစ်၏။ ဖြစ်စေအပ်သည်ကား မဟုတ်ပေ။”လို့ မိန့်ဆိုထားပါတယ်။

ပိုရှင်းအောင် ပြောရရင် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဟာ နိဗ္ဗာန်ကို ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်း (=ဇနကဟိတ်) မဟုတ်။
နိဗ္ဗာန်ကို ရောက်စေတဲ့ အကြောင်း (=သမ္ပာပကဟိတ်)သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် နိဗ္ဗာန်ကို ဖြစ်စေတဲ့အကြောင်း မရှိလို့ နိဗ္ဗာန်ဟာ အဖြစ်တရား (သင်္ခတ) မဟုတ်။
အရှိတရား (အသင်္ခတ)သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဖြစ်တဲ့တရား မဟုတ်လို့ ပျက်လည်း မပျက်ပါဘူး။
ဒါကြောင့် ဓုဝံ = အမြဲ ရှိနေတဲ့ ဆင်းရဲငြိမ်းခြင်း သဘာဝကြီးပါ။

ဆင်းရဲ မရှိဘဲ ဆင်းရဲငြိမ်းနေတဲ့ သဘာဝကြီးဟာ အရှိတရား ဖြစ်သော်လည်းပဲ အဲဒီ ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ သဘာဝကို ရဖို့ ဆိုက်ရောက်ဖို့ကတော့ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ခန္ဓာ ဆင်းရဲ ငြိမ်းမှပဲ ရနိုင် ဆိုက်ရောက်နိုင်ပါတယ်။

အဲဒီ ရုပ်နာမ်ခန္ဓာ ဆင်းရဲငြိမ်းအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
အဲဒီ ဆင်းရဲရဲ့အကြောင်းကို ပယ်သတ်ရပါမယ်။
မီးခိုးကို မမြင် မတွေ့ချင်ရင် မီးခိုးရဲ့အကြောင်းဖြစ်တဲ့ မီးကို ငြိမ်းသတ်ရပါမယ်။
အဲဒီအတိုင်းပဲ ရုပ်နာမ်ခန္ဓာ ဆင်းရဲကို မလိုချင်ရင် အဲဒီ ဆင်းရဲရဲ့အကြောင်းကို ပယ်သတ်ရမှာပဲ။
ဒီ ရုပ်နာမ်ခန္ဓာ ဆင်းရဲရဲ့ အကြောင်းက လိုချင် တပ်မက် နှစ်သက် တွယ်တာမှု တဏှာလောဘပဲလို့ မြတ်စွာဘုရား မိန့်ကြားခဲ့ပါတယ်။

မှန်ပါတယ်။ တစုံတရာကို လိုချင်ရင် ဆင်းရဲတော့တာပဲ။ ငွေလိုချင်ရင် ငွေလိုချင်စိတ်ကြောင့် ဆင်းရဲတယ်။ ကားလိုချင်ရင် ကားလိုချင်စိတ်ကြောင့် ဆင်းရဲတယ်။ အဝတ်အစား တစုံတခုကို တပ်မက်ရင်လည်း အဲဒီ တပ်မက်စိတ်ကြောင့် ဆင်းရဲတယ်။ သူဌေးသူကြွယ်စတဲ့ ဘဝကောင်း ဘဝမွန်တွေကို လိုချင်ရင်လည်း အဲဒီလိုချင်စိတ်ကြောင့် ဆင်းရဲတယ်။
အဲဒီ ဆင်းရဲမှန်သမျှ ရုပ်ဆင်းရဲ နာမ်ဆင်းရဲချည်းပဲ။
ဒါကြောင့် ရုပ်နာမ်ခန္ဓာဆင်းရဲ ငြိမ်းချင်ရင် အကြောင်းဖြစ်တဲ့ လိုချင် တပ်မက် နှစ်သက် တွယ်တာမှု တဏှာလောဘကို ပယ်သတ်မှပဲ ဆင်းရဲငြိမ်းနိုင်မယ်။

ဆက်ပြောပါဦးမယ်။
ရုပ်အသစ် နာမ်အသစ်နဲ့ ဘဝသစ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာလည်း ဘဝဖြစ်ချင်တဲ့ တဏှာလောဘကြောင့် ဖြစ်တာပဲ။
ဘဝတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဆိုလို့ရှိရင် ရုပ်အသစ် နာမ်အသစ် ဖြစ်လာတယ်။
ရုပ်နဲ့နာမ်ဖြစ်လာရင် ဆင်းရဲများသလား ချမ်းသာများသလား။
(ဆင်းရဲများပါတယ် ဘုရား။)

ဆင်းရဲများတယ်။ သို့သော် သင်္ခါရဒုက္ခဆိုတဲ့ ဖြစ်ပျက်ဆင်းရဲအနေနဲ့ ဆိုရင်တော့ ဆင်းရဲချည်းပဲ။ ဟုတ်ကဲ့လား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

ကျန်တဲ့ ဒုက္ခဒုက္ခ၊ ဝိပရိဏာမဒုက္ခ ဆိုတာတွေနဲ့ တွက်လို့ရှိရင်တော့ ဆင်းရဲများတယ်။ ချမ်းသာနည်းတယ်။ သေချာသလား။
(သေချာပါတယ် ဘုရား။)

ဒီတော့ ဆင်းရဲများပြီးတော့ ချမ်းသာနည်းပါလျက်နဲ့ သတ္တဝါဟာ ဘဝတစ်ခု ဖြစ်ပြီးတော့ အသက်ရှင်ချင်မနေဘူးလား။
(ရှင်ချင်နေပါတယ် ဘုရား။)

ကဲ မေးရဦးမယ်။ ဒီပရိသတ်ထဲ ဘယ်သူ သေချင်သလဲ။
(ဘယ်သူမှ မသေချင်ပါ ဘုရား။)

သေချင်သလား၊ ရှင်ချင်သလား။
(ရှင်ချင်ပါတယ် ဘုရား။)

ရှင်ချင်တယ်ဆိုတာ ရုပ်နဲ့နာမ် နှစ်ခုတွဲပြီးတော့ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပျက် ဖြစ်ပျက် အစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေတာ ပြောတာ မဟုတ်လား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

အဲဒီတော့ ရှင်ချင်တယ်ဆိုတာ ရုပ်နာမ်နှစ်ခု ဆက်ပြီးတော့ ဖြစ်ပျက်နေတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်လား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

အဲဒီတော့ ဒီဘဝမှာ သေသွားတာကို ဘယ်သူ လိုချင်မလဲ။
(ဘယ်သူမှ မလိုချင်ပါ ဘုရား။)

ဒီတော့ အချို့က ပြောကောင်း ပြောမယ်။
“အမယ်လေး ... ဆရာတော်၊ မကြာခင်က ၁၀-တန်း စာမေးပွဲကျကြတုန်းကလေ သေချင်တဲ့လူတွေ အများကြီး ဘုရား။ တပည့်တော်တို့ တားထားရတယ်” လို့။

ဒီတော့ တစုံတခုသော အဆင်မပြေမှုကြောင့် သေချင်တယ်ဆိုတဲ့ အဲဒီလူတွေ တကယ် သေချင်သလားဆိုတော့ အဲဒီဆင်းရဲနဲ့ တွေ့တဲ့ ကြုံတဲ့ အခိုက်မှာတော့ သေချင်ပါလိမ့်မယ်။
ဒါပေမယ့် ‘ဒီလိုဆိုရင် ကြိုးဆွဲချ သေမယ်’ဆိုပြီး ကြိုးကွင်းစွပ်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဘယ့်နှယ် ... သူ သေချင်စိတ် ရှိပါဦးမလား။
(မရှိပါ ဘုရား။)

ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် ဖြစ်နေတာ သေချင်လို့လား၊ မသေချင်လို့လား။
(မသေချင်လို့ပါ ဘုရား။)

အဲဒီတော့ ရှင်ချင်လို့ မဟုတ်ပေဘူးလား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

အဲဒီ ရှင်ချင်စိတ်ကြောင့် နောက်ဘဝအသစ် ရုပ်အသစ် နာမ်အသစ် ဆိုတဲ့ ရှင်မှု ဖြစ်ရတာ။

စားချင်စိတ်ကြောင့် စားရတယ်။
ဝတ်ချင်စိတ်ကြောင့် ဝတ်ရတယ်၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

အသက်ရှင်ချင်စိတ်ကြောင့် ရှင်ရတယ်ဆိုတာ အဲဒါကိုပဲ စကားလုံးထွားထွားနဲ့ ပြောရရင် “ဘဝတဏှာကြောင့် ဘဝတစ်ခု ဖြစ်ရတယ်”လို့ ပြောရတယ်။

ရှင်ချင်စိတ်ကြောင့် ဘဝဖြစ်တယ်။
ဒီတော့ အဲဒီရှင်ချင်စိတ်ဟာ သမုဒယသစ္စာ။ ဟိုဘက်မှာ ဘဝအသစ် ရုပ်အသစ် နာမ်အသစ် ဖြစ်ပြီးတော့ ဆင်းရဲတွေ တွေ့နေတာဟာ ဘာတွေလဲ။
(ဒုက္ခသစ္စာပါ ဘုရား။)

ဒုက္ခသစ္စာ။ အဲဒီတော့ သမုဒယသစ္စာကြောင့် ဒုက္ခဖြစ်တယ်။

ဒီတော့ ဆင်းရဲရဲ့ အကြောင်းတရားဟာ ဘာလဲ။
(သမုဒယသစ္စာ တဏှာလောဘပါ ဘုရား။)

လိုချင်မှု၊ နှစ်သက်မှု၊ ချစ်ခင်မှု၊ တွယ်တာမှု၊ ဒါပဲ မဟုတ်လား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

ဒီတော့ လိုချင် တပ်မက် နှစ်သက် တွယ်တာခြင်းရဲ့ အကြောင်းတရားက ဘာလဲဆိုတော့ ဒါတွေကို ဆင်းရဲလို့ အမှန်အတိုင်း မသိတဲ့ အဝိဇ္ဇာပဲ မဟုတ်လား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

“အဲဒီ ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေ ဖြစ်နေတာဟာ ဆင်းရဲပဲ”လို့ အမှန်အတိုင်း မသိတာ။ အဲဒါကို ‘အဝိဇ္ဇာ’လို့လည်း ခေါ်တယ်။ ‘မောဟ’လို့လည်း ခေါ်တယ်။
သူ့ကြောင့်ပဲ လိုချင် တပ်မက် နှစ်သက်တဲ့ တဏှာတွေ ဖြစ်တယ်။

ဒီတဏှာတွေနဲ့ လိုချင်တဲ့အခါကျတော့ အဲဒီ ဘဝအသစ်တွေ ဖြစ်လို့ ဆင်းရဲတယ်။
တစ်ခါ အဲဒီ ဘဝမှာလည်းပဲ ကားလိုချင်လို့ ကားဝယ်ဖို့ ငွေရှာရ၊ ကားရှာရနဲ့ ဆင်းရဲတွေ ဖြစ်ရတယ်။
စာမေးပွဲအောင်ချင်လို့ အမျိုးမျိုး ကြိုးစားရတဲ့ ဆင်းရဲတွေ ဖြစ်တယ်။
“ဒီလိုဆို မအောင်ချင်ရဘူးလား ဘုရား”လို့ မေးရင် ...
(အောင်ချင်ပါတယ် ဘုရား။)
အောင်ချင်ရမှာပေါ့။ လောဘကို ပယ်မှ မပယ်နိုင်သေးတော့ လူ့ဘဝ အဆင်ပြေအောင်တော့ ဒီလောဘ ရှိသလောက် ရှိမှာပဲ။

ဒီတော့ လိုချင် တပ်မက် နှစ်သက်တွယ်တာမှု = တဏှာ = သမုဒယသစ္စာဟာ ဆင်းရဲခြင်းရဲ့ အကြောင်းပဲ။
သူ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တဲ့ ဆင်းရဲမှန်သမျှ ရုပ်ဒုက္ခ နာမ်ဒုက္ခ အပါအဝင် လောကမှာ တွေ့ရတဲ့ ဒုက္ခမှန်သမျှဟာ ဒုက္ခသစ္စာ = ဆင်းရဲအမှန်တွေပဲ။

ဒါဖြင့်ရင် အဲဒီဆင်းရဲတွေ ဘယ်အခါ ငြိမ်းမလဲ။
အဲဒီ လိုချင် တပ်မက်တဲ့ တဏှာ မရှိတဲ့အခါမှာ ဆင်းရဲငြိမ်းမယ်။ မဟုတ်ဘူးလား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

မသေချာဘူးလား။
(သေချာပါတယ် ဘုရား။)

သေချာတယ်နော်။ တဏှာတစ်ခု မရှိရင် အဲဒီ တဏှာကြောင့် ဖြစ်မယ့် ဆင်းရဲတစ်ခု ငြိမ်းတာပဲ။
ကိုင်း ... မေးမယ်။
ဟောဒီ ပရိသတ်မှာ ကျောင်းရှိသလား။ ကျောင်းဆိုတာ ဘုန်းကြီးကျောင်းပြောတာ။ ကိုယ်ပိုင်ဘုန်းကြီးကျောင်း ရှိသလား။
(မရှိပါ ဘုရား။)

မရှိရင် ငါ့ကျောင်းမှာ မိုးတွေများ စိုနေမလားဟဲ့၊ မိုးကလည်း ရွာတော့မယ်။ အဲဒီ စိုးရိမ်စိတ် ရှိပါ့မလား။
(မရှိပါဘူး ဘုရား။)

ဘာကြောင့် မရှိသလဲ။
(ကျောင်းမရှိလို့ပါ ဘုရား။)

ကျောင်းမရှိတော့ ကျောင်းပေါ်မှာ တွယ်တာ တပ်မက်တဲ့ တဏှာရှိသလား။
(မရှိပါ ဘုရား။)

အဲဒီလို ကျောင်းပေါ်မှာ တွယ်တာ တပ်မက်တဲ့ တဏှာငြိမ်းတော့ ကျောင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဆင်းရဲ မငြိမ်းဘူးလား။
(ငြိမ်းပါတယ် ဘုရား။)

တဏှာငြိမ်းရင် ဆင်းရဲငြိမ်းတယ်။ ဟုတ်လား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီးများဆိုရင် ဘယ်သား ဘယ်သမီးအတွက်မှ ဘုန်းကြီး ဆင်းရဲမဖြစ်ဘူး။
(ပရိသတ် ရယ်ကြသည်။)
အမယ် ... မရယ်နဲ့လေ။ ဟုတ်တာ ပြောတာ။
ကဲ အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲ။ သားသမီး မရှိတော့ သားသမီးကို တပ်မက်တဲ့ တဏှာရှိသလား။
(မရှိပါ ဘုရား။)

အဲဒီ တဏှာ မငြိမ်းဘူးလား။
(ငြိမ်းပါတယ် ဘုရား။)

ဒီတဏှာငြိမ်းတော့ ဘုန်းကြီးမှာ သားသမီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆင်းရဲမငြိမ်းဘူးလား။
(ငြိမ်းပါတယ် ဘုရား။)

အဲဒါ ထင်ရှားတဲ့ သာဓကတွေ မဟုတ်ပေဘူးလား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

ဒီတော့ တရားကျင့်ကြံ ပွားများ အားထုတ်လို့မို့ ရုပ်နဲ့နာမ်ကို သတိဦးစီးတဲ့ စိတ်နဲ့ မပြတ် ရှုလို့ ရုပ်နာမ်ရဲ့ သဘာဝအမှန်ကို သိပြီး အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာတွေ သိမြင်တဲ့အခါ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ တဆင့်ထက် တဆင့် တက်သွားပြီး သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရတော့ ဒိဋ္ဌိနဲ့ ဝိစိကိစ္ဆာ ကိလေသာ ငြိမ်းတယ်။
သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လောဘ ဒေါသ ကိလေသာတွေ ငြိမ်းတယ်။
အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရတော့ ကာမဘုံမှာ တွယ်တာ တပ်မက်တဲ့ လောဘနဲ့ ဒေါသ အားလုံး ငြိမ်းတယ်။
အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရတော့ ကျန်တဲ့ ကိလေသာအားလုံး အကြွင်းမဲ့ ငြိမ်းတယ်။

အဲဒီ ငြိမ်းတဲ့ ကိလေသာထဲမှာ အခုနက ပြောခဲ့တဲ့ မသိမှု အဝိဇ္ဇာရော၊ တပ်မက်မှု တဏှာရော ရှေ့ဆုံးက ပါတယ်။ မပါပေဘူးလား။
(ပါ,ပါတယ် ဘုရား။)
မငြိမ်းနိုင်ဘူးလား။
(ငြိမ်းနိုင်ပါတယ် ဘုရား။)

ငြိမ်းနိုင်တာကို ကျောင်းသူကျောင်းသား ဆရာ ဆရာမတွေမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို တပ်မက်တဲ့ တဏှာမရှိလို့ တဏှာငြိမ်းတာ သာဓက ပြခဲ့တယ်။ ဘုန်းကြီးမှာ သားသမီးကို တပ်မက်တဲ့ တဏှာငြိမ်းတာကို သာဓက ပြခဲ့တယ်။ တဏှာဆိုတာ ငြိမ်းနိုင်တယ်။ ငြိမ်းအောင် လုပ်လို့ရှိရင် ငြိမ်းနိုင်တယ်။ ဒါကို ပြောချင်တာပါ။

ဒီမှာလည်းပဲ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်နဲ့ အရိယသစ္စာကို အမှန်အတိုင်း သိမြင်တဲ့အခါကျတော့ ဘာကိလေသာ ဘာအဝိဇ္ဇာ ဘာတဏှာမှ မရှိတော့ဘူး။ ကိလေသာအားလုံး အမြစ်မကျန် (အနုသယပါ) ငြိမ်းကုန်ကြတယ်။ ဒိဋ္ဌိလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကိလေသာတွေ အကုန်လုံး ငြိမ်းသွားကြပြီ။

ဒီတော့ ဆင်းရဲရဲ့ အကြောင်းဖြစ်တဲ့ တွယ်တာ တပ်မက်မှု တဏှာငြိမ်းတဲ့ အခါကျတော့ ဒီ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဘာဆင်းရဲ ရှိဦးမလဲ။
(ဘာဆင်းရဲမှ မရှိပါ ဘုရား။)

မရှိတော့ဘူး။ သို့သော် အဲဒီ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်မှာ ရုပ်ခန္ဓာ နာမ်ခန္ဓာတော့ ကျန်မနေဘူးလား။
(ကျန်နေပါတယ် ဘုရား။)

ကျန်နေတော့ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု သင်္ခါရဒုက္ခဆိုတာတော့ မရှိဘူးလား။
(ရှိပါတယ် ဘုရား။)

ဒါကြောင့် အဲဒီ ရဟန္တာရတဲ့ အာရုံပြုတဲ့ ဆင်းရဲငြိမ်းမှုသဘော = နိဗ္ဗာန်ကို ရုပ်နာမ်ခန္ဓာ အကြွင်းအကျန်ရှိတဲ့ နိဗ္ဗာန် = သဥပါဒိသေသနိဗ္ဗာန် လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါဟာ ဒီဘဝတင်ပဲ ရနိုင်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ပဲ။
ဒီတော့ လုပ်ရင် မရဘူးလား။
(ရပါတယ် ဘုရား။)

ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သင်္ခါရဒုက္ခဆိုတဲ့ ရုပ်နာမ်ခန္ဓာရဲ့ ဖြစ်မှုပျက်မှု ကျန်နေသေးတယ်။

အဲဒီ ရဟန္တာ ပရိနိဗ္ဗာန် စံပြီးတဲ့အခါကျတော့ ရှင်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ တဏှာ မရှိတော့တဲ့အတွက် နောက်ဘဝမှာ အသက်ရှင်မှုဆိုတဲ့ ရုပ်သစ်နာမ်သစ် ပြန်ဖြစ်ဦးမလား။
(မဖြစ်တော့ပါ ဘုရား။)

မဖြစ်တော့ ရုပ်ခန္ဓာ နာမ်ခန္ဓာမှာ ရှိတဲ့ သင်္ခါရဒုက္ခဆိုတဲ့ ဆင်းရဲကော ရှိသေးသလား။
(မရှိပါ ဘုရား။)

မရှိတော့ ဒီဆင်းရဲ အားလုံး ငြိမ်းမသွားဘူးလား။
(ငြိမ်းသွားပါတယ် ဘုရား။)

အဲဒါကို အနုပါဒိသေသနိဗ္ဗာန် လို့ ခေါ်တယ်။ ရုပ်နာမ်ခန္ဓာ အကြွင်းအကျန် မရှိတော့ဘဲ လုံးဝ ငြိမ်းသွားတဲ့ နိဗ္ဗာန်ပဲ။

ဒီတော့ “ဒီနေရာမှာ ဘာမှ မရှိတာကိုများ နိဗ္ဗာန်ခေါ်ရသလား”လို့ ဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ရှိတယ်။
ဘာရှိတာလည်းဆိုတော့ ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ သဘာဝကြီး ရှိနေတယ်။ မဟုတ်ဘူးလား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ သဘာဝ ရှိမနေဘူးလား။
(ရှိနေပါတယ် ဘုရား။)

ဒါဖြင့် ရှိတာလား၊ မရှိတာလား။
(ရှိတာပါ ဘုရား။)

ဘာရှိတာလဲ။
(ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ သဘာဝ ရှိတာပါ ဘုရား။)

ဆိုကြပါစို့။ ဒီမှာ မီးတောက်နေတယ်။ မီးပုံကြီး မီးတောက်နေတဲ့အခါကျတော့ “ဟဲ့ ... မီးတွေ တောက်နေတယ်။ ငြိမ်းလိုက်စမ်း”လို့ ခိုင်းတော့၊ ငြိမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ဘာရှိသေးသလဲ။
(ဘာမှ မရှိပါ ဘုရား။)

ရှိတယ်။
(ရယ်ကြသည်။)

မီးငြိမ်းတဲ့ သဘာဝ မရှိဘူးလား။
(ရှိပါတယ် ဘုရား။)

မီးရှိတုန်းက မပူဘူးလား။
(ပူပါတယ် ဘုရား။)

အခု မီးငြိမ်းသွားတဲ့အခါကျတော့ ပူသေးလား။
(မပူတော့ပါ ဘုရား။)

အဲဒီတော့ အပူငြိမ်းတဲ့ သဘာဝ မရှိဘူးလား။
(ရှိပါတယ် ဘုရား။)

အဲဒီအတိုင်းပဲ ရုပ်ဒုက္ခ နာမ်ဒုက္ခ သင်္ခါရဒုက္ခပါ မရှိတဲ့အခါကျတော့ အဲဒီ သင်္ခါရဒုက္ခ သင်္ခါရဆင်းရဲပါ ငြိမ်းနေတဲ့ သဘာဝကြီး ရှိနေတယ်။ အဲဒါကို နိဗ္ဗာန်ခေါ်တယ်။

ရဟန္တာ ပရိနိဗ္ဗာန် စံတဲ့အခါ ရုပ်နာမ်ခန္ဓာ အားလုံး အဖြစ်ရပ်သွားတာနဲ့ နောက်ထပ် ရုပ်နာမ်အသစ် မဖြစ်ပေါ်တော့ဘဲ အဲဒီ ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ မူလ သဘာဝကြီးကို ဆိုက်ရောက်သွားတာပဲ။ အဲဒါ အနုပါဒိသေသနိဗ္ဗာန်ပဲ။ အဲဒါဟာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာပါပဲ။ လောကီစည်းစိမ်ချမ်းသာလို ခံစားရတဲ့ ချမ်းသာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဆင်းရဲငြိမ်းနေလို့ ဆင်းရဲမရှိလို့ ချမ်းသာလို့ ခေါ်ရတဲ့ သန္တိသုခ = ငြိမ်းအေးချမ်းသာပဲ။ ခံစားရတဲ့ ချမ်းသာ မဟုတ်ဘူး။

ချမ်းသာ ခံစားရရင် မကြာခင် ဆင်းရဲက ပေါ်လာဦးမှာပဲ။ ပြီးတော့ ခံစားရတဲ့ ချမ်းသာ = ဝေဒယိတသုခဟာ ဖြစ်မှုပျက်မှု ရှိနေတော့ ချမ်းသာစစ် မဟုတ်ဘူး။ သင်္ခါရဒုက္ခပဲ။
ဒါကြောင့် ဆင်းရဲ လုံးဝ ငြိမ်းနေတဲ့ သန္တိသုခ = ငြိမ်းအေးခြင်း ချမ်းသာမှသာ ချမ်းသာစစ် ချမ်းသာမှန်ပဲ။
ဒီတော့ “ဒီလိုဆိုရင် ဘုရား၊ ဘာမှ မရှိတာကြီး လို့ တပည့်တော်တို့ မြင်နေပါတယ်။ မလိုချင်ပါဘူး”လို့များ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်မိရင် ဒီလို စဉ်းစားကြည့်ပါ။

လူတစ်ယောက် ကင်ဆာရောဂါ ဖြစ်နေတယ်။ အော်ဟစ် ညည်းညူနေရတယ်။ ဝေဒနာက သိပ် ပြင်းထန်နေတယ်။ ဆရာဝန်တွေလည်း ကုပါရဲ့။ ဓာတ်လည်း ကင်ပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် ရောဂါဝေဒနာက ပြင်းထန်တော့ မသက်သာဘူး။ တအော်အော် တအင်အင်နဲ့ နေရတယ်။ နေ့လည်း အော်၊ ညလည်း အော်နဲ့။ အဲဒါ ဆင်းရဲလား၊ ချမ်းသာလား။
(ဆင်းရဲပါ ဘုရား။)

ဒီဆင်းရဲ ကြိုက်သလား၊ မကြိုက်ဘူးလား။
(မကြိုက်ပါ ဘုရား။)

မကြိုက်တာ သေချာလား။
(သေချာပါတယ် ဘုရား။)

ဒါဖြင့် အဲဒီ ဆင်းရဲငြိမ်းအောင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ အခက်သားပဲ နော်။ ဘုန်းကြီး Newsweek မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ တွေ့တယ်။ အနောက်နိုင်ငံများမှာတော့ ကင်ဆာရောဂါ ပျောက်တဲ့ နှုန်းဟာ အားရစရာ ကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာပါပြီတဲ့။ အဲဒါ သုတေသနတွေရဲ့ ဆေးကောင်းဝါးကောင်းတွေကြောင့် တိုးတက်လာပါပြီတဲ့။ ဒါကြောင့် အခု ကင်ဆာရောဂါဟာ စောစောသိရင် ပျောက်နိုင်ပြီတဲ့။

ဒါပေမယ့် အခု ဒီလူမမာကတော့ ဝေဒနာ အင်မတန် ပြင်းထန်နေလို့မို့ အလွန့်ကို နာနေ ကိုက်နေတယ်။ ကိုင်း ညလည်း မအိပ်ရ၊ နေ့လည်း မအိပ်ရနဲ့ အအိပ်ကလည်း ပျက်။ နာတာ ကျင်တာကလည်း ပြင်းထန်နဲ့။ ဆင်းရဲလိုက်တာ လွန်ရော။ ငါ့နှယ် သေတာ ကောင်းပါရဲ့လို့ ခဏခဏ သေပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါ်နေတယ်။
အဲဒီလို မစဉ်းစားမိပေဘူးလား။
(စဉ်းစားမိပါတယ် ဘုရား။)

စဉ်းစားမိတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ် သေပါဆိုရင် သူ သေဝံ့ပါ့မလား။
(မသေဝံ့ပါ ဘုရား။)

မသေဝံ့လို့ ဆေးတွေ ကုနေတာပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား။
(ဟုတ်ပါတယ် ဘုရား။)

ဒီတော့ ဆရာဝန်က ကဲလေ ဒီလောက်တောင်မှ ခံစားနေရတာ ဒီနေ့ညတော့ ချမ်းသာရစေမယ်ပေါ့ ဆိုပြီးတော့ ကုပေးလိုက်တယ်။ ဘယ်လို ကုပေးသလဲဆိုရင် အားကောင်းတဲ့ အိပ်ဆေး ထိုးပေးလိုက်တယ်။ အိပ်ဆေးထိုးပြီးလို့ နာရီဝက်လောက် ကြာတော့ အိပ်ပျော်သွားရော။

ည ၁၀ နာရီလောက်ကနေ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ကြီး အိပ်လိုက်တာ နံနက် ၈ နာရီလောက်ကျမှ နိုးတယ်။ အဲဒီ အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ သူ ဆင်းရဲကို သိသလား။
(မသိပါ ဘုရား။)

မသိဘူး နော်။ အဲဒီ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူ ခံစားနေရတဲ့ ဆင်းရဲ ငြိမ်းမနေပေဘူးလား။
(ငြိမ်းနေပါတယ် ဘုရား။)

ငြိမ်းနေတယ် နော်။ ဒါပေမယ့် ဘာတော့ ခံစားနေရသလဲ။
(ဘာမှ မခံစားရပါ ဘုရား။)

ဘာမှ မခံစားရဘူးလား။
(မခံစားရပါ ဘုရား။)

ကောင်းတာဆိုလို့ ဘာမှတော့ မခံစားရဘူး။ သို့သော် ဆင်းရဲကတော့ ငြိမ်းနေတယ်။ ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ သဘာဝထဲတော့ ဆိုက်ရောက်မနေဘူးလား။
(ဆိုက်ရောက်နေပါတယ် ဘုရား။)

နံနက် ၈ နာရီမှာ နိုးလည်း လာရော၊ နိုးလာတာနဲ့ တပြိုင်နက်တည်း အနာက နာလာတာပဲ။ အမေရယ် အဘရယ်နဲ့ အော်နေရတယ်။ ပြန် ဆင်းရဲပြန်တာပဲ။

ကိုင်း စဉ်းစားကြည့်တော့ ..!
Credit: ဓမ္မရတနာ

Read More