ဝင္းႏိုင္ဦး ေရးတဲ့သူ့ဘ၀

၂၀၀၂ မွာ ဘီအီးဘြဲ႕နဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးတယ္ ။ အလုပ္လက္မဲ့ ဘဝနဲ႔ စာသင္ရင္း ႐ုန္းကန္ရတာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ။ မစားေလာက္ေတာ့ ရည္းစားက သူ႔မုန႔္ဖိုးကေန ဖဲ့ၿပီး ထမင္းဖိုးေပးေကြၽးတယ္ ။ လမ္း ၃၀ အထက္ဘေလာက္ ေျမာင္းဖုံးေပၚက အမဲႏွပ္ နဲ႔ တခါပုံစား က်ပ္ ၂၀၀ ဆိုတာ ေက်းဇူးရွင္ဆိုင္ေလး ။
ခ်စ္သူနဲ႔ လည္း ေတြ႕ရ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စကားလည္းေျပာရ ညစာလည္းၿပီးတဲ့ ဆူးေလ ေဘးက မ်က္မွန္ဆိုင္ကို ညဘက္ဖြင့္တဲ့ ေဒါရိတ္ႀကီးဟာျမန္မာစာဌာနက ဆရာမဆိုင္ ၊ သူ႔ဆိုင္မွာ ညေပါင္းေရတြက္ရင္ ရာဂဏန္းမက အားေပးခဲ့ရတယ္ ။

အလုပ္ေခၚစာ ဆိုတာ လိပ္ေက်ာေပၚက အေမြးလို ရွားတဲ့ေခတ္ပါ ။
ဘာရရ ဘာလာလာ လုပ္မယ္ ႏိုင္ငံျခားသားက ငါ့ကို ေျခေထာက္နဲ႔ ထိုးျပခိုင္းလည္း လုပ္မယ္လို႔ ခ်စ္သူကို ရင္ဖြင့္ခဲ့ဖူးတယ္ ။
ႏိုင္ငံျခား ပဲ ထြက္အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုေတာ့ အေဒၚေတြ အမဝမ္းကြဲေတြက တသက္လုံး ေပါင္လိုက္ ရာသီခ်ိန္ေ႐ြးၿပီး အလႉမွာဝတ္ျပလိုက္ လုပ္ေနတဲ့ ေ႐ႊထည္ေလးေတြ ခြၽတ္ေပးေတာ့ ရန္ကုန္မွာေရာင္း ခ်စ္သူဆီအပ္ အလုပ္ပြဲစားလက္ ကိုယ့္ဘဝကို အပ္တယ္ေပါ့ေလ .....။

ပထမဆုံး စင္ကာပူ အလုပ္အင္တာဗ်ဴး သတင္းသန႔္သန႔္ ၾကားလို႔ ဆင္ထရယ္ ဟိုတယ္ ကိုသြား...လားလား ဟိုမွာ HR က တထပ္လုံး ငွားထားတာ လူေပါင္း ၇၀၀ ေလာက္ ၊ မနက္ ၈ နာရီကေစာင့္တာ ည ၇ နာရီထိုးမွ ဗ်ဴးခြင့္ရ ။ ၃ ခြန္းပဲ ေျဖခဲ့ရပါတယ္ ။ ဓာတ္ေလွခါး ထဲမွာ မ်က္ရည္ပူေတြ ဘယ္ကဘယ္လို က်လာမွန္း မသိဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ထုံအီသြားတာပါပဲ ။ ထရိတ္ဒါးစ္ဆမ္းမစ္ပါ့ခ္ဗ်ဴး ဆင္ထရယ္ ပါ့ခ္႐ြိဳင္ယယ္ ..လူေပါင္း ရာဂဏန္းၾကား အင္တာဗ်ဴးေတြ တိုးေဝွ႔သြား ။ အနားေတာင္ သီတမရခဲ့တာေတြလည္း ရွိပါ့ ။
တခါေတာ့ အမွတ္တရ ရွိ ။ စလုံး အိပ္ခ်္အာရဲ႕ ေအးဂ်င့္ ဖုန္းနံပါတ္တခု တိုက္႐ိုက္ရလို႔ ဆက္ၿပီး သူ႔ ဘရိတ္ဖတ္စ္တိုင္းမ္မွာ သြားေတြ႕ရ ။ ဟိုက်ေတာ့ ငနဲက ေပါင္ေပၚမွာ ေစာ္တေပြ တင္လွ်က္ ကိုယ့္ကို ဗ်ဴးပါတယ္။ သူေပးတဲ့ terms & condition ေတြ လက္ခံရင္ ပြဲခ ၃ လစာနဲ႔ ကိုယ္အလုပ္ရပါၿပီ ။ ဒါေပတဲ့ ဖာသည္မ ( ဗမာမ ) တေယာက္ကို ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ သူရဲ႕ ဒစ္ဂ်စ္နတီ ကို ႐ြံေတာ့ ကိုယ္က တြန႔္ေန ။
တထိုင္တည္း အျငင္းခံရေတာ့ ေပါင္ေပၚက ဘဝအထုအေထာင္းဒဏ္ ေတေနတဲ့ အမႀကီးက ရိလိုက္တယ္ ။ မင္း တကယ္မငတ္ေသးလို႔ပါကြာတဲ့ ဟားဟာ ။

ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အဆက္အသြယ္ မစလို႔ အမွန္အကန္ သူေဌးနဲ႔ GM ဗမာ ျပည္ထိလာ ဝန္ထမ္းရွာတာနဲ႔ေတြ႕ ။ ဟုတ္ေကာင္း ဟုတ္ရဲ႕ ေအာက္ေမ့တာ စင္ကာပူ မဟုတ္ ဂ်ဟိုး ပို႔လိုက္တာ ၂ ႏွစ္ၾကာတယ္ .။ ႏွပ္ခ်ခံရတဲ့ ဘဝအစပါ ။
ဂ်ဟိုး ၂ ႏွစ္ဟာ အသူရကာယ္ ဘုံသား ဘဝပါ . ..။ စာတအုပ္စာ မကပါဘူး။

ေနာက္ စင္ကာပူကို ျပန္ေရာက္ဖို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္ခဲ့တာ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာေပါင္း ၅၀၀ ထက္မနည္း အီးေမး ျပန္စာ မရခဲ့ပါ။ ၅၀ မဟုတ္ပါ ။ ၅၀၀ ။ ဗမာျပည္အလိုသာဆို ရဲစခန္း ေထာက္ခံစာနဲ႔ ေဒဝါလီ ခံရမွာပ ။

အလုပ္ရခ်င္လာေတာ့ အိပ္ခ်္အာ အင္တာဗ်ဴး အလြတ္ရပါတယ္ ။
တခ်ိဳ႕ေတြက လက္ရွိ အေန ေလး ျမင္ၿပီး ဖိုးစီ မင္း ကံေကာင္းသာပါလား ဆို မခ်ိတဲ့ ရင္က ရီခ်င္လာလို႔ ေဖာက္သည္ခ်တာ ။
မ်က္ရည္ျခဴ တာ ႂကြားဝါ လိုစိတ္ တစိမွ မရွိ ၊ ငါက်ိန္၏ ။

အားပ်က္ စိတ္ေလွ်ာ့ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ မင္းတို႔ ေရွ႕က ကြီးေတြ ေလွ်ာက္လာတဲ့ လမ္းဟာ ယီးမွ သာယာတယ္ ထင္မေနၾကနဲ႔ ေစာက္ကေလးေတြရ ။
ဒီအထဲမွာ စစ္အစိုးရ ႏွိပ္ကြပ္ထားခဲ့တဲ့ ပညာေရးကာလ တစမွ မပါဘူး ။

ဝင္းႏိုင္ဦး

Read More

'ႀကိဳးၾကာသံ'

ေရးသူ- ခ်စ္ဦးညိဳ

{၁၉၇၆ မိႈင္းရာျပည့္မွာ စစ္အစိုးရက လိုက္လံဖမ္းဆီးလို႔ ၀ရမ္းေျပးအျဖစ္ တိမ္းေ႐ွာင္ေျပးခဲ့ရတဲ့ metallurgy (သတၱဳေဗဒ) အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းသား ေမာင္ေမာင္ (ကြယ္လြန္သူ ဂီတ ပညာ႐ွင္ ကိုေမာင္ေမာင္ (ခ) အဥၥလီေမာင္ေမာင္)ကို၊ ၃၂ ႏွစ္ေျမာက္ မိႈင္းရာျပည့္အေရးအခင္းမွာ အမွတ္တရ ႐ွိေနတာနဲ႔ ၁၉၉၈ မတ္လ မာယာမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္ပါးကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။}

......ငွက္တို႔သည္ 'ဟူလို' အမည္႐ွိေသာ ယင္းတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးအား "အသင္ေခါင္း ေဆာင္ႀကီး ငါတို႔အား ဘုန္းတန္ခိုးႀကီးေတာ္မူေသာ အ႐ွင္သခင္ ငွက္ဘုရင္ 'စီေမာင္ေတာ္' ထံသို႔ ေခၚေဆာင္ ေပးေလာ့" ဟု ေတာင္းပန္တိုးလိွ်းၾကကုန္္၏။ ငွက္ေခါင္းေဆာင္ 'ဟူလို' ကလည္း ငွက္အေပါင္းအား ယင္းတို႔ ခ်ီတက္ျဖတ္သန္းရမည့္ ခရီးကႏၱာရ၏ ဒုကၡဆင္းရဲ အေထြေထြ၊ ေၾကာက္ မက္ဖြယ္ အျပားျပားတို႔ကို ႐ွည္လ်ားစြာ ႐ွင္းလင္းေဖာ္ျပ၏။ ပ်ံသန္းေက်ာ္လြန္ရမည့္ ခုႏွစ္ဆင့္၊ ခုႏွစ္တန္ေသာ ခ်ိဳင္႔၀ွမ္းႀကီးမ်ား အေၾကာင္းကို 'ဟူလို' သည္ ဥပမာအေျမာက္အမ်ား၊ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ဖြယ္ အျပားျပားႏွင့္ ေရာေပါင္းယွက္ေထြ ဆာဆာေ၀ေ၀ ေျပာျပေလသည္။

ငွက္တို႔ ပ်ံသန္းေက်ာ္လြန္ရမည့္ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းအစဥ္သည္ကား-
ပထမ- ႐ွာေဖြျခင္းခ်ိဳင့္၀ွမ္း
ဒုတိယ- ခ်စ္ျခင္းခ်ိဳင့္၀ွမ္း
တတိယ- နားလည္ျခင္းခ်ိဳင့္၀ွမ္း
စတုတၳ- လြတ္လပ္ျခင္းႏွင့္ အတြယ္လြတ္ျခင္း ခ်ိဳင့္၀ွမ္း
ပဥၥမ-သန္႔စင္စြာ တေပါင္းတစည္းတည္း ျဖစ္ျခင္း ခ်ိဳင့္၀ွမ္း
ဆဌမ- အံ့ၾသျခင္း ခ်ိဳင့္၀ွမ္း
သတၱမ- ပစၥည္းဥစၥာဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ ပလာဟင္းျဖစ္ျခင္း ခ်ိဳင့္၀ွမ္းတို႔ ေပတည္း။
[၁၃ ရာစု စာဆို Fard Aladin Attar ၏ The Conference of the Birds ပ်ိဳ႔ ႀကီးမွ]
ဘသန္း(ဓမိၼက) ျမန္မာျပန္ေသာ ေယာနသံစင္ေရာ္ (သတၱမအႀကိမ္ထုတ္) စာအုပ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဒႆနပံုေဆာင္၀တၳဳ ၃ပုဒ္ပါ႐ွိခဲ့ရာ အထက္ပါ ဖရာစီ စာဆို ဖရ္ဒ္ အာလာဒင္ အတၱား၏ (ငွက္ညီလာခံ) သည္ တပုဒ္ အပါအ၀င္ ျဖစ္၏။ ဒႆနပံုေဆာင္ ၀တၳဳသဖြယ္ျဖစ္ေသာ ထိုပ်ိဳ႔ႀကီး၌ အေထာင္အေသာင္းေသာ ငွက္တို႔သည္ သမုဒၵရာမ်ား၊ ေတာင္တန္းမ်ား၊ ကႏၱာရမ်ားကို ပ်ံသန္းေက်ာ္ ျဖတ္ခဲ့ၾကရာ ေနာက္ဆံုး ငွက္သံုးက်ိပ္သာလ်င္ ခရီးပန္းတိုင္အဆံုးသို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္။
ကိုေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ခင္ေမာင္တိုး၏ ' ႀကိဳးၾကာသံ ' ကို နားေထာင္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ဖရ္ဒ္ အာလာဒင္အတၱား၏ ငွက္ညီလာခံပ်ိဳ႔ႀကီးမွ ထို ဇာတ္ကြက္ကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ ေနမိပါသည္။

xxxx xxxx xxxx xxxx xxxx

'ႀကိဳးၾကာသံ' ဟူေသာ သီခ်င္းေခါင္းစီး အမည္ကို ေတြ႔လိုက္ေသာအခါ 'ႀကိဳးၾကာကရ၀ိတ္၊ ေတာလံုးတိတ္မွ်၊ ညိတ္ညိတ္တြန္ထူး' ဆိုသည့္၊ ေ႐ွးေခတ္စာဆိုတဦး၏ အဖြဲ႔အရ၊ ႀကိဳးၾကာငွက္၏ သာယာေသာ အသံႏွင့္အတူ ႀကိဳးၾကာဖိုမတို႔၏ ရာသက္ပန္ သစၥာတိုင္အခ်စ္ကို ၾကားရေတာ့မည္ဟု ထင္ခဲ့မိ၏။ မဟုတ္ပါ။
ကိုေမာင္ေမာင္ ႏွင့္ ခင္ေမာင္တိုးတို႔သည္ ႀကိဳးၾကာ၏အလွကို အသံတြင္မ႐ွာ၊ အသံတြင္ မယူဘဲ 'ပ်ံသန္းမႈ' ျဖင့္ ေရးဖြဲ႔ သီဆိုလိုက္ၾကပါသည္။
'မိုးဦး ၀င္ေရာက္လာတဲ့အခါ ႐ိုးမေပၚ ျဖတ္ပ်ံရင္း......'
ခင္ေမာင္တိုးသည္ သူ၏ ခ်ိဳေသာ ပင္ကိုယ္သံကို အကြန္႔အျမဴး၊ အလူးအလြန္႔ မလုပ္ဘဲ (အသံပရိယာယ္ တန္ဆာမဆင္ဘဲ) ႐ိုး႐ိုး ေအးေအးေလးျဖင့္ စဖြင့္လိုက္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ အာ႐ံုထဲတြင္ ၫို႔ေသာ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးတခုလံုး ႀကိဳးၾကာငွက္တို႔၏ ေတာင္ပံမ်ားျဖင့္ ေဖြးေဖြးျဖဴသြားသည္။
' ျဖတ္ပ်ံရင္း.......' စာသားေနာက္မွာ တေယာသံ (ဟု ကၽြန္ေတာ္ၾကားသည္) တခ်က္ လြန္႔လူး ကပ္ပါလာသည္။ ႀကိဳးၾကာတို႔၏ အေတာင္ပံ ခတ္သံလား...၊ ေလစီးေၾကာင္း၏ ဆန္႔က်င္ ေအာ္ျမည္သံ လား....။
' ေျမာက္ဖက္ကို ဦးတည္လွည့္ကာ
သားေဖာက္ရာ အရပ္ဆီ
မိုင္ေထာင္ခ်ီ ျပန္(ပ်ံ)ေလၿပီ.........'
သီခ်င္းစာအုပ္မ်ား၌ (ျပန္ေလၿပီ) ဟူ၍ (ျပန္) စာလံုးကို သံုးျပထားပါသည္။ သီခ်င္းနားေထာင္ ရသူ အဖို႔မွာမူ ျပန္ (Return) ေရာ၊ ပ်ံ (Fly) ႏွစ္မ်ိဳးစလံုး ခံစားရ၏။
ေျမာက္ဖက္......ဘယ္အထိနည္း.....။ သားေဖာက္ရာ အရပ္ဆီ....... မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ ပ်ံသန္း ၾကေလကုန္သည္တဲ့။ တေယာသံေလးက ' ျပန္ေလၿပီ' စာသားေနာက္မွာ ကပ္ပါလာျပန္သည္။
'ႀကိဳးၾကာငွက္တို႔ရဲ႔ မိုင္ေထာင္ခ်ီ ခရီးစဥ္'
ပထမပိုဒ္ ဤတြင္ ၿပီးထားပါသည္။ ေတးသြား၊ စာသား၊ ခင္ေမာင္တိုး၏ဆိုဟန္ တို႔ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္ မိုင္ေထာင္ခ်ီခရီးစဥ္ထဲသို႔ လိုက္ပါ ပ်ံသန္း သြားခဲ့သည္။ (ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးၾကာငွက္တေကာင္ ျဖစ္သြားသည္။)
ဒုတိယအပိုဒ္တြင္-
' မ်ိဳးဆက္ရဲ႔ အားမာန္တခုပါ လမ္းေၾကာင္းမွန္ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္း..........'
အတူလိုက္ပါ ပ်ံသန္းရင္းမွ (ႀကိဳးၾကာငွက္တေကာင္ျဖစ္ေနရင္းမွ) ကၽြန္ေတာ္သည္ သီခ်င္း နားေထာင္သူ အျဖစ္ကိုပါ ရ႐ွိေနျပန္၏။ ပထမအပိုဒ္ႏွင့္ သံစဥ္တူ ဤ 'မ်ိဳးဆက္ရဲ ႔ အားမာန္တခုပါ' ဒုတိယပိုဒ္သည္ ပ်ံသန္းျခင္း ခရီးစဥ္ႏွင့္အတူ ပ်ံသန္းျခင္းေသနဂၤဗ်ဴဟာႏွင့္ ပ်ံသန္းျခင္း သေဘာတရား တခုကို ေဖာ္ထုတ္လာသည္။
' လမ္းေၾကာင္းမွန္ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္း'
ေလစီးေၾကာင္း၊ တူ႐ူပ်ံသန္းရမည့္ေဒသ၊ မနားမေန လႈပ္႐ွားေနရသည့္ ေတာင္ပံမ်ား၊ ဟိုး ေအာက္ဖက္တြင္ ေတာင္တန္းမ်ား၊ သစ္ေတာမ်ား၊ ပင္လယ္သမုဒၵရာမ်ား၊ ျမက္ခင္းျပင္မ်ား၊ လြင္တီး ေခါင္ ကႏၱာရမ်ား။
' ........အမ်ားနည္းတူ သက္လံုမေကာင္းရင္
ေမြးဖြားရာအရပ္ဆီ၊ မိုင္ေထာင္ခ်ီ ပ်ံေနရင္း........'
တေယာသံေလး ၀င္လာျပန္ၿပီ။
'....ႀကိဳးၾကာငွက္တခ်ိဳ႔ေလ ခ်ီလာစဥ္ က်န္ရစ္ၿပီ......'
အေထာင္အေသာင္း အုပ္စုႀကီးထဲမွ အခ်ိဳ႔ ႀကိဳးၾကာတို႔၏ ေတာင္ပံမ်ားသည္ စြင့္စြင့္ကားကား ထက္ေအာက္လႈပ္႐ွား ေနရာမွ ယြင္းၿပိဳသြားၾကသည္။ ပ်ံသန္းမႈပံုစံ ပ်က္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္.....
သူတို႔ သမုဒၵရာထဲသို႔၊ ေတာင္တန္း ေတာအုပ္မ်ားထဲသို႔ ထိုးစိုက္ က်ဆင္းသြားၾက၏။ တေကာင္......၊ ေနာက္တေကာင္.....၊ ေနာက္တေကာင္.... အမ်ားနည္းတူ သက္လံု မေကာင္းၾက ႐ွာသူ ေတြ၊ က်န္ရစ္ၿပီ။ သက္လံုေကာင္းေသာ ႀကိဳးၾကာေတြကေတာ့ ဆက္၍ ပ်ံဆဲ ပ်ံျမဲ။

xxxx xxxx xxxx xxxx xxxx

သံစဥ္တူေသာ ပထမပိုဒ္ ႏွင့္ ဒုတိယပိုဒ္တို႔ကို နားေထာင္ေနရင္း၊ ရင္ထဲမွာ ေၾကကြဲလာသည္။ ပထမပိုဒ္ကို နားေထာင္စဥ္က ရ႐ွိေသာ ခံစားမႈသည္ သံစဥ္တူ ဒုတိယပိုဒ္ အဆံုးတြင္ ေျပာင္းလဲ သြား၏။ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ႀကိဳးၾကာတို႔ကို ပ်ံသန္းဆဲ ပ်ံျမဲ ႀကိဳးၾကာတို႔ ကယ္တင္မေနအားႏိုင္ၾက။ မိမိတို႔၏ ေတာင္ပံမ်ားကို တခ်က္ကေလးမွ မနား၊ လႈပ္႐ွားေပးေနၾကရသည္။
'သက္လံုမေကာင္းသူတို႔' က်န္ရစ္ခဲ့ ၾကေပေတာ့ကြယ္။ ဆက္ပ်ံေသာ ႀကိဳးၾကာတို႔၏ အေတာင္ ပံ ေအာက္က ႏွလံုးသားထဲတြင္ က်န္ရစ္သူတို႔အတြက္ ေၾကကြဲစြာ ႏႈတ္ဆက္ျခင္းျဖင့္ပင္ မေလ်ာ့ႏိုင္ ေသာ အားမာန္ကို အစားျဖည့္လိုက္ၾကရ၏။
ကိုေမာင္ေမာင္ ႏွင့္ ခင္ေမာင္တိုး တို႔သည္ ႀကိဳးၾကာငွက္တို႔၏ ပ်ံသန္းမႈခရီးစဥ္ကို ဤမွ်ျဖင့္ ရပ္နားၿပီးဆံုး မထားအပ္ေၾကာင္း ေကာင္းစြာသိၾကေသာ အႏုပညာ႐ွင္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။
က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ႀကိဳးၾကာငွက္တို႔အတြက္ ေၾကကြဲရသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို chorus ပိုဒ္ျဖင့္ ပုတ္ႏိႈး သတိေပးပါသည္။
'ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တခုက်မယ့္
အ႐ႈံးနဲ႔ ေအာင္ျမင္ျခင္းဟာ
႐ွိသင့္တဲ့ အားနဲ႔မာန္.... ဟန္ႏိုင္မွ'
ဒရမ္ခ်က္ (Drum beat) ေျပာင္းသြားသည္။ 'ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုက်မယ့္' ႏွင့္ '႐ွိသင့္တဲ့အားနဲ႔ မာန္' တို႔သည္ စကားလံုး အေရအတြက္ခ်င္း မတူၾကပါ။ (တခုက ခုႏွစ္လံုး၊ တခုက ေျခာက္လံုး) သို႔ေသာ္ အခ်က္ခ်င္း အတူတူ ျဖစ္သည္။ ေျခာက္ခါ။
ထိုေျခာက္ခါ၊ ေျခာက္ေနရာစလံုးမွာ ဒရမ္က ေျခာက္ခ်က္တိုင္တိုင္ ၀င္ေပးသည္။ ဂီတေဗဒ အရ ဒါကို ဘာေခၚသလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ စကားလံုးတိုင္းမွာ ဒရမ္တခ်က္ျဖင့္ ေျခာက္လံုးေျခာက္ခါ ေျခာက္ေနရာစလံုး 'ထပ္' ေပးလိုက္ျခင္းသည္ ေသာတ အာ႐ံုမွ ေသာကဒယကို ႏိုးႏိုးၾကားၾကား ျဖစ္ေအာင္ လႈံ ႔ ေဆာ္ရာေရာက္သည္။ ခံစားမႈအားျဖင့္ဆိုလ်င္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ႀကိဳးၾကာတို႔အတြက္ ေၾကကြဲမႈသည္ ေလ်ာ့ပါးသက္သာသြားကာ တက္ႂကြေသာ ေ၀ဒနာျဖင့္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားေလသည္။
Chorus အပိုဒ္ အဆံုးတြင္ 'ဟန္ႏိုင္မွ' သည္ အင္အားႀကီးေသာ အ႐ွိန္တခုကို ထုတ္လႊင့္ေပး လိုက္သည္။ 'မွ' တြင္ အသံ တက္ထားသည္။ ျပန္မခ်။ Bb7 အသံ အတိုင္းထားသည္။ တခ်ိန္လံုး ခ်ိဳျမေအးေဆးစြာ သီဆိုခဲ့ေသာ ခင္ေမာင္တိုးသည္လည္း 'ဟန္ႏိုင္မွ' တြင္၊ အသံေပါက္ေရာ၊ ေလပါ အားထည့္ လိုက္သည္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ႀကိဳးၾကာငွက္တို႔ကလည္း ႐ိုးမ၏ အျမင့္ဆံုးကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနၾကၿပီ။

xxxx xxxx xxxx xxxx

'႐ိုးမေပၚ ျဖတ္ေက်ာ္လႊားခ်ိန္
စီးလမ္းေလေၾကာင္းလႊာထဲ
ခ်ဥ္းနင္း ၀င္ေရာက္လာ ၿပီးရင္
အားစိုက္ ေမွ်ာလိုက္နဲ႔
မိုင္ေထာင္ခ်ီ ျပန္(ပ်ံ)ေနၿပီ'
တတိယအပိုဒ္သည္လည္း ပထမ၊ ဒုတိယပိုဒ္မ်ားႏွင့္ သံစဥ္တူပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အရသာခ်င္း မတူေတာ့ပါ။ စာသား အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။ Chorus အပိုဒ္ခုခံၿပီးတာေၾကာင့္ လည္းျဖစ္မည္။
'ႀကိဳးၾကာငွက္တို႔ရဲ႔ မိုင္ေထာင္ခ်ီ ခရီးစဥ္.........'
ဤ အခ်ပိုဒ္ၿပီးလွ်င္ 'ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုက်မယ့္' အဆိုျပန္၀င္ၿပီး အတီးပိုဒ္၀င္သည္။ တီးပိုဒ္က အဆိုစာသားပိုဒ္ သံစဥ္အတိုင္း လိုက္ေလ်ာေသာ တီးပိုဒ္ မဟုတ္ပါ။ ေတးေရး ကိုေမာင္ေမာင္ အေနျဖင့္ ဤေနရာမွာ တီးပိုဒ္ကို ဘယ္လို ရည္႐ြယ္ခ်က္ႏွင့္ ထည့္သလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႔မူ အလြန္အဆင္ေျပေသာ တီးပိုဒ္ ေနရာခ်ထားမႈဟု ျမင္သည္။
'႐ွိသင့္ေသာ အားမာန္' တို႔ႏွင့္ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိမ္းသိမ္းထားရင္း၊ ႀကိဳးၾကာတို႔ ဆက္ပ်ံ ေနၾကသည့္ ခရီးကာလ အပိုင္းအျခားတခုကို တီးပိုဒ္က နိမိတ္ေဆာင္ျပသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ခံစား ရသည္။
တီးပိုဒ္ၿပီးေတာ့ တတိယပိုဒ္ '႐ိုးမအေပၚ ျဖတ္ေက်ာ္လႊားခ်ိန္' ျပန္ဆိုသည္။ အဆိုထဲမွာ တေယာသံ(?) က လူးလွိမ့္၍ ၀င္သည္။ ထို႔ေနာက္ ' ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခု က်မယ့္' ကိုးရပ္စ္ ဆက္ဆို သည္။ 'ဟန္ႏိုင္မွ' စာသားကို အဆိုျဖင့္ တင္ထားခဲ့သည္။ အီးဖလက္၊ စီမိုင္နာ၊ ဘီဖလက္၊ စီမိုင္နာ ေကာ့ဒ္မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းေသာ အတီးသံက တစတစ မွိန္ေပ်ာက္(Fade Out) ျဖင့္ ဆံုးသြားသည္။
ႀကိဳးၾကာတို႔ ႐ိုးမေပၚ ျဖတ္ေက်ာ္သြားၾကၿပီ။ ဟိုး..... မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းဆီတြင္ တစတစ ေ၀းသြားေသာ ႀကိဳးၾကာတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိတဆံုး ျမင္ေနရသည္။ အျဖဴေရာင္ ေကာင္းကင္ႀကီး တျဖည္းျဖည္း ေသးငယ္သြားသည္။ သူတို႔ ဆက္ပ်ံသြားၾကၿပီ။

xxxx xxxx xxxx xxxx

ေဆာင္းခိုငွက္တို႔သည္ မိုင္ ၂၀၀၀ ထက္ မနည္းေသာ ခရီးကို သမုဒၵရာျဖတ္၍ ပ်ံသန္းၾကေၾကာင္း၊ လမ္းခရီးတေလွ်ာက္ ရပ္နားစရာ ကၽြန္းလံုး၀ မ႐ွိသျဖင့္ (ကုန္းေျမေတာင္တန္းကို ျဖတ္သန္းရာမွာလည္း သစ္ပင္ေတာအုပ္မ်ား၌ နားေလ့မ႐ွိ) မရပ္မနား ပ်ံသန္းၾကေၾကာင္း ဖတ္ဖူး၏။ အာတိတ္ စင္ေရာ္ငွက္မ်ိဳးဆိုလ်င္ ေဆာင္းရာသီ ေရာက္လုနီးလာသည့္အခါ သူ၏ ေပါက္ဖြားရာ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းေဒသမွ မိုင္ေပါင္း တေသာင္းေက်ာ္ ေ၀းေသာ ေတာင္ဘက္ ၀င္႐ိုးစြန္းေဒသသို႔ ခရီးထြက္ကာ ေဆာင္းရာသီ ကုန္ဆံုးေတာ့မွ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းသို႔ ျပန္သည္ဟု ဆိုသည္။
ေတးေရး ကိုေမာင္ေမာင္ႏွင့္ သီဆိုသူ ကိုခင္ေမာင္တိုး တို႔သည္ ငွက္တို႔၏ ဤသဘာ၀မွ ႀကိဳးၾကာငွက္၏ ပ်ံသန္းျခင္းကို ယူကာ ေရးဖြဲ႔သီဆို သြားၾကသည္။ ႀကိဳးၾကာသံဆိုလွ်င္ သာယာေသာ အသံဟု စြဲမွတ္ထားေလ့႐ွိၾကသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ကိုေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ကိုခင္ေမာင္တိုးတို႔ ေပးပို႔လိုက္ေသာ ႀကိဳးၾကာသံကား လွပနက္႐ႈိင္းမႈ အတိ ႐ွိေနေတာ့သည္။
ေတးေရးေတးဆို အႏုပညာသမားတို႔၏ အာ႐ံုက်က္စားမႈႏွင့္ တဆင့္ျပန္လည္ တင္ျပေပးမႈကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားစြာျဖင့္ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုရပါသည္။ 'ႀကိဳးၾကာသံ' သီခ်င္းသည္ ႏွစ္ခါ သံုးခါ ၾကား႐ံုမႈျဖင့္ နားစြဲလြယ္၊ လိုက္ဆိုလြယ္ေသာ သံစဥ္ဖြဲ႔စည္းမႈ ျဖစ္သည္။ ကိုးရပ္စ္ပိုဒ္ႏွင့္ေပါင္းပါမွ သံစဥ္ ႏွစ္မ်ိဳးပဲ ႐ွိသည္။ ဤသို႔ ႐ွင္းလင္းလြယ္ကူျခင္းသည္ပင္ ႀကိဳးၾကာသံ၏ လွပေသာ(ျပည့္စံုေသာ) အႏုပညာ တန္ဆာဆင္မႈ ျဖစ္လာသည္။ ႐ွင္းလင္း လြယ္ကူေသာ သံစဥ္ႏွင့္ အတူ ႐ွင္းလင္း လြယ္ကူ ေသာ စာသား(စကားလံုး) မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားသည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ အာေဘာ္တို႔၏ ႀကီးက်ယ္ ေလးနက္မႈကို ႀကီးစြာေသာ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ေစသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္သည္။
႐ိုးစင္း ႐ွင္းလင္းလြယ္ကူမႈ၊ မလိုအပ္ပဲ တန္ဆာ ခ်ဲ႔ထြင္ မြမ္းမံျခင္းမျပဳမႈတို႔ကို ေရးဖြဲ႔သူေရာ၊ သီဆိုသူပါ ေကာင္းစြာ နားလည္ၾကပါေပသည္။ ကိုခင္ေမာင္တိုး သည္လည္း ႀကိဳးၾကာသံသီခ်င္းတြင္ သမားဂုဏ္ျပသည့္ အ႐ိႈက္အဟက္ အတြဲ႔အငင္ မ်ားျဖင့္ ေဆာ့ကစား မသြားပါ။ သူ၏ ေအးေဆး ခ်ိဳျမေသာ အသံျဖင့္ ႐ိုး႐ိုးေလး ဆိုသြားသည္။ ေၾကကြဲျပျခင္း၊ ၾကံဳး၀ါးျပျခင္း စသည္မ်ားမလုပ္။
ေရးဖြဲ႔သူ၊ သီဆိုသူ၊ တီးခတ္သူ အားလံုးပင္ သူတို႔၏ ႀကိဳးၾကာသံထဲက '႐ွိသင့္တဲ့ အားနဲ႔မာန္-ဟန္ႏိုင္မွ' အပိုဒ္ႏွင့္လိုက္ေလ်ာညီၫြတ္ ၾကပါေပသည္ ဟု ေလးစားစြာ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုလိုက္ ရေပသည္။

saieainkhan
https://www.facebook.com/groups/237613413278802/permalink/565381270502013/

Read More

​ေဒၚ​ေအာင္​ဆန္​းစုၾကည္​သ၀ဏ္​လႊာအခ်ိန္​မီမ​ေရာက္​

၂၀၁၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၃၊ ကိုဖုန္​း​ေမာ္​၊ ကိုစိုးႏိုင္​က်ဆံုးျခင္​း ႏွစ္​(၃၀)ျပည္​့ႏွစ္​ပတ္​လည္​အခမ္​းအနားတြင္​ ႏိုင္​ငံ​ေတာ္​၏
အတိုင္​ပင္​ခံပုဂၢိဳလ္​၏ သ၀ဏ္​လႊာ အခ်ိန္​မီမ​ေရာက္​လာ
သျဖင္​့ မႏွစ္​တုန္​းက သ၀ဏ္​လႊာကို ျပန္​ဖတ္​ၾကားခဲ့ရ
ပါတယ္​လို႔ ၾကားသိရပါတယ္​။
စိတ္​မ​ေကာင္​းျဖစ္​ရပါတယ္​။
ဒီမိုက​ေရစီအ​ေရး​ေတာ္​ပံုအတြက္​ ​ေပးဆပ္​ခဲ့သူမ်ား၊
​ေပးဆပ္​​ေနဆဲပုဂိၢဳလ္​ရဲ​ေဘာ္​မ်ားအား အ​ေလးျပဳလ်က္​
Yan Myo Thein
..........

က်ေနာ္တို႔သက္လံုေကာင္းၾကရမည္
၂၀၁၈ ခုႏွစ္ မတ္လ(၁၃)ရက္ နံနက္ခင္း ေနပူေတာက္ေတာက္
ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္(ယခင္-ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္)
ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား
သမဂၢက ပထမဆံုးအႀကိမ္ဦးေဆာင္က်င္းပခဲ့သည့္
ကိုဖုန္​း​ေမာ္​၊ ကိုစိုးႏိုင္​က်ဆံုးျခင္​း ႏွစ္​(၃၀)ျပည္​့ႏွစ္​ပတ္​လည္​
အခမ္​းအနားတြင္​ မိတ္ေဆြ၊ ရဲေဘာ္၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာႏွင့္
ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ရသည္မွာ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာပင္ျဖစ္သည္။

လိုအပ္ခ်က္၊ အားနည္းခ်က္အခ်ဳိ႕ရွိေကာင္းရွိမည္ျဖစ္ေသာ္
လည္း ေက်ာင္းသားသမဂၢကို လက္ဆင့္ကမ္းဦးေဆာင္ေစ
ခဲ့သည့္ အေလ့အထကို အထူးအားေပး၊ ေထာက္ခံမိပါသည္။
မ်ဳိးဆက္အလိုက္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၾကရမည္။ ယံုၾကည္မႈႏွင့္နား
လည္းမႈတည္ေဆာက္ၾကရမည္။ ဟန္ခ်က္ညီညီပူးေပါင္းေဆာင္
ရြက္ႏိုင္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။
ကိုဖုန္းေမာ္၊ ကိုစိုးႏိုင္တို႔၏ အသက္စြန္႔လႊတ္ခဲ့မႈကိုအေၾကာင္း
ျပဳလ်က္ ရွစ္ေလးလံုးဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီးမွသည္
တစ္ပါတီအာဏာရွင္အစိုးရျပဳတ္က်ခဲ့သည္အထိ ခရီးေပါက္
ခဲ့ရသည္မွာ ဖံုးကြယ္မရေသာသမိုင္းအမွန္တရားပင္ျဖစ္သည္။
ဤခရီးနီးသလား၊ မီးရထားမလာေသး ဆိုသည့္သူငယ္တန္း
ဖတ္စာကို အမွတ္ရမိသည္။ ဤခရီးနီးမနီးအတပ္ေျပာဖို႔ခက္
ေသာ္လည္း၊ ခရီးရွည္ဦးမည္မွာ ျငင္းမရႏိုင္ေခ်။ က်ေနာ္တို႔
သက္လံုေကာင္းၾကရမည္။ က်ေနာ္တုိ႔မ်ဳိးဆက္မ်ား သက္လံု
ေကာင္းၾကရမည္။
ေမာင္ရစ္(မိုးမခ)၊ ဗသက္ေအာင္ ႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ အမွတ္တမဲ့
မွ အမွတ္တရျဖစ္ခဲ့သည္။ က်ေနာ္တုိ႔ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ထားၾကရ
မည္။ က်ေနာ္တုိ႔သက္လံုေကာင္းၾကရမည္။
ဖိုတိုခရက္ဒစ္ - ဗသက္ေအာင္
ေလးစားလ်က္-
ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးသိမ္း
ရန္ကုန္၊ ျမန္မာ။

Read More

မတ္ ၁၃ – ေအအမ္တီ

ဒါ
ပန္းတပြင့္ေႂကြတာမဟုတ္

ေျမႀကီးကို
အသက္နဲ႔ ပုတ္ႏိႈးခဲ့ေလသူ

.ေႏြဦးမွ ျမားဦးသို႔
ပန္းတို႔
ေတာက္ခတ္ ေျပးထြက္လာခဲ့

လာမယ့္ ေႏြဦး သစ္တိုင္း
အေစာဆံုး ပြင့္တဲ့ စြယ္ေတာ္
ဖုုန္းေမာ္ ျဖစ္ပေစ။

    ေအအမ္တီ
    ၂၀၀၇

Read More

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၃ ရက္ အေရးအခင္း ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား စာအုပ္

(ပုံနဲ႔စာကို ကိုမ်ိဳးေအး MyoAye ဆီက ယူပါတယ္)
၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန ့မွာ က်ဆုံးခဲ့တဲ့ ကိုဖုန္းေမာ္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ ့ေရာ၊ အာဏာရွင္ၾကီး ေန၀င္း ျပည္သူ ့အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို စတင္သိမ္းပိုက္ခဲ့ျပီး ျမန္မာျပည္သူလူထုကို ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ျခယ္ အႏိုင္က်င့္အုပ္ခ်ဳပ္ျခယ္ခဲ့တဲ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ကာလေတြအတြင္း အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္ ့က်င္ရင္း က်ဆုံးခဲ့ၾကရတဲ့ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူလူထုအေပါင္းကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ ့ေရာ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန ့ကို ျမန္မာႏုိင္ငံလူ ့အခြင့္အေရးေန ့အျဖစ္ - တစ္ႏွစ္ျပည့္ ႏွစ္ပါတ္လည္ေန ့ျဖစ္တဲ့ ဖုန္းေမာ္ေန ့ (မတ္လ ၁၃ ရက္၊ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္) မွာ စတင္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

မတ္လ ၁၃ ရက္ေန ့ - ဖုန္းေမာ္ေန ့ (သို ့ ) ျမန္မာႏိုင္ငံလူ ့အခြင့္အေရးေန ့။

ဓါတ္ပုံက တစ္ႏွစ္ျပည့္ ဖုန္းေမာ္ေန ့ က်င္းပခဲ့တဲ့ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၃ ၇က္ေန ့က မွတ္တမ္း ျဖစ္ပါတယ္။

...........................................................

(ကိုမ်ိဳးေအးရဲ႕ ႐ွာေဖြတင္ျပခ်က္မ်ားပါ)
"၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၃ ရက္ အေရးအခင္း ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား စာအုပ္"

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၃ ရက္ အေရးအခင္း ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား- စာအုပ္ကို ဖတ္ရပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ဟာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ၂၈ ႀကိမ္ေျမာက္၊ ကိုဖုန္းေမာ္၊ ကိုစိုးႏိုင္ ႏွစ္လည္အခမ္းအနား ျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မတီက စီစဥ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၆ ခုနွစ္ မတ္လမွာ ယဥ္မ်ိဳးစာေပက ပထမအႀကိမ္ ထုတ္ေဝတာ ျဖစ္တယ္။ တန္ဖိုး (ေရာင္းရန္မဟုတ္) လို႔ စာအုပ္မွာ ရိုက္ထားတယ္။

စီစဥ္သူေတြဟာ ၂၀၁၄ ခုနွစ္က ကိုဖုန္းေမာ္၊ ကိုစိုးႏိုင္ ႏွစ္ပါတ္လည္ အခမ္းအနား လုပ္ဖို႔ တိုင္ပင္ေတာ့ ျဗဴးကုန္းေတာရ စာသင္တိုက္မွာ ဆြမ္းကပ္ၿပီး အခမ္းအနား လုပ္မယ္လို႔ စီစဥ္တယ္။ ၁၉၈၈ မတ္ ၁၃ ညမွာ ဒဏ္ရာရသူေတြကို ေဆးရံုလိုက္ပို႔ ေပးတဲ့ ဆရာေတြကိုလည္း ဖိတ္တယ္။ ဆြမ္းကပ္ၿပီးေတာ့ ဆရာေတြကပဲ ေရစက္ခ် အမွ်ေဝေပးပါတယ္။ ဆရာေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး တလြဲေရးေနၾကလို႔ အျဖစ္မွန္ကို ေရးေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိတာနဲ႔ သတၱဳေဗဒဌာနက ဆရာဦးညြန္႔ေဌးက စကားဝိုင္းကို ဆရာဦးသာလိႈင္အိမ္မွာ စီစဥ္ေပးခဲ့တယ္။ ေျပာျၾကတာေတြကို အသံသြင္းထားခဲ့တယ္။ ဆရာဦးသာလိႈင္အိမ္မွာ ဆရာဦးစိန္ေမာင္၊ ဆရာဦးသိန္းတန္၊ ဆရာဦးညြန္႔ေဌး နဲ႔ ဆရာေလးဦးသီဟလတ္ တို႔ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္က ကိုယ္တိုင္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့သူေတြရဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေရး မွတ္တမ္းေတြ၊ ဆရာေတြနဲ႔ စကားဝိုင္းက အသံသြင္းစကားေတြကို စုေဆာင္း ပူးေပါင္းၿပီး ထုတ္ေဝထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

မွတ္တမ္းျပဳရာမွာ ပါဝင္ေရးသား ေျပာၾကားသူေတြ စာရင္းပါတယ္။

၁။ ဦးသာလိႈင္ - ဌာနမွဴး၊ ရူပေဗဒဌာန
၂။ ဦးစိန္ေမာင္ - လ/ထ ကထိက၊ လွ်ပ္စစ္အင္ဂ်င္နီယာဌာန
၃။ ဦးသိန္းတန္ - လ/ထ ကထိက၊ လွ်ပ္စစ္အင္ဂ်င္နီယာဌာန
၄။ ဦးစိုးျမင့္ - သင္တန္းနည္းျပ၊ သတၱဳတူးေဖာ္ေရး အင္ဂ်င္နီယာဌာန
၅။ ဦးသီဟလတ္ - သင္တန္းနည္းျပ၊ ခ်ည္/ထည္ အင္ဂ်င္နီယာဌာန
၆။ ကိုေသာင္း - ဓါတ္ခြဲခန္းလက္ေထာက္၊ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာဌာန
၇။ ကိုေအာင္ျမတ္ထြတ္ - BE(EC) ၁၉၈၇
၈။ ကိုခင္ေမာင္ရီ - BE(EP) ၁၉၈၇
၉။ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္း ေနာက္ဆံုးႏွစ္၊ ၿမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာ
၁၀။ ကိုျမင့္ဦး ေနာက္ဆံုးနွစ္၊ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာ
၁၁။ ကိုေနမ်ိဳးေအာင္ ပဥၥမနွစ္၊ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာ
၁၂။ ကိုတင္ေမာင္လြင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္၊ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာ
၁၃။ မတင္တင္ေထြး စတၱဳထနွစ္၊ သတၱဳေဗဒ အင္ဂ်င္နီယာ
၁၄။ ကိုေက်ာ္စိုး တတိယႏွစ္၊ ေရနံတူးေဖာ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာ
၁၅။ ကိုသက္ႏိုင္ ဆရာဦးသာလိႈင္၏သား - တို႔ ျဖစ္ၾကတယ္။

"ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ တာဝန္အရ"

ဆရာဦးသိန္းတန္ - ဒါနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ေျပာရရင္၊ ဒါၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္တဲ့အခါက်ေတာ့ "ျမက္ခင္းသစ္" ထြက္လာတယ္။ အဲဒီမွာ ဘာေရးထားလဲ ဆိုေတာ့ "ဖုန္းေမာ္တို႔ကို ဆရာေတြက ဖြက္ထားလို႔ ေသြးလြန္ၿပီး ေသတာ" ဆိုၿပီး ေရးတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဘာျဖစ္သလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က မေနႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္က ဒီမွာ ပါခဲ့တဲ့လူေတြကိုး ဦးသာလိႈင္ကို သြားေျပာတယ္။ ဆရာေရ အဲဒီလို ေရးထားတယ္ ေျပာေတာ့၊ ဆရာက စိတ္ဆိုးၿပီးေတာ့ class ေတြ ျပန္ဝင္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ဆဲေတာ့တာပဲ။ အဲဒါရဲ႔ အက်ိဳးေက်းဇူးက တပတ္ေလာက္ ေရၾကည္အိုင္ထဲ သြားေနရတာပဲ။ သူဆက္ေျပာလိမ့္မယ္။ သူလဲ မေနႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေနႏိုင္ဘူး။

ကိုသက္ႏိုင္ - အဲဒီ MIက ေနာက္ေတာ့ အေဖ့ကို လာၿပီး ေတာင္းပန္တယ္။ ေက်ာင္းသားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ တာဝန္အရ လုပ္တာပါေပါ့။ ဆရာ့ကို ျပစ္မွားမိပါတယ္ ဆိုၿပီး လာေတာင္းပန္တယ္။ ေက်ာင္းသား အစစ္ေပါ့။ အေဖကလဲ ကိစၥမရွိပါဘူး။ မင္းကို ခြင့္လႊတ္ပါတယ္ေပါ့။

ဆရာဦးသာလိႈင္ - အတန္းေတာ့ ဘယ္အတန္းလဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေရၾကည္အိုင္က်ေတာ့ သိပ္မေမးေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာကိုပဲ လိုက္မွတ္တာ။ အမွန္က ကၽြန္ေတာ့ကို ဒီေလာက္ၾကာၾကာ (ဆယ္ရက္ေက်ာ္တယ္) ေမးစရာမလိုဘူး။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔က အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံျခား ေရာက္ေနတာ။ သူျပန္လာမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို လႊတ္ မလႊတ္ ဆံုးျဖတ္ရမွာ။

ကိုသက္ႏိုင္ - အဲဒီတုန္းက အေဖ့ကို စစ္ေတာ့ ခံုအျမင့္မွာ ထိုင္ခိုင္းၿပီး မီးေတြ ဘာေတြနဲ႔ ထိုးထားမွာေပါ့။ ေျခေထာက္က လြတ္ေနေတာ့ အေဖေညာင္းတဲ့အခါ ေျခေထာက္ကို ခံုအျမင့္က အဆင့္ေလးမွာ တင္တာကို သူတို႔က တင္ခြင့္ မေပးဘူး။ တြဲေလာင္းခ်ထားရတာ။ အေဖလုပ္ျပတာ၊ အထဲမွာ အဲဒီလို ေနရတာ၊ အထဲမွာ ဖ်ာတခ်ပ္ပဲ ရွိတာ။ ေျပာျပတယ္။ ဖ်ာစေလးေတြ ခ်ိဳးၿပီး ပုတီးစိတ္တဲ့အေၾကာင္း။

ဆရာဦးသာလိႈင္ - အဲဒီမွာက တဖက္ကို ၄ ခန္း၊ သံတိုင္ေတြ ကာထားတယ္။ သီဟိုသရက္ပင္ေလးေတြ ရွိတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔နဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အခါက်မွ ကၽြန္ေတာ့ကို ထုတ္ၿပီး ေတြ႔ေပးတယ္။ ေတါ႔ေတာ့မွ သူက ေတာင္းပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မရွိလို႔ပါေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မရွိရင္ သူတို႔ ဘာမွ လုပ္လို႔ မရဘူး ဆရာတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေလာက္ၾကာသြားတာပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကိစၥမရွိပါဘူးဗ်ာ၊ ဒီမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနရေတာ့ ပိုေတာင္ ေကာင္းေသးတယ္။ နားရတာေပါ့ဗ်ာလို႔။ သူ ရီေနတယ္။ ၁၀ ရက္ေက်ာ္ ၾကာတယ္။

ဆရာဦးသိန္းဒန္ - ကၽြန္ေတာ္တို႔က စိတ္ပူတာေပါ့။ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာလဲ လာမေျပာဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရးက လာေခၚသြားတယ္ ဆိုတာေလာက္ပဲ သိတာ။ ဌာနကေန လာေခၚသြားတာ။

ကိုသက္ႏိုင္ - ေရၾကည္အိုင္ကို တိုက္ရိုက္ေခၚသြားတာ။ အေဖေျပာတာ မွတ္မိတယ္။ မ်က္လံုးကို ေနကာမ်က္မွန္ တပ္ေပးထားတာ။ တကယ္က အျပင္ကို ဘာမွ မျမင္ရဘူး။ အျပင္က ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္ တပ္ထားတာပဲ ျမင္ရတယ္။ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ၿပီး ဆရာ ကားထဲ ပါသြားတယ္ေပါ့။ အမွန္က ဘာမွ မျမင္ရဘူး။

၁၉၈၈ မတ္လ ၁၃ ရက္။

ကိုေအာင္ျမတ္ထြဋ္ (ကဗ်ာ - ညီလင္းညိဳ) မွတ္တမ္းမွ …….

" မွတ္မွတ္ရရ အဲသည္ေန႔ ညေန ၇း၀၀ နာ၇ီေက်ာ္ေလာက္လို႔ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ရဲမင္းေဌးရယ္၊ ေအာင္စိုး(ေမာင္ႏိုင္လတ္ ေပ်ာ္ဘြယ္) ရယ္ သံုးေယာက္သား ေက်ာင္းေဘးက ျခံမွာ မေလးရွား စံုးကား ဝင္ၾကည့္ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းၿပီးၿပီးသား အေနာက္ၾကိဳ႔ကုန္း၊ ဘီပီအိုင္ အဝိုင္းနား ေဇယ်ာ လမ္းထဲက အေဆာင္မွာ ေနတာပါ။ က်န္ နွစ္ေယာက္က Mechanical က ေနာက္ဆံုးနွစ္သမားေတြ။

ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာေတာ့ အေဆာင္မီးနဲဳ႔ လမ္းမီးတိုင္ေတြ လင္းေနၿပီ။ အေဆာင္ေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြ စုစု ျမင္ရသလို ေက်ာင္းဝင္းထဲက ကားလမ္း ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာေရာ အေဆာင္ (၁) ေပၚတီကို ေအာက္မွာပါ ထိုင္သူ ထသူ စုရံုး စကားေျပာသူေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဟိုေမး သည္ေမးနဲ႔ ဇာတ္ရည္လည္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတာ၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဆာင္ရွိရာ ဘီပီအိုင္ လမ္းထဲ ျပန္သြားလို႔ မရတာပါပဲ။ ဘီပီအိုင္ အဝိုင္းေထာင့္က သမဝါယမဆိုင္လည္း မီးေလာင္သြားၿပီတဲ့။ အင္းစိန္လမ္းမဟာ အလစ္ေခ်ာင္းေနတဲ့ ေျမြတေကာင္လို၊ လမ္းမီးတိုင္ေတြက စိုးထိတ္မႈနဲ႔ ႈိုင္ အ အ ရပ္ေနၾကၿပီး ေရာက္လာမယ့္ ကံၾကမၼာ မုန္တိုင္းတခုကို ေငးၾကည့္ေနၾကရဲ႔။……"

မုန္တိုင္းထန္တဲ့ည

" မၾကာပါဘူး သမိုင္းဘက္ကေန မီးသတ္ကားေတြ ၂ စီးတြဲ ယွဥ္ၿပီး ေက်ာင္းဘက္ကို ေမာင္းလာၾကတယ္။ ျဖည္းျဖည္းေမာင္းလာတဲ့ မီးသတ္ကားေတြနဲ႔ အတူ လံုထိန္းေတြ ပါလာၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားထုက သည္ျမင္ကြင္းကို ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ထိုင္ၾကည့္ေန ၾကတာပါ။ အင္းစိန္လမ္းတဖက္ စိုက္ပ်ိဳးေရးရံုးဘက္မွာ လံုထိန္း ရွိ မရွိ မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းဘက္မွာေတာ့ ပါလာတဲ့ လံုထိန္းမွန္သမွ်က ေက်ာင္းဝင္းထ၇ံအတိုင္း ဂိတ္ေပါက္မႀကီးကေန ေက်ာင္းသားေတြအေခၚ ဆင္းရဲသား ဂိတ္အထိ တန္းစီ ေနရာယူေနၾကပါၿပီ။ သည္အထိေတာ့ ျပသနာ မျဖစ္ေသးဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေသနတ္(အမ်ိဳးအစားမသိ) ကိုင္ထားတဲ့ လံုထိန္းေတြက ေသနတ္ေျပာင္းေတြကို ေက်ာင္းသားေတြဘက္ ထိုးခ်ိန္ထားရာက စတာပါပဲ။

ေက်ာင္းသားေတြ ရင္ထဲမွာ ဒါဟာ တဖက္သတ္ ဖိႏွိပ္မယ့္ သေဘာလို႔ ယူဆ လိုက္ၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ေျပာရရင္ ၁၉၈၇ စက္တင္ဘာလ ေငြစကၠဴေတြ ဖ်က္သိမ္းခ်ိန္ အာရ္အိုင္တီ ေက်ာင္းသားထုနဲ႔ အရပ္သားေတြ သမိုင္းလမ္းဆံုအထိ ခ်ီတက္ဆႏၵျပတာကို အညိွဳးအေတးနဲ႔ ခုကိစၥမွာ ပိုဖိႏွိပ္ဖို႔ ၾကံရြယ္တယ္ ထင္ပါတယ္။

ေသနတ္ေျပာင္းကို ထိုးအခ်ိန္ခံရတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ဆဲဆိုသံ၊ မေက်နပ္သံေတြ ေပါက္ကြဲထြက္လာပါတယ္။ အတင္းမာဆံုးေနရာက ဆင္းရဲသား ဂိတ္ေပါက္နားမွာပါ။

ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ အေျခအတင္ ေအာ္ဟစ္မႈက ျပင္းထန္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြက ခဲနဲ႔ ေပါက္ၾကၿပီ။

ရႈတ္ေထြးေမာပန္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးသတ္ကားက ေရနဲ ့ စပက္ပါၿပီ။ ပထမေတာ့ အားနည္းနည္း၊ ေက်ာင္းသားကလည္း သိတဲ့အတိုင္း ခပ္ကဲကဲ ေရပန္းေအာက္မွာ ကျပေနေသး။ ေနာက္ေတာ့ ေရပန္းက ျပင္းလာၿပီ။ ကိုယ္ေတာ္ လြင့္ပါသြားေလရဲ႔။ မၾကာခင္ပဲ အနီရဲရဲ အတန္းတတန္းဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဝါးတရိုက္ ေက်ာ္ေက်ာ္အကြာ ခါးလယ္အေနအထားေလာက္က ျဖတ္ဝင္လာတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေပါက္ကြဲသံေတြလည္း မေရွးမေႏွာင္းမွာ ၾကားလိုက္ရၿပီ။

ေပါက္ကြဲသံေတြ(ေသနတ္သံေတြ)က ညံေနၿပီ လံုထိန္းေတြက ပစ္လည္းပစ္၊ ေက်ာင္းဝင္းထရံကိုလည္း ေက်ာ္ဝင္လိုက္ၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အနီးဆံုးက သူငယ္ခ်င္း ရဲမင္းေဌး။ ပထမေတာ့ UTC မွာ သင္ခဲ့ရသလို မိေခ်ာင္တက္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား စဆုတ္တယ္။ ဒါက ၾကာၾကာ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းေရပန္းအဝိုင္းကို ပတ္စိုက္ထားတဲ့ ပုဏၰရိပ္ပင္ေတြၾကား ေခါင္းကို ထိုးမိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ထေျပးရတာပါပဲ။ ဘာမွ မစဥ္းစားႏိုင္ဘူး။ သူတို႔ကလည္း ဆင္း၇ဲသား ဂိတ္ကစၿပီး ေက်ာင္းေပၚတီကိုနဲ႔ ေက်ာင္ေဆာင္ေတြၾကား ကြက္လပ္ဂြင္ထဲကိုပဲ အဓိက ထားပစ္တာေပါ သူတို႔က မုဆိုး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သားေကာင္အေနအထား၊ မွန္သူ၊ လဲသူ၊ ကြဲျပဲသူ အားလံုး ရႈတ္ေထြးတဲ့ အေနအထားပါ။…."

(ဒီစာအုပ္ကို ထပ္မံထုတ္ေ၀ေပးဖို ့ ထုတ္ေ၀သူမ်ားအား ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ)။

Read More

ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ့ႏွင့္ ၾကိဳ့ကုန္း အေနာက္ရပ္ကြက္လူထုအခ်ိဳ့တို့ျဖစ္ပြားသည့္အေရးအခင္း

ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ့ႏွင့္ ၾကိဳ့ကုန္း အေနာက္ရပ္ကြက္လူထုအခ်ိဳ့တို့ျဖစ္ပြားသည့္အေရးအခင္း

Read More

ေအာင္ေက်ာ္ျမတ္၊ မင့္တုိင္းမွဴးကုိေျပာလုိက္ ၊ငါစာသင္ေနတယ္

ေအာင္ေက်ာ္ျမတ္၊ မင့္တုိင္းမွဴးကုိေျပာလုိက္ ၊ငါစာသင္ေနတယ္

စက္တင္ ဘာ ရဲ ့ အမွတ္ရ စရာ ေတြ ေပါ့ ၊ ၁၉၆၂ စက္တင္ဘာ မွာ ဗိုေနဝင္း က အာဏာသိမ္း တယ္၊ ၁၉၈၉ စက္တင္ဘာ မွာ ဗိုသန္းေရႊ က အာဏာ သိမ္း တယ္၊ ၁၉၉၆ စက္တင္ဘာ မွာ စက္မႈ. ့တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း သား ေတြ အစျပဳ တဲ ့ ေက်ာင္းသား ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ခဲ ့တယ္၊ ၂၀၀၇ မွာ နာမည္ေက်ာ္ ေရႊ ဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ ေရး ေတြ ေပၚေပါက္ ခဲ ့ပါ တယ္ -

၁၉၉၆ မွာ ရန္ကုန္ စက္မႈ ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြ အစျပဳ တဲ ့ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွား မႈ. ့ကို စစ္တပ္ က သတ္ျဖတ္ ျဖိဳ ခြဲျပီး ေနာက္၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း ေတြ ကို ျမိဳ. ့စြန္ေတြ ပို ့ပစ္ခဲ ့တယ္၊ ေက်ာင္းသား ေတြကို အေဆာင္ေနခြင္ ့မေပး ေတာ ့ဖူး ၊ အဆိုးဆံုး က စက္မႈ. ့ေက်ာင္း ေတြ ပါပဲ ၊၂၀၀၀ ခုနွစ္ မွာ ျဖစ္သလို ေနရာ အစံု မွာ သင္ခ်င္ သလို သင္ေပး ျပီး ဘြဲ. ့ေပး ခဲ ့ပါတယ္ -

ခု က်ေနာ္ တင္ျပ တဲ ့ ဆရာ ႀကီး ဦးလွေရႊ ( မိန္းထဲမွာ A အ ေဆာင္ မွဴ း Textile AP ပါ ) အ ေၾကာင္း ကေတာ ့ကေတာ ့ ျပည္ မွာ စာ သင္ ေဆာင္ မရိွ ဝပ္ေရွာ ့ မရိွဘဲ ျဖစ္သ လို စာသင္ေန ၾကစဥ္ မွာ ျဖစ္ခဲ ့တာ ေလး ျဖစ္ပါတယ္၊ ဆရာ ႀကီး လို ေစတနာ ၊ ဝါသနာ၊ အနစ္နာ နဲ ့ ဆရာ ပီသ လြန္း တဲ ့ ဆရာ ေတြ ရိွ ၾကေပ မယ္ ့ ေဒါက္ တာ ေအာင္ေက်ာ္ ျမတ္ လို စစ္အာဏာ ရွင္ လက္ပါး ေစ ဆရာ ေတြ လည္း ရိွ ခဲ ့ ၾကပါ တယ္ ၊ ဒီလို ခရိုနီ ေက်ာင္း ဆရာ ဦးေအာင္ ေက်ာ္ ျမတ္ ဟာ ထိုစဥ္ က ပါေမာကၡ ခ်ဴပ္ သာပါ၊ သူ ့ဘာ လို ့ သပန ထဲ ေရာက္ျပီး ေနေသြးေရႊေအာင္ ရဲ. ့ဆရာ ရင္း ျဖစ္ လာလည္း ဆို တာ မွတ္တမ္း တခု လည္း တခုျဖစ္ ပါတယ္ -

၂၀၀၀ ခုႏွစ္မ်ား ဆီက က်ေနာ္ တုိ႔ ေက်ာင္းကုိ အပုိင္း ပုိင္းခြဲျပီး လွဳိင္ သာယာ နဲ႔ ျပည္ကုိ ပုိ႔လုိက္ ေတာ့ရင္ ဆရာၾကီး ၊ ဆရာမၾကီး ေတြဟာ ၁ လကုိ ၂ ပတ္စီခြဲကာ ေက်ာင္းသား ေတြရွိ ရာ လုိက္ သင္ေပးၾက ရပါ တယ္ ။ ဒါလဲ စုံစုံလင္လင္ မဟုတ္ ပါဘူး ။ ဖ်က္ဆီး ခံလုိက္ ရတဲ့ ေက်ာင္း ဆုိ ေတာ့ ေက်ာင္းသား ေတြခ မ်ာလဲ ေစ႔ငု ေအာင္ မတက္ နုိင္ၾက ပါ ။ က်ေနာ့္ same batch မွာတင္ Drop out က ၄၀ % ေလာက္ရွိ ပါတယ္ ။

အဲ့ေန႔ ကေတာ့ PTU စာသင္ခန္း ထဲမွာ ဆရာၾကီး နဲ႔ က်ေနာ္ ၂ ေယာက္ ထဲပါ ။ ေျပာရ ရင္ေတာ့ ပါေမာ ကၡ နဲ႔ တစ္ဦ ခ်င္း စာသင္ခြင့္ ရခဲ့ တဲ့ အတြက္ ကံေကာင္း လွတဲ့ က်ေနာ္ လုိ႔ေတာင္ ေျပာရ မလုိ ပါ။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္း၀င္း ထဲကုိ စစ္ကား ေတြ အစီး ၂၀ ေလာက္ ေရွ့ေျပး ပြဳိင့္ေတြ နဲ႔ ၀င္ခ် လာပါ တယ္ ။ က်ေနာ္ က ျပတင္း ေပါက္က ျမင္ရ တဲ့ စစ္ကား ေတြ ကုိ မ်က္ရိပ္ နဲ႔ လွမ္းျပ ေပတဲ့ ဆရာ ၾကီးက တစ္ဦး တည္းေသာ ေက်ာင္သား က်ေနာ့္ကုိ စာသင္ ပ်က္မ သြားပါ ။ ခဏ ေန ေတာ့ ပါေမာ ကၡ ခ်ဳပ္ ဦးေအာင္ေက်ာ္ျမတ္ ၊ ေမာ္ကြန္းထိန္း ( ဦး ) စည္သူ ေက်ာ္တုိ႔ စစ္ဘုိ စစ္ သား မ်ားစြာ နဲ႔ ေကာ္ရစ္ ေဒါ ကေန တေျဖာင္း ေျဖာင္း ေလွ်ာက္သြား ၾကပါ တယ္ ။ အခန္း ေရွ့မွာ ခဏ တုံ႔ရပ္ျပီး ၾကည့္ၾက ပါေသး တယ္ ။ ဆရာၾကီး ကေတာ့ စာသင္ မပ်က္ ေအးေအး ေဆးေဆး ပါပဲ ။

ခဏ ေနေတာ့ ရုံးအကူ တစ္ေယာက္ လာျပီး " ဆရာၾကီး ၊ တုိင္းမွဴ း ေရာက္လာ လုိ႔ ၾသ၀ါဒ ခံယူပြဲ လုပ္ရ မွာမုိ႔ ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြ အားလုံး အစည္း အေ၀း ခန္းၾကြ ပါ တဲ့ "

ဆရာၾကီးက " ငါမ အားဘူး ၊ စာသင္ ေနတယ္ ။ ၄ နာရီ ထုိးရင္ ျပီးမယ္ "

အထြန္႔ မတက္ ရဲတဲ့ ၀န္ထမ္း ေကာင္ေလး က " ဟုတ္ကဲ့ ဆရာၾကီး '' ဆုိျပီးထြက္သြားပါတယ္ ။

တစ္မိနစ္ ေလာက္ အတြင္း မွာပဲ ေမာ္ကြန္း ထိန္း ေရာက္လာ ျပန္ျပီး " ဆရာၾကီး ၊ တုိင္းမွဴ းက surprised ေရာက္လာလုိ႔ပါ ။ အားလုံး စုံညီ ေတြ႔ခ်င္ တယ္လုိ႔ ေျပာပါ တယ္ "

" ေအးပါ ၊ စာသင္ျပီး ရင္ လာခဲ့မယ္ ။ "

" ပါခ်ဳပ္က ဆရာၾကီး လာမွ စမယ္ လုိ႔ ေျပာပါတယ္ " လုိ႔ လွည့္ျပီး ေျပာျပန္ေရာ ။

ဆရာ ၾကီးက လွည့္မ ၾကည့္ေတာ့ ပါဘူး ။ စာပဲ သင္ေန ေတာ့တာ ။ က်ေနာ္ ကလဲ ဒါမွ ငါတုိ႔ ဆရာၾကီး ဆုိတဲ့ အထာ နဲ႔ ၾကဳိးစား ပမ္းစား အျပန္ အလွန္ ေဆြေႏြး ၾကတာ ေပါ့ ။

စိတ္အ ထင္ ၁၅ မိနစ္ ေလာက္ရွိ မယ္ထင္ တယ္ ။ ေမာ္ကြန္း ထိန္း ဟာ အခန္း ထဲထိ ၀င္ခ် လာျပီး " ဆရာ ၾကီး ၊ တုိင္းမွဴ းက ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အားလုံး ေတြ႔ရမွ ျဖစ္မယ္ လုိ႔ ေျပာေန လုိ႔ပါ ".. သူ႔ အသံ က တုန္ယင္ ေနျပီး ငုိကာ နီး ေနပါ ျပီ ။

ရုတ္ တရက္ အခန္း ေရွ့မွာ လူရိပ္ ျမင္လုိ႔ က်ေနာ္ ၾကည့္ ေတာ့ ဗုိလ္ၾကီး သုိ႔မ ဟုတ္ ဗုိလ္မွဴ း တစ္ေယာက္ ပါ ..။ ဖုိင္တစ္ ခုကုိ ေပြ႔ထား ျပီး က်ေနာ့္ ကုိ ျပဳံးရယ္ ျပပါ တယ္ ..။ တုိင္းမွဴ း PA ျဖစ္နုိင္ တယ္ လုိ႔ က်ေနာ္ ထင္လုိက္ တယ္ ။

ဆရာၾကီးဟာ အဲဒီ စစ္ဗုိလ္ကုိ ျမင္ေတာ့ ေဒါသေပါက္ကြဲ သြားပါတယ္ ..။

" ေဟ႔ေကာင္ စည္သူ ေက်ာ္ ၊ မင့္တုိင္းမွဴ းကုိ ေျပာလုိက္ ၊ ငါစာသင္ ေနတယ္ ။ ေက်ာင္း ဆရာ စာသင္ ေနတဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္ လာျပီး စာသင္ ရပ္ခုိင္း ရေအာင္ ငါမရပ္ နုိင္ဘူး ။ ဒါ ငါ့အလုပ္ ငါလုပ္ ေနတာ ။ ေတြ႔ခ်င္ သပ ဆုိ ငါ စာသင္ ျပီးေအာင္ ေစာင့္ ။ ငါလက္ ခ်ာ ေစာျဖဳတ္ ေပးမယ္ ။ ငါလုပ္ နုိင္တာ ဒါပဲ ..။ "

ေမာ္ကြန္းထိန္း ဆုိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ လဲ သံမဏိ လူသားကုိ အေလ်ာ့ ေပးျပီး ထြက္သြား ပါေတာ့ တယ္ ။

က်ေနာ့္ ရင္ထဲ မွာ ဒီ အျဖစ္ အပ်က္ ကုိ ေသေသ ခ်ာခ်ာ ကုိ မွတ္တမ္း တင္ထား ပါတယ္ ။ စစ္ အာ ဏာ ဟာ ပညာ ကုိ ပညာရွင္ အစစ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ ေမာငိးႏွင္ ဖုိ႔ စြမ္းအင္ မရွိပါ ဘူး ဆုိတာ မ်က္၀ါး ထင္ထင္ ျမင္ခဲ့ ရပါ တယ္ ။

ဟုတ္ကဲ့ ..။ အဲဒီ သံမဏိ ဆရာၾကီး ခုေတာ့ ခ်ဳိ ႔ခ်ဳိ ႔ငဲ့ငဲ့ ေသမင္း နဲ႔ စစ္ခင္း ေနရ ပါျပီ ။ ေက်ာင္း ၾကီးက ထြက္လာ တဲ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ ခ်င္းမ်ား တတ္နုိင္ ရင္ ၀ုိင္း၀န္း ကူညီျပီး contribute လုပ္ၾက ပါလုိ႔ ႏွဳိးေဆာ္ ပါတယ္ ။

အေကာင့္ ထဲက ေက်ာင္းက သူငယ္ ခ်င္းေတြနဲ႔ စီနီယာ ဂ်ဴ နီယာေတြ ကုိ ႏွဳိးေဆာ္ လုိပါ တယ္ ။

ဒါ ဒုိ႔ဆရာၾကီး ဦးလွေရႊပါ ။ မိန္းထဲမွာ A အေဆာင္မွဴ း Textile AP ပါ ။

ခုဆရာၾကီး ေဆးရုံ ေပၚက ျမင္ကြင္းကုိ ေတြ႔ရေတာ့ က်ေနာ့္မွာ မ်က္ရည္ မဆည္နုိင္ပါဘူး ။ RIT / YIT စက္မွဳ တကၠသုိလ္ က အျငိမ္းစား ပါေမာကၡ အုိၾကီး တစ္ေယာက္ရဲ့ ပုံပါ ။ ၾကည့္ပါဦးဗ်ာ ..။

တုိင္းျပည္ရဲ့ အေတာ္ဆုံး ထိပ္ ထိပ္ၾကဲ ပညာရွင္ ေတြကုိ က်ဳပ္တုိ႔ အစုိးရ မင္းမ်ား ေပးထားတဲ့ က်န္းမာ ေရး အာမခံ ဆုိတာ ဘာမွ မရွိေလ ေတာ့ တပည့္ ေဟာင္းေတြ ဆီက အလွဴ ေငြေလးကုိ ကတုန္ ကယင္ ေျမွာက္ျပ ထားရရွာ တာ ..။

လူငယ္ဘ၀ စက္မွဳ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းဆ ရာျဖစ္ လာတာ ကေန ပင္စင္ သြားသည္ အထိ ေက်ာင္း ဆရာ လစာ ကေလး မျဖစ္စ ေလာက္ ကလြဲ ျပီး ဘာမွ ခံစားခြင့္ ရမ သြားရွာ ၊ ယူမ သြားရွာ တဲ့ က်ေနာ့ ဆရာၾကီး ..။

............................

Win Naing Oo

Read More

ခင္ပြင့္ျဖဴအတြက္ အလြမ္းပြင့္မ်ား

ခင္ပြင့္ျဖဴအတြက္ အလြမ္းပြင့္မ်ား

အဲဒီေန႔ ေန႔လယ္ တနာရီထိုးဖို႔ဆယ္မိနစ္ေလာက္အလိုမွာ ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း၀င္းထဲကို ေရာက္တယ္။

ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ မႏၱေလးေဆာင္၀င္းထဲမွာ ကားကိုထိုးၿပီး ၀င္းအျပင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဓိပတိလမ္းကိုျဖတ္ၿပီး ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာက္တိုင္ရိွရာ အဓိပတိလမ္းရဲ႕ညာဘက္ျခမ္းက သမဂၢ၀င္းထဲကို ၀င္လာခဲ့တယ္။

သမဂၢ၀င္းထဲက ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာက္တိုင္ေပၚမွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံလႊမ္းထားတယ္။ ေက်ာက္တိုင္ရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာေတာ့ ၅၅ နွစ္ေျမာက္ 7 July အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မနက္က လာခ်သြားခဲ့တဲ့ ပညာေရး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢအပါအ၀င္ အျခားအဖဲြ႕အစည္းေတြရဲ႕ပန္းေခြေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။

ဒီလိုေန႔မ်ဳိး ဒီေနရာမွာ အျခားလူေတြကို ကိ်န္းေသေပါက္ ေတြ႕ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ေပမဲ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေတြ႕ရဘဲ ကြ်န္ေတာ္တေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတာနဲ႔ အံ့ၾသေနမိတယ္။

၀င္းအျပင္ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀င္းကို ကာထားတဲ့ သံတိုင္ေတြရဲ႕ တဖက္ျခမ္းမွာ ခပ္ငယ္ငယ္ ဦးပဥၨင္းတပါး ရပ္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔ အျပင္ထြက္သြားၿပီး ဦးပဥၨင္းကို ကြ်န္ေတာ့္ကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေပးဖို႔ သြားေလွ်ာက္တယ္။

ဦးပဥၨင္းက လိုလိုခ်င္ခ်င္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ သမဂၢ၀င္းထဲ ျပန္၀င္လာၿပီး ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာက္တိုင္ကို ေနာက္ခံထားၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေပးတယ္။

ဦးပဥၨင္းက မိုးကုတ္ကေန ရန္ကုန္ကို ခဏလာလည္တာတဲ့။ အဲဒီမွာပဲ ၀င္းထဲကို မ်က္မွန္တပ္ထားတဲ့ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္အရြယ္ လူႀကီးတေယာက္ ၀င္လာတယ္။ ဦးပဥၨင္းဆီက ကြ်န္ေတာ့္ဖုန္းကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ ယူျပီး လူႀကီးနဲ႔စကားေျပာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၇၄ ဦးသန္႔ အေရးအခင္းမ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေဟာင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံ ေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။

နာမည္က ဦးခင္ေမာင္ညြန္႔တဲ့။ ဒီေန႔ ဒီေနရာမွာ တေယာက္မဟုတ္ တေယာက္ေတာ့ ေတြ႕မွာပဲဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ ဒီေရာက္လာတာပါတဲ့။ အဲဒီမွာပဲ ရွပ္အက်ီၤလက္ရွည္နဲ႔ေဘာင္းဘီရွည္၀တ္ထားတဲ့ မ်က္မွန္နဲ႔ လူတေယာက္၀င္းထဲကို ထပ္၀င္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဦးခင္ေမာင္ညြန္႔ေျပာေနတဲ့ ဦးသန္႔အေရးအခင္း အေၾကာင္းၾကားလိုက္တာနဲ႔ ၀င္လာတာပါတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ကိုစိုးေနာင္လို႔ မိတ္ဆက္တယ္။

x x x

ကြ်န္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္ စကားလက္ဆံုက်ေနတုန္း ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ ၀င္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာက္တိုင္ကို ေနာက္ခံထားၿပီး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနၾကတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္၊ ဦးခင္ေမာင္ညြန္႔နဲ႔ ကိုစိုးေနာင္တို႔ သံုးေယာက္ ႏွစ္ေယာက္စီတဲြၿပီး ဖုန္းကိုယ္စီနဲ႔ အျပန္အလွန္အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကတယ္။

ၿပီးေတာ့ ၀င္းအျပင္အ၀မွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူတေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းၿပီး သံုးေယာက္တဲြ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ စကားေျပာဖို႔ ရာမညေဆာင္ ေရွ႕နားက ကင္တင္းဘက္ကို ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။

x x x

ရာမညေဆာင္ ေရွ႕နားက အတဲြလိုက္ ဆက္လ်က္ဖြင့္ထားတဲ့ ကင္တင္းတန္းထဲက ဘယ္ဘက္အစြန္ဆံုး 'ထြန္းေတာက္' မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။

တနာရီေလာက္ စကားေျပာၿပီး ႏွစ္ခ်က္ခဲြခါနီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆိုင္က ထၾကတယ္။ အဂၤလိပ္စာ ျပေနတဲ့ က်ဴရွင္ဆရာျဖစ္သူ ကိုစိုးေနာင္က ျပန္ရမယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘာမွလုပ္စရာမရိွဘဲ အရွင္လတ္လတ္ႀကီးကို အားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဦးခင္ေမာင္ညြန္႔ ေက်ာင္းထဲက်န္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ Facebook ဖြင့္ၾကည့္မိတယ္။ Facebook က သတင္းေတြထဲမွာ ဒီေန႔ ေန႔လယ္ တနာရီက ေထာက္ၾကန္႔မွာ YBS  ကားႏွစ္စင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုက္မိၾကတဲ့ သတင္းေတြ တက္ေနတယ္။ တိုက္မိတာက  YBS ၅၅ နဲ႔   YBS ၃၇ တဲ့။ ေထာက္ၾကန္႔ကေန မဂၤလာဒံုဘက္ျပန္တဲ့ ၅၅ နဲ႔ ေထာက္ၾကန္႔ဘက္ကို လာေနတဲ့ ၃၇ တိုက္ၾကတာတဲ့ လူကိုးေယာက္ ပဲြခ်င္းၿပီး ေသဆံုးၿပီး လူအမ်ားအျပား အျပင္းအထန္ဒဏ္ရာရၾကပါသတဲ့။ တဆက္တည္း အဲဒီေသဆံုးတဲ့ လူစာရင္းထဲမွာ အင္းစိန္မွာေနတဲ့ ေမွာ္ဘီနည္းပညာ တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းသူေလးတေယာက္ပါသြားမွန္းလည္း အင္းစိန္မွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ Facebook  မွာ တက္လာတယ္။

ေက်ာင္းသူေလးနာမည္က ခင္ပြင့္ျဖဴတဲ့။

ခင္ပြင့္ျဖဴတဲ့ . . . ။

x x x

ဇာတ္လမ္းရဲ႕အစကို ေျပာရရင္ေတာ့ ၁၉၉၆ ကို ျပန္သြားရလိမ့္မယ္။

၁၉၉၆ ဒီဇင္ဘာမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္ကေနစလို႔ အေရးအခင္းျဖစ္အၿပီးမွာ တျပည္လံုးက ေက်ာင္းေတြ ပိတ္သြားတယ္။

၁၉၉၉ ဒီဇင္ဘာမွ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းကို လိႈင္သာယာကို ေရႊ႕လိုက္တယ္။ နယ္က ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ေတာ့ ျပည္နားမွာ PTU ဆိုၿပီး ဖုတ္ပူမီးတိုက္ အေဆာက္အဦေတြ ေဆာက္ၿပီး ျပည္ကို ေရႊ႕လိုက္တယ္။

ေနာက္ေတာ့  GTI ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး GTC (Government Technological College)ဆိုၿပီး ေမွာ္ဘီနဲ႔ သန္လ်င္မွာပါ ထပ္ဖြင့္တယ္။

ဆယ္တန္းထပ္ေအာင္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားသစ္ေတြကို သူ႕သက္ဆိုင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ ေမွာ္ဘီနဲ႔ သန္လ်င္ကို ခဲြပို႔တယ္။ တဆက္တည္း YIT လည္း ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ လက္ေအာက္ကေန အသစ္ ထပ္ေပၚလာတဲ့ 'သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ၀န္ႀကီးဌာန'ရဲ႕ လက္ေအာက္ကို ေရာက္သြားၿပီး YTU (Yangon Technological University)ရယ္လို႔ ျဖစ္သြားတယ္။

ေနာက္ပိုင္း တျပည္လံုးမွာ ႀကိဳ႕ကုန္းက မိခင္စက္မႈတကၠသိုလ္ႀကီးရဲ႕ပံုစံတူကိုယူၿပီး ေနရာခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းမွာ တိုင္လံုးႀကီးေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ စပ္ၿဖဲၿဖဲ ဒီဇိုင္းနဲ႔ နည္းပညာတကၠသိုလ္ေတြ မိႈလိုေပါက္ေအာင္ ေပၚလာတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္အေနနဲ႔ပဲေျပာရရင္ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသားေတြက ေရႊျပည္သာနားက ၀ါးတရာကို ေရာက္သြားတယ္။

စီးပြားေရးတကၠသိုလ္က ရြာသာႀကီးကို ေရာက္သြားတယ္။

အရင္ RC 1,2,3  ေတြက သန္လ်င္ဘက္က တာ၀ကို ေရာက္သြားတယ္။

အဲဒီကစၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံတ၀န္းလံုးက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ၿမိဳ႕ေတြနဲ႔ ေ၀းလံေခါင္ဖ်ား ျမစ္ကူးေခ်ာင္းျခား အပင္တပင္မွမရိွတဲ့ လယ္ကြက္ပပ္ၾကားအက္ႀကီးေတြေပၚမွာ ျဖစ္သလိုေဆာက္ထားတဲ့ ခါေတာ္မီတကၠသိုလ္ေတြမွာ ပညာစ,သင္ၾကားရတယ္။

ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ေနာင္မွာ ဘယ္အခါမွာမွ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းေတြ ထပ္မေပၚေပါက္ဖို႔ဘဲ။

ရွင္းလည္း ရွင္းတယ္၊ ျပတ္လည္း ျပတ္တယ္။ လိႈင္သာယာကပဲ ၂၀၀၂ မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘဲြ႕ရတယ္။

x x x

ဘဲြ႕ရကတည္းက လိႈင္သာယာကို ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာခိုင္းခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း 'ရန္ကုန္အေနာက္ပိုင္းနည္းပညာ တကၠသိုလ္'လို႔အမည္ေျပာင္းလိုက္တဲ့ လိႈင္သာယာဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အသည္းထဲမွာ စူးေနတဲ့ ဆူးပဲ။

ႀကိဳ႕ကုန္းက မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ အနည္းဆံုး တႏွစ္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ တက္ခဲ့ရတဲ့ မ်ဳိးဆက္ေတြထဲ ဒီခံစားခ်က္ဟာ တသားတည္းပဲ။

ဘဲြ႕ရၿပီးေနာက္ပိုင္း လိႈင္သာယာ ထိန္ပင္ သုသာန္အေက်ာ္က အဲဒီတုန္းက ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္ကို ျပန္သြားတဲ့သူ တေယာက္တေလေလာက္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ မေတြ႕ရတဲ့အထိ စိတ္ထဲနာၾကည္းခဲ့ရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၈-၂၀၀၉ ေလာက္မွာ သတင္းတပုဒ္ၾကားရတယ္။

လိႈင္သာယာမွာတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးတေယာက္ ေက်ာင္းမွာ ေျမြကိုက္ခံရၿပီး အင္းစိန္ေဆး႐ံုပို႔တာ အခိ်န္မမီဘဲ ေဆး႐ံုမွာ ဆံုးပါးသြားရပါသတဲ့။

အဲဒီသတင္းကို ၾကားၾကားခ်င္းပဲ စိတ္ထဲမွာ ႀကိဳ႕ကုန္းမွာဆို ဒီလိုျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့အေတြး၀င္လာတယ္။

အဲဒီ ေက်ာင္းသူေလးဟာ လယ္ကြင္းျပင္ထဲမွာ တည္ထားခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္အမည္ခံ ေက်ာင္းႀကီးေတြရဲ႕ ပထမဆံုးသားေကာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

x x x

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္က ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။

စိတ္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တဲ့အတိုင္း ေက်ာင္းႀကီးထဲမွာ လူေတြ ရွင္းေနတယ္။

အီလက္ထရြန္နစ္ဌာနကို လိုက္ရွာေတာ့ အရင္ေနရာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။

ဒါနဲ႔ပဲ ေမးျမန္းစံုစမ္းၿပီး ဟိုးေနာက္ဘက္ L 5 6 7 8  ေတြရဲ႕အေက်ာ္မွာ ေဆာက္ထားတဲ့ ဟိုးအရင္ကမရိွခဲ့တဲ့ အေဆာက္အဦသစ္ႀကီး ႏွစ္လံုးထဲက အီလက္ထရြန္နစ္ဌာနရိွတဲ့  HRD အေဆာက္အဦႀကီးကို ေရာက္သြားတယ္။

ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အေပၚတက္လာၿပီး စာသင္ခန္းေတြ ျဖတ္လာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဆရာမ ေဒၚျမျမေအး လက္ခ်ာသင္ေနတာကို ေတြ႕တယ္။

စာသင္ခန္းထဲကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူမွ တကယ့္နည္းနည္းေလးပဲ။ ၁၅ ေယာက္၊ အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တုန္းက က်ဴရွင္တက္တာ က်ေနတာပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ Level 2 မွာရိွတဲ့ အီလက္ထရြန္နစ္ဌာနကိုေရာက္ၿပီး ေတြ႕တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆရာမေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အခု ေက်ာင္းတေက်ာင္းလံုးမွာမွ ေက်ာင္းသား ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရိွေတာ့မွန္း သိရတယ္။

အရင္တုန္းက စာသင္ႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္မွာ တတန္းကို လူ ၈၀၀ ႏႈန္းနဲ႔ တြက္ၾကည့္ရင္ ေက်ာင္းသား ၅၀၀၀ နီးပါး ရိွခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ၁၀၀၀ ေက်ာ္တဲ့။

ဘယ္လို ေက်ာင္းသားေတြက ဒီမွာတက္ရတာလဲေမးၾကည့္ေတာ့ အခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႀကိဳ႕ကုန္းက ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္ဟာ ဆယ္တန္းမွာ အမွတ္အျမင့္ဆံုးရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြသာ တက္ခြင့္ရတဲ့ တကၠသိုလ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီတဲ့။

အဲဒီမွာ တက္ဖို႔ အမွတ္မမီတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက ကိုယ္ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ ေမွာ္ဘီနဲ႔ လိႈင္သာယာက ရန္ကုန္အေနာက္ပိုင္းနည္းပညာတကၠသိုလ္ေတြမွာ တက္ရတာတဲ့။

ကြ်န္ေတာ္တို႔တုန္းကလိုပဲ စာသင္ႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္ျပန္ျဖစ္ခဲ့ၿပီတဲ့။

အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ပဥၥမႏွစ္အထိပဲ ရိွေသးတယ္တဲ့။

ေနာက္လာမယ့္ စာသင္ႏွစ္မွ ဆ႒မႏွစ္အထိ အျပည့္အစံု ရိွေတာ့မွာတဲ့။

ကြ်န္ေတာ္တို႔တုန္းက မိန္းကေလးဦးေရကို ၂၀ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ လက္ခံတဲ့စနစ္ကိုလည္း ပယ္ဖ်က္လိုက္ၿပီမို႔ အခု ေက်ာင္းမွာ မိန္းကေလးဦးေရက ေယာက်ာ္းေလးဦးေရထက္ေတာင္ ပိုမ်ားပါသတဲ့။

ဆရာမေျပာတာေတြကို နားေထာင္ၿပီး လူေတြရွင္းေနတဲ့ ေက်ာင္း၀င္းႀကီးထဲ ကြ်န္ေတာ္ ပတ္ၾကည့္မိတယ္။

အတိတ္က အရိပ္ေတြက ရင္ထဲေပၚလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ကင္တင္း ဆင္းထိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။

x x x

တကယ္ေတာ့ ႀကိဳ႕ကုန္းက ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘူမိနက္သန္ပဲ။

၁၉၉၉ ဒီဇင္ဘာမွာ ကိုယ့္ေက်ာင္းကိုခဲြၿပီး လိႈင္သာယာမွာ ေက်ာင္းစတက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ နင့္ေနတာပဲ။ မီးေလာင္သလို ပူေနတဲ့ ေနေရာင္ေတြေအာက္မွာ အျမင့္ဆံုးအပင္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အရပ္သာသာ ေလာက္ပဲရိွတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေနရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲနဲ႔ဆို ၂၈ ကီလိုမီတာေ၀းတယ္။

အဲဒီ လိႈင္သာယာမွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္စာေမးပဲြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဘာသာကို ေျဖအၿပီး ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေရာက္ေတာ့တဲ့အထိ လိႈင္သာယာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ နာၾကည္းခဲ့ၾကတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုနာၾကည္း နာၾကည္း ႀကိဳ႕ကုန္းေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ တံခါးေတြ ပိတ္ၿမဲပိတ္ထားၿပီး တႏွစ္ၿပီးတႏွစ္ အထက္တန္းေအာင္လာတဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားေလးေတြ ၿမိဳ႕နဲ႔ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားက တကၠသိုလ္မဟုတ္တဲ့ တကၠသိုလ္ေတြမွာပဲ ဆက္တက္ရရင္း အခုဆိုနွစ္ ၂၀ ေတာင္ၾကာခဲ့ရၿပီပဲ။

အခု ေနာက္ဆံုးသားေကာင္ရဲ႕ အမည္ေလးက 'ခင္ပြင့္ျဖဴ'တဲ့။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲက ေကာင္းေပ့ဆိုတဲ့ အကြက္အကြင္းက်တဲ့ေနရာႀကီးေတြ ေျမကြက္လပ္က်ယ္ႀကီးေတြမွာ ကြန္ဒိုအိမ္ရာစီမံကိန္းႀကီးေတြ တခုၿပီးတခု ေပၚလာတယ္။

လူေတြ တကယ္ေနထိုင္ႏိုင္ျခင္းမရိွတဲ့ ဟီးထေနတဲ့ ကြန္ကရစ္အေဆာက္အဦႀကီးေတြ တခုၿပီးတခု ေပၚလာတယ္။ အဲဒီ သြားရလာရ အဆင္ေျပတဲ့ေနရာႀကီးေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာလို႔တကၠသိုလ္ေတြ မဖြင့္ႏိုင္ရတာလဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္မိုက္မဲလိုက္သလဲ။

ႀကိဳ႕ကုန္းက ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာလည္း အရင္က ေက်ာင္းသား ၅၀၀၀ နီးပါးကို တၿပိဳင္နက္စာသင္ ေပးႏိုင္ခဲ့တာပဲ။

ေမွာ္ဘီနဲ႔ လိႈင္သာယာကို တေန႔တေန႔ အေ၀းႀကီး ဆင္းရဲဒုကၡႀကီးစြာ သြားလာေနၾကရတဲ့ ကိုယ့္ သားသမီးအရြယ္ လူငယ္ေလးေတြကို ဘာလို႔စာသင္မေပးႏိုင္ရမွာလဲ။

အဲဒီလို ေ၀းလံေခါင္းပါးတဲ့ေနရာေတြမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနရတဲ့ လူငယ္ေလးေတြအားလံုး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွာပဲ ေနၾကတာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာအဓိပၸာယ္တခုမွ မရိွပါဘဲ ဘာလို႔ ႏိုင္ငံျခားကေန ႏိုင္ငံျခားေငြနဲ႔ ၀ယ္ေနရတဲ့ ဓာတ္ဆီေတြကို ျဖဳန္းတီးပစ္ေနရတာလဲ။ အဲဒီထက္ အဖိုးတန္တဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရဲ႕အခိ်န္ေတြကို ဘာလို႔ ျဖဳန္းတီးပစ္ေနရတာလဲ။ ဒါေတြဟာ အရင္းစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အတိတ္ရဲ႕ ဆိုးေမြပါပဲ။

ခု ဆံုးပါးသြားခဲ့ရတဲ့ ညီမေလး ခင္ပြင့္ျဖဴေနတဲ့ေနရာကို ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အင္းစိန္မွာတဲ့။ ညီမေလးက အင္းစိန္မွာေနတာတဲ့။ ညီမေလးေနတဲ့ အင္းစိန္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တည္ေနရာ ႀကိဳ႕ကုန္းဟာ နီးနီးေလးပါပဲ။

ခုေတာ့ မိနစ္ပိုင္းသာသာ,သာ လာရမယ့္ ႀကိဳ႕ကုန္းက ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအစား ညီမေလးခမ်ာ ေမွာ္ဘီကို သြားခဲ့ရရွာတယ္။

ဒီခရီးဟာ ညီမေလးအသက္ကို ဆဲြႏုတ္သြားခဲ့တာပဲ။ ဒီခရီးဟာ ညီမေလးအတြက္ ေသလမ္းျဖစ္သြားခဲ့တာပဲ။

တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ျပင္ဘက္ကို သြားရတဲ့ခရီးေတြမွာသာ ဒီလိုျပင္းထန္တဲ့ မေတာ္တဆမႈေတြဟာ ျဖစ္ႏိုင္တာပါပဲ။ ညီမေလးရဲ႕အသက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၂၁ ႏွစ္တဲ့။

ညီမေလးက ခုမွ ၂၁ ႏွစ္တဲ့ . . .။

ခုေတာ့ ႀကိဳ႕ကုန္းက စက္မႈတကၠသိုလ္ႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းတံခါးေတြ ပိတ္သြားတဲ့ ၁၉၉၆ မွာ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ညီမေလးတေယာက္ သူဘာမွမသိလိုက္ရတဲ့ အတိတ္ရဲ႕ဆိုးေမြေတြအတြက္ ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းတံခါးေတြ လူတိုင္းအတြက္ ျပန္မဖြင့္ခင္မွာ လူ႕ေလာကထဲက ထြက္သြား ခဲ့ရၿပီပဲ။

ေရးေနရင္းနဲ႔ ခင္ပြင့္ျဖဴရဲ႕ဓာတ္ပံုကေလးကိုၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေနမိတယ္။

ခင္ပြင့္ျဖဴက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာေနတယ္။

“အဲဒီ ေမွာ္ဘီက ေက်ာင္းတံခါးႀကီးပိတ္သြားေအာင္ လုပ္ေပးပါလား အစ္ကိုရယ္”တဲ့။

အဲဒီက်ရင္ သူ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ နားေနပါေတာ့မယ္တဲ့။

သူ တကယ္ပဲ နားပါေတာ့မယ္တဲ့။

ညိဳထက္ညိဳ
http://www.newswatch-mm.com/index.php?article_detail&id=73

Read More

၁၉၉၈ သို႔မဟုတ္ ခုနစ္ရက္ ပညာေရး အလိုမ႐ွိ (ေန႔စဥ္မွတ္တမ္း)

၁၉၉၈ သို႔မဟုတ္ ခုနစ္ရက္ ပညာေရး အလိုမ႐ွိ (ေန႔စဥ္မွတ္တမ္း)

Aug 27,1998 (ၾကာသပေတးေန႔)။ ။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ႏွစ္ နဲ႔ ႐ွစ္လေက်ာ္ လံုးလံုး ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ကို ျပန္ဖြင့္ပါေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က တတိယအသုတ္ပါ။ ပထမ နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္ နဲ႔ တတိယႏွစ္ ေတြေပါ႔။ ပထမအသုတ္ (ေနာက္ဆံုးႏွစ္) နဲ႔ ဒုတိယအသုတ္ (ပဥၥမႏွစ္ နဲ႔ စတုတၳႏွစ္) ေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္ကတည္းက တစ္သုတ္ခ်င္း ခြဲဖြင့္ၿပီး စာေမးပြဲ စစ္ၿပီး သြားပါၿပီ။ ခုနစ္ရက္စာသင္၊ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ ဆယ္ရက္ေပးၿပီး စာေမးပြဲစစ္ခဲ့ တာေပါ႔။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကိုေတာ့ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ မယ့္အေၾကာင္း အသိေပးတဲ့စာက လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္က ေရာက္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး က်ဴ႐ွင္ေတြေတာ့ ျပန္တက္ေနၾက ပါၿပီ။ ဒီတစ္ခါ စာေမးပြဲ စစ္ၿပီးရင္ ေကာ ေက်ာင္းဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ထပ္ပိတ္ဦးမလဲ။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ဖြင့္ရင္ေကာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မူရင္းေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ တက္ခြင့္မွ ရပါေတာ့မလား။ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားတဲ႔ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ထဲက ၾကားေနရတဲ႔ ေက်ာင္းကို လႈိင္သာယာ ေ႐ႊ႕ေတာ့မယ္ဆိုတာ တကယ္လား.... ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မေျဖႏိုင္တဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ေထြးလံုးရစ္ပတ္ ေနမိပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေက်ာင္းကိုမ်ား ေ႐ႊ႕ေတာ့မယ္ဆိုရင္ မနက္ျဖန္ကစၿပီး လာမယ့္ခုနစ္ရက္ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ့္မိခင္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေနာက္ဆံုးတက္ ရတဲ့ ေန႔ေတြ ျဖစ္လာေတာ့မွာပါ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ လိႈင္နယ္ေျမ (RC2)၊ ဗိုလ္တေထာင္နယ္ေျမ(RC1) နဲ႔ ၾကည့္ျမင္တိုင္နယ္ေျမ(RC3) က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြဆို ဒီအခြင့္အေရးေတာင္ မရၾက႐ွာ ပါဘူး။ အေျခခံပညာ အထက္တန္းေက်ာင္း ေတြမွာပဲ သက္ဆိုင္ရာစာေမးပြဲ ေတြ သြားေျဖခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔ကိုက်ေတာ့ အေဝးသင္ နဲ႔ သန္လ်င္ ဘက္ကို ေ႐ႊ႕မယ္ဆိုလားပဲ။ ေ႐ွ႕ဆက္ဘာေတြ ျဖစ္ဦးမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေန႔လံုး ေယာက္ယက္ခတ္ ေနမိပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ နအဖ အစိုးရ ဟာ သတိႀကီးႀကီး ထားၿပီး အစစအရာရာ ျပင္ဆင္ထားပံု ရတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္သတိထား လိုက္မိတယ္။ ခုနစ္ရက္ကေလး ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ တာေတာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျခာက္တန္းစလံုး တၿပိဳင္ နက္ မဖြင့္ရဲဘဲ သံုးသုတ္ ခြဲဖြင့္တဲ့ အခ်က္က ဒါကို ျပေနပါတယ္။ ပထမအသုတ္ နဲ႔ ဒုတိယ အသုတ္ကေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပဲ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ စာေမးပြဲ စစ္ၿပီးသြားပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္ဆံုး အသုတ္ကေကာ….။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ (Aug 25 လို႔ ထင္ပါတယ္) ေလာက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နီးစပ္ရာ ေက်ာင္းသားေတြစုၿပီး လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ ထိုင္သပိတ္သေဘာမ်ိဳး ဆင္ႏႊဲ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ခ်ိန္းတဲ့ အခ်ိန္ လြဲသြားလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္သူနဲ႔မွ မေတြ႔လိုက္ရပါဘူး။ မနက္ျဖန္ အတြက္ စာအုပ္သံုးေလးအုပ္ ကို လြယ္အိတ္ထဲထည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ တသီတတန္းႀကီး ေတြးေနမိတယ္ ။ ေနာက္ဆံုးအသုတ္….ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရး…..ေက်ာင္းေရာက္မွ မီးစင္ၾကည့္က ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေစာေစာ အိပ္ရာဝင္လိုက္ပါတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။

Aug 28,1998 (ေသာၾကာေန႔)။ ။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ မနက္ ကိုးနာရီ ထိုးပါေတာ့မယ္ ။ တစ္ႏွစ္ နဲ႔ ႐ွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ ကြဲကြာေနၿပီး ခုမွ ျပန္ဆံုၾကတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားခ်င္းေတာ့ နည္းနည္း စိမ္းေနၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကလည္း အခုဖြင့္တဲ့ အသုတ္က ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္ နဲ႔ တတိယႏွစ္ ဆိုေတာ့ အတန္းႀကီးေတြလို အသိအကြ်မ္း မမ်ားၾကေသးပါဘူး။ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြဆို စုစုေပါင္း ေက်ာင္းတက္ရက္မွ ၁၉၉၆ တုန္းက သံုးလေလာက္ပဲ ႐ွိခဲ့တာပါ။ သူ႔ နီးစပ္ရာ အစုကေလးေတြ အလိုက္ပဲ သြားလာေနၾကတာကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ေနရတယ္။ အခ်ိန္ဇယား ေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ မၾကည့္ႏိုင္ေသးဘဲ ကင္တင္းဘက္ကို အရင္ဆင္းသြားလိုက္တယ္။ ၉၆ တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတြ႔မလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ပါ။ ဘယ္သူနဲ႔မွ မေတြ႔တာနဲ႔ အေပၚျပန္တက္ လာၿပီး စာသင္ခန္းဘက္ကို လာလိုက္ပါတယ္။ အတန္းထဲမွာေတာ့ လူေတာ္ေတာ္ စံုေနပါၿပီ။ နယ္က အေဆာင္ ေနေက်ာင္းသား တခ်ိဳ႕နဲ႔ေတြ႔မွပဲ ကြ်န္ေတာ္လည္း အေျခအေနကို တီးေခါက္ၾကည့္ရပါတယ္။ စေတြ႔ေတြ႔ ခ်င္းဆိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ ဘာမွ မေျပာႏိုင္ေသးေပမယ့္ ေန႔လယ္ထမင္းစားခ်ိန္ ေတြ႔ၾကဖို႔ေတာ့ ခ်ိန္း လိုက္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း တျခားအတန္းေတြကို စနည္းနာဖို႔ စာသင္ခ်ိန္ မၿပီးခင္ဘဲ အတန္းထဲက ျပန္ထြက္လာလိုက္တယ္။ ကင္တင္းဘက္ ျပန္သြားရင္ ေကာင္းမလား… ေ႐ွ႕ေအာက္ခ်ိဳင့္ထဲက Mechanical ေဆာင္ေတြ ဘက္ကိုေငးရင္း ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ ေခၚသံၾကားလို႔ ကြ်န္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒုတိယႏွစ္ Architecture က သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ၁၉၉၆ ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ သိကြ်မ္းခဲ့တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကင္တင္းဘက္ကို ျပန္ဆင္းလာၿပီး Mini Hi မွာ ဝင္ထုိင္လိုက္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စကားနည္းနည္းပါးပါး ေျပာၿပီးတာနဲ႔ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ တခုခုလုပ္ရင္ ေကာင္းမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း စကားစတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လည္း သူ႔မွာ ဘာအစီအစဥ္ ႐ွိလဲ လို႔ သူ႔ကို ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ခဏစဥ္းစားၿပီး အခုေလာေလာဆယ္ ေရတိုအေနနဲ႔ အခုလုပ္ေနတဲ့ ခုနစ္ရက္ပညာေရးကို ကန္႔ကြက္ဖို႔ သူ စိတ္ကူးရတဲ့ အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ ကို ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆက္ေျပာေနတုန္းပဲ ခုနက ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ နယ္ေက်ာင္းသား ေတြ ကင္တင္းဆင္းလာတာ ေတြ႔လို႔ ကြ်န္ေတာ္ လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုင္ပင္ၿပီး ေ႐ွ႕ဆက္လုပ္ဖို႔ အစီအစဥ္ ေတြကို အၾကမ္းဖ်င္း ခ်မွတ္လိုက္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ စုစုေပါင္းမွ အခ်ိန္ ခုနစ္ရက္ပဲ ရတယ္။ ဒီခုနစ္ရက္မွာ လုပ္စရာ႐ွိတာကို ျမန္ျမန္ လုပ္ၾကမွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစီအစဥ္ကေတာ့ လက္႐ွိစာသင္ေနတဲ့ တန္းခြဲေတြ ဆီကေနၿပီး ခုနစ္ရက္ ပညာေရးကို ကန္႔ကြက္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို လက္မွတ္ေတြလိုက္ၿပီး ေကာက္ခံရမယ္။ တန္းခြဲတစ္ခုကို လူႏွစ္ေယာက္ တာဝန္ယူရမယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္တန္းခြဲျဖစ္တဲ႔ ဒုတိယႏွစ္ Section B အတြက္ တာဝန္ယူလိုက္ပါတယ္။ လက္မွတ္စုထိုးၾကမယ့္ စာရဲ႕ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး စဥ္းစား ၿပီး ေနာက္ဆံုး “ခုနစ္ရက္ ပညာေရး ကို ကန္႔ကြက္၍ စာသင္ခ်ိန္ တိုးျမွင့္ေပးရန္ ပန္ၾကားျခင္း“ ဆိုတာကို ပဲ အတည္ျပဳလိုက္တယ္။ အစပိုင္းတုန္းက ပိုၿပီး ျပင္းထန္တဲ့ စကားလံုးေတြ သံုးဖို႔ စိတ္ကူးမိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားထုၾကား ညီညြတ္ေရးကို ဘာမွ မတည္ေဆာက္ရေသးတာမို႔ စကားလံုးေတြ ကို ေဖ်ာ့ေပးလိုက္တာပါ။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ လက္တြန္႔သြားမွာ စိုးတာလဲ ပါတာေပါ႔။ အားလံုးတိုင္ပင္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းကို စည္း႐ံုးေရး ကိစၥ အတြက္ေမးရတယ္။ တကယ္က ကြ်န္ေတာ္က ဒီဘာသာရပ္မွာ ကြ်မ္းက်င္သူ မဟုတ္လွပါဘူး။ သူ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အေသးစိတ္ ထပ္ေဆြးေႏြးၿပီး ေလာေလာဆယ္အေနနဲ႔ေတာ့ အလ်ားလိုက္စည္း႐ံုးေရး ကိုပဲ ဦးစားေပးလုပ္ဖို႔ သေဘာတူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ က်ယ္ျပန္႔ေရးေပါ႔ ။ ေဒါင္လိုက္(ျမွင့္တင္ေရး) စည္း႐ံုးေရး ကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ လုပ္ရပါေတာ့မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္မရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး လူစုခြဲေတာ့ ညေန သံုးနာရီ ထိုးပါေတာ့မယ္။ တန္းခြဲေတြက ေလးနာရီမွာမွ ၿပီးမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္ၿပီး လိုတာေလးေတြ ျပင္ဖို႔ အေတြးနဲ႔ ပစၥည္းမဲ့ ဂိတ္ကေလးဆီ ဦးတည္ လိုက္တယ္။ အတန္းမတက္ျဖစ္လို္က္လို႔ လြတ္သြားတဲ့ စာေတြကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကပဲ ဖိုတို ျပန္ဆြဲ လိုက္ေတာ့မယ္။ ဒီလိုေတြးရင္း ေက်ာင္းဝင္းကအထြက္မွာပဲ ဒီေန႔ဟာ ႀသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းတာ ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္တဲ့ေန႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ေတြ ခုန္ေနတယ္….၁၉၉၆ က ေသြးေတြနဲ႔…..။

Aug 29,1998 (စေနေန႔) ။ ။ ဒီေန႔မနက္ေတာ့ ႐ွစ္နာရီ ေလာက္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္း ေရာက္ပါတယ္။ ကင္တင္းမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္မွတ္လိုက္ေကာက္ခံမယ့္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ေတြ႔ လိုက္ၾကတယ္။ မနက္ကိုးနာရီ စာသင္ခန္းဖြင့္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး လက္မွတ္ေကာက္ခံမယ့္ စာ႐ြက္ကိုယ္စီ နဲ႔ ကိုယ့္တန္းခြဲကိုယ္ သြားလိုက္ၾကတယ္။ ပထမ စစခ်င္း စာ႐ြက္ေပၚက ကြ်န္ေတာ့္ ခံုနံ ပါတ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ အမည္ နဲ႔ လက္မွတ္ ကို ေရးထိုးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေ႐ွ႕မွာ ဆရာစာသင္ ေနတုန္းပဲ (စာေမးပြဲမွာ ပါမယ့္အပုဒ္ေတြကို ေ႐ြးသင္ေနတာပါ) ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆီ တစ္ခံုၿပီးတစ္ခံု ကူးသြားၿပီး လက္မွတ္လိုက္စုရတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ခ်က္ခ်င္းမထိုးရဲ ၾကေသးပါဘူး။ အေျခအေန ေစာင့္ၾကည့္ေနၾက ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္က လူရင္းေတြဆီ အရင္ ခ်ဥ္းကပ္ရတာပါ ။ ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာေတာ့ အတန္းထဲက လူတဝက္ေက်ာ္ေလာက္ရဲ႕လက္မွတ္ေတြ ရခဲ့ပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ ကင္တင္းမွာ ျပန္ဆံုၿပီး သူ႔အေျခအေန ကိုယ့္အေျခအေန ဆန္းစစ္ရပါတယ္။ ေန႔လယ္ ေက်ာင္းျပန္တက္ခ်ိန္ မွာေတာ့ က်န္ေနေသးတဲ့ လက္မွတ္ေတြကို ထပ္ၿပီး လိုက္စုရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကို လည္း အက်ိဳးအေၾကာင္း နားဝင္ေအာင္ ႐ွင္းျပရတယ္။ တျခားသူေတြရဲ႕ လက္မွတ္ေတြကို ျပရင္း ေက်ာင္းသားအားလံုးရဲ႕ အေရးမို႔ ပါဝင္ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးဖို႔ စည္း႐ံုးရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္ က အလြန္ႀကီးမားေနလို႔ တစ္ရက္တည္းနဲ႔ ၿပီးေအာင္ ႀကိဳးစားရတာပါ။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ တန္းခြဲက အားလံုးနီးပါး ရဲ႕လက္မွတ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ရ႐ွိ ခဲ့ပါၿပီ ။ မနက္ျဖန္က်ရင္ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးညီလွငယ္ နဲ႔ အသစ္ထပ္မံ ဖြင့္လွစ္လိုက္တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေက်ာင္းတည္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ႔ သိပၸံ ႏွင့္ နည္းပညာ ဝန္ႀကီးဌာန ဝန္ႀကီး ဦးေသာင္း ဆီကို တင္ျပဖို႔ သေဘာတူလိုက္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတြက္ မိတၱဴေတြကိုေတာ့ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္က တာဝန္ယူ မိတၱဴ ဆြဲေပးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း လူစုခြဲ လိုက္ၾကတယ္။ ညေနငါးနာရီ ေလာက္ပါ။

Aug 30,1998 (တနဂၤေႏြေန႔) ။ ။ ဒီကေန႔ မနက္ ေက်ာင္း႐ံုးခန္း ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း က လက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆီ ကိုယ္တိုင္သြားေပးလိုက္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မေန႔ကအထိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လႈပ္႐ွားမႈ က ဘာမွ တရားဝင္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒီမနက္ မွာေတာ့ လႈပ္႐ွားမႈက စၿပီး အသက္ဝင္လာခဲ့ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကင္တင္းမွာ ခဏထိုင္ၿပီး ေ႐ွ႕ဆက္ လုပ္မယ့္ အစီအစဥ္ ေတြကို တိုင္ပင္ရတယ္။ ဒီေန႔ ေန႔တြင္းခ်င္းပဲ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆီက တံု႔ျပန္မႈ တစ္ခုခု ကျပန္လာေတာ့မယ္။ ျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္မွာလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘက္က တန္ျပန္ဖို႔ အဆင္သင့္ ႐ွိမွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေန႔လယ္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ ေလာက္မွာေတာ့ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆီက အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမး ၾကည့္ဖို႔ Building one မွာ လူစစုၾကပါတယ္။ တစ္နာရီေလာက္မွာေတာ့ ဦးညီလွငယ္ ႐ံုးခန္းထဲက ထြက္ လာၿပီး စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ နည္းလြန္းတဲ့အတြက္ တိုးျမွင့္ေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေတာင္းဆို ခ်က္ကို မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း ႐ွင္းလင္းေျပာျပ ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘက္ကလည္း ခုနစ္ရက္ သင္ၾကား႐ံု နဲ႔ စာေမးပြဲ ေျဖဆိုဖို႔ ဘယ္လိုမွ မလံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ နယ္က ေက်ာင္း သားမ်ားအဖို႔ ပိုၿပီး ထိခိုက္ေၾကာင္း၊ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းသားေတြက က်ဴ႐ွင္ယူဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေသးေၾကာင္း ျပန္ၿပီး တင္ျပပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မရပါဘူး။ ဒီလို ပါေမာကၡခ်ဳပ္ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခ်ီအခ် ေျပာေနၾကတုန္း ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းေျပာင္းရမယ့္ ကိစၥ ေရာက္လာပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ ပါေမာကၡခ်ဳပ္က သူ႔အေနနဲ႔ ဘာမွ တရားဝင္ မသိ႐ွိရေသးဘူးလို႔ပဲ မယုတ္မလြန္ ေျပာသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဒီေန႔ ညေန၊ ဒါမွမဟုတ္ မနက္ျဖန္က်ရင္ ဝန္ႀကီး ဦးေသာင္း နဲ႔ ေတြ႔ဆံုလိုတဲ့ အေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ မနက္ျဖန္က်ရင္ ဝန္ႀကီး လာလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းစကား ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရ႐ွိ ခဲ့ပါတယ္။ လႈပ္႐ွားမႈက ေနာက္တစ္ဆင့္ တက္ခဲ့ရပါၿပီ။

Aug 31,1998 (တနလၤာေန႔) ။ ။ ဒီေန႔ ေန႔လယ္ ဝန္ႀကီး ဦးေသာင္း ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ပါေမာကၡ ခ်ဳပ္႐ံုးခန္း ကေန ပါေမာကၡခ်ဳပ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တြဲ ထြက္လာၿပီး တင္ျပစရာ ႐ွိတာ တင္ျပၾကဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ကို ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ၾသဘာလမ္းထိပ္မွာ စုထိုင္ေနၾကတဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အပါအဝင္ နယ္ေက်ာင္းသား အမ်ားစု ျဖစ္တဲ႔ တျခား ကိုယ္စားလွယ္ေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ထၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လိုလားခ်က္ေတြကို တင္ျပရပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ စာသင္ခ်ိန္ကို တိုးျမွင့္ ေပးဖို႔ပါ။ ဒီေတာင္းဆိုခ်က္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လိုလားခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိတာေပါ႔ဗ်ာ။ ပင္မ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္အေနနဲ႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခံရေတာ့မယ့္ အေရးကို ကာကြယ္တားဆီးဖို႔ လုပ္ေနရတာပါ။ ေက်ာင္းအေ႐ႊ႕မခံ ရေတာ့မွဘဲ က်န္တဲ့ အရာအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆက္လုပ္ႏိုင္ေတာ့မွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မႏွစ္က အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ဒဏ္က်ခံေနရၿပီ ျဖစ္တဲ့ ၉၆ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈ က ရဲေဘာ္ေတြ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္ေရး ေတာင္းဆိုဖို႔ေကာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈ ေတြ ကြင္းဆက္မျပတ္၊ မ်ိဳးဆက္မျပတ္ဖိုု႔ေကာ ဒါေတြအားလံုးဟာ ေက်ာင္းအေ႐ႊ႕မခံရေရး အေပၚမွာပဲ တည္ေနမွီေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ပဲ ပထမဆံုး ေျခလွမ္းအေနနဲ႔ စာသင္ခ်ိန္ကို အရင္ကလိုပဲ ပံုမွန္ စာသင္ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ အထိ တိုးျမွင့္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေနတာပါ။ အေျခအေန တစ္ခုလံုးကို ျခံဳၿပီး ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ လမ္းအားလံုးဟာ ေရာမၿမိဳ႕ႀကီးကို ဦးတည္ေနတယ္ ဆိုသလိုပဲ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုက္ေနတာပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း ေက်ာက္ခဲကို ေရညွစ္ ေနသလိုပါပဲ။ ဦးေသာင္းဆီက ဘာတစ္ခုမွ ေရေရရာရာ စကားထြက္မလာပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အထက္က ညႊန္ၾကားခ်က္အရ စာသင္ခ်ိန္ကို တိုးျမွင့္ မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ပဲ ယတိျပတ္ ေျပာခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ စစ္အုပ္စု ရဲ႕ သက္တမ္း တေလွ်ာက္လံုး က်င့္သံုးလာခဲ့တဲ့ တစ္လက္မမွ ေနာက္မဆုတ္ေရး မူ ကို လက္ေတြ႕က်င့္သံုးတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကံဳရျပန္ပါၿပီ။ အရယ္အျပံဳး မ႐ွိ၊ ခံစားခ်က္ တစြန္းတစ မထင္တဲ႔ ဦးေသာင္း ရဲ႕ မ်က္ႏွာေသ ကို ကြ်န္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနမိပါတယ္။ အေျဖကို ၾကိဳသိေနၿပီး ျဖစ္လို႔လည္း ထူးၿပီးေတာ့ မအံ့ၾသ ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခုပဲ ႐ွိပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ လုပ္ၾကဖို႔ပါ။

Sept 1,1998 (အဂၤါေန႔) ။ ။ မနက္ကိုးနာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းကို ေရာက္ပါ တယ္။ အတန္းဘက္ ခဏသြားၾကည့္ၿပီး ကင္တင္းဆီ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္။ ဆယ္နာရီ ေလာက္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ လူစံုၿပီး ေ႐ွ႕ဆက္မတိုးႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လႈပ္႐ွားမႈ ကို အဆင့္တစ္ခု ထပ္ျမွင့္ဖို႔ ေဆြးေႏြးရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္ တို႔အားလံုး ကိုယ့္တန္းခြဲကိုယ္ သြားၿပီး ေက်ာင္းသားထုၾကား ျဖစ္ေနတဲ့ သေဘာထားေတြကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ တီးၾကည့္ေခါက္ ၾကည့္ဖို႔ သေဘာရၾကပါတယ္။ ေန႔လယ္ႏွစ္နာရီ ေလာက္ ျပန္ေတြ႔ဖို႔လည္း ခ်ိန္းလိုက္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္တန္းခြဲ ျပန္သြားၿပီး အေျခအေန ကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ ထက္သန္တက္ၾကြ မႈေတာ့ နည္းနည္း ေလ်ာ့ရဲ ေနတာကို သတိထားမိပါတယ္။ ေျပာမယ့္သာေျပာရတယ္၊ ၁၉၉၆ တုန္းက အေျခအေန ဝန္းက်င္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ကြာျခားသြားပါၿပီ။ ဒါကလည္း သဘာဝက်ပါတယ္။ ဟိုတုန္းကေတာ့ အတန္းကလည္း ေျခာက္တန္းစလံုး၊ လူကလည္း ငါးေထာင္နီးပါး၊ ႏွစ္ျပည့္ ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ၊ တျခား တကၠသိုလ္ ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြကလည္း ကိုယ့္အနီးအနားမွာ၊ အားလံုးက တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ပါ။ အခုကေတာ့ အတန္းကလည္း သံုးတန္းထဲ၊ လူကလည္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ေထာင့္ငါးရာ တျခား ကိုယ္နဲ႔ တူတူ တိုက္ပြဲဝင္ဖို႔ တကၠသိုလ္ေတြကလည္း ပိတ္ထားျပန္ေတာ့ အေျခအေနက ကြာျခား ခ်င္တိုင္း ကြာျခား သြားပါၿပီ။ ေန႔လယ္ ႏွစ္ခ်က္ထိုး ေလာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ “ေမတၱာ ေပါင္းကူး“ မွာ ျပန္ေတြ႔ ၾကပါတယ္။ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကင္တင္းမွာ စကားေျပာခ်င္ပံု မရဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ လည္း သူ႔လုိပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကင္တင္း ေဘးလမ္းက ဖဲ့ထြက္ၿပီး ေဘာလံုးကြင္း ဘက္ဆီ ေလွ်ာက္လာလိုက္ပါတယ္။ ရာသီဥတု က မႈိင္းညိဳ႕ေနတယ္။ ဟိုးအေဝးက တလိပ္လိပ္တက္ ေနတဲ့ မီးခိုးတန္း ျဖဴျဖဴကေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ေနရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာလည္း အမ်ိဳးအမည္ မသိတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ေလးလံတင္းၾကပ္ ေနတယ္။ ေဘာလံုးကြင္းနားေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ လမ္းေဘးမွာပဲ ရပ္လိုက္ၾကတယ္။ ခဏ ၿငိမ္ေနမိၾကၿပီး သူငယ္ခ်င္းဆီက စကားသံ တိုးတိုးညင္းညင္း ထြက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆီမွာ ႐ွိတဲ့ အေျခအေန အတိုင္းအတာ ေတြနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လႈပ္႐ွားမႈ ကို ေ႐ွ႕ဆက္မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္မွာ ခုနစ္ရက္ ပညာေရး ကို ကန္႔ကြက္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ တျခား ရဲေဘာ္ေတြ တိုင္ပင္ၿပီးၾကပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလံကို ဘယ္အဆင့္အထိ လႊင့္မလဲ ဆိုတာ သူ႔ကိုေမးေတာ့ သူက “ခုနစ္ရက္ ပညာေရး အလုိမ႐ွိ“ ဆိုတဲ့ ကန္႔ကြက္ခ်က္ ကိုပဲ ပင္မ အျဖစ္ထားမယ္ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုေျပာတယ္။ တျခား ေတာင္းဆိုခ်င္တာေတြကေတာ့ အရံေပါ႔။ ဒါေလာက္ဆို ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ လိုက္ပါၿပီ။ ေနာက္ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို အတန္းျပန္ၿပီး တတ္ႏိုင္သမွ် စည္း႐ံုးထားဖို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ မနက္ျဖန္ ကိုးနာရီ မွာ ဆံုဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခ်ိန္းလိုက္ၿပီး အခု လမ္းခြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ခါတိုင္းထက္ပိုၿပီး သူ ကြ်န္ေတာ့္လက္ကို ဖ်စ္ညွစ္ ႏႈတ္ဆက္တာ ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိလိုက္တယ္။ ဒီမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာကို တခ်က္ စိုက္ၾကည့္ မိတယ္။ ပိုင္းျဖတ္ထားတဲ့ သူ႔အသြင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ေနရတယ္။ သူေျပာခ်င္တဲ့ စကားအားလံုး ကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားလိုက္ရတယ္။ တိုက္ပြဲ…တိုက္ပြဲ….ဟုတ္တယ္…တိုက္ပြဲ နဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဆံုးသတ္ ရေတာ့မယ္။

Sept 2,1998 (ဗုဒၶဟူးေန႔) ။ ။ ဒီေန႔မနက္ အေစာႀကီး ကြ်န္ေတာ္ ႏိုးေနပါတယ္။ အေမ့ကိုေတာ့ ေက်ာင္းေစာေစာ သြားမယ့္ အေၾကာင္းေျပာၿပီး ျပင္ရဆင္ရတယ္။ အားလံုး ျပင္ဆင္ၿပီးခ်ိန္ မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ Drawing board ေပၚက ေအာက္ခံ ကတ္ထူျပားကို ကြ်န္ေတာ္ ျဖဳတ္လိုက္တယ္။ေနာက္ၿပီး ၁၉၉၆ တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ကိုင္ခဲ့တဲ့ ခြပ္ေဒါင္းအလံ ပိုစတာ ကို ကတ္ထူျပားထဲ လိပ္ထည့္လိုက္တယ္။ အတူတူ ေက်ာင္းသြားေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ဖုန္းေခၚေတာ့ တစ္ေယာက္မွ ဒီေန႔ ေက်ာင္းမတက္ျဖစ္ ၾကပါဘူး။ အိမ္မွာပဲ စာက်က္ေတာ့မယ္ လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ နာရီ ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနစ္ နာရီ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ လူစုဖို႔ ဆက္မႀကိဳးစား ေတာ့ဘူးလို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ေတာ္ၾကာ ေနာက္က်ေနပါေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ႐ွစ္နာရီခြဲ ေနပါၿပီ။ ကင္တင္းကို ခဏဆင္းသြားလိုက္ ျပီး ကိုးနာရီ ထိုးခါနီးမွာ ကြ်န္ေတာ္ အတန္းထဲ ဝင္ထိုင္ေနလိုက္ပါတယ္။ ကိုးနာရီ အတိမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဦးေဆာင္တဲ့ ဆႏၵျပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြ ပိုစတာကိုယ္စီနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခန္းဝေ႐ွ႕ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ “ခုနစ္ရက္ ပညာေရး အလိုမ႐ွိ“ ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ နဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက အခန္းထဲ ဝင္လာၿပီး ဆရာမကို “ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခုနစ္ရက္ပညာေရး ကို ကန္႔ကြက္လိုက္ပါၿပီ“ လို႔ ႐ို႐ိုေသေသပဲ ခြင့္ေတာင္းရင္း အတန္းထဲ ထိုင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိတ္ထဲက အသင့္ပါလာတဲ့ ပိုစတာကို ထုတ္ကိုင္ၿပီး အခန္း ဝက သူတို႔နဲ႔ သြားပူးေပါင္း လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္က ေက်ာင္းသား ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ပါလာ ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စာသင္ခန္း ႐ွစ္ခန္းကို လွည့္လည္စည္း႐ံုး ၿပီး တုိင္ႀကီး ၁၈ တိုင္ ေအာက္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ “လံုထိန္းေတြ ေရာက္လာၿပီ လုံထိန္းေတြ ေရာက္လာၿပီ“ ဆိုတဲ့ အသံကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ခန္႔မွန္းေျခ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆႏၵျပတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ငါးမိနစ္ေတာင္ မကြာပါဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ သတင္းပို႔လိုက္ၿပီ လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တြက္ဆလိုက္ပါ တယ္။ သမိုင္းလမ္းဆံုက အဝါေရာင္ အေဆာက္အဦး ႀကီးထဲမွာ လံုထိန္းတပ္ရင္း တပ္စြဲထားတာကိုး။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ပစၥည္းမဲ့ ဂိတ္ကေလးဆီကေန “အျပင္ကေန ကင္မရာေတြနဲ႔ ဗီဒီယို ႐ိုက္ေနတယ္ေဟ့“ ဆိုတဲ့ အသံ ထပ္ထြက္လာျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နည္းနည္းေတာ့ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ လံုထိန္းေတြ ရုတ္တရက္ ေက်ာင္းဝင္းထဲ ဝင္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ပါ။ ေနာက္ေတာ့ Building One ေ႐ွ႕မွာ ရပ္ထားတဲ့ တီအီးကားတစ္စီး ကို ေက်ာင္းသားတစု တြန္းလာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အျပင္က ျမင္ကြင္း ကြယ္သြားေအာင္ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုင္ထားတဲ့ ပိုစတာကို ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကို ေပးၿပီး ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္ကေလးဘက္ ကြ်န္ေတာ္ သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ အတန္းလိုက္ ေနရာယူထားတဲ့ လံုထိန္းေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လူေပါဂိတ္ဘက္ သြားၾကည့္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္ေရာက္လာၿပီး လူေပါဂိတ္ေ႐ွ႕ အင္းစိန္လမ္းမ ေပၚမွာလည္း လံုထိန္းေတြ ေရာက္ေနၿပီ ဆိုတာ ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အားလံုးရဲ႕သေဘာတူ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာပဲ ဆႏၵျပဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းဆီက “ ခုနစ္ရက္ ပညာေရးကို ေက်ာင္းသားထုတရပ္လံုးရဲ႕ ကိုယ္စား ငါတို႔ အခုစတင္ ကန္႔ကြက္ မယ္၊ စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ငါတို႔ ဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္ၾကရမယ္“ ဆိုတဲ့ စကားအဆံုးမွာေတာ့ “သပိတ္ သပိတ္ ေမွာက္ေမွာက္“ ဆိုတဲ့ အသံက ျမည္ဟိန္းသြားပါေတာ့တယ္။ တၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ ထပ္လာပူးေပါင္းတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ အခ်ိဳ႕ေရာက္လာပါတယ္။ ခန္႔မွန္းေျခ စုစုေပါင္း ၁၀၀ နဲ႔ ၁၅၀ ၾကားေလာက္ေပါ႔။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေက်ာင္းဝင္းတေလွ်ာက္ ကင္တင္း အပါအဝင္ လွည့္လည္ ဆႏၵျပၾက ပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က မနက္ ဆယ္နာရီခြဲ ေလာက္႐ွိပါၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ မွာဆႏၵျပတဲ့ သတင္းကို ၿမိဳ႕ထဲက ၾကားလို႔ လာၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ သမိုင္းလမ္းဆံု အေက်ာ္မွာပဲ ပိတ္ဆို႔ခံလိုက္ ရေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ပိုင္းက်မွ ျပန္သိရပါတယ္။ ေန႔လယ္ပိုင္းေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ဖို႔ ဆက္သြယ္ေရး႐ံုးကေလးဘက္ ထြက္လာလိုက္တယ္။ ႐ံုးက ကင္တင္း ေထာင့္စြန္းမွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ ဖုန္းဆက္ဖို႔ တန္းစီေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ ဝင္တန္းစီၿပီးကာမွ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခု သတိရလာတယ္။ ခုေလာက္ဆို ၿမိဳ႕ထဲမွာ သတင္း ေတြ ပ်ံ႕ေနေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ရင္ အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္လာခိုင္းေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္မွာ မျပန္ႏို္င္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး လူတန္းထဲက ျပန္ထြက္လိုက္ေတာ့တယ္။

ကင္တင္းက ကြ်န္ေတာ္ ျပန္တက္လာၿပီး Building One ေအာက္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ ခ်င္းေတြ တိုင္ႀကီး ၁၈ တိုင္ေအာက္ ကိုယ့္အစုနဲ႔ကိုယ္ ထိုင္ေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ျပန္ခ်င္တဲ့သူ ေတြကို ျပန္ခြင့္ေပးလိုက္ၿပီ ဆိုတာလည္း ၾကားရပါတယ္။ ေန႔လယ္ႏွစ္ခ်က္ခြဲ ေလာက္မွာေတာ့ ပါေမာကၡ ခ်ဳပ္ ႐ံုးခန္းထဲက ထြက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စာသင္ခ်ိန္ တိုးျမွင့္ ေပးဖို႔ ကိစၥကိုပဲ ထပ္ၿပီး တင္ျပၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွမထူးေတာ့ပါဘူး။ အေျဖကေတာ့ အရင္အတိုင္း ပါပဲ။ စာသင္ခ်ိန္ ခုနစ္ရက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခုနစ္လပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဆင့္၁ ကေန ၈၀၀ အထိပဲ ျဖစ္မွာမို႔ ဘာမွ မထူးတဲ့ အေၾကာင္း ထပ္တလဲလဲ လက္ဟန္ေျခဟန္ နဲ႔ ႐ွင္းျပေနတဲ့ ဦးညီလွငယ္ ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေငးၾကည့္ ေနမိေတာ့တယ္။ ညေနေလးနာရီ ေလာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသားအား လံုး တိုင္ႀကီး ၁၈တိုင္ေအာက္ စုထိုင္ေနလိုက္ၾကတယ္။ တစ္ေန႔လံုး မိႈင္းညိဳ႕ေနတဲ့ ရာသီဥတု ေအာက္ မွာ ေက်ာင္းႀကီးတစ္ေက်ာင္းလံုး တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို လာေခၚတဲ့ သူတို႔ အိမ္က ကားေတြလည္း အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ေရာက္လာၾကပါၿပီ။ ကားမ႐ွိတဲ့သူ ေတြအတြက္ ေတာ့ ျပန္ဖို႔ ကားႏွစ္စီးလားမသိ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ေန႔လယ္ ႏွစ္နာရီ နဲ႔ သံုးနာရီ ေလာက္ကတည္းက အကုန္လံုး ျပန္ၾက ပါၿပီ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ညေန ငါးနာရီေလာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုင္ႀကီး ၁၈ တိုင္ေအာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ပဲ က်န္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒီအထဲကမွ အမ်ားစုက နယ္ကလာတဲ့ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသားေတြပါ။ တဆက္တည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခုနစ္ရက္ စာသင္ၾကားေရး အစီအစဥ္ကိုလည္း ဒီေန႔ပဲ အဆံုးသတ္လိုက္ၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ရတယ္။ စာေမးပြဲေန႔က်မွပဲ လာေျဖဖို႔ပဲ ႐ွိပါေတာ႔တယ္။ ညေန ေျခာက္နာရီ ေလာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုက္ပြဲ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားၿပီလို႔ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္လိုက္ေတာ့တယ္။ မိုးက တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္လာၿပီး မိုးစ႐ြာလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့ ကားတစ္စီးစ ႏွစ္စီးစ ကလြဲလို႔ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ကိုလိုက္႐ွာေတာ့ တိုင္ႀကီး၁၈ တိုင္ရဲ႕ေထာင့္စြန္းက တရုတ္စကားပင္ နားမွာ ရပ္ေနတာကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ဆီသြားၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ “ေအးကြာ လုပ္စရာ႐ွိတာ အားလံုး လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီပဲ“ ဆိုၿပီး သူ႔ဆီက စကားသံထြက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ နဲ႔ စိတ္ဓာတ္က်ပံု မရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ကို ေငးၾကည့္ ေနမိတယ္။ ေၾသာ္…ပန္းခ်ီဆရာ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း။ တိုက္ပြဲကို ရဲရဲရင့္ရင့္ ေခါင္းခံ ဦးေဆာင္ခဲ့သူ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပံုတူပန္းခ်ီ ကို အိပ္ခန္းထဲမွာ ဆြဲထားသူ…။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ တိုေတာင္းေပမယ့္ အမွတ္ရစရာ ေတြခ်ည္း ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားဘဝ ေန႔ရက္ေတြဟာ ႐ုပ္႐ွင္အေႏွးျပသလို ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုး ထဲမွာ တစ္ကြက္ခ်င္း ျပန္ေပၚလာပါတယ္။ ႐ြာႀကီး လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခ်စ္စႏိုး ေခၚခဲ့ၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကင္တင္း၊ ပစၥည္းမဲ့ ဂိတ္ကေလးက ဝင္လာၿပီး ကင္တင္းကို ဆင္းသြားရာက အေပၚ ျပန္မတက္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ ေန႔ေတြ၊ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု ရဲ႕ မွီခို အားထားရာ ပဲထမင္း နဲ႔ မုန္႔ဟင္းရည္၊ “ေႏြးေအး၊ေအာင္သိပၸံ ၊Mini Hi၊ ကန္သာယာ၊ ေမတၱာေပါင္းကူး၊ ဝင္း နဲ႔ အင္းဝ“ ၊ ေက်ာင္းထဲမွာ ႐ွိတဲ့ ေနာက္ဆံုးနွစ္ အစ္ကိုႀကီး ေတြရဲ႕ အေဆာင္မွာ စက္က်ခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြ၊ ၾသဘာလမ္းကေလးထဲ ျဖတ္ေျပးဖူးတဲ့ေန႔၊ ဟိုးေဝးေဝးက ဂ်ီေဟာလ္၊ စြယ္ေတာ္လမ္းကေလး၊ အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ နဲ႔ မတင္မိုးလြင္ ေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေန႔၊ ကားနဲ႔လာရင္ ဝင္လာရတဲ့ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ လူေပါဂိတ္ႀကီး၊ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ တိုင္ႀကီး ၁၈ တိုင္၊ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ၊ ကြ်န္ေတာ္လာရင္ အၿမဲ ေျပးေျပး ႀကိဳတတ္တဲ့ ကင္တင္းက ေခြးမကေလး ၿမီးတို၊ ဒါေတြအားလံုး…ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားထဲက အရာအားလံုးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အခုခြဲရ ေတာ့မယ္…ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ဆံုမယ္မွန္း မသိေတာ့တဲ့ ခြဲျခင္းနဲ႔ကို ခြဲရပါေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တင္ မကဘူး၊ ျမန္မာျပည္ ေက်ာင္းသားထုႀကီး တရပ္လံုး အေနနဲ႔ပါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ တကၠသိုလ္ ႀကီးေတြကို အၿပီးတိုင္ ခြဲရေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီ ညီမေတြေကာ၊ ေနာက္လာမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြပါ တကၠသိုလ္ႀကီး ေတြဆီ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္မယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ ေတာ့ပါဘူး။ ဟစ္တလာ က ဂ်ဴးေတြကို အၿပီးသတ္ေျဖ႐ွင္းေရး ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လူမ်ိဳးတံုး သတ္ျဖတ္ခဲ့သလိုပဲ၊ ၁၉၆၂ ကစၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို အၿငိဳးႀကီးႀကီး နဲ႔ ဖိႏိွပ္ေခ်မႈန္း ခဲ့တဲ့ စစ္အုပ္စုဟာ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တကၠသိုလ္ႀကီးေတြဆီကေန လယ္ကြင္း ဖုန္းဆိုး ေျမႀကီးေတြဆီ ေမာင္းထုတ္ေတာ့မယ္။ တေလွ်ာက္လံုး အကိုင္းအခက္ေတြကို ခ်ိဳင္ခဲ့ရာက အခု ေနာက္ဆံုး ပင္စည္ကိုပါ ခ်ိဳင္ၾကပါေတာ့မယ္။ အၿပီးသတ္ေျဖ႐ွင္းေရး…ေ႐ွ႕မွာႀကိဳေနေတာ့မယ့္ လြင္တီးေခါင္ က်တ္တီးကုန္း ေျမယာေတြ…အစိတ္စိတ္ ကြဲၿပိဳအက္ ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ ေတြ…ဒီအေတြးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ဝမ္းနည္းလာပါတယ္။ ျဖန္႔က်က္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲက ခြပ္ေဒါင္းအလံ ပိုစတာကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လိပ္လိုက္တယ္။ ထိုင္ေနၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ တိုင္ႀကီး ၁၈တိုင္ နဲ႔တကြ ေက်ာင္းႀကီး တစ္ခုလံုးကိုပါ ကြ်န္ေတာ္ လႊမ္းၿခံဳၾကည့္လိုက္တယ္။ လြယ္အိတ္ကို ျပင္လြယ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္ ခဲ့ေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းဝင္း အျပင္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ေစာေစာက ဖြဲဖြဲ ႐ြာေနတဲ့ မိုးစက္ေတြက သည္းသည္းထန္ထန္ ႐ြာလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ျခင္း အေနနဲ႔ ပဲလားေတာ႔ မသိေတာ႔ပါဘူး…အိမ္အျပန္ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးလည္း တခုတည္းေသာ အေတြးကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္တလဲလဲ ေတြးလာမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႐ႈံးေနၿပီလား…ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႐ႈံးသြားၿပီလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြကိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီေန႔ သပိတ္တိုက္ပြဲ အေနနဲ႔ကေတာ့ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့…ဒီမွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာပါတယ္။ တိုက္ပြဲ႐ွိမွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႐ွိမယ္။ တိုက္ပြဲေသရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လဲ ေသလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးပါ။ အခု အနည္းဆံုး ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုက္ပြဲ႐ွိေနတယ္။ ဒါဆို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လဲ ႐ွိေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ အာဇာနည္မ်ိဳးေတြ၊ ေသ႐ိုးဆိုတာ မ႐ွိဘူး၊ ေသတယ္ဆိုတာ မသိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေသတတ္မွျဖင့္ ေသခဲ့တာ ၾကာေရာ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေသခဲ့ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မွာ ေသ႐ိုးမ႐ွိဘူး…ဒီလိုေတြးရင္း ကြ်န္ေတာ္ အေျဖတစ္ခု ရလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခု တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ သြားေနတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ကိုလဲ…ေအာင္ပြဲ ဆီကိုပါ…အၿပီးသတ္ေအာင္ပြဲ ဆီကိုပါ။ ဒီအေတြးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ အားသစ္မာန္သစ္ ေတြျပန္ဝင္လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ကားအျပင္ကို တခ်က္ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ မိုးက သည္းႀကီးမည္းႀကီး ကို ႐ြာခ်ေနတယ္။ ခုနစ္နာရီ ခြဲေတာ့မယ္။

တိုက္ပြဲ အေတြ႔အၾကံဳ သံုးသပ္ခ်က္ ႏွင့္ အက်ိဳးရလဒ္ ။ ။

၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ခုနစ္ရက္ ပညာေရးကို ကန္႔ကြက္ ခဲ့ၾကတဲ့ သပိတ္တိုက္ပြဲ ဟာ ႐ုပ္ဝတၳဳ အေျခအေန အကန္႔အသတ္ အင္မတန္ ႀကီးမားေနတဲ့ၾကားက မျဖစ္မေန ဆင္ႏႊဲ ခဲ့ရတဲ့ တိုက္ပြဲ အမ်ိဳးအစား ျဖစ္ပါတယ္။ တိုေတာင္းလြန္းတဲ့ အခ်ိန္အတြင္း အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့ရတာမို႔ ေက်ာင္းသားထုၾကား စည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို လံုးဝနီးပါး တည္ေဆာက္ နိုင္ခဲ့ျခင္း မ႐ွိဘဲ ႐ွိသမွ် အင္အားနဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ရည္မွန္းခ်က္ကို ရ႐ွိဖို႔ တိုက္ပြဲကို အဆင့္မျမွင့္ ႏိုင္ခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တဖက္မွာ စစ္အုပ္စု အေနနဲ႔ကေတာ့ ေက်ာင္းေတြကို ေနရာမေ႐ႊ႕ခင္ ေနာက္ဆံုး ရင္ဆိုင္ရတဲ့ တိုက္ပြဲ ျဖစ္လို႔ သတိအႀကီးဆံုး ထားၿပီး ကိုင္တြယ္ခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ဆႏၵျပပြဲ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းပဲ ေက်ာင္းသားေတြ လမ္းေပၚ မထြက္ႏိုင္ေအာင္ လံုထိန္းတပ္ရင္း ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းပတ္ပတ္လည္ကို ပိတ္ဆို႔ခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သတိႀကီးလည္း ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သပိတ္တိုက္ပြဲ ကို ဦးေဆာင္ဆင္ႏႊဲ ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အပါအဝင္ နယ္ေက်ာင္းသား အခ်ိဳ႕ကို စက္မႈတကၠသိုလ္ မွာေတာင္ စာေမးပြဲ ေပးမေျဖဘဲ အင္းစိန္ ဂ်ီတီအိုင္ မွာ အမ်ားနဲ႔ ခြဲၿပီး ေျဖခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ လံုးဝ ခြ်တ္ေခ်ာ္ တိမ္းေစာင္းမႈ မ႐ွိေအာင္ အဘက္ဘက္က ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ေၾကာင္း သိသာထင္႐ွား ေစပါတယ္။ စာေမးပြဲ ေျဖအၿပီး မွာလည္း ေက်ာင္းေတြကို ေနာက္တစ္ႏွစ္ခြဲ တိုင္တိုင္ ဆက္ပိတ္ထား ခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းေျပာင္းေ႐ႊ႕မယ့္ အစီအစဥ္ ကို အၿပီးသတ္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္း ေတြကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕လိုက္ျခင္းဟာ ျမန္မာျပည္ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈ ႀကီး တရပ္လံုး အတြက္ေကာ ျမန္မာျပည္ ပညာေရး အေဆာက္အအံုႀကီး တစ္ခုလံုး အတြက္ပါ အျပင္းထန္ဆံုး ထိုးႏွက္ခ်က္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေျခအျမစ္ တစ္ခုလံုး ယိုင္လဲပ်က္စီး သြားခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းအားလံုးဟာ ျမစ္ကူး ေခ်ာင္းျခား အရပ္ေတြမွာပဲ ႐ွိၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အေ႐ွ႕အေနာက္ ေတာင္ေျမာက္ တကြဲစီ ေ႐ႊ႕ပစ္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းသားထုၾကား တည္႐ွိၿပီး ျဖစ္တဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္မႈ ၿပိဳကြဲ သြားခဲ့ရပါတယ္။ ဆက္သြယ္ ေရးလမ္းေၾကာင္း အားလံုး ျပတ္ေတာက္ သြားခဲ့ရပါတယ္။ နယ္ေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႔လည္း ရန္ကုန္ မွာ တက္ခြင့္ မ႐ွိေတာ့တာေၾကာင့္ အေရးေတာ္ပံု အားလံုးလိုလို ရဲ႕ အ႐ွိန္ယူ သေႏၶတည္ရာ ျဖစ္တဲ့ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသား ကလပ္စည္း ေတြ ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ ပိုၿပီး ထိခိုက္ေစ တဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းေတြကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ တကၠသိုလ္ေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အဆင္တန္ဆာ ျဖစ္တဲ့၊ အေခါင္အထြတ္ျဖစ္တဲ့ အသင္းအပင္း အႏုပညာ အဖြဲ႔အစည္း အားလံုး ေျခရာ လက္ရာ မက်န္ရစ္ေအာင္ ျပယ္ပ်က္ သြားခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ရဲ႕ Atmosphere ပ်က္စီး သြားခဲ့ရၿပီး မ်ိဳးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြရဲ႕ အညြန္႔တလူလူ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြအားလံုး အနည္း နဲ႔ အမ်ား ဆိုသလို ထိခိုက္ပ်က္စီး ခဲ့ရပါတယ္။ျမန္မာႏိုင္ငံ ပညာေရးစနစ္ တစ္ခုလံုး အေျခအျမစ္ကေန ဗံုးဗံုးလဲ ၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားခဲ့ၿပီး မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ေတြနဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ၾကားမွာ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္မႈ၊ လပ္ဟာမႈ ႀကီးႀကီးမားမားႀကီးကို ျဖစ္ေပၚသြားခဲ့ရပါတယ္။ ယခင္တကၠသိုလ္ႀကီးေတြကို သိမီလိုက္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းနဲ႔ သိမီျခင္းအလ်ဥ္းမ႐ွိတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ အၾကား ထိေတြ႔ခြင့္ေတာင္ မေပးခဲ့တဲ့ အထိ က်ဴပင္ခုတ္ က်ဴငုတ္မက်န္ေအာင္ သုတ္သင္ပစ္ခဲ့တာကို ဆိုလိုတာပါ။ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး (ဝါ) အဖြဲ႔အစည္း တစ္ရပ္ကို ႏွိမ့္ခ်ခ်င္ရင္ အဲဒီလူမ်ိဳး (ဝါ) အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ႏွိမ့္ခ်ေပးလိုက္ ျခင္းအားျဖင့္ လူမ်ိဳး (ဝါ) အဖြဲ႕အစည္းလဲ အလိုအေလ်ာက္ နိမ့္ပါးသြားရမွာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အင္မတန္ ရက္စက္တဲ့ အေတြးအေခၚကို နအဖအစိုးရဟာ ဖက္ဆစ္ဝါဒကို က်င့္သံုးတဲ့သူေတြပီပီ တိတိက်က် အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ ၇၅ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ထည္ထည္ဝါဝါ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး ေတြဟာ က်ီးနဲ႔ ဖုတ္ဖုတ္ ျဖစ္က်န္ခဲ့ရၿပီး မ်ိဳးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ေရခ်ိန္လည္း သိသိသာသာ ေလ်ာ့နည္း က်ဆင္းသြားခဲ့ ရပါေတာ့တယ္။ ေပးဆပ္ခဲ့ရမႈ အေနနဲ႔ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္တို႔ ဆႏၵျပပြဲ မွာ ဦးေဆာင္လႈပ္႐ွား ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အပါအဝင္ ရဲေဘာ္ေက်ာင္းသား အားလံုး စာေမးပြဲ အၿပီးမွာ ဖမ္းဆီး ခံခဲ့ရၿပီး ေထာင္ဒဏ္ ခုနစ္ႏွစ္ ျပစ္ဒဏ္ စီရင္ခ်မွတ္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ အႀကီးမားဆံုး နဲ႔ တစ္ခုတည္း ေသာ အက်ိဳးအျမတ္ရလဒ္ အေနနဲ႔ကေတာ့ သမိုင္းစဥ္ တေလွ်ာက္လံုး ဝံ့ဝံ့ၾကြားၾကြား ရပ္တည္လာခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ ေက်ာင္းသားထုႀကီး တရပ္လံုးရဲ႕ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရး ဂုဏ္သိကၡာ နဲ႔ ခြပ္ေဒါင္းေအာင္လံ ကို ေက်ာင္းသားထုႀကီး တရပ္လံုးရဲ႕ ကိုယ္စား တိုက္ပြဲနဲ႔ပဲ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္ေျပာင္ ေ႐ွ႕လာမယ့္ အနာဂတ္ ဆီ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ နိုင္ခဲ့ျခင္း ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၁၉၉၈ သို႔မဟုတ္ ခုနစ္ရက္ ပညာေရး အလိုမ႐ွိ သပိတ္တိုက္ပြဲ ဟာ ၂၀ရာစု ျမန္မာႏိုင္ငံ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ႀကိဳးပမ္းမႈ အေနနဲ႔ သမိုင္းထဲကို တိုးဝင္သြားခဲ့ ရပါေတာ့တယ္ ။ ။

ညိဳထက္ညိဳ



၉၈ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ

ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ သူ႔ကို ျမင္လိုက္ကတည္းက သူ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ဘာအတြက္ လာတယ္ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ပါၿပီ။ တကယ္က ဒီအခ်ိန္မွာ အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို အျပင္ ေပးမထြက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး ။ စာေမးပြဲပဲ ကပ္လွပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ အခုမွ ဟိုေျပး ဒီေျပး နဲ႔ မိတၱဴ ေတြ လိုက္ဆြဲရေနတာလဲ အေမအသိမို႔ အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို အျပင္ ေပးမထြက္ခ်င္ပါ။
ဒါေပမဲ့ သူ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အျပင္ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

……………………………… …………………………… ……………………………….

လူအ႐ွင္းဆံုးဆိုင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေ႐ြးလိုက္ပါတယ္။ တျခား ဘယ္အသိအကြ်မ္း နဲ႔မွ ကြ်န္ေတာ္ မေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔ သူ လမ္း၄၀ အလယ္လမ္း ရဲ႕ အေနာ္ရထာ နဲ႔ ကပ္ေနတဲ႔ ထိပ္ဘက္မွာ ဖြင့္ထားတဲ႔ ‘သရဝဏ္’ ကို ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔ သူ ဟိုး ဆိုင္အထဲ အေရာက္ဆံုး စားပြဲမွာ ထိုင္လိုက္ၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ေရွ႕က လက္ဖက္ရည္ေတြ ေႏြးေနတုန္းမွာပဲ သူက စေျပာပါတယ္။

ေျပာတယ္ဆိုတာထက္ စေမးပါတယ္။
”ငါတို႔ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ” တဲ့။

ကြ်န္ေတာ့္မွာလဲ အေျဖမရွိ။
ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ပဲ ျပန္ၾကည့္ေနမိတယ္။
အင္း… သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ တက္ၾကြပါေပတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ေငးေနတုန္းပဲ သူ က ကြ်န္ေတာ္႔ကို ထပ္ေျပာတယ္။
စာေမးပြဲ ေျဖမယ့္ေန႔ က်ရင္ မေျဖခင္မွာ ဝင္မေျဖဘဲ ဆႏၵျပၾကမလားတဲ႔….
ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ အေျဖ မေပးႏိုင္ပါ။
ၿပီးမွ “တျခားသူေတြ သေဘာေကာ ဘယ္လို႐ွိသလဲ” လို႔ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္႔အေမး ကို သူ မေျဖႏိုင္ျပန္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘက္ကလည္း အေတာ္ အေျဖရ ခက္ေနပါၿပီ။
တစ္ဖက္မွာလဲ ဒါဟာ ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲ… အျခားတစ္ဖက္မွာလဲ ေအာင္ျမင္ဖို႔ အေျခအေန ေမွးမွိန္ေနတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ခန္႔မွန္းမိ။ စာေမးပြဲေတာ့ ပ်က္မသြားႏိုင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကယ္ ျပန္ေတြ႔ၾကတာကလဲ တစ္ပတ္သာသာ။ ေယဘုယ် အေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားထုၾကား တိုက္ပြဲဝင္စိတ္ဓာတ္ ေလ်ာ့ရဲေနတာကလဲ အရွိတရား ျဖစ္ေနျပန္။ အေတြးေတြထဲ ကြ်န္ေတာ္ နစ္ျမဳပ္ေနမိျပန္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ တစ္ဖက္မွာလဲ တိုက္ပြဲဝင္စိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္ေလသူ သူငယ္ခ်င္း။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္တြဲရမယ့္ တာဝန္ဝတၱရား ႐ွိပါတယ္။
“အင္း…ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္မယ္ထင္တယ္”
ကြ်န္ေတာ့္ဆီက အေျဖထြက္လာတယ္။
ၿပီးမွ တကယ္လို႔ ဆႏၵျပျဖစ္မယ္ ဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ပူးေပါင္းပါဝင္ပါ႔မယ္ လို႔ သူ႕ကို ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေန႔ဟာ စက္တင္ဘာလ ၄ရက္ေန႔။
မနက္ ဆယ္နာရီ ဆယ့္ငါးပါ။

အဲဒီေန႔ကတည္းက သူ႔ဆီက ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မၾကားေတာ့ပါ။ ဒါနဲ႔ စာေမးပြဲ ေျဖမယ့္ေန႔ကို ေရာက္လာပါတယ္။

အဲဒီေန႔ မနက္ က ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ကားနဲ႔ ေစာေစာထြက္လာၾက ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မနက္က မိုးေတြ အံု႔ေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သြား႐ိုးသြားစဥ္ ျပည္လမ္းအတိုင္း လာခဲ့မိေတာ႔ လမ္းေတြ အကုန္ ပိတ္ထားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကမာၻေအးဘုရားလမ္း ဘက္က ပတ္အသြားမွာ လမ္းထပ္ပိတ္ထားလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး ကားေပၚက ဆင္းၿပီး အေစာင့္ရဲတစ္ေယာက္ နဲ႔ ရန္ျဖစ္ၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာေမးပြဲ သြားေျဖမယ့္အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ဟိုးေနာက္က ရဲမွဴးတစ္ေယာက္ ထလာၿပီး သြားခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းကို ေရာက္ေတာ့ စာေမးပြဲေတာင္ စခါနီးပါၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္ စာေမးပြဲခန္းထဲ ဝင္သြားေတာ့ လူေတြ အေတာ္စံုေနပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာေမးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တန္းခြဲမတူလို႔ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ အတန္းထဲမွာ မေတြ႔ႏိုင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လဲ အေျခအေနကို အကဲခတ္လိုက္ၿပီး မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ တြက္ဆမိလိုက္ပါတယ္။

ဒုတိယေျမာက္ စာေမးပြဲေျဖတဲ့ေန႔မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အပါအဝင္ ေက်ာင္းသား ႏွစ္ဆယ္အစိတ္ေလာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းမွာ စာေမးပြဲ မေျဖရဘဲ အင္းစိန္ ဂ်ီတီအိုင္ မွာပဲ စာေမးပြဲ ေျဖေနရတယ္ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ သိလုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီေန႔ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္လဲ အသည္းအသန္ စာေမးပြဲ နဲ႔ နပမ္းလံုးေနရပါတယ္။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ calculus၊ chemistry၊ physics၊ drawing တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၿပီးသြားပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြဟာ လြယ္လြန္းလို႔ စာေတာ္သူ စာရင္းထဲ ဘယ္ေတာ့မွ မပါခဲ့သူ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ အေတာ္ ေျဖႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေျဖရတာဟာ ခုနစ္ဘာသာ မို႔လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ တစ္သက္တာမွာ အမ်ားဆံုးပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ပိတ္ဆံုး ဘာသာ ျဖစ္တဲ့ workshop ေျဖတဲ့ေန႔ကို ေရာက္လာပါတယ္။

workshop ကလဲ ပရက္တီကယ္ သံုးခါေလာက္လုပ္ၿပီး ေနာက္က်န္တဲ့ ပရက္တီကယ္ေတြ တစ္ခုမွ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားတိုင္း အမွတ္၂၀ ရၿပီး ဆိုတာ လူတိုင္း သိေနပါတယ္။ ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြကလဲ ခပ္လြယ္လြယ္ပဲမို႔ အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္ ေန႔လယ္ ႏွစ္နာရီေလာက္မွာပဲ အေျဖလႊာကို ဆရာမ ကို ေပးလိုက္ၿပီး စာေမးပြဲ အခ်ိန္မေစ့ခင္ဘဲ အျပင္ ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ L8 ေနာက္က ထြက္ထြက္ခ်င္း အိတ္ထဲက ေခြ်းေတြနဲ႔ ညိဳညစ္ညစ္ ျဖစ္ေနတဲ့ လန္ဒန္တစ္လိပ္ ထုတ္ၿပီး မီးညွိလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလွကားက ဆင္းၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ေ႐ွ႕ဆက္ထြက္လာရင္း ညာဘက္က ခေရပင္ႀကီးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္မိပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းမကုန္ခ်င္ ေသးတဲ့ မုတ္သုန္ရဲ႕ အေငြ႔အသက္ေတြေအာက္မွာ ခေရပင္ႀကီးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ မိုးကလဲ နညး္နည္းအံု႔ေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေငးရင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာေနတုန္းမွာ တိမ္ေတြ ဖယ္သြားၿပီး ေနကထြက္လာပါတယ္။

လမ္းကေလး အဆံုးကို ေရာက္ေတာ့ တိုင္ႀကီးေတြဆီ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ အပင္ရိပ္ေတြကို ျဖတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ တက္လာခဲ့ပါတယ္။ တိုင္ႀကီးေတြကို ေနပူထဲမွာ ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္ခိုင္ မတ္တပ္ရပ္ၿမဲ ရပ္ေနတာ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တိုင္ႀကီးေတြၾကား ျဖတ္ၿပီး ေလွ်ာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးတိုင္ႀကီးရဲ႕ အရိပ္ေအာက္ကို ေရာက္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြက အလိုအေလ်ာက္ ရပ္တန္႔သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ႕မွာ ျမင္ေနရတဲ႔ တ႐ုတ္စံကားပင္ကေလးကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ မတ္တပ္ရပ္ေနမိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ဟာ ၂၂ ႏွစ္။ မာယာေကာ့စကီး ေရးတဲ့ လူေခ်ာလူလွ ၂၂ ႏွစ္သားကေလး။ ဒီအ႐ြယ္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သမိုင္းဝင္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုရဲ႕ မ်က္ျမင္သက္ေသ တစ္ေယာက္ အျဖစ္သာမက ကိုယ္တိုင္ ႀကံဳေတြ႔ခံစားရသူ အေနနဲ႔ပါ တိုင္ႀကီးေတြရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ ေရာက္ေနရပါၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္ ဒီေက်ာင္းႀကီးကို ဝင္လာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြးအေခၚဟာ ႏုႏုနယ္နယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္ ထြက္သြားရမယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ အတန္အသင့္ ရင့္က်က္ခဲ့ပါၿပီ။ ဘဝရဲ႕ အေရးပါတဲ့ ေကြ႔ခ်ိဳးတစ္ရပ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါၿပီ။ အဲဒီမွာပဲ အခု ကြ်န္ေတာ္ ခံစားေနရတာ ေတြဟာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။ ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔တကြ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုဝင္ ေတြအားလံုး၊ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ အားလံုး၊ အေဆြအမ်ိဳး ေတြအားလံုး၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ႀကိမ္မီးအံုးသလို ခံစားေနရတာလဲ။ အဲဒီ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆူပြက္လာပါတယ္။

အဲဒီခဏမွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔တကြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာ ႐ွိ႐ွိသမွ် တပ္မေတာ္ အပါအဝင္ ျပည္သူျပည္သား မွန္သမွ် ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ “စစ္အာဏာ႐ွင္ စနစ္ဆိုး” ႀကီး ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး ရန္သူ စင္စစ္ပဲ ဆိုတာ ခံစားသိနဲ႔ ႐ုတ္တရက္ သိလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီခဏမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္ တုန္းက ထုတ္ခဲ့တဲ႔ စက္မႈမဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီး ဦးသာလိႈင္ ေဆာင္းပါးထဲက “ၿမိဳ႕မေက်ာင္းက သူ႔ကို အမ်ိဳးသားေရး အေမြေပးခဲ့တယ္” ဆိုတဲ့ စကားကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ၾကားမိပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုလဲ ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္က၊ တိုင္ႀကီးေတြက အမ်ိဳးသားေရး အေမြ ေပးလိုက္ၿပီ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ သိျမင္လိုက္ပါတယ္။ တိုင္ႀကီးေတြက
“တိုင္းျပည္ဟာ မလြတ္လပ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီလို ခံၾကရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ အမ်ိဳးသားေရး တာဝန္တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး ျပန္ရေအာင္ လုပ္ၾကရေတာ့မယ္။ တိုင္းျပည္ဟာ အေရးေပၚ အေျခအေနကို ႀကံဳေနရၿပီ ျဖစ္တယ္။ ျပည္ေထာင္စုသား အားလံုး ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဘဲ တတ္ႏိုင္သမွ် တတ္ႏိုင္တာ မွန္သမွ် လုပ္ၾကရေတာ့မယ္။ ေပးၾကရေတာ့မယ္။ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ စစ္အာဏာ႐ွင္ စနစ္ကို မပံ့ပိုးစတမ္း ဆိုတဲ့ သီလကိုေတာ့ ေစာင့္ၾကရေတာ့မယ္” တိုင္ႀကီးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒီလို ေျပာေနၾကပါတယ္။
အဲဒီ တိုင္ႀကီးေတြက ေပးတဲ့ အမ်ိဳးသားေရး အေမြကို ကြ်န္ေတာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဘဝ ေရာက္ေရာက္ တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က တိုင္းျပည္အတြက္ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ ကို ဆန္႔က်င္ပါ႔မယ္။ လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈကို မေမ့မေလ်ာ့ ေထာက္ခံ အားေပးပါ႔မယ္။ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ဖို႔လဲ ႀကိဳးစားပါ႔မယ္ လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသား အားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး စိတ္ညႊတ္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒါေတြၿပီးရင္ေတာ့…
ကြ်န္ေတာ္ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားေတြ နဲ႔အတူ…
ျပန္လာခဲ့မွာပါ တိုင္ႀကီးေတြရယ္…
ကြ်န္ေတာ္ အဓိပၸာယ္ေတြ တသီတတန္းႀကီး တြဲခိုေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ တိုင္ႀကီးေတြကို ၾကည့္လိုက္တယ္။

ေနာက္ဆံုးတိုင္ႀကီးရဲ႕ အရိပ္ေအာက္က ျပန္ထြက္ခဲ့ၿပီမို႔ ေနပူႀကီးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ။

ညိဳထက္ညိဳ

Read More

အနစ္နာခံခဲ့သူမ်ားသို႔တမ္းခ်င္း

အနစ္နာခံခဲ့သူမ်ားသို႔တမ္းခ်င္း

‘သားရယ္၊ စစ္အင္ဂ်င္နီယာ တက္ပါလားကြယ္။ မင္းအေဖနဲ႔သိတဲ့ဗိုလ္မွဴးႀကီးက ေလွ်ာက္လႊာကို
ေထာက္ခံေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သားရဲ႕ ေအာက္မွာ ညီေလး၊ ညီမေလး ရိွေသးတယ္ေလ။ သား၊ မင္း
သိတဲ့အတိုင္း အေမက လည္ပင္းႀကီး ေရာဂါနဲ႔၊ ေမာလို႔ ေက်ာင္းမွာ စာသင္ၿပီးရင္အိမ္မွာ စာမသင္ႏိုင္ဘူး။
မင္းအေဖရဲ႕ အဂၤလိပ္ ဂရမ္မာ က်ဴရွင္ကလည္း အျမဲတမ္း ေက်ာင္းသားရိွေနတာ မဟုတ္ဘူးေလ’ လို႔
အေမက သားကိုလွမ္းေျပာတယ္။

‘အေမ၊ သားက စစ္တပ္လို ပုံစံခြက္နဲ႔ကိုယ့္ကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာမ်ဳိး မႀကိဳက္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ အေမသိတဲ့
အတိုင္းပဲ။ ၈၈ အေရးအခင္းတုန္းက စစ္သားေတြ ပစ္သတ္တာကို သားတို႔ ေရႊဂုံတိုင္ကုန္းေပၚက ေတြ႔ဖူး
တာပဲ။ လုံးဝ မႀကိဳက္ဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊ အေမ’

‘သားရယ္စစ္အင္ဂ်င္နီယာ တက္ရင္လခလည္းရ။ ပညာလည္းတတ္၊ ေငြလည္း မကုန္ ျဖစ္မွာ
ေပါ့။ ႐ိုး႐ိုးအင္ဂ်င္နီယာဆိုတာ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္တက္ရမယ္။ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ကုန္မွာေပါ့’ ေဘးမွ ညီႏွင့္ ညီမတို႔ မ်က္ႏွာေသေလးေတြနဲ႔ ၿငိမ္ကုပ္ေနၾကတယ္။ တစ္ခ်ိန္လုံးၿငိမ္ၿပီး ေဘးမွ
နားေထာင္ေနတဲ့အေဖက ဒီလိုေျပာၿပီး စကားဝိုင္းကိုအဆုံးသတ္လိုက္တယ္။

‘ေအး၊ သားေရ။ တကၠသိုလ္ေရြးခ်ယ္တာဟာ ဘဝကို ေရြးခ်ယ္တာပဲေလ။ မင္းတို႔ဟာ အေဖတို႔ရဲ႕
ႏြားအို ေနာက္က်သား ျဖစ္လို႔မင္းတို႔အဆင္ေျပႀကီးပြားမယ့္အေျခအေနကိုအေဖတို႔ ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။
အေဖတို႔ မရိွတဲ့ ေနာက္ပိုင္း၊ မင္းတို႔ရဲ႕ဘဝကို မင္းတို႔ဘာသာ ေလွ်ာက္ရမွာ။ အ့ဲဒီအခါ အဆင္မေျပခဲ့ရင္
အေဖတို႔ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့တဲ့လမ္း ဆိုၿပီး သားေတြးလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္သားဘဝရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကို သား
ဘာသာ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္လို႔ မွတ္ထားလိုက္ပါ။ သားႀကိဳက္တဲ့ အရပ္ဘက္အင္ဂ်င္နီယာကို တက္ဖို႔ ေရြး
လိုက္ေတာ့။ အခုအေဖယူလာတဲ့စစ္အင္ဂ်င္နီယာ ဝင္ခြင့္ေဖာင္ကိုမျဖည့္နဲ႔ေတာ့။ သြားမတင္ေတာ့ဘူး။’ 1995 May မွာ YIT ကို ကၽြန္ေတာ္တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွ YIT ကို အတူ
ဝင္ခြင့္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ စတင္ပညာသင္ၾကားခဲ႔ပါတယ္။ ေတာ
ေက်ာင္းမွ YIT ကို တက္ခဲ့ရသူျဖစ္လို႔ ကိုယ္လို သင္းကြဲေတြ၊ အေဆာင္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ပဲ ေပါင္းသင္း
ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဝတၳဳဖတ္ ဝါသနာပါလို႔ အေဆာင္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အတူ တြဲျဖစ္ခဲ႔တယ္။ သန္းထြတ္၊
ဥာဏ္လင္းမင္း၊ ေအာင္ျမတ္ေက်ာ္တို႔နဲ႔ အင္းေလးေဆာင္အခန္းမွာ စတည္းခ်လို႔ အေဆာင္ေက်ာင္းသား
ဘဝကို တစ္ပိုင္းတစ္စ ခံစားခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး ေျပာေပးလို႔ အင္းေလးေဆာင္ စားပြဲထိုး
ဦးေလးႀကီးကိုပိုက္ဆံေပးထားၿပီး၊ အေဆာင္ေက်ာင္းသား ဟန္ေဆာင္ၿပီး သြားစားခဲ့ဖူးတယ္။
အေဆာင္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ယႏၱရားဝင္းႀကီးထဲမွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ရင္း ေငြေတာင္
တစ္ပြဲ၊ ခ်ိဳေပါ့တစ္ခြက္နဲ႔ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာနဝါဒကို ကိုင္စြဲ၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႕ ကဗ်ာရွည္ကို တဖြဖြရြတ္လို႔
လြတ္လပ္မႈအရသာကို ျမည္းစမ္းခဲ့ဖူးတယ္။ ေဖၚေဝးရဲ႕ ကဗ်ာ၊ ေျမခ်စ္သူကဗ်ာေတြ ႀကိဳက္တဲ့သူငယ္ခ်င္း
နဲ႔လည္း ခင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဖ်ာၾကမ္း တစ္ခ်ပ္၊ ေခါင္းအုံးပါးပါး တစ္လုံး၊ အိပ္ယာေအာက္မွာ ေသတၱာတစ္လုံး
သာရိွတဲ့အင္းေလးေဆာင္က ခပ္ေမွာင္ေမွာင္အခန္းေလးမွာ စတည္းခ်ခဲ႔ဖူးတယ္။

အေဖ၊ အေမ၊ ဆရာ၊ ဆရာမရဲ႕ မျမင္ကြယ္ရာမွာ အေဖ တစ္သက္လုံး တစ္စက္မွ မေသာက္ဖူးခဲ့တဲ့
အရက္ကို ကၽြန္ေတာ္ စမ္းသပ္ၿပီး၊ ရံဖန္ရံခါ ေသာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္။ အရသာထက္ စမ္းသပ္ဖို႔ကို
ပိုႀကိဳက္လို႔ ဒိုင္ယာစီဖင္ေတြလည္း စမ္းေသာက္ဖူးပါရဲ႕။ အတန္းေတြလစ္၊ အာစီတူးမွာလည္း အခ်ိန္ေတြ
ျဖဳန္းလို႔၊ ပထမႏွစ္B ခန္းမွဒုတိယႏွစ္D ခန္း။ ဒုတိယႏွစ္စာေမးပြဲမွာလည္း ေကာင္းေကာင္း မေျဖႏိုင္ေတာ့
ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ့္လမ္းမွာ ယိုင္ထိုး ယိုင္ထိုး ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္တစ္ခါ လမ္းဆုံး
မွာလည္း မိသားစုကိုေျပာၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္မွ ေျဖေတာ့မယ္။
အေဖ့ရဲ႕ စကားအတိုင္း ‘ကိုယ့္ဘဝကိုကိုယ္တာဝန္ယူဖို႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။’ ဒုတိယႏွစ္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္တက္ခ်ိန္မွာ ‘မင္း တေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး’ ဆိုတဲ့ စာသား
အတိုင္း၊ ေတာက္ေလွ်ာက္တြဲျဖစ္မယ့္ ေက်ာ္မင္းခိုင္၊ ႏိုင္လင္းေအာင္၊ ဝက္ႀကီး၊ ဗိုက္ပူတို႔နဲ႔ ဆုံျဖစ္ပါေတာ့
တယ္။ အ့ဲဒီႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လအနည္းငယ္တြဲၿပီး ကြဲကြာသြားခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ရိွပါတယ္။

စိုးမင္းႏိုင္နဲ႔ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္။
သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သံုး၊ ေလးလေလာက္ေတာ္ေတာ္တြဲျဖစ္ပါတယ္။ အတန္း အတူတက္၊ ထမင္း
အတူစား။ ဘဝအတြက္ဒုတိယအႀကိမ္ျပန္ႀကိဳးစားေနခဲ့ပါတယ္။
၁၉၉၆ အေရးအခင္းႀကီး ျဖစ္ၿပီး၊ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္သြားတယ္။ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္
အတန္းေတြ တက္ၿပီး၊ စာေမးပြဲေတြ ေျဖရတယ္။ ရန္ကုန္ (YTU) နဲ႔ ျပည္ (PTU) ဆိုၿပီး ႏွစ္ေက်ာင္းခြဲ။
ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ကားအႀကီးႀကီး တစ္စီးနဲ႔ ဟိုဒီေျပးလႊား၊ ႏွစ္ဘာသာေပါင္း ၁၅၀ မွတ္အင္ဂ်င္နီယာ
အသစ္ေတြ၊ ဆရာျဖစ္အင္ဂ်င္နီယာေတြ အသစ္ေမြးထုတ္ခဲ့။

(၂)

သန္လ်င္နည္းပညာ ေကာလိပ္ဝင္ေပါက္မွ ဝင္ရင္သီဟိုေတာကို ျဖတ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာသင္
ေက်ာင္းေဆာင္ေတြကို ေရာက္မယ္။ ဆက္သြားရင္ကန္တင္း။
ဆက္သြားရင္ဝန္ထမ္းအိမ္ယာနဲ႔ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ လုံးခ်င္းအိမ္ေလးေတြ ရိွပါတယ္။ ေက်ာက္
လမ္းဟာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး အိမ္ေထာင့္မွာ ဆုံးသြားပါတယ္။ ေက်ာက္လမ္းအဆုံးမွ လွမ္းၾကည့္ရင္
ျမက္လမ္းေလးပါ။ ေဘးမွာ မေလးရွား ပိေတာက္ပင္တန္းေလး ရိွပါတယ္။ ျမက္လမ္းေလး အဆုံးမွာ
ေရအိုင္ေလးကို ျဖတ္ထိုးထားတဲ့ဝါးတံတားေလး ရိွပါတယ္။
အဲဒီတံတားေလးက ေရအိုင္ေလးကို ေက်ာ္တဲ့အထိ မေရာက္ပါဘူး။ တစ္ဝက္ေလာက္မွာ
ေျခာက္ေပေလာက္က်ဳိးေနပါတယ္။ အဲ့ဒီေနရာေရာက္ရင္ေရအိုင္ထဲကို ဆင္းရပါတယ္။ ဒူးလည္ေလာက္
အထိနက္ပါတယ္။ ၾကည္လင္ေနတဲ့အခါ ေရအိုင္ေလးထဲမွာ ကၽြဲေမွ်ာ့ႀကီးေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ကူးသြားတာကို
ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

လမ္းေလးအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာတဲ့အခါ ၾကက္ေတြေမြးထားတဲ့ တဲကို ေတြ႔ပါမယ္။ ဆက္
ေလွ်ာက္ရင္း ႐ိုးေလးတစ္ခုကို ျဖတ္ၿပီး ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ ေပေျခာက္ဆယ္ခန္႔ ရွည္တဲ့ ၾကက္တဲ တစ္လုံး၊
ၿပီးေတာ့ ငါးကန္တစ္ကန္၊ ၾကက္တဲရဲ႕ အမိုးနဲ႔ တစ္ဆက္တည္းမွာ တစ္ဘက္ရပ္တဲေလးတစ္လုံး ကို အဖီ
ဆြဲထားပါတယ္။ အဖီေအာက္မွာ ဝါးကြပ္ပစ္ေလး ႐ိုက္ထားပါတယ္။ အဲဒီ ကြပ္ပစ္ေလးရဲ႕ အေပၚမွာ
အသက္ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ လူငယ္တစ္ဦးနဲ႔၊ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္လူႀကီးတစ္ဦး ထိုင္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး
အၾကားမွာ ထိုေခတ္နာမည္ႀကီး မႏၱေလးရမ္တစ္လုံး၊ ဖန္ခြက္ႏွစ္ခြက္၊ အလယ္မွာ ႂကြက္ေၾကာ္အျမည္း
တစ္ပြဲႏွင့္ေသာက္ေရကန္ထဲမွခပ္ထားတဲ့ေရဘူးတစ္ဘူး တင္ထားပါတယ္။
လူႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာက ခပ္ျပံဳးျပံဳး၊ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ၿငိမ့္ေနရဲ႕။ လူငယ္ရဲ႕
မ်က္ႏွာက ခပ္ကုပ္ကုပ္မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕လို႔စိတ္အလိုမက် ျဖစ္ေနပုံ။

‘ကဲ မင္း ေျဖၾကည့္ေလကြာ။ ကိုယ္က်င္႔တရားဆိုတာ ဘာလဲကြ’ လို႔လူႀကီးက လွမ္းေျပာပါတယ္။
‘မင္း နားလည္ လက္ခံထားတာကို ေျပာကြာ’ လို႔ ထပ္ေျပာၿပီး ဖန္ခြက္ကို နည္းနည္းေမာ႔လိုက္
တယ္။

‘အင္း၊ ကိုယ္က်င္႔တရားဆိုေတာ႔ ငါးပါးသီလေပါ့’ လို႔ လူငယ္က ခပ္ေထြေထြ ေျပာတယ္။
‘စာအုပ္ထဲ အကိုးအကားက်မ္းေတြ စာပိုဒ္ေတြကို ဖတ္ဖူးေပမယ့္ ကိုယ္လက္ခံထားတာကို ခပ္လြယ္လြယ္
စကားနဲ႔ေျပာဖို႔ေတာ့နည္းနည္းခက္တယ္’ လို႔လူငယ္ေတြးေနတယ္။

‘လြယ္ပါတယ္ကြာ။ ကိုယ္က်င့္တရား ဆိုတာကို လြယ္လြယ္ေျပာရရင္မင္း မခံႏိုင္တာကို သူမ်ား
ကို သြားမလုပ္နဲ႔ေပါ့ကြာ’ လို႔လူႀကီးက ေျပာၿပီး အခက္အခဲ အေျဖကို ေျပာလိုက္တယ္။ ‘ေနာက္ၿပီး၊ အမွား၊
အမွန္ဆိုတဲ့ ကိစၥ။ မင္းတို႔ ငါတို႔ ဘယ္ဟာ အမွန္၊ ဘယ္ဟာ အမွားဆိုတာ လြယ္လြယ္ကူကူခြဲျခားႏိုင္ၾက
တယ္ကြ။ ခြဲျခားတတ္ၾကတယ္’
‘တကယ္ခက္တာ ခြဲျခားတဲ့ကိစၥမဟုတ္ဘူးကြ။ လက္ခံတဲ့ကိစၥ။ လက္ခံတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာဟာ
က်င့္သုံးျခင္းရဲ႕ အစဦး။ က်င့္သုံးတယ္ဆိုတာနဲ႔အက်ဳိးဆက္ေတြကိုတာဝန္ယူရျပန္ေရာ’
‘ပိုခက္သြားၿပီကြာ။ တစ္ခါတေလ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲရဲ႕ ဆုံးျဖတ္မႈေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘဝ၊ ကိုယ့္
မိသားစု၊ ကိုယ့္မ်ဳိးဆက္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသား အစရိွတာေတြ ဆက္သြားတတ္တယ္ကြ။ အဲဒီလိုပဲ၊ ငါ့ဘဝမွာ
ေထာင္ဆယ့္တစ္ႏွစ္က်ခဲ့ဖူးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ ငါးႏွစ္တစ္ႀကိမ္၊ ေျခာက္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္၊ မင္းက ငါ့ကို
အခု မလုပ္ေတာ့ဘူးလားလို႔ဆက္ေမးရင္၊ မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ခံဝန္ထိုးထားရတယ္။ မထိုးရင္လည္း ေထာင္
ထဲက ထြက္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးကြ။ ငါဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး လုပ္ခဲ့
တယ္’

‘အခု ေထာင္က လြတ္ေတာ့ငါ႔ရဲ႕ လိုင္စင္ကိုသူတို႔သိမ္းထားလို႔ငါ လုပ္စားလို႔မရဘူး။ ကားေမာင္း
ေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ေတာ့ငါ အဆက္မျပတ္ပါဘူး’ လို႔လူႀကီးက ေတြးဆဆနဲ႔ေျပာျပတယ္။
‘အခုလည္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာလို႔ ငါးခူစမ္းေမြးၾကည့္ေနတာ။ အခု ငါ့ဘဝမွာ တတ္ႏိုင္
သေလာက္ေပးဆပ္ထားတယ္။ မင္းဟာ ႏိုင္ငံေက်ာ္RIT ေက်ာင္းႀကီးက ေက်ာင္းသား။ ႏိုင္ငံေရးသမား
ႀကီးက RIT ေက်ာင္းသားကိုႏိုင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ဆြယ္မယ္လို႔မင္း မထင္နဲ႔။ မစိုးရိမ္နဲ႔’

‘မင္းကို ငါေျပာသလိုပဲ လူဆိုတာ မွားတယ္၊ မွန္တယ္ကို ခြဲျခားရတာ လြယ္တယ္။ ဒါကို နားလည္၊
လက္ခံဖို႔ခက္တယ္။ ငါေျပာခ်င္တာက တစ္ႏိုင္၊ တစ္ကုိယ္စာ တာဝန္ယူေပးပါ။ ဥပမာ မင္းဟာ လမ္းဆုံးမွာ
မတ္တပ္ရပ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မင္းသိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေရွ႕က ျဖတ္ေျပးသြားတယ္။ သူ႔ကို မင္းသိ
တယ္။ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနတဲ့လူေကာင္း။ သူ႔ေနာက္မွာ လူေတြနဲ႔စစ္သားေတြ လိုက္ေနတယ္လို႔ဆိုပါစို႔။

အဲဒီလူေတြ ေရွ႕လူကို မ်က္ေျချပတ္သြားလို႔ ဘယ္လမ္းကို ဟိုလူသြားသလဲလို႔ ေမးတယ္ ဆိုပါစို႔။ မင္း
ဘာလုပ္မွာလဲ။ မင္း ဟိုလူလြတ္ေအာင္လမ္းလဲႊကို လက္ညိႇဳး ထိုးေပးလိုက္႐ံုပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ လက္ညိႇဳး
ေလး ထိုးေပးၿပီး မင္းတစ္ကိုယ္စာပဲ တာဝန္ယူပါ’

(၃)

ေနရာ - လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ဝန္းက်င္
အခ်ိန္- ၂၀၀၃ ခုႏွစ္၊ ေဖဖဝါရီလ (ဘြဲ႔ယူအၿပီး သံုးလခန္႔အၾကာ)
ခပ္ပိန္ပိန္ လူငယ္တစ္ေယာက္ စည္ကားသာယာလွတဲ့ လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ တစ္ဝိုက္တြင္ လမ္း
ေလွ်ာက္ေနပါတယ္။

‘ဟာ ေဟ့ေကာင္၊ မင္း မင္း စိုးမင္းႏိုင္မဟုတ္လား’ လို႔ ေရွ႕မွ ခပ္ပိန္ပိန္ကလန္ကလား မ်က္လုံး
ေစြေစာင္းေစာင္းနဲ႔လူငယ္ကိုလွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
‘ဟာ ေဟ့ေကာင္ႀကီး’ လို႔ေတြ႔ရမယ့္လူကို ႀကိဳသိထားသလို ေလသံနဲ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။
ကြဲကြာသြားတဲ့ ႏွစ္ကာလေတြကို သူအသိအမွတ္မျပဳဘူး။ လာကြာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သြားရ
ေအာင္။

‘ဘယ္တုန္းက ရန္ကုန္ေရာက္ေနလဲကြ’ လို႔ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။
‘ေအးကြာ။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေတာ့ရိွၿပီကြာ’
‘ဘယ္မွာေနလဲ’ လို႔ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။
‘ဟိုေရာက္၊ ဒီေရာက္ပါပဲကြာ။ အခု အေဆာင္မွာေနတယ္။ တစ္ခါတေလ ဘႀကီး ဘုန္းႀကီးဆီမွာ
သြားခိုးအိပ္တယ္။ အလုပ္ေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီး လုပ္ေနတယ္ကြ။ ေနတာ၊ စားတာ၊ ကိုယ့္ပိုက္ဆံ
တစ္ျပားမွ မရိွဘူးဟ။ ဟိုေကာင္ကို လည္ပင္းညႇစ္၊ ဒီေကာင္ကို လည္ပင္းညႇစ္ပဲ။ ဒီေကာင္ေတြကလည္း
အခုေက်ာင္းၿပီးလို႔ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လာရွာေနၾကတာဆိုေတာ့ငါ့အတြက္ကြက္တိပဲေပါ့ကြာ။

ငါ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ေျဖးေျဖးမွ ေျပာေတာ့မယ္ကြာ’ လို႔စိုးမင္းႏိုင္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းေျပာတယ္။
‘ၿပီးေတာ့မင္း အကူအညီလည္း လိုတယ္ကြာ’
‘ငါလည္း ေတာ္ေတာ္႐ုန္းရတာကြ။ အရင္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ အတူတြဲတဲ့ ေကာင္ေတြလည္း ငါ့လို
ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ေထာင္က်ၿပီး ထြက္လာတဲ့ေကာင္ကို မေခၚခ်င္၊ မေျပာခ်င္ဘူးကြာ။ ဘႀကီး ဘုန္းႀကီးကလည္း
ဝန္ႀကီးက ကိုးကြယ္ၿပီး ေက်ာင္းေဆာက္လွဴထားတယ္ဆိုေတာ့ ငါ့ကို သူ႔ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ မေနေစခ်င္
ဘူးလို႔ေျပာတယ္ကြ’

‘တစ္ရက္ငါ့အိမ္မွာ ထမင္းလာစားကြ’ လို႔ခ်ိန္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းခြဲလိုက္တယ္။
မဥကၠလာ ဘုန္းႀကီးလမ္းထိပ္ရိွ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္အေသးေလးတစ္ခုမွာ စိုးမင္းႏိုင္နဲ႔ကၽြန္ေတာ္
ထိုင္ေနပါတယ္။

‘မင္း သိတဲ့အတိုင္းေပါ့ကြာ။ ရန္ကုန္ကေန ျပည္ေရာက္သြားတယ္။ ဘုန္းေမာ္ႏွစ္ပတ္လည္ကဗ်ာ
စာအုပ္ထုတ္တယ္ကြာ။ ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္နဲ႔ငါ အဖမ္းခံရတယ္’ လို႔စိုးမင္းႏိုင္က ေျပာတယ္။
‘အခုဒီေကာင္လြတ္ပလား’ လို႔ကၽြန္ေတာ္ၾကားျဖတ္ေမးလိုက္တယ္။

‘ငါကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ခံဝန္ထိုးခဲ့လို႔ ထြက္လာတယ္။ ဒီေကာင္က ေခါင္းမာ
တယ္ကြ။ ခံဝန္ေတာ့မထိုးႏိုင္ဘူး၊ လြတ္ခ်င္မွလြတ္ဆိုေတာ့အထဲမွာ က်န္ခဲ့တာေပါ့။ မင္း လုပ္ေပးႏိုင္မယ့္
အကူအညီတစ္ခုေတာင္းခ်င္တယ္ကြာ။ ငါ့အတြက္မဟုတ္ပါဘူး။ အထဲက လူေတြ အတြက္ပါ’

‘ဒီလိုကြာ။ ငါ အျပင္ထြက္လာေတာ့ အထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးမႈနဲ႔ က်တဲ့ လူေတြစာရင္း လုပ္လာခဲ့တယ္။
ရသေလာက္၊ သိသေလာက္ေပါ့ကြာ။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို မိသားစုက ခ်ဳိ႕တဲ့လို႔ ေထာင္ဝင္စာေတာင္မေတြ႔ႏိုင္ဘူး
ကြာ။ အဲဒီလူေတြကို ေထာက္ပံ့ခ်င္တယ္။ ေငြတစ္ခုထဲ မဟုတ္ပါဘူး။ စာအုပ္၊ ေဆးဝါး၊ အစားအစာ အစရိွ
သည္ေပါ႔ကြာ။ လူတစ္ေယာက္ကို တစ္လ ငါးရာက်ပ္ထည့္မယ္ဆိုရင္ဆယ္ေယာက္ဆို ငါးေထာင္က်ပ္
ေပါ႔ကြာ။ ငါ အခုမင္းနဲ႔အျခားတစ္ေယာက္ကိုထပ္ခ်ိတ္ေပးမယ္။ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္တိုင္ပင္ၿပီး လုပ္ေပါ့’

‘လိုခ်င္တာေတြေတာ့စုလို႔ရပါၿပီ၊ ဘယ္လိုအထဲကိုပို႔မလဲ’ လို႔ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။
‘အဲဒါေတာ့ မပူနဲ႔။ ငါ ဆက္ေပးမယ္။ ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္ရဲ႕ အစ္မက ရန္ကုန္သားနဲ႔ အိမ္ေထာင္
က်ၿပီး ေျမာက္ဥကၠလာမွာ ေနတယ္။ သူတို႔အိမ္ကို စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုရင္သူ႔အေမ လာတယ္။ ေဇာ္မင္း
ထိုက္ေက်ာ္နဲ႔ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ဖို႔သြားရင္ပစၥည္းေတြ ေပးလို႔ရတာေပါ႔ကြ’ ဟိုေျပာဒီေျပာ ေျပာရင္း စိုးမင္းႏိုင္ဟာ သူ႔အေၾကာင္းကို ဒီလိုေျပာျပပါတယ္။
‘ငါေတာ့ကြာ၊ ငါ့ညီမ ႏွစ္ေယာက္ကို ေယာက္်ား ေပးစားခ်င္ေနတယ္ကြ’
‘ဟ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ အေလာတႀကီး’ လို႔ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
‘ငါ့အိမ္မွာ အရင္တုန္းက ေရႊဆိုင္ရိွတယ္။ သစ္စက္ရိွတယ္ကြာ။ အဆင္ေျပတယ္။ ခ်ဳံ႕ေျပာရရင္
အဲဒီအလုပ္ေတြက ငါ ႏိုင္ငံေရးလုပ္တာနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးက ႏွိပ္စက္လို႔ အလုပ္ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။
ေတာ္ေတာ္ မြဲသြားၿပီ။ ညီမႏွစ္ေယာက္ကို အိမ္ေထာင္ခ်ၿပီးၿပီဆိုရင္ ငါ စိတ္တိုင္းက်တာ ဆက္လုပ္လို႔
ရတာေပါ့ကြာ။ အခုေတာ့စိတ္မေျဖာင့္ဘူး’ လို႔အေဝးကိုလွမ္းၾကည့္ရင္း စိုးမင္းႏိုင္ေျပာလိုက္တယ္။
တစ္ေၾကာင္းထဲ ျဖစ္ေအာင္ ခ်ဳံ႕ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ အခက္အခဲေတြ ျဖစ္ခဲ့မယ္
ဆိုတာကိုကၽြန္ေတာ္ေတြးၾကည့္ရင္း ငိုင္က်သြားတယ္။

‘မင္း သတင္းစာဖတ္လား’ လို႔သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းေမးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ‘မဖတ္ျဖစ္ဘူး’ လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
‘လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္က တရားဝင္စာ ထုတ္လိုက္ၿပီကြ’ လို႔ သူ ထပ္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ
နားမလည္ဘူး။

‘မင္း ငါ့ကိုအစ၊ အဆုံးေျပာကြာ။ ငါ ဘာမွနားမလည္ဘူး’ လို႔ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္။
‘ဒီလိုကြ၊ ငါ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ခံဝန္ထိုးၿပီး ထြက္ခဲ့တယ္။ နယ္ျပန္တယ္ကြာ။ အဲဒီမွာ
လူငယ္ေတြကို စည္း႐ုံးတယ္။ စာသင္တယ္။ ေနာက္ဘာေတြ႔လည္းဆိုေတာ့ ေရငန္ပုဇြန္ ေမြးျမဴေရး
လုပ္ငန္း၊ စစ္တပ္က ကမ္းနားက လယ္ေတြကို သိမ္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ပုဇြန္
ေမြးျမဴေရး လုပ္တယ္ကြာ။ မင္း သိတဲ့အတိုင္း။ ငါတို႔ဆီမွာ လယ္သမားဟာ သူလုပ္ကိုင္တဲ့လယ္ဧက
အလုိက္ အစိုးရကို ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔ စပါးေရာင္းေပးရတယ္။ ျပႆနာ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ တရားဝင္ ေျမပုံ
ေပၚမွာက လယ္ေျမ၊ ဒါေပမယ့္ တကယ္က ပုဇြန္ကန္။ အဲ့ဒီေတာ့ ပုဇြန္ေမြးလို႔ မရဘဲ လယ္တကယ္စိုက္တဲ့
လယ္သမားေတြဟာ ပုဇြန္ကန္လယ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္တာစပါးကိုပိုၿပီး ထည့္ေရာင္းေပးရတယ္’
‘အဲဒါကို အျဖစ္မွန္ေပၚေအာင္ငါ မွတ္တမ္း အားလုံးယူဖို႔ တပည့္ေတြနဲ႔ ကြင္းဆင္းတယ္။ Record
ယူတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ငေထာက္ေတြ သိသြားတယ္ကြ။ အ့ဲဒါ လမ္းျပနဲ႔ ရခိုင္႐ိုးမ ေတာထဲကေန ျဖတ္ေျပး
ရတယ္။ ျပည္ေရာက္ဖို႔ တစ္ပတ္ၾကာတယ္။ ဟိုေကာင္ေတြက ငါ့ကို ကားဂိတ္၊ ေလယာဥ္ကြင္းမွာပဲ ပိတ္
ေစာင့္ေနတာ ဆိုေတာ့ လြတ္လာတာေပါ့ကြာ။ ထမင္းေတာင္ ငတ္ခဲ့ေသးတယ္ဟ။ ျပည္ေရာက္ေတာ့ ငါ
သိတဲ့ေကာင္ေတြကို လိုက္ရွာ။ ရန္ကုန္သြားဖို႔ စရိတ္ကို လည္ပင္းညႇစ္ရတာေပါ့ကြာ။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံ
တစ္ျပားမွမရိွဘဲ ေလွ်ာက္သြားေနႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္းက နည္းတာ မွတ္လို႔ကြာ ဟီး’

(၄)

ေနာက္တစ္ရက္စိုးမင္းႏိုင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေျမာက္ဥကၠလာ အဝိုင္းဖက္မွာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္
ျဖစ္တယ္။

သူနဲ႔အတူ ပါလာတာ ေဟာက္ဆာဂ်င္ဆင္းေနတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္။ သူ႔ပုံစံက ဆရာဝန္ပုံစံ
သိပ္မေပါက္သလို၊ အရာရာကို စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့ ပုံေပၚပါတယ္။ ဟိုဒီစကားေျပာရင္း စိုးမင္းႏိုင္ကို
ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာေလး ေမးမိတယ္။

‘အထဲမွာလည္း လူေတြ အမ်ားႀကီး ရိွတာေပါ႔ကြာ။ ငါ သိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို သိမလားလို႔’။
‘ဘယ္သူလဲ ေျပာေလ’ လို႔စိုးမင္းႏိုင္ျပန္ေျပာတယ္။
‘ရဲေက်ာ္စြာ လို႔ ေခၚတယ္ကြာ။ ငါနဲ႔ ေက်ာင္းမွာ Roll no. ခ်င္း ကပ္လ်က္၊ အခု အေရးအခင္းေတြ
ျဖစ္ၿပီးေတာ့မေတြ႔ေတာ့ဘူး’။ ‘သူက ေထာင္က်တာ ေသခ်ာရဲ႕လား’ လို႔ ျပန္ေမးတယ္။
‘က်တယ္လို႔ ထင္တယ္ကြ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငါနဲ႔ သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႔
အေၾကာင္းကို ေျပာတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ အမွတ္ေကာင္းလို႔ အာအိုင္တီကို တန္းတက္လို႔ မရဘူး။
ေထာင္အရင္က်ေနေသးတယ္တဲ့’

‘အေရးအခင္း မျဖစ္ခင္သူနဲ႔ ငါ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။ ေတာ္ေတာ္စာဖတ္ထား
တယ္ကြ’ လို႔ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

‘ငါနဲ႔ ေက်ာင္းအျပန္ဘတ္စ္ကား အတူတူ စီးတာ၊ ကားေပၚမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔တယ္။
ဟိုေျပာ ဒီေျပာနဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးက ဆြဲသြားၿပီလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ေျပာတဲ့
ပုံစံဟာ ဒင္းတို႔ဘာလုပ္လုပ္ငါတို႔ဂ႐ုမစိုက္ဘူးဆိုတဲ့ပုံစံကြ’ ဟိုေျပာ ဒီေျပာလုပ္ၿပီး စကားဝိုင္း သိမ္းလိုက္ၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စိုးမင္းႏိုင္ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ေလာက္ စမ္းေခ်ာင္းဘက္မွာရိွတဲ႔ ခရစ္ယာန္
ဘုရားေက်ာင္းကို သြားၾကေသးတယ္။ ကိစၥကေတာ႔ ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္ရဲ႕အေမ ရန္ကုန္မွာ တည္းမယ့္
လိပ္စာကိုေမးဖို႔ပါ။ ေနာက္ေတာ့သူ႔လိပ္စာကိုရလာခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေျမာက္ဥကၠလာ၊ သုနႏၵာလမ္းဘက္ကို ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ လိပ္စာအရ
အိမ္ကိုလိုက္ရွာရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ကို ေတြ႔တဲ့အခါ လွမ္းေမးလိုက္ပါတယ္။
‘အေပၚတက္ခဲ့ပါ’ လို႔ လူတစ္ေယာက္ လွမ္းေျပာပါတယ္။ ပ်ဥ္ေထာင္ တစ္ထပ္အိမ္ေလးပါ။
အေပၚမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရိွပါတယ္။ ပစၥည္းနဲ႔ ပုံစံအေနအထားအရ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္၊ ကရင္လူမ်ဳိး
ေတြပါ။

ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲကိုစိုးမင္းႏိုင္နဲ႔ေတြ႔ခါစက ဒီေကာင္ေျပာတဲ့စကားေလးကို ျပန္ၾကားလိုက္သလို
ျဖစ္သြားတယ္။

‘ငါနဲ႔ ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္ကို ဖမ္းထားတုန္းက ေနရာက အတူတူပဲကြ။ ဒီမေအေပးေတြက ငါတို႔
ႏွစ္ေယာက္ကို အခန္းထဲက ထုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ရခိုင္ ငေထာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ကရင္ ငေထာက္
တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။ ငါက ရခိုင္ဆိုေတာ့ ကရင္ငေထာက္က ငါ့ကို မင္းလားကြ၊ ရခိုင္ေက်ာင္း
သားဆိုၿပီး ႐ိုက္တယ္ကြ။ ရခိုင္ငေထာက္က ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္ကို မင္းလားကြ ကရင္ေက်ာင္းသား ဆိုၿပီး
႐ိုက္တယ္ေလ။’ ခဏေနေတာ့ အေဒၚအရြယ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ စိုးမင္းႏိုင္ စကားေျပာေနပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေခၚၿပီး မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။

‘ဒါ ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္ရဲ႕ အေမေလ၊ မင္း ေနာက္ဆက္သြယ္ေပါ့။’
‘ငါ့မွာေတာ့ ဒီအေဖ၊ ဒီသားနဲ႔ မနားရပါဘူးကြယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြဆို ရန္ကုန္တက္လာၿပီး၊ ကေလး
ေတြကို စာျပရတယ္။ ပိုက္ဆံေလး နည္းနည္းရတာနဲ႔ ေထာင္ဝင္စာ သြားရတာပဲ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။
က်န္းမာေရးေလး ေကာင္းလို႔။’

‘သူ႔အေဖကလည္း ဘာမွ မရွာေဖြႏိုင္ပါဘူးဟယ္’ ဆိုၿပီး ကရင္ေလယူေလသိမ္းနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းေတြ႔တဲ့
သူစိမ္းကို အားပါးတရ ေျပာျပေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူစိမ္းဆိုေတာ့ ဘာမွ ဝင္မေျပာေတာ့ပါဘူး။
အလိုက္သင့္အလ်ားသင့္ပဲ ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ခဏေနေတာ့ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္ရဲ႕ အေမနဲ႔အစ္မကို
ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။

အျပန္လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္မသိတဲ့ ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္အေဖ အေၾကာင္း နည္းနည္း ေမးၾကည့္ပါ
တယ္။

‘သူ႔အေဖကလည္း ေက်ာင္းဆရာႀကီးကြ။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ေျခခ်ဳပ္ေပါ့ကြာ။ နယ္ေဝးသြားလို႔ မရဘူး
ေလ။’ ကၽြန္ေတာ္ႏႈတ္ဆိတ္ခဲ့ပါၿပီ။
အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို သူဒီလိုေျပာတယ္။ ‘ငါ သြားေတာ့မယ္။ နယ္စပ္ကို သြားမယ္။ ခ်ိတ္ၿပီးၿပီ။
ဘယ္ေရာက္ဘယ္ေပါက္မလဲေတာ့ ငါမသိဘူး’ ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ထုတ္ၿပီး ေငြ ၃၀၀၀ သူ႔ကို
လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ ‘ငါလည္း အမ်ားႀကီး မတတ္ႏိုင္ဘူး သူငယ္ခ်င္း။ စရိတ္ေပါ့ကြာ။’ လက္လွမ္းကာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလို ေျပာလိုက္တယ္။ ‘ေနပါေစကြာ။ မင္းဆီက ငါဘာမွ မလိုခ်င္
ဘူး။ ငါ့အစီအစဥ္ေလးကိုပဲ ရသေလာက္ လုပ္ေပးပါ။ မင္း အခုလို ငါနဲ႔လိုက္ၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္
လုပ္ေပး။ အိမ္မွာ ေခၚထမင္းေကၽြးတာကို ငါ သိပ္ဝမ္းသာတယ္သူငယ္ခ်င္း။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငါတို႔လို
ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၿပီး ေထာင္ထြက္ေတြကို အရင္ေတာ္ေတာ္ခင္မင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္မေခၚခ်င္ၾကဘူး။
ေရာ့ကြာ ပိုက္ဆံဆိုၿပီး၊ ေနာက္ မဆက္ဆံခ်င္ေတာ့သလို လုပ္ၾကတယ္။ ငါလည္း အကူအညီလိုေတာ့
ယူလိုက္ရတာပဲကြာ’

ဘယ္လိုဆက္ေျပာရမွန္း မသိလို႔ စားပြဲထိုးေလးကိုပဲ ပိုက္ဆံရွင္းမယ္လို႔ ေခၚလိုက္တယ္။ ‘ကဲ
သြားမယ္ကြာ’ လို႔တစ္ခ်က္လွမ္းႏႈတ္ဆက္သြားေလရဲ႕။

(၅)

အဲဒီအစဥ္အစဥ္မွာ အလွဴေငြရဖို႔ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကိဳးစားရပါတယ္။ အဓိက အခ်က္က
အဲဒီေခတ္ကာလဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေခတ္၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္သူဆို အားလုံး ဝိုင္းေရွာင္ၾကတဲ့ေခတ္။
ၿပီးေတာ့ ဒီအစီအစဥ္ကို လူသိေအာင္ လုပ္ၿပီး အလွဴခံဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔
ရင္းႏွီးၿပီး ရႏိုင္ေလာက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ ေဇာ္ေလး၊ ႏိုင္ဝင္းေဆြ၊ ကိုမ်ဳိးနႏၵတို႔ ထည့္ဝင္
ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွလည္း ေငြထည့္ပါတယ္။ အဓိက ကၽြန္ေတာ္ေပးခ်င္တာ စာအုပ္။ စာအုပ္ဖတ္
မွကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ရမယ္။ အတတ္ပညာ ရမယ္။

အေျခအေန တစ္ခုကို လက္ခံႏိုင္မယ္။ ေျပာင္းလဲဖို႔ ၾကံဆႏိုင္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္စုေဆာင္းထားတဲ့
အင္ဂ်င္အတတ္ပညာ စာအုပ္မ်ား၊ ဘာသာရပ္သင္စာအုပ္မ်ား၊ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေပး ဝတၳဳေကာင္းေတြ
ကို ကၽြန္ေတာ္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီးလို ေထာင္မွထြက္ၿပီး
ဘာမွ မလုပ္တတ္ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္တယ္ေလ။ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတာ စာဖတ္တဲ့လူေတြ၊ ဒီလူေတြ ဖတ္ဖို႔အခြင့္
အေရးရရင္၊ စာအုပ္ရိွရင္၊ ေတာ္ေတာ္အေျခအေနေကာင္းၿပီ။ မဖတ္ႏိုင္ေအာင္ဆိုးတဲ့ အေျခအေနေတြကို
လည္း ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတယ္။

အစီအစဥ္ ႏွစ္လ၊ သံုးလေလာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ဆက္လုပ္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့သူလည္း
ပါဝင္ မလာခဲ့ပါဘူး။ ရန္ကုန္မွာ ဆက္သြယ္ဖို႔အိမ္ဟာ ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္ ေယာက္ဖ အိမ္ပါ။ သူ႔အစ္မ
ဆရာအတတ္သင္ သင္တန္း တက္ၿပီးလို႔ တာဝန္က်တဲ့နယ္ကို ေျပာင္းသြားခ်ိန္မွာ အဆက္အသြယ္ မရ
ေတာ့လို႔ဆက္မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။

သူတို႔ကိုလည္း နားလည္ေပးပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားကို ေထာင္ဝင္စာအတြက္ေထာက္ပံ့ေနတယ္
ဆိုတာ အဲဒီအခ်ိန္က လြယ္တဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိကိုယ္ကိုလည္း နားလည္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။
ေက်ာင္းသားဘဝ လူစု၊ လူေဝးနဲ႔ ပါဝင္ၿပီး၊ ႏိုင္ငံေရး လုပ္တာထက္၊ ဘြဲ႔ရၿပီးခါစ ဘာမွ မလုပ္ရေသးမီဒီလို
ပါဝင္လႈပ္ရွားဖို႔ေတာ္ေတာ္သတၱိေမြး ေပးရပါတယ္။

အခုအခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားေတာ့ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့သလိုပါပဲ။ တစ္ခ်ိန္က ကူညီရတယ္ဆိုတာလည္း
ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာက္ေလးပဲ လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့သလားဆိုၿပီး
ေနာင္တရမိပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ေဒါက္ဆင္းၿပီး၊ သေဘၤာ လိုက္ျဖစ္သြားပါတယ္။
သေဘၤာသား အရာရိွ စာေမးပြဲေျဖဖို႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဗိုလ္တေထာင္ဘက္မွာ ကၽြန္ေတာ္စာက်က္
ပါတယ္။ ဘုရားလမ္းနားမွာ တစ္ခါတစ္ရံ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾကပါတယ္။ တစ္ေန႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္
ထိုင္အၿပီး၊ ျပန္အလာမွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တည့္တည့္တိုးပါတယ္။ ေမ့ဖို႔ခဲယဥ္းတဲ့မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္၊ မ်က္မွန္
ထူထူနဲ႔ခပ္ပိန္ပိန္လူပါ။ အခုေခတ္ေတးေရး/ဆို-အ႐ိုးနဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္တူပါတယ္။
ရဲေက်ာ္စြာ (ေခၚ) ငွက္ႀကီး။
‘ေဟ့ခင္ဗ်ား ဘာလာလုပ္တာလဲ’ လို႔ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းေမးပါတယ္။
‘ကၽြန္ေတာ္ဒီနားမွာ ေရေၾကာင္းစာေမးပြဲေျဖဖို႔စာက်က္ရင္း ခဏလာေနတာလို႔ေျပာလိုက္တယ္’ သူနဲ႔အတူပါလာတဲ့လူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို စူးစိုက္ၿပီး ၾကည့္ပါတယ္။ သူက ‘ရပါတယ္။ ေအးေဆးပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြပါလို႔ေျပာတယ္’ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ‘မင္းတို႔ သြားႏွင့္ပါ’ လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္ပါတယ္။
ရဲေက်ာ္စြာကို ျမင္ရတာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းတက္တုန္းက
ပုဆိုးတိုတို၊ ခပ္ကိုင္းကိုင္း၊ လြယ္အိတ္ ေဘးလြယ္တဲ့ပုံစံ။ အခုအခ်ိန္မွာ တီရွပ္၊ ေဘာင္းဘီရွည္အျဖဴနဲ႔
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေနပါတယ္။

‘အခု ခင္ဗ်ားေရာ ဘာလုပ္ေနလဲ’ လို႔ေမးလိုက္ပါတယ္။ ‘ကၽြန္ေတာ္ဝိုင္အိုင္တီေတာ့ဆက္မတက္
ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အခုNCC တက္ေနတယ္’ လို႔ေျပာတယ္။
‘ခင္ဗ်ားေရာ၊ ႏိုင္ငံျခား မသြားေသးဘူးလား’ လို႔ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။
‘အင္း ကၽြန္ေတာ့္အသိေတြဆို ေတာ္ေတာ္သြားၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သြားမွာေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့
ေက်ာင္းတက္လိုက္ဦးမယ္။ ပညာတတ္ဖို႔လိုတယ္ေလ။ ဟဲဟဲ။’

‘ခင္ဗ်ားေရာ ဒီပနီေတြ ဖတ္ေသးလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဆြးေႏြးျဖစ္တာေတြေလ’ လို႔ သူခ်က္ခ်င္း
အတိတ္က အေၾကာင္းအရာေတြ ျပန္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တကယ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေရးေတးေတးပါပဲ။
‘ခင္ဗ်ားကို ဘယ္လို ဆက္သြယ္ရမလဲ’ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္တယ္။ ‘အ့ဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ အီးေမး။
ဆက္သြယ္ေပါ႔ဗ်ာ’ လို႔ဆိုၿပီး စာရြက္ေလးမွာ ေရးေပးခဲ့တယ္။
သူ တိတ္တဆိတ္ႏႈတ္ဆက္ထြက္သြားတယ္။ အခုအထိကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆက္သြယ္ရွာေဖြ
ေနရတုန္း။

စာအုပ္အရ (ေနလင္း ေရးသားေသာ လူရွင္သခ်ႋဳင္းမ်ား) သူဟာ အသက္၁၅ ႏွစ္မွာ ေထာင္က်ခဲ့
ရသူ။ အေျခခံေက်ာင္းသားသမဂၢ(အ.က.သ)၊ ဗိုလ္တေထာင္ၿမိဳ႕နယ္မွ ပါဝင္သူ။ သူေထာင္ထဲမွာေနတုန္း
သူ႔အေဖ ဆုံးတာကို တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ လက္ခံခဲ့သူ။ တမင္တကာ စာေမးပြဲေျဖခါနီးမွ ေထာင္မွ လႊတ္ေပးခဲ့
ေပမယ့္စက္မႈတကၠသိုလ္ဝင္တဲ့အထိေတာ္ခဲ့သူ။ စာအုပ္ထဲမွာ သူ႔ကို ၁၉၉၀ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ ေက်ာင္းသား
အခြင္႔အေရး လႈပ္ရွားမႈမွာ ပါဝင္ပတ္သက္လို႔ ေထာင္ (၁၉) ႏွစ္အခ်ခံခဲ့ရတယ္လို႔ ေရးသားထားေပမယ့္၊
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ အေရးအခင္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္လို႔ထင္မိပါတယ္။

အခုဘယ္ဆီကိုမင္းေရာက္ေနမလဲ... သေဘၤာရဲ႕အရာရိွမ်ား ထမင္းစားခန္းမွာ 3/E နဲ႔E/O ထမင္းစားရင္း စကားေျပာေနပါတယ္။
‘ေဆာရီးပဲ E/O ႀကီးေရ၊ ကၽြန္ေတာ္ညက မ်ားသြားလို႔ စကားေတြ မွားသြားတယ္’ လို႔ 3/E က
လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

‘ရပါတယ္ေကာင္ေလးရယ္။ ဒီလိုပါပဲ’
‘႐ိုးသားတဲ့ ေကာင္ေတြက မူးေအာင္ေသာက္ၿပီး၊ ဟိုေျပာ ဒီေျပာ ေျပာၾကတာပဲကြ။ မ႐ိုးသားတဲ့
ေကာင္ေတြကေတာ႔နည္းနည္းခ်ဳိေသာက္သူမ်ားေျပာတာ နားေထာင္ၿပီး၊ ေ-ာက္တင္းေျပာတဲ့ေကာင္ေတြ။
သေဘၤာသားေတြ သေဘၤာ မလိုက္ေတာ့ဘူး။ ရပ္ေတာ့မယ္လို႔ ေတာ္ေတာ္ေျပာတယ္ကြ။ ငါေတြ႔ဖူး
သေလာက္ကေတာ့ အသက္၂၀ ပထမဆုံး အေခါက္ကတည္းက ရပ္ဖို႔လုပ္တာ အသက္၅၀ ေက်ာ္အထိ
ေရထဲမွာ ရိွတုန္း’

‘မင္းကေတာ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေတြ ဘာေတြ စြတ္ေျပာ၊ ႏိုင္ငံေရး
လုပ္ဦးမယ္ ဆိုၿပီး ေျပာေတာ့၊ ေလာေလာဆယ္ ငါ ေတြ႔တဲ့ သေဘၤာသားထဲမွာ မင္းဟာ အထူးဆုံး
မဟုတ္ရင္၊ အ႐ူးဆုံးေပါ့ကြာ’ လို႔E/O ႀကီးကေျပာၿပီး 3/E ကိုပိႆာေလးနဲ႔လွမ္းထုလိုက္ပါေတာ့တယ္။
3/E ကေတာ့‘ဟီးဟီး’ တဲ့။


ေနရာ - စမ္းေခ်ာင္း မႀကီးႀကီးလမ္းတဝိုက္Beer ဆိုင္ငယ္ေလး
အခ်ိန္- ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ဝန္းက်င္
ပါဝင္သူမ်ား - သေဘၤာသား ႏွစ္ဦး၊ က်ဴရွင္ဆရာ တစ္ေယာက္၊ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ဆရာႀကီး၊
ဂရက္ဖစ္ဒီဇိုင္နာ တစ္ဦး။

‘ဆရာ ဘာေသာက္မလဲ’ လို႔ က်ဴရွင္ဆရာမွ စာေရးဆရာႀကီးကို ခပ္တိုးတိုး ေမးလိုက္တယ္။
မ်က္မွန္ထူႀကီးေနာက္မွ ေတြးဆဆ မ်က္လုံးနဲ႔ဝင့္ၾကည့္ၿပီး ‘က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ဘီယာပဲ လုပ္ပါဗ်ာ’
‘က်ဳပ္ကေတာ႔ လမ္းေပၚထြက္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးေတြ မလုပ္ေစခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်။ ႏိုင္ငံ နာလွၿပီေလ။
အေရးအခင္း တစ္ခါျဖစ္ရင္ တစ္ခါလူငယ္ေတြ ကုန္တာပဲဗ်။ က်ဳပ္ေရးတဲ့ စာေတြဖတ္၊ ၿပီးေတာ့ ႏွီးေႏွာ
ေမးျမန္းတဲ့ လူငယ္ေတြ ရိွတယ္။ စာဖတ္နာသလို ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚလည္း ရိွၾကတယ္ဗ်။ ကဲ အခု
အေရးအခင္းလည္း ၿပီးေရာ၊ ေထာင္ထဲ ေရာက္သူေရာက္၊ ေျပးသူေျပးပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ ေလ့လာမႈနဲ႔ ေနာက္
ငါးႏွစ္ေလာက္ဆို ေနရာအသင့္ ရႏိုင္တဲ့ လူငယ္ေတြ ခါးျပတ္သြားၿပီ။ ဒါေတြဟာ ေမြးျမဴထားတဲ့ ၾကက္ေတြ
လိုအေရအတြက္အမ်ားႀကီး မရိွဘူးဗ်။’

‘သဘာဝအေလွ်ာက္တစ္ခါတစ္ရံသာ ေပၚတဲ့ရွားပါးေတြ။ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံ အာဆီယံ ဝင္တယ္။
ဘာျဖစ္လဲ။ ေလာေလာလတ္လတ္ လူငယ္ပညာတတ္ေတြ သူတို႔ဆီ ေရာက္သြားၿပီ။ xxx xxx xxx။
ေနာက္ၿပီးေတာ့လက္ခံဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခု ရိွတယ္။ အားလုံးမွာ တာဝန္ရိွတယ္။ အခု ႏိုင္ငံဟာ
စစ္အာဏာရွင္စနစ္၊ အဆင္းရဲဆုံးႏိုင္ငံ စာရင္းဝင္၊ လုံးဝ အမွန္တရား။ အ့ဲဒီအတြက္ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လို႔
မေျပာနဲ႔။ နည္းတာ၊ မ်ားတာပဲ ကြာတယ္ဗ်။ အားလုံးမွာ တာဝန္ရိွတယ္။ တည့္မတ္ဖို႔လည္း အားလုံးမွာ
တာဝန္ရိွတယ္။’

(၆)

အႏွစ္၂၀
ဟင္ခဏေလးပါလားကြယ္။
ေနရာ - ကန္ေတာ္ႀကီးပတ္လမ္း White Rice Restaurant
အခ်ိန္- ဒီဇင္ဘာ ၂၆၊ ၂၀၁၅။
ဝင္းထဲသို႔ ကားခ်ဳိးေကြ႔လိုက္ေသာအခါ ဝင္းတံခါးအနီးတြင္ ‘ယေန႔ ဧည့္သည္မ်ား၏ ႀကိဳတင္
မွာၾကားထား၊ ေနရာယူထားမႈေၾကာင့္ အျခားဧည့္သည္မ်ားကို ယေန႔ လက္မခံႏိုင္ေတာ့ပါ’ ဆိုတဲ့ စာသား
ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။
ေလွကား အတက္နားမွာ စားပြဲတစ္လုံးခ်ၿပီး လက္မွတ္နဲ႔နာမည္ကဒ္ေလးေတြ ယူလို႔ရပါတယ္။
အဲဒီေနရာမွာ ဆရာျမတ္ေမာ္ရဲ႕ ေျပာင္ၿဖီးၿဖီး မ်က္ႏွာႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရၿပီး၊ ‘ကံစမ္းမဲ လက္ေဆာင္
ေလးေတြ ႏိႈက္ၾကည့္ပါ။ Roll Sheet ေလးေတြ လက္မွတ္ထိုးၾကပါဦး’ လို႔ေအာ္ေနပါတယ္။
ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က အစ္ကိုေခၚၿပီး၊ အိတ္ကို ထိုးေပးပါတယ္။ ႏႈိက္လိုက္ၿပီး၊ အသီးေလး
ကို ျပလိုက္ေတာ့ ‘ေပါက္ပါတယ္’ လို႔ေျပာပါတယ္။
မဲႏိႈက္ေနတဲ့ သံုး၊ ေလးေယာက္ေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္တာ၊ အားလုံး ေပါက္မဲေတြပဲ ျဖစ္ေန
တယ္။ ‘အင္း ေတာ္ေတာ္ေပါက္မဲ မ်ားတာပဲ’ လို႔ေတြးလိုက္မိတယ္။ ‘အားလုံးကို ေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔
(ဗလာမဲမ်ားတဲ့ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ မဲေပါက္ခဲ့လို႔) အႏွစ္၂၀ အစီအစဥ္အျဖစ္ေပါက္မဲေတြခ်ည္း စီစဥ္ထား
တာလား’စားပြဲနားမွာ အလွကုန္ပ႐ိုမိုးရွင္းလုပ္ေနတဲ့အလွမယ္ေကခိုင္ကို ေတြ႔ပါတယ္။ အလွမယ္ေကခိုင္
ရဲ႕ ကိုယ္လုံးဟာ ႏွစ္၂၀ တိုက္စားေပမယ့္ နဂိုအတိုင္း ထိန္းထားႏိုင္ဆဲပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕က လွဆဲ၊ တစ္ခ်ဳိ႕က
ဝဆဲ ဆိုပါေတာ့။

မၾကာခဏ ဆုံရတဲ့ ေဘာ္ဒါတစ္သိုက္ကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လူေတြ တစ္သုတ္ၿပီး
တစ္သုတ္ ထပ္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ဥကၠဌႀကီး ဦးၾကာနဲ႔ ဆရာကိုႀကီးတို႔လည္း အေပၚမွ
ဆင္းလာပါတယ္။
ထုံးစံအတိုင္း သူ႔အစုနဲ႔သူဓာတ္ပံု႐ိုက္၊ Selfie ဆြဲၾကနဲ႔အလုပ္မ်ားေနၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟိုဒီၾကည့္ၿပီး၊ ပုံရိပ္ေတြကို ဖမ္းဆုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ သိၿပီး၊ မေတြ႔တာ
ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့သူေတြကိုမွတ္မိဖို႔ ႀကိဳးစားသလို၊ ေရးေတးေတး မွတ္မိတဲ့လူေတြကို ျပံဳးျပ၊ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့
မ်က္ႏွာနဲ႔ပုံပန္းကို ေဖၚဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ရပါတယ္။
ပုံရိပ္ေတြဟာ ျမန္ဆန္လြန္းလို႔တစ္ခါတေလ ပုံေဖၚလို႔ မဆုံးခင္၊ ေနာက္မ်က္ႏွာတစ္ခု ထပ္ေရာက္
လာပါတယ္။

ခဏၾကာတဲ့အခါ အေပၚကိုအုတ္ေလွကားမွတက္လာခဲ့ပါတယ္။
ဟိုဝိုင္း ဒီဝိုင္း လိုက္ၾကည့္၊ ဟာ ေဟ့ေကာင္ ဆိုတဲ႔ အသံေတြ၊ ဝလာတယ္ကြ၊ အရင္အတိုင္းပဲ
ဆိုတဲ့အသံေတြလည္း မၾကာခဏ ၾကားမိပါတယ္။ မိန္းကေလး ဝိုင္းေတြဟာ ဓာတ္ပုံေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္။
ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ရင္း တခစ္ခစ္ ရယ္သံေတြ ပ်ံ႕လြင့္ေနပါတယ္။ အစီအစဥ္မွဴးေတြဟာ ေတာ္ေတာ္
ေလး ေအာ္ေျပာၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္အပါအဝင္ခ်ီးယားေတြ တစ္ခါၿပီး တစ္ခါလုပ္လို႔ ဂ႐ုကို
မစိုက္ၾကပါဘူး။

အလယ္မွ စင္ျမင့္ေလးဟာလည္း ဓာတ္ပုံ႐ိုက္အဖြဲ႔သားမ်ားရဲ႕ အသုံးေတာ္ခံေပါ့။ အဖြဲ႔စီစဥ္သူမ်ား
ရဲ႕ ေစ့စပ္ေသခ်ာ၊ ေစတနာကို လုံးဝအတိုင္းသား ျမင္ရပါတယ္။ အႏွစ္၂၀ အတြင္း ပထမဆုံးအႀကိမ္လူ
အမ်ားႀကီးကိုဆုံေတြ႔ႏိုင္ဖို႔စြမ္းေဆာင္ေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူးပါ။
ကြယ္လြန္သြားသူမ်ားအတြက္ၿငိမ္သက္ျခင္းနဲ႔ေအာက္ေမ့သတိရျဖစ္လို႔...။

....

......

‘ငါ့အနီးအနားက ငါးစာပဲ ငါစားတတ္ေတာ့တယ္’
‘ဒါနဲ႔စကားမစပ္ခင္ဗ်ားနာမည္ဘာပါလိမ့္’
‘တစ္ခန္းထဲ အေနၾကာေတာ့ငါေမ့သြားၿပီ’
‘မသက္သာလို႔တံခါးၾကားက လက္ထုတ္တစ္ညလုံး မအိပ္တဲ့ၿမိဳ႕’ ....

..... ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုစ်ာန္ဝင္ၿပီး၊ သံစဥ္အနိမ့္အျမင့္နဲ႔သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ရွမ္းႀကီး... ေခတ္က ကိုယ့္အေပၚ တင္ေပးလိုက္တဲ့တာဝန္ကိုဘယ္ေလာက္ပခုံးထမ္းခဲ့သလဲ... ကိုယ့္ဘဝတူေတြရဲ႕ အခြင့္အေရး တိုးတက္ဖို႔ဘယ္ေလာက္လုပ္ေပးခဲ့သလဲ... မတရားမႈကိုေခါင္းနဲ႔တိုက္ၿပီး၊ တံခါးမ်ားကိုဖြင့္ခဲ့သူမ်ား... ေခ်ာတိုင္တက္ပြဲမွာ အလံရဖို႔အနင္းခံေပးခဲ့သူေတြ... ထိုသို႔ေသာ သူေတြအတြက္မေမ့မေပ်ာက္ဒီပြဲမွာ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့လို႔... မွတ္တမ္းဝင္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ...

....

......

‘စက္ေတြမွာ သမဂၢမရိွဘူး... စက္ေတြမွာ သမဂၢမရိွဘူး’
‘စက္ေတြမွာ သမဂၢမရိွဘူး...’
‘ဟုတ္တယ္ခင္ဗ်ား ေျပာသလိုပဲ’
‘လည္ပင္းေပၚက ေရစိုဘြတ္ဖိနပ္ႀကီး ခၽြတ္ပစ္ရလိမ္႔မယ္’
‘ၾကာေတာ့ငါ့အသား ငါေတာင္မစားခ်င္ေတာ့ဘူး’
‘ငါ့အနီးအနားက ငါးစာကိုပဲ စားတတ္ေတာ့တယ္’ ကဗ်ာရြတ္သံဟာ ဂီတ ရက္သမ္အတိုင္း နိမ့္ျမင့္တက္က်၊ နီးလိုက္...၊ ေဝးလိုက္...။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြလည္း အတိတ္သူငယ္မ်ားဆီသို႔ ေရာက္လိုက္၊ မေရာက္လိုက္၊ ရီေဝေဝ ျဖစ္လို႔
ေန။ အခမ္းအနားရဲ႕ လူရွင္းတဲ့ ေဒါင့္ေလးကို တစ္ေယာက္ထဲသြား၊ အတိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ လြန္းပ်ံထိုးၿပီး၊
အျဖစ္အပ်က္ေတြ ပုံရိပ္နဲ႔ အသံေတြကို အဇၥ်တၱထဲအထိ တိုက္႐ိုက္သိေအာင္ စြမ္းေဆာင္ရင္း တခဏ
ေရွာင္ခြာ ေနၾကည့္ခဲ့မိပါတယ္။

ႏွစ္၂၀ ပြဲမွ ခ်ည္တိုင္သို႔ တစ္ေယာက္ထဲ ကားေမာင္းျပန္ရင္း၊ အမွတ္မထင္စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္း
ေလးကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။
“အလင္းေရာင္ရဖို႔အပူခံ
အရည္ေပ်ာ္ခံတဲ့ဖေယာင္းတိုင္ရယ္
ဖေယာင္းရည္ေလး တစ္စက္စက္က်တာ
သူ႔ရဲ႕မ်က္ရည္ပဲ
သို႔ေပမယ့္လည္း အေမွာင္ကိုခြင္းမယ့္အလင္းေရာင္သူေဆာင္ၾကဥ္းမိခိုက္မွာ
ေက်နပ္ရင္းနဲ႔တေျမ႕ေျမ႕
ကၽြမ္းေလာင္ခဲ့ရ သူ႔ခႏၶာ... မိုးသည္းထန္က်လို႔ေႂကြၿပီ
ေႂကြခ်ိန္မတန္တဲ့ပန္းတစ္ခိုင္ရယ္
ပန္းအေႂကြေတြ ပြင့္ဖတ္မဲ့ကာ အလွအပမဲ့ၿပီကြယ္
သို႔ေပမယ့္လည္း ကမာၻေျမ စိမ္းလန္းသြားရင္
အေႂကြခံႏြမ္းလ်မႈကိုေက်နပ္ရင္းနဲ႔တရစ္ရစ္
ပ်က္ေက်ခဲ့ရ သူ႔ခႏၶာ...

(အို.. အို... အို.... စြန္႔လြတ္ခဲ႔သူေတြ စြန္႔လြတ္ရင္းနဲ႔ပ်က္ေႂကြ
မ်က္ရည္ေတြ
အသက္ပင္ေသေသ
အသုံးဝင္မႈတစ္ခုရိွရင္ေလ စြန္႔လြတ္ရင္းနဲ႔ႏွစ္သိမ့္ေက်နပ္ေန...)” သတိတရ တမ္းတျခင္းျဖင့္

တင္ဝင္းထြန္း

(စာႂကြင္း - သူငယ္ခ်င္း စိုးမင္းႏိုင္၊ ေဇာ္မင္းထိုက္ေက်ာ္၊ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ခိုနားခဲ့တဲ့
အင္းေလးအခန္းပိုင္ရွင္ ဥာဏ္လင္းမင္း (Chem)၊ သူ႔အခန္းေဖာ္ ႏိုင္က်ဥ္းျဖစ္ခဲ့သူ ေနဇာၿဖိဳး၊ ႏိုင္က်ဥ္း
ျဖစ္ခဲ့သူေအာင္ေက်ာ္ဟိန္း၊ ခဏတာေတြ႔ခဲ့သူရဲေက်ာ္စြာ အစရိွတဲ့ စြန္႔လႊတ္ခဲ့သူမ်ားႏွင့္ အျခား က်န္ရိွေန
ေသာ စြန္႔လႊတ္ခဲ့သူမ်ားအား အမွတ္တရအျဖစ္ဤစာစုကိုေရးသား လိုက္ရပါတယ္။
ရွမ္းႀကီး ရြတ္ဆိုေသာ ကဗ်ာမွာ စာသား - ကိုရည္မြန္(ခ) ေမာင္တင္သစ္။ သံစဥ္- ကိုရာေက်ာ္
ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးသီခ်င္းမွာ စိုင္းထီးဆိုင္၏ ‘စြန္႔လႊတ္သူမ်ား အတၳဳပတၱိ’ ျဖစ္ပါသည္။)

Read More