CREDIT
သတင္းစံုေပ်ာ္၀င္အိုးၾကီးတြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ သတင္း၊ဓာတ္ပံုမ်ားသည္ သက္ဆိုင္သူမ်ား၏မူပိုင္သာျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္။
တိဘက္တိုဘားမန္း လူမ်ိဳးႏြယ္စုႀကီး မွ အႀကီးဆုံးေသာလူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ယေန႔ ျမန္မာနိုင္ငံ နယ္နိမိတ္အတြင္းသို႔နာဂ၊ သက္၊ ကမ္းယံ၊ ပ်ဴ တို႔ေနာက္မွ ဝင္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္းပ်ဴတို႔ ထူေထာင္သည့္ ပထမျပည္ေထာင္စုကိုဒီ ၈ ရာစုတြင္ နန္ေက်ာက္တို႔က ဖ်က္စီးၿပီးခ်ိန္ မတိုင္မွီက ပင္ ေရာက္ရွိေနထိုင္ေနခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္ဟုခန႔္မွန္း၍ရနိုင္သည္။
ေအဒီ ၁၀ ရာစုမတိုင္မွီအခ်ိန္ကပင္ ေက်ာက္ဆည္ ၁၁ ခရိုင္တြင္အေျခခ်ခဲ့ၿပီး ေနာက္မ်ားမၾကာမွီ တြင္ျမစ္သာ ၆ ခရိုင္ ၊ ပုဂံ ေနျပည္ေတာ္တို႔ကို ထူေထာင္ကာဒုတိယျမန္မာျပည္ေထာင္စုကို တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။
သို႔ေသာ္ျမန္မာနိုင္ငံသားတို႔က ထိုျပည္ေထာင္စုကိုသာပထမျပည္ေထာင္စုအျဖစ္ လက္ခံၾကသည္။
သမိုင္းတစ္ေလ်ာက္တြင္ မြန္ဂို၊ တ႐ုတ္၊ ယိုးဒယား၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း၊ ကရင္ အစရွိသည့္ အတြင္း၊ အျပင္
ရန္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ၾကဳံတြ႕ခဲ့ဖူးၿပီး အႀကိမ္တိုင္းတြင္ ျပည္ေထာင္စု၏ ဦးေဆာင္သူေနရာကို ဗမာတို႔ ျပန္လည္ကာေရာက္ရွိနိုင္ခဲ့သည္။
အေနာ္ရထာ၏ ပထမျပည္ေထာင္စု(ပထမျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ႀကီး)၊ တပင္ေရႊထီး-ဘုရင့္ေနာင္
တို႔ ၏ဒုတိယျပည္ေထာင္စု(ဒုတိယျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ႀကီး)၊ အေလာင္းဘုရား၏ တတိယျပည္ေထာင္စု
(တတိယျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ႀကီး) တို႔ကိုတည္ေထာင္ကာ သမိုင္းတစ္ေလ်ာက္တြင္ ေအာင္နိုင္သူမ်ားအျဖစ္ရပ္တည္နိုင္ခဲ့သည္။
တတိယျပည္ေထာင္စုေခတ္(ကုန္းေဘာင္ေခတ္)
ပထမ အဂၤလိပ္ – ျမန္မာ စစ္ပြဲ (အဂၤလိပ္တို႔၏ျမန္မာနိုင္ငံအေပၚ ပထမ က်ဴးေက်ာ္စစ္ပြဲ) အၿပီးတြင္
မဏိပူရ ၊ တနသၤာရီႏွင့္ ရခိုင္ ေဒသမ်ားကို အဂၤလိပ္တို႔ထံ ေပးအပ္ခဲ့ရၿပီး ၁၈၈၆ တြင္
ျမန္မာနိုင္ငံသည္ ၿဗိတိသၽွ အင္ပါယာအတြင္းသို႔က်ေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၇ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာနိုင္ငံသည္အိႏၵိယ၏ ျပည္နယ္တစ္ခုအျဖစ္ တည္ရွိခဲ့ၿပီေနာက္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ဦးေဆာင္ႀကိဳးပမ္းမွုေၾကာင့္၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ (၄) ရက္ေန႔တြင္ၿဗိတိသၽွ အုပ္ခ်ဳပ္မွု ေအာက္မွ လြတ္လပ္ေရး ရရွိခဲ့ၿပီး
ျမန္မာျပည္ အျဖစ္ျပန္လည္ထူေထာင္ခဲ့သည္။
ေနာက္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ျပည္ေထာင္စုဆိုရွယ္လစ္သမၼတျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ အျဖစ္ ကူးေျပာင္းကာ
တစ္ပါတီဗဟိုဦးစီးစနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။၂၆ ႏွစ္အၾကာတြင္ တစ္ပါတီစနစ္ပ်က္သုဥ္းၿပီး
တပ္မေတာ္မွ နိုင္ငံ့အာဏာကို ထိန္းသိမ္းခဲ့သည္။ ၂၀၁ဝ ခုႏွစ္တြင္ ပါတီစုံ ဒီမိုကေရစီစနစ္သို႔
ကူးေျပာင္းရန္စီမံလ်က္ရွိၿပီး ကုလသမဂၢ ၊အာဆီယံ ၊ WTO စသည့္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္
ပါဝင္ခဲ့သည္။
ဗမာလူမ်ိဳးတို႔ဆင္းသက္လာပုံ
ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္မလာမီ ႏွစ္ေပါင္း၄၀ဝဝေက်ာ္ခန႔္အခ်ိန္က ဗမာလူမ်ိဳး
တို႔သည္ တ႐ုတ္နိုင္ငံ အေနာက္ေျမာက္ဖက္ရွိကန္စုေဒသ၊ ေထာင္ျမစ္ဝွမ္းတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္ဟု
ခန႔္မွန္းရသည္။ သက္ေသအေထာက္အထားအားျဖင့္ ဗမာတို႔၏ ဘိုးဘြားမ်ားျဖစ္သည္ဟု ဆိုရန္ခက္သကဲ့သို႔ျငင္းပယ္နိုင္ျခင္းလည္းမရွိေပ။ ေတြ႕ရွိရသည့္ ထိုလူမ်ိဳးစုတို႔၏ က်န္ရစ္ေသာအသုံးအေဆာင္မ်ားမွာအေတာ္အတန္အဆင့္ျမင့္သည့္ ေက်ာက္ေခတ္ေႏွာင္းလက္ရာမ်ိဳးရွိၿပီးေခတ္ၿပိဳင္တ႐ုတ္လက္ရာမ်ားႏွင့္ ေရခ်ိန္ညီေသာယဥ္ေက်းမွုမ်ိဳးရွိသည္ဟု ဆိုနိုင္သည္။
တ႐ုတ္တို႔၏အင္အားႀကီးမားစြာနယ္ပယ္ခဲ်႕ထြင္လာမွုမ်ား၊ လူမ်ိဳးစုအခ်င္းအခ်င္း တိုက္ခိုက္မွုမ်ားေၾကာင့္အဆိုပါလူမ်ိဳးစုသည္ ေတာင္ဖက္ေဒသမ်ားသို႔ ေရြ႕ေျပာင္းလာၾကသည္။ ထိုသို႔ လြတ္လပ္မွုအတြက္ ေရြ႕ေျပာင္းရာတြင္ေပးဆပ္ရေသာ တန္ဖိုးမွာ အႏွစ္ ၃၀ဝဝနီးပါးမၽွတိမ္ေကာခဲ့ရသည္ယဥ္ေက်းမွုပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
ဆိုလိုသည္မွာမိမိတို႔လူမ်ိဳးစုလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ယဥ္ေက်းမွုကို ပစ္ပယ္ကာ ေရာက္ရာအရပ္မွ ယဥ္ေက်းမွုမ်ားေရာေႏွာလာသည္ကို လက္ခံခဲ့ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ တနည္းအား
ျဖင့္ ပုဂံတြင္အေျခခ်သည့္ ေအဒီ ၁၁ရာစုက ဗမာတို႔ယဥ္ေက်းမွုသည္ ေအဒီ ၁၁ရာစု တ႐ုတ္တို႔၏ ယဥ္ေက်းမွုႏွင့္ ယဥ္လၽွင္ အဆင့္အတန္းခ်င္းမ်ားစြာကြာျခားခဲ့ေပၿပီ။
သို႔ျဖင့္ ခရစ္၇ ရာစုမ်ားအေရာက္တြင္ ထိုလူမ်ိဳးစုသည္တ႐ုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္သို႔ေရာက္လာၿပီျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ မန္းမန္ ဟုေခၚသည့္ လူမ်ိဳးအုပ္စုႀကီးအျဖစ္ တည္ရွိခဲ့သည္။ ထိုအုပ္စုႀကီးအတြင္းမွ မန္ဟုေခၚသည့္ လူမ်ိဳးစုမွ မိမိတို႔အႀကီးအကဲျဖစ္သူကိုမင္း၊မင္းေစာ ဟုေခၚၾကၿပီး စစ္မက္ေရးရာကၽြမ္းက်င္သူမ်ားျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ေမႊးျမဴေရးႏွင့္စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္း ေဆာင္ရြက္ၾကေၾကာင္းသိရွိရသည္။
ထိုစဥ္ကပင္ အိမ္ၾကက္ကို ေမႊးျမဴေနၿပီျဖစ္သည္ဟု သိရွိရသည္။ ထိုလူမ်ိဳးသည္ ထႂကြလုံ႔လရွိၿပီး စစ္ေရးတြင္အလြန္ အားသန္သူမ်ားျဖစ္သည္ ဟုဆိုသည္။စစ္ပြဲမ်ားတြင္ လံွႏွင့္ ျမင္းစီးကၽြမ္းက်င္မွုကို အသုံးခ်ကာတိုက္ခိုက္သည္။
အမ်ိဳးသားမ်ားသာမကအမ်ိဳးသမီးမ်ားပါျမင္းကိုကၽြမ္းက်င္စြာ စီးႏွင္းနိုင္သည္။ ေလးျမားအတတ္တြင္
က်င္လည္ကာ အဆိပ္လူးျမားျဖင့္လည္းရန္သူကိုတိုက္ခိုက္ေလ့ရွိသည္။ ေျခတံရွည္အိမ္မ်ားတည္ေဆာက္ေနထိုင္သည္။ေဘာင္းဘီဝတ္ဆင္ေလ့ရွိၿပီးေခါင္းေပါင္းအနီကို ေပါင္းေလ့
ရွိေၾကာင္း သိရသည္။
၈ရာစုအေစာပိုင္းကာလမ်ားတြင္နန္ေက်ာက္တို႔၏ အုပ္စီးမွုကိုခံလာရၿပီး ခရစ္ႏွစ္၇၉၄
ခန႔္တြင္ နန္ေက်ာက္လက္ေအာက္ခံျဖစ္ရသည္။ စစ္ေရးကၽြမ္းက်င္မွုေၾကာင့္ နန္ေက်ာက္တို႔၏ အေရွ႕ေတာင္အာရွကုန္းေျမအား က်ဴးေက်ာ္စစ္ပြဲမ်ားတြင္ တပ္ဦးမွ အမ်ားဆုံး
ပါဝင္ရေလ့ရွိသည္။
မန္းမန္စစ္သည္မ်ားသည္ အလြန္တရာသတၱိရွိၿပီး သစၥာလည္းျမဲသည္ဟုဆိုေလ့ရွိသည္။ စစ္ပြဲတြင္
မန္းမန္စစ္သည္တစ္ဦးအား ဖမ္းဆီးရမိ၍ မည္သို႔ပင္ရိုက္ႏွက္စစ္ေဆးေစကာမူ မည္သည့္လိၽွု႔ဝွက္ခ်က္ကိုမွ ေျပာျပမည္မဟုတ္ဟု ဆိုသည္။
ျမန္မာနိုင္ငံသို႔ဝင္ေရာက္လာျခင္း
စစ္တိုက္သန္သူမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိတို႔ကို အုပ္စီးထားသည့္ နန္ေက်ာက္မ်ားခိုင္းသကဲ့သို႔ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ လွည့္လည္တိုက္ခိုက္ျခင္းမွာ မျဖစ္နိုင္သည္ေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ နဂိုကပင္လြတ္လပ္မွုကိုအေလးထားသည့္လူမ်ိဳးျဖစ္သည္ေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း ခရစ္ႏွစ္၉ ရာစုမတိုင္မီကပင္ နန္ေက်ာက္အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ျပည္နယ္အတြင္းမွ အုပ္စုလိုက္စတင္ထြက္ခြာလာၾကသည္။
အေရွ႕ေတာင္အာရွတခြင္ေနရာေဒသအေတာ္မ်ားမ်ားကိုေရာက္ဖူးၿပီးျဖစ္သျဖင့္ မိမိတို႔ႏွင့္ အသင့္ေတာ္ဆုံးျဖစ္မည့္ေဒသကို ေရြးခ်ယ္နိုင္ၿပီျဖစ္သည္။ သို႔ျဖင့္ ပူျပင္းစိုစြတ္ၿပီးငွက္ဖ်ားေရာဂါကဲ့သို႔ ေရာဂါဆိုးမ်ိဳးရွိရာ ေဒသမ်ားကို ေရွာင္ရွားကာ ျမန္မာနိုင္ငံ၏ဗဟိုေဒသ၊ပူအိုက္ေျခာက္ေသြ႕ကာေရာဂါဘယေဘးကင္းရွင္းသည့္ ေဒသကို ေရြးခ်ယ္အေျခခ်ေလေတာ့သည္။
ျမန္မာ့ေျမပထဝီအေနအထားကို သိရွိၿပီးျဖစ္သကဲ့သို႔မိမိတို႔အားခုခံသူမရွိမည့္လမ္းေၾကာင္းျဖစ္သည့္သံလြင္ျမစ္ကိုစုန္ဆင္းကာ ေျမာက္ပိုင္းရွမ္းျပည္နယ္ကိုျဖတ္သန္းကာ ဗဟိုျမန္မာေဒသကို အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္မွ ဝင္ေရာက္သည္။
ထို႔ေနာက္စိုက္ပ်ိဳးေျမေကာင္းမြန္သည့္ေက်ာက္ဆည္ႏွင့္ မင္းဘူးေဒသမ်ားကို အရင္ေရာက္ႏွင့္ေသာ မြန္၊သက္၊ပေလာင္ ႏွင့္ ပ်ဴတို႔ထံမွ လုယူသည္။(လုယူသည္ဟုဆိုရာတြင္ တစ္ၿပိဳင္နက္ စစ္ျပဳ၍ ယူသည္မ်ိဳးရွိနိုင္သကဲ့သို႔၊ လူဦးေရအတိုးအပြားေပၚတြင္ အေျချပဳကာဝါးၿမိဳျခင္းလည္း ရွိနိုင္
ပါသည္။)
ထို႔ေနာက္ ဆက္သြယ္ေရး၊ရိကၡာရရွိနိုင္မွုႏွင့္အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သုံးသပ္ကာ ၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္အလယ္ဗဟိုတြင္ရွိသည့္ ပုဂံကိုထူေထာင္သည္။ထိုေနာက္မိမိအရင္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည့္ ပ်ဴ နင့္ မြန္တို႔ထံမွ ဘာသာစကား၊ဘာသာေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမွုမ်ားကို လက္ခံသုံးစြဲလာၾကသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ေအာင္နိုင္သူမ်ားသည္ ယဥ္ေက်းမွုျဖင့္က်ဆုံးၿပီဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
ပေလာင္ႏွင့္ မြန္လူမ်ိဳးမ်ားထံမွ ဆည္ေရေသာက္လယ္ယာေျမစိုက္ပ်ိဳးနည္းစနစ္ကို ရယူကာစိုက္ပ်ိဳးေရးကိုအႀကီးအက်ယ္တိုးခဲ်႕သည္။ ေတာမ်ားကိုခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းကာ
စိုက္ပ်ိဳးေျမအျဖစ္ ေဖၚထုတ္သည္။
သို႔ျဖင့္ ေရႊဘို၊မုံရြာ၊ပခုကၠဴ၊စစ္ကိုင္း ႏွင့္ မႏၲလးအစရွိသည့္ ေဒသမ်ားတြင္လယ္စိုက္ပ်ိဳးၾကၿပီး အျခားေျမဩဇာညံ့ဖ်င္းသည့္အရပ္မ်ားတြင္ ကြမ္း၊ထန္း အစရွိသည့္ဥယ်ာဥ္ၿခံမ်ားကိုလုပ္ကိုင္
ၾကသည္။အလြန္မွ ညံ့ဖ်င္းသည့္ ေျမမ်ားတြင္ ေျပာင္း၊ႏွမ္းအစရွိသည္တို႔ကို စိုက္ပ်ိဳးသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့အလယ္ပိုင္း ေျခာက္ေသြ႕ေဒသႀကီးတစ္ခုလုံးအားစိုက္ပ်ိဳးေျမအျဖစ္ ေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့ျခင္းမွာဗမာတို႔အတြက္အလြန္ပင္ဂုဏ္ယူဖြယ္ျဖစ္သည့္ ႀကီးမားေသာေအာင္ျမင္မွုပင္ျဖစ္သည္။စိုက္ပ်ိဳးေရးျဖစ္ထြန္းကာ အေျခတက်ေနထိုင္ခြင့္ရရွိလာၿပီျဖစ္သျဖင့္ လူဦးေရမွာလည္း အလ်င္အျမန္ပင္တိုးပြားလာၿပီးနယ္ပယ္မွာလည္း က်ယ္ျပန႔္လာသည္။
ရိုးရာယဥ္ေက်းမွုႏွင့္ ဓေလ့ထုံးစံ
ဝတ္စားဆင္ယင္မွု
ျမန္မာနိုင္ငံ အထက္ပိုင္းႏွင့္ အလယ္ပိုင္းလြင္ျပင္ေဒသမ်ားတြင္ အစဥ္အဆက္ ေနထိုင္ၾကသည္။ AD ၁၀ ရာစုခန႔္စ၍ ဧရာဝတီ ျမစ္ရိုးတစ္ေလၽွာက္တြင္ ၿမိဳ႕ျပမ်ားထူေထာင္ေနထိုင္ၾကသည္။ပုဂံ၊ အင္းဝ၊ အမရပူရ၊စစ္ကိုင္း၊ မႏၲေလးတို႔မွာ ထင္ရွားသည္။ ယေန႔အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဗမာလူမ်ိဳးမွာ ျမန္မာနိုင္ငံစုစုေပါင္းလူဦးေရ ၆၀ရာခိုင္ႏွုန္းေက်ာ္ရွိသည္။
ဗမာအမ်ိဳးသမီး မ်ားသည္ ရင္ေစ့ ရွပ္အကၤ် ီကို ဝတ္ဆင္ၿပီး ပိုးခ်ည္ေဖာက္ထားေသာ ကြင္းလုံခ်ည္ကိုဝတ္ဆင္၍ပခုံးတြင္ပုဝါလႊား ရင္တစ္ဘက္တစ္ခ်က္တြင္ခ်ထားသည္။ ဗမာအမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ဆံပင္ကိုအထူးဆင္ယင္ထုံးဖြဲ႕ေလ့ရွိသည္။ အမ်ိဳးသားမ်ားမွာ ဦးေခါင္းတြင္ ေခါင္းေပါင္းေပါင္း၍ တိုက္ပုံ ရင္ေစ့ႏွင့္ ပုဆိုးကို ဝတ္ဆင္ၾကသည္။
ဘာသာ
ဘာသာအယူဝါဒအားျဖင့္အစပထမတြင္မဟာယာနဂိုဏ္း၊ရိုးရာနတ္ႏွင့္ဟိႏၵဴနတ္တို႔ကို ကိုးကြယ္သည္ဟု ေလ့လာသိရွိရပါသည္။ အေနာ္ရထာမင္း လက္ထက္တြင္ထိုအယူကြဲဂိုဏ္းမ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္ၿပီး စစ္မွန္သည့္ ေထရဝါဒ(မဟာယာနဂိုဏ္း က ဟိနယာနဟုေခၚသည္။)ဗုဒၶဘာသာကို ကိုးကြယ္ရန္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္သမိုင္းတစ္ေလ်ာက္တြင္မဟာယာန ႏြယ္ေသာပြဲေက်ာင္းအေလ့အထမ်ား၊ရိုးရာနတ္ႏွင့္ဟိႏၵဴဆိုင္ရာအေလ့အထမ်ားကို ေညာင္ရမ္းေခတ္အထိ ေတြ႕ရွိခဲ့ရသည္။ သက္ေသအားျဖင့္ က်န္စစ္သားမင္း နန္းသစ္တည္ၿပီး နန္းသိမ္းပြဲခံရာတြင္ ဟိႏၵဴနတ္ျဖစ္သည့္ဗိႆနိုးနတ္မ်ားကိုပသျခင္း ေတာင္ငူနန္းဆက္တြင္လည္းေတာင္တြင္းရွင္မုန္ယိုဆရာေတာ္၊ ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္၏ေနာက္ဆုံးမင္းဆက္မ်ားတြင္ ဗားမဲ့၊ ဗားေမာ့ အစရွိသည့္မြန္ဆရာေတာ္မ်ားကို ပင့္ဖိတ္ကာ နတ္ေမးေစျခင္းအစရွိ
သည္တို႔ကိုေတြ႕ရသည္။
စာေပ
ယေန႔ ျမန္မာစာေပအေရးအသားမွာဗမာစာကိုစံထားၿပီး ႐ုံးသုံးစာအျဖစ္၊ ျမန္မာစာအျဖစ္သတ္မွတ္သည္ ဟုဆိုနိုင္သည္။ စာေပအေရးအသားတြင္ ဗမာတို႔သည္ အႏြယ္တူေသာ ပ်ဴတို႔ထံမွ မသင္ယူခဲ့ပဲ၊ မြန္တို႔ကို ဆရာတင္ခဲ့ၿပီး အကၡရာ အေရးအသားမွာလည္းမြန္တို႔ထံမွ ရယူသည္။ထို႔ေၾကာင့္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ပ်ဴေက်ာက္စာ အႂကြင္းအက်န္မ်ားကို ဖတ္ရွုအဓိပၸာယ္
ေဖာ္နိုင္ရန္ခက္ခဲေနရသည္။
ဗမာ တို႔သည္ ခရစ္ႏွစ္ ၁၁၁၃ မွ ၁၁၇၄ အတြင္း၌ မြန္ယဥ္ေက်းမွုကိုမွီျငမ္းျပဳ၍ သီးျခား
ယဥ္ေက်းမွု တည္ေထာင္ရန္အားထုတ္ေနဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္းေဒါက္တာသန္းထြန္း၏ ေခတ္ေဟာင္းျမန္မာ့ရာဇဝင္စာ-၂၅၌ ေတြ႕ရသည္။ ဗမာ့သမိုင္းဆရာတို႔ကမူ ဗမာစာသည္ ပ်ဴစာမွဆင္းသက္လာသည္ဟု ယူဆၾကသည္။
ပ်ဴ စာမွဆင္းသက္ရိုးမွန္လၽွင္ပ်ဴ စာမွသည္ ဗမာစာျဖစ္လာေစရန္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲေျပာင္းလဲလာခဲ့ေသာ ၾကားခံစာေပမ်ိဳး ရွိရမည္။ ယင္းကဲ့သို႔မရွိခဲ့ေၾကာင္းကိုရာဇကုမာရ္ ေက်ာက္စာက သက္ေသခံလၽွက္ရွိသည္။
ရာဇကုမာရ္ေက်ာက္စာ၌ ပါဠိ၊ ဗမာ၊ ပ်ဴ၊ မြန္ ဟူ၍စာေပေလးမ်ိဳးျဖင့္ တၿပိဳင္တည္း ေရးထိုးထားသည္ကိုေတြ႕ရွိနိုင္ပါသည္။ ယင္းေက်ာက္စာမွာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုတည္းကို စာေပေလးမ်ိဳးျဖင့္ တစ္ေခတ္တည္းတြင္ေရးထိုးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ဗမာစာသည္ ပ်ဴ စာမွဆင္းသက္လာသည္ဟူေသာအဆိုမွာခိုင္လုံေသာအေထာက္အထားမဟုတ္ေခ်။
အလားတူစြာ မြန္စာမွဆင္းသက္လာသည္ဟု ဆိုျပန္ရန္လည္း ယင္းေက်ာက္စာမွာပင္ မြန္စာလည္း
ပါရွိေနၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင္းတည္း။ ယေန႔ထိ ပ်ဴေက်ာက္စာကိုေကာင္းစြာ ေရေရလည္လည္ဖတ္တတ္သူဟူ၍မရွိေသးေခ်။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ပ်ဴတို႔သည္ ရခိုင္ႏွင့္ မြန္တို႔ကဲ့သို႔သီးျခားစာေပျဖင့္ ရပ္တည္ေနထိုင္လာခဲ့ေသာလူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။
ေဒါက္တာသန္းထြန္းက သူ၏ေခတ္ေဟာင္း ျမန္မာ့ရာဇဝင္စာ-၁၂၂ တြင္ ထိုေလးရာစုတြင္ စာေရးနည္းပညာကို ပ်ဴတို႔ရၾကလၽွက္ မြန္ႏွင့္ရခိုင္တို႔က ၆ ရာစုတြင္ရေနၿပီးျဖစ္လၽွက္ေနာင္အခါ ဗမာတို႔က ပ်ဴ၊ မြန္ ႏွစ္ဦးစလုံး ထံမွ နည္းကိုမွီလၽွက္ ၁၁ ရာစုတြင္ ထိုပညာကိုရၾကသည္ဟု မွတ္ယူနိုင္
သည္ဟူ၍ ေကာက္ခ်က္ခ် ေရးသားခဲ့ပါသည္။
တဖန္ပုဂံေခတ္၊ပင္းယေခတ္၊အင္းဝေခတ္ ေက်ာက္စာမ်ားကိုေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာၾကည့္ပါက“ရခိုင္သံျဖင့္ေရးသားထားေသာရခိုင္စာေပအသုံးအႏူန္းမ်ားကိုသာ ”ေတြ႕ရွိၾကရျပန္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗမာတို႔သည္ ဗမာစာကို ပ်ဴႏွင့္ မြန္တို႔ထံမွရသည္ဟူေသာအဆိုကို စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာသည္ . ။
ရခိုင့္အသံ ႏွင့္ ပုဂံေခတ္ဗမာေက်ာက္စာ ကို ႏွိင္းယွဥ္ျခင္း
ရဟန္းသဃၤာ = ရဟန္းသံဃာ
မင္းၾဆာ = မင္းဆရာ
ပင့္သကူ = ပံသကူ
လွိယ္ = ေလွ
အေရွ႕လားေသာ္ = အေရွ႕သြားေသာ္
ဗမာစာေပ တိုးတက္လာေသာ ပထမအင္းဝေခတ္ကာလ မွာလည္း ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း ကို
ရွမ္းတို႔ႀကီးစိုးထားခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္ ဗမာစာ တိုးတက္လာျခင္းသည္ ရွမ္းတို႔ရဲ့ ေက်းဇူး လည္း ပါဝင္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗမာစာ သည္ ဗမာလူမ်ိဴးတို႔ရဲ့ စာေပ ဟုဆိုျခင္းထက္ ျမန္မာျပည္ေထာင္စုသားအားလုံးတို႔ရဲ့အမ်ားပိုင္ ဘုံ စာေပ အေရးအသား ဟု ဆိုရေပမည္။
Credit:athoothadin
တကယ္ေတာ့ ျမန္မာ့ရာဇ၀င္ထဲမွာ အမ်ိဳးသားေတြပဲ ရာႏွုန္းျပည့္ ေနရာယူထားခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ထူးခၽြန္ထင္ရွားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ထဲကမွ ျမန္မာ့သမိုင္းရဲ့ အေစာပိုင္းကာလ ျဖစ္တဲ့ ပ်ဳေခတ္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဗိႆနိုးဘုရင္မ ပန္ထြာဧကရီ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးပေဒသရာဇ္ ေခါင္းေဆာင္ အေၾကာင္းကို က်ေနာ္သိသေလာက္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။
သေရေခတၱရာျပည္တြင္ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီး အုပ္စိုးေနစဥ္ကာလအတြင္း ထီးၿပိဳင္နန္းၿပိဳင္အျဖစ္ ဗိႆနိုးျပည္တြင္ ပန္ထြာဘုရင္မက အုပ္ခ်ဳပ္ေနခဲ့သည္။ ရာဇ၀င္က်မ္းမ်ားအရ "ျပည္" ဟုသုံးႏွုန္းရေသာ္လည္း အမွန္မွာ ၿမိဳ႕ျပနိုင္ငံ ( city-state) အဆင့္မၽွသာျဖစ္ပါသည္။
ပန္ထြာဘုရင္မသည္ လူသာမန္မဟုတ္ေခ်။ ခမည္းေတာ္မွာ တေကာင္းမင္းႀကီး၏သားေတာ္အရင္း မဟာသမၻ၀ ျဖစ္ၿပီး မယ္ေတာ္မွာ စႏၵမုခိဘီလူးမ ျဖစ္သည္။ တေကာင္းမင္းႀကီးက မ်က္မျမင္သမၻ၀ညီေနာင္ကို ဧရာ၀တီျမစ္အတိုင္းေမၽွာလိုက္ရာ လမ္းခရီး၌ စႏၵမုခိဘီလူးမက ထမင္းခိုးစားသည့္အခါ သမၻ၀ညီေနာင္က ရိပ္မိၿပီး သတ္မည္ဟု ဘီလူးမလက္ကို ဆြဲသည္တြင္ ဘီလူးမက မဟာသမၻ၀ကို တပ္မက္စိတ္ျဖင့္ သာယာမိသည့္အတြက္ ပဋိသေႏၶ ခသည္ဟုဆို၏။ အံ့ဖြယ္ပင္။
စႏၵမုခိဘီလူးမသည္ သမီးေလးကို ေမြးၿပီးသည့္အခါ ပ်ဴရြာတစ္ရြာအနီးရွိ ဆရာရေသ့ထံ ပညာသင္ေစခဲ့သည္။ မိပန္ထြာေလး၏ ထက္ျမက္မွုကို အနီးအပါးရွိ ရြာမ်ားကပါ သိရွိလာၿပီးေနာက္ အရြယ္ေရာက္သည့္အခါ သူမကိုသာ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း တင္ေျမာက္ခဲ့ၾကသည္။
ပန္ထြာသည္ ထိုရြာအေပါင္းတို႔ကို စုစည္းကာ ဗိႆနိုးၿမိဳ႕ျပနိုင္ငံအျဖစ္ က်ဳံး၊ၿမိဳ႕ရိုးတို႔ျဖင့္ အကြက္ခ်ကာ ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ခဲ့သည္။
ပန္ထြာဘုရင္မမွာ အတိတ္ဘ၀က ဗိႆနိုးနတ္မင္း၏ ႏွမ ေတာ္စပ္ခဲ့သျဖင့္ ဗိႆနိုးနတ္မင္း၏ ခ်ီးေျမႇာက္မွုျဖင့္ ၿမိဳ႕တည္ခဲ့ရာမွ ဗိႆနိုးၿမိဳ႕ဟု ေခၚတြင္ခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕အတြင္းတြင္ ဗိႆနိုးနတ္မင္းကို နတ္နန္းျဖင့္ အႀကီးအက်ယ္ ပူေဇာ္ၾကသည္။ နတ္နန္း အနီးရွိ အင္ၾကင္းပင္တို႔မွာ ယေန႔အခ်ိန္ထိ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီမေရြးဖူးပြင့္ၾကသည္ ဟုဆိုသည္။
ဘုရင္မသည္ ၿမိဳ႕အနီးရွိ ရန္ပယ္ ေခ်ာင္းေရကို စနစ္တက် အသုံးခ်ကာ နိုင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရးအတြက္ စီမံခဲ့သည္။
စီမံပုံမွာ ရန္ပယ္ေခ်ာင္း အထက္တြင္ ေရတားတံခါး အဆင့္ဆင့္တည္ေဆာက္ေစၿပီး ဗိႆနိုးမွ စည္တီးကာ အခ်က္ျပသည္ႏွင့္ ေရတံခါးမ်ားကို ဖြင့္ခ်ေစကာ ၿမိဳ႕ပတ္လည္ကို ေရလႊမ္းမိုးေစျခင္း ျဖစ္သည္။
တံခါးမ်ားကို တစ္ဆက္တည္း ဖြင့္ခ်ျခင္းမဟုတ္ဘဲ တစ္ခ်ပ္ၿပီးမွ တစ္ခ်ပ္ အခ်ိန္ယူကာ ဖြင့္ေစျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေရစီးအားကို ျဖစ္ေပၚေစသည္။
ထိုသို႔ ဗိႆနိုးတြင္ ဧကရီအျဖစ္ တစ္ထီးတစ္နန္းရပ္တည္ေနစဥ္ သေရေခတၱရာျပည္မွ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးသည္ ပန္ထြာဘုရင္မႏွင့္တကြ ၿမိဳ႕ကိုပါ သိမ္းပိုက္လိုသျဖင့္ အင္အားအလုံးအရင္းျဖင့္ ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္လာခဲ့သည္။
သို႔ရာတြင္ ၿမိဳ႕တံခါးကို အလုံပိတ္ထားေသာ ဗိႆနိုးမွ စည္တီးသံက်ယ္က်ယ္ တစ္ခ်က္သာ ၾကားလိုက္ရၿပီး ခဏအၾကာတြင္ နတ္ဆိုးေအာ္သံကဲ့သို႔ အသံေပးကာ တစ္ဟုန္ထိုး၀င္လာသည့္ ေရလုံးႀကီးေအာက္တြင္ သေရေခတၱရာစစ္သည္တို႔ ဖရိုဖရဲျဖစ္ကုန္ၾကသည္။
ေရေမ်ာသူေမ်ာ ကမ္းတင္သူတင္ ျဖစ္ေနစဥ္ ဗိႆနိုးဘက္မွ ေလးသည္ေတာ္မ်ားက ေပၚလာသမၽွေသာ မည္းမည္းျမင္ရာတို႔ကို ျမားျဖင့္ ပစ္သျဖင့္ သေရေခတၱရာရဲမက္မ်ား အထိအရွမ်ားခဲ့ရသည္။ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးလည္း အံကိုႀကိတ္ကာ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ရေတာ့သည္။
သို႔ေသာ္ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးသည္ ရန္ပယ္ေခ်ာင္းေရတံခါးမ်ားသည္ စည္သံအေပၚရပ္တည္ေနေၾကာင္း သိသည့္အခါ ထိုစည္ကို ဖ်က္ဆီးရန္ သူလၽွိုတစ္ဦးကို ေစလႊတ္ခဲ့သည္။
ထိုသူလၽွိုသည္ ရေသ့အျဖစ္ ဗိႆနိုးျပည္သို႔ ၀င္ေရာက္ၿပီး ပန္ထြာဧကရီ၏ ဆရာရေသ့ထံ ဆည္းကပ္ကာ ယုံၾကည္မွု ရယူရန္ႀကိဳးစားခဲ့သည္။
သုံးေလးလခန္႔ ၾကာသည့္အခါ သူလၽွိုရေသ့က သူ႔တပည့္မ်ားကို ဗိႆနိုးၿမိဳ႕တြင္းမွ ေရႊ၊ ေငြ၊ ကၽြဲ၊ ႏြားမ်ားကို ခိုးယူေစၿပီး သင့္ရာေနရာတြင္ ဝွက္ထားေစသည္။ ပစၥည္းေပ်ာက္သူက သူလၽွိုရေသ့ကိုေမးသည့္အခါမွ ရွိရာေနရာကို အတပ္ေဟာၿပီး ပစၥည္းျပန္ရေစသည္။ ထိုအခါ သူလၽွိုရေသ့ကို ယုံၾကည္ ဆည္းကပ္သူမ်ား တိုးပြားလာခဲ့သည္။
ဆရာရေသ့ေရာ ပန္ထြာဘုရင္မပါ ထိုသူလၽွိုကို ယုံၾကည္လာၿပီးသည့္အခါ ၄င္းက ဗိႆနိုးကာကြယ္ေရးအတြက္ထားေသာ စည္ေတာ္ႀကီးကို ယခုထက္ပိုမိုအက်ိဳးထူးေအာင္ ေလာကီအစီအရင္မ်ားျဖင့္ သိဒၶိတင္ေပးလိုေၾကာင္း ေတာင္းဆိုလာခဲ့သည္။
ပန္ထြာဧကရီလည္း ယုံၾကည္ကာ စည္ေတာ္ႀကီးကို သူလၽွိုရေသ့ထံ စိတ္ခ်လက္ခ် အပ္ႏွင္းလိုက္သည္။
ေနာက္ေန႔မနက္တြင္မူ နန္းေတာ္ဦးရွိ စည္ေတာ္ႀကီးကို အေပါက္ႀကီးႏွစ္ေပါက္ျဖင့္ တုန္လွုပ္ဖြယ္ ေတြ႕ၾကရၿပီး သူလၽွိုရေသ့မွာလည္း ေျခရာေပ်ာက္ ထြက္ေျပးသြားခဲ့သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ပန္ထြာဘုရင္မ မွာ ရေသ့ရဟန္း အတုအေယာင္မ်ားကို မုန္းတီးၿပီး သူမပိုင္နက္မဟာၿမိဳင္ေတာအတြင္း၌ ေရာက္လာသမၽွ ရေသ့ရဟန္းဟူသမၽွ၏ သီလသမာဓိကို အစမ္းအသပ္ၾကမ္းသည္ဟု နာမည္ႀကီးေလသည္။
ပန္ထြာဧကရီ အသည္းဆတ္ဆတ္တုန္ ေဒါသထြက္ေနစဥ္ မွာပင္ ၿမိဳ႕ရိုးတံခါးမ်ားပိတ္သံကို ၾကားရကာ ၿမိဳ႕ရိုးျပင္ဘက္မွ ဆင္သံ ျမင္းသံမ်ားကိုပါ ၾကားလိုက္ရသည္။ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီး လာေရာက္တိုက္ခိုက္ေပၿပီ။စည္တီး၍ အသံမထြက္။ အသံမထြက္သည့္အခါ ေရမက်။ ေရမက်သည့္အခါ အင္အားႀကီးမားေသာ ရန္သူ၏ျပင္းထန္ေသာ တိုက္စစ္ကို ဗိႆနိုးသားတို႔ အလူးအလဲ ခံၾကရသည္။ မခံနိုင္သည့္အဆုံးတြင္ ဗိႆနိုးနန္းဦးသို႔ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီး၏ ဆင္ေတာ္ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ဗိႆနိုးသားတို႔၏ေသြးစက္မ်ား အေလာင္းမ်ား ျပန္႔က်ဲေနသည္ကို ၾကည့္ကာ ပန္ထြာဧကရီ အံႀကိတ္ထားမိသည္။
" သေရေခတၱရာျပည္ဟာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလွပါတယ္ အစ္မေတာ္။ ကၽြန္ုပ္ႏွင့္အတူ စံျမန္းေစလိုတဲ့ေစတနာ၊ ကၽြန္ုပ္ရဲ့ေမတၱာ ေတြေၾကာင့္ ပင္ပန္းႀကီးစြာ စစ္ခ်ီခဲ့ရပါတယ္။"
ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီး၏စကားတို႔ကို ပန္ထြာဧကရီ မည္သို႔မၽွ မတုံ႔ျပန္ခဲ့ေပ။ မိမိက စစ္ရွုံးသူမဟုတ္လား။ စစ္ရွုံးသူပီပီ သူျပဳသမၽွ ႏုရေပေတာ့မည္ေလ။
ဤသို႔ျဖင့္ သေရေခတၱရာျပည္သို႔ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီး၏ မိဖုရားအျဖစ္ ပန္ထြာေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးသည္ ပန္ထြာဧကရီကို လြန္စြာျမတ္နိုးေတာ္မူသည္ ဆို၏။
သို႔ေသာ္ သားေတာ္တစ္ပါးရသည့္တိုင္ ပန္ထြာဘုရင္မ၏ အမုန္းက မေျပနိုင္ခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးကို လုပ္ႀကံရန္ အတြင္းလူမ်ားျဖင့္ တိတ္တဆိတ္ စီစဥ္ခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ အတြင္းလူမ်ားက မင္းႀကီးသည္ ဘုန္းႀကီးလြန္းသျဖင့္ တိုက္ရိုက္လုပ္ႀကံရန္ မလြယ္ေၾကာင္း၊ ဘုန္းနိမ့္ေစရန္ စီစဥ္ၿပီးမွ လုပ္ႀကံေစလိုေၾကာင္း ေလၽွာက္ၾကသည္။
ထိုအခါ ပန္ထြာဧကရီက မိမိ၏ ထဘီေအာက္နားစ (အခ်ိဳ႕က သုႆန္မွ အ၀တ္)ဟု ဆိုၾကသည္။ ကိုျဖတ္ကာ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါ အျဖစ္ ဆက္သၿပီး ထို႔ေနာက္မွ အဆိပ္ခပ္ထားေသာ ေဖ်ာ္ရည္ကို ဆက္ကပ္ရန္ စီမံခဲ့သည္။
ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးသည္ ပန္ထြာဧကရီဆက္သေသာ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါကို အသုံးျပဳလိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ နဖူးမွ မွဲ႕ရွင္ေတာ္ ကြယ္ေပ်ာက္ျခင္း၊ လွံမ်ား ဓါးမ်ား အေရာင္မထြက္ေတာ့ျခင္း တို႔ ၾကဳံေတြ႕ခဲ့ရသည္။ မင္းႀကီး ဘုန္းနိမ့္သြားေခ်ၿပီ။
တုန္လွုပ္သြားေသာ မင္းႀကီးသည္ ပန္ထြာဧကရီကို နားမလည္ဟန္ျဖင့္ ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ ပန္ထြာဧကရီက မဲ့ျပဳံးတစ္ခ်က္ ျပဳံးျပလိုက္သည္။ မင္းႀကီးသည္ သူမ၏လက္ခ်က္မွန္း သိသည္ႏွင့္ သူမဆက္သည့္ ေဖ်ာ္ရည္ကိုလည္း မေသာက္ေတာ့ဘဲ အရင္ ျမည္းစမ္းျပရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ပန္ထြာဧကရီသည္ လက္ထဲမွ ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ ကို ေျမႇာက္ကာ ေအာက္ပါက်ိန္စာကို ရြတ္ဆိုခဲ့သည္။
" ကၽြန္ုပ္သည္ မိမိ၏ ဗိႆနိုးျပည္ကို တရားသျဖင့္ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေနသူျဖစ္ပါသည္။ ဤသေရေခတၱရာ ဒြတၱေပါင္မင္းက နိုင့္ထက္စီးနင္း က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္ခဲ့ပါသည္။ ယခုဘ၀တြင္ သူ႔အား သတ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းမွု မေအာင္ျမင္ေတာ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ဘ၀မ်ားတြင္သာ လက္စားေခ်ရန္ ႀကိဳးပမ္းပါေတာ့မည္။ ဒြတၱေပါင္မင္းကို ကၽြန္ုပ္လက္ျဖင့္ လက္စားမေခ်ရေသးမျခင္း သေရေခတၱရာျပည္အနီးရွိ ေပပင္ငယ္ တို႔သည္ ယခုအရြယ္မွ ဆက္လက္ႀကီးထြားျခင္း မရွိဘဲ ရပ္တန္႔ေနပါေစ"
ထို႔ေနာက္တြင္မူ လက္ထဲမွ ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ကို ေမာ့ကာ ကံေတာ္ကုန္ေလသည္။
(မူကြဲတြင္ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးသည္ ဘုန္းကံနိမ့္ပါးသြားေသာ္လဲ ပန္ထြာမိဖုရားအား ခ်စ္ျမတ္နိုးလွသျဖင့္ အျပစ္မယူသည္ကို မင္းႀကီး၏ ေမာင္းမမိဖုရားမ်ားက မေက်မနပ္ျဖစ္ကာ အဆိပ္ခတ္ထားေသာ ၀က္ေျမစာဥကို ပန္ထြာမိဖုရားအား ဆက္သၾကရာမွ မိဖုရား အဆိပ္မိကာ နတ္ရြာစံသည္။ ေသအံ့ဆဲ အခ်ိန္တြင္မွ က်ိန္စာစကားဆိုခဲ့သည္ ဟု ဆိုၾကသည္။)
ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးလည္း ဘုန္းကံနိမ့္ပါးရသည့္အျပင္ ခ်စ္စြာေသာ မိဖုရား၏အမုန္းက်ိန္စာကိုပါ ၾကားရသည္တြင္ မ်ားစြာ ေၾကကြဲေတာ္မူသည္။
ပန္ထြာဧကရီသည္ ဒြတၱေပါင္မင္းႀကီးကို လက္စားေခ်ရန္ အခြင့္ရေသးဟန္မတူေခ်။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕အနီးမွ ေပပင္ငယ္တို႔သည္ ယေန႔ထက္တိုင္ အပင္ငယ္မ်ား အျဖစ္မွ ဆက္လက္ႀကီးထြားျခင္းမရွိဘဲ ရပ္တည္လ်က္ရွိေသးသည္ ဆို၏။ အမုန္းက်ိန္စာကား အံ့ဖြယ္ပင္။
ရာဇ၀င္ထဲက ပန္ထြာဘုရင္မကို သတိရမိလို႔ ဒီပို႔စ္ကို ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သိၿပီးသား အေၾကာင္းအရာဆိုရင္လည္း အခုလို အခ်ိန္ေပးဖတ္ရွုတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
နီ ဇူ လိုင္
မွီျငမ္း - ေဒါက္တာနိုင္ပန္းလွ ရာဇဓိရာဇ္ အေရးေတာ္ပုံက်မ္း
သ ခင္ တင္ ေမာင္ ( က်ံဳ မ ေငး )
သခင္ေအာင္ဆန္း အတြက္ကေတာ့ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ
႐ြာႀကီးတစ္႐ြာ က ေျမပိုင္ရွင္ စက္သူေဌး သမီးကေလး
`` မရင္ေအး ´´ ကို ကြၽန္ေတာ္ေ႐ြးပါတယ္။
မရင္ေအးကို ေ႐ြးရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကေတာ့
မရင္ေအးဟာ ရုပ္ရည္ေခ်ာ သေလာက္ သေဘာလည္း ေကာင္းတယ္။
စိတ္လည္း ရွည္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔မွာ အုပ္ထိန္းသူဆိုလို႔ အေမတစ္ေယာက္တည္းဘဲ ရွိတယ္။
အေမြဆိုင္ကလည္း ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္။
အဲဒီ ေမာင္ကေလးကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔
ဒို႔ဗမာ အစည္းအရုံးဝင္ သခင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
သခင္ေအာင္ဆန္းနဲ႔လည္း ရင္းနွီးတယ္။
သခင္ေ အာင္ဆန္းကိုလည္း ေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက
ၾကည္ညိဳေလးစားခဲ့ သူ ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္တာပါပဲ။
သခင္ေအာင္ဆန္း နဲ႔ မရင္ေအးတို႔ ဇာတ္လမ္းကေလးဟာ
ေတာ္ေတာ္ ကေလး ရင္နင့္စရာ ေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးလို႔ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
ဒီဇာတ္လမ္းကေလးဟာ ကာယကံရွင္ေတြ မဆိုထားနဲ႔ ၊
စပ္ၾကားက ဇာတ္ဆရာလုပ္မိတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္မွ ရင္နာခဲ့ရပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ဇာတ္လမ္း အစကို ျပန္ေကာက္ရပါလိမ့္မယ္။
သခင္ေအာင္ဆန္း ဟာ အခုလို ဘဝၾကင္ေဖၚ ဖူးစာဘက္ကို
ရွာဖို႔တို႔ ၊ ဘာတို႔ကို လံုးဝ စိတ္ဝင္စားခဲ့တဲ့လူ
မဟုတ္ပါဘူး။
သူ႔စိတ္ဟာ ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ နိုင္ငံေရး
အေျခအေန နဲ႔ဗမာျပည္သူတစ္ရပ္လံုး ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့
ျပႆနာေတြထဲမွာဘဲ အာရုံ စူးစိုက္ေနရတဲ့ လူျဖစ္ပါတယ္။
ေဘးကရဲေဘာ္ေတြက ဒီလို ဒီလိုလုပ္ရမယ္ ဆိုလို႔သာ
သူကသေဘာတူ လိုက္ရတယ္။
သူ႔သေဘာကေတာ့ ဒီကိစၥကို ေရးႀကီးခြင္ က်ယ္ မထားဘူး။
ဒီကိစၥဟာ လုပ္ျဖစ္ခ်င္မွ လုပ္ျဖစ္ခ်င္မွ လုပ္ျဖစ္မွာဘဲလို႔လဲ
သေဘာထားဟန္ တူပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ေမာ္လၿမိဳင္ ညီလာခံၿပီး တဲ့
ေနာက္တစ္လေက်ာ္ေလာက္အၾကာမွာ
ကြၽန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကိုေရာက္ လာပါတယ္။
သခင္ေအာင္ဆန္းအတြက္ မွန္းထားတဲ့ သတို႔သမီး မရင္ေအး ရဲ႕
ဓာတ္ပံုကိုလည္း မရင္ေအးတို႔ၿမိဳ႕ကို သြားၿပီး ယူခဲ့ပါတယ္။
မရင္ေအး နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္အေပၚမွာ
အစ္ကိုအရင္းလို ခင္မင္ေနတဲ့မိန္းခေလး ျဖစ္တဲ့အတြက္
ကြၽန္ေတာ္က ....
`` ေဟ့ ... မရင္ေအး ၊ ညည္းရဲ႕ ေနာင္ေရးအတြက္
အကိုႀကီး အစီအစဥ္ တစ္ခုလုပ္ေနတယ္။
ညည္းဘာမွ ဂ်ီးမမ်ားရဘူးေနာ္။
အကိုႀကီးသေဘာ အတိုင္း စီစဥ္လိုက္မယ္။
ညည္းဓာတ္ပံု တစ္ပံုသာ ေပးလိုက္ေပေတာ့ ´´
မရင္ေအးက ရွက္ကိုး ရွက္ကန္းနဲ႔ ....
`` ဟာ ... အကိုႀကီးကလည္း ရွက္စရာႀကီး။
ညီမအတြက္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ေနရသလား ´´
လို႔ ေျပာၿပီး သူ႔ဓာတ္ပံုကို ထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။
ဒို႔ဗမာ အစည္းအရုံးဌာန ခ်ဳပ္မွာသခင္ေအာင္ဆန္း နဲ႔
ေတြ႕ၾကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ...
`` ကဲ ... ဆရာႀကီး ၊ ခင္ဗ်ားနဲ႔ မွန္းထားတဲ့
သတို႔သမီးေလာင္းကေလးရဲ႕ ဓာတ္ပံုကိုယူလာခဲ့တယ္။
ခင္ဗ်ားကေတာ့ ႀကိဳက္သလား ၊ မႀကိဳက္ဘူးလား မသိဘူး။
ကြၽန္ေတာ့္မွာေတာ့ တကူးတကန္႔ သြားယူခဲ့ရတယ္။
ထမင္းေႂကြး မယ္သာႀကံေပေတာ့ ´´ လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့
သခင္ေအာင္ဆန္းက ....
`` ေဟး ... ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီကိစၥကို တစ္ကယ္လုပ္ေနၾကတာလား။
က်ဳပ္က ဒီကိစၥဟာအလကားေျပာေနၾကတာလို႔ထင္ေနတာဗ်။
ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ေျပာၿပီးကတည္းကက်ဳပ္ျဖင့္
တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိပါဘူးဗ်ာ ´´
သခင္ေအာင္ဆန္းဟာ အိမ္ေထာင္ေရးထက္
ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရးကိုသာ အေလးအနက္ထားတယ္ ဆိုတာဟာ ထင္ရွားပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး သခင္ေအာင္ဆန္းကေျပာေသးတယ္။
`` အဟုတ္ေျပာတာပါဗ်ာ။ က်ဳပ္ေတာ့ မိန္းမယူဖို႔ စိတ္မကူးေသးဘူး။
ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာတာေတြကိုလည္း မယံုမိဘူး။
အခု ခင္ဗ်ားက ဓာတ္ပံုေတြ ဘာေတြ ယူလာေတာ့
အပ်က္ပ်က္နဲ႔ နွာေခါင္းေသြးထြက္ဆိုသလိုမ်ား ျဖစ္ေန တာလားဗ်ာ ´´
လို႔ ေျပာၿပီး ဓာတ္ပံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်လိုက္ၿပီး ....
`` ခက္တာပဲဗ်ာ။ သူကေလးကို ျမင္ရတာ
ကြၽန္ေတာ္လိုေကာင္နဲ႔ မတန္ ပါဘူးဗ်ာ။
သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔က ေရွ႕ေလွ်ာက္ၿပီး
ဘာေတြ လုပ္လို႔ ၊ ဘာေတြျဖစ္မယ္မွန္း မသိနိုင္တဲ့လူစားေတြဗ်။
သူတို႔လို ႏုႏုနယ္နယ္ ကေလးေတြနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ခရီးၾကမ္းနဲ႔ မျဖစ္ေသးပါဘူးဗ်ာ။
ၿပီးေတာ့လည္း က်ဳပ္တို႔က တစ္ကယ့္ ေမတၲာနဲ႔ခ်စ္လို႔
ႀကံစည္ ၾကတာလဲ မဟုတ္။
သူ႔ကို ယူၿပီး သူ႔ပိုက္ဆံ နဲ႔ နိုင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ႀကံၾကတာ။
ဒါဟာ မတရားဘူးဗ်။
မွန္ လည္း မမွန္ဘူး ´´ လို႔ဇြတ္ျငင္းေနပါေတာ့တယ္။
အဲဒီလိုနဲ႔ ေနာက္မၾကာခင္မွာပဲ မရင္ေအးတို႔ ခရုိင္မွာ
ဒို႔ဗမာအစည္းအရုံး ညီလာခံက်င္းပတယ္။
အဲဒီ ညီလာခံကို သခင္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔
နွစ္ေယာက္ ဌာနခ်ဳပ္ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ၾကပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ညီလာခံကိုသြားကတည္းက စိတ္ထဲမွာ
` တစ္ခ်က္ခုတ္ ၊ နွစ္ခ်က္ျပတ္ ´ သေဘာနဲ႔ တက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ညီလာခံအၿပီးမွာ မရင္ေအးတို႔အိမ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ သြားၾကပါတယ္။
ညီလာခံက်င္းပတဲ့ ၿမိဳ႕နဲ႔က သိပ္ မေဝးလွဘူး။
မရင္ေအးတို႔အိမ္ ေရာက္လို႔ မရင္ေအး ကိုလည္းေတြ႕လိုက္ေရာ ၊
သခင္ေအာင္ဆန္းဟာ မ်က္စိပ်က္ ၊ မ်က္နွာပ်က္ နဲ႔ ....
`` ေဟ့လူ .. ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ။
ခင္ဗ်ား ကြၽန္ေတာ့္ကို တကယ္ေဂ်ာက္က်ေအာင္
လုပ္ေနၿပီ ထင္တယ္ ´´ လို႔ ေျပာပါတယ္။
မရင္ေအး ခမ်ာမွာေတာ့ ဘာအေၾကာင္းမွ မသ္ိရွာေသးဘူး။
သူ႔ ဓာတ္ပံုကို ကြၽန္ေတာ္ယူလာတုန္းက
ဘယ္သူ ဘယ္ဝါကို ျပဖို႔ ဆိုတာ မေျပာခဲ့ေတာ့
အေျခအေနမပ်က္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စားဖို႔၊
ေသာက္ဖို႔ေတြကိုသာ လုပ္ကိုင္ေန ရွာပါတယ္။
မရင္ေအးတို႔အေမႀကီးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္
ေနၾကႏုိင္ေအာင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ထြက္သြားပါတယ္။
အေၾကာင္းမသိေသးတဲ့ မရင္ေအးက အိေျႏၵမပ်က္ေပမယ့္
သခင္ေအာင္ဆန္း ကေတာ့ မေနတတ္ ၊
မထိုင္တတ္နဲ႔ အိမ္အျပင္ဘက္ကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ငိုင္ေနရွာပါတယ္။
ထမင္းစားေသာက္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔နွစ္ေယာက္က
အိမ္ေခါင္းရင္းခန္းမွာပက္လက္ကုလားထုိင္နွစ္လံုးနဲ႔ ထုိင္ေနၾကတယ္။
မရင္ေအးက လဖက္ရည္ ၾကမ္းနဲ႔အခ်ိဳ အခ်ဥ္ပဲြ လာခ်ေတာ့မွ
ကြၽန္ေတာ္က မရင္ေအးကို စကားေျပာ ၾကရေအာင္
ဆိုၿပီးအနားမွာ ထိုင္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။
မရင္ေအးကလည္း ရုိရုိေသေသ အကိုႀကီးအရင္းေတြကို
ျပဳစုေကြၽးေမြးေနရသလို ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ နဲ႔ဘဲ အနားမွာ ထိုင္ရွာပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ကမရင္ေအး နဲ႔ သခင္ေအာင္ဆန္း ကို မိတ္ဖဲြ႕ေပးလိုက္ပါတယ္။
မရင္ေအးကလည္း သခင္ေအာင္ဆန္းမွန္း သိ ပါတယ္။
သတင္းစာထဲမွာ ဓာတ္ပံုကို ျမင္ဘူးပါတယ္လို႔ ျပန္ေျပာ လိုက္
ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သခင္ေအာင္ဆန္းက
ဆိုင္းမဆင့္ ၊ ဗံုမဆင့္ နဲ႔ ....
`` ဒီမယ္ ... မရင္ေအး ၊ ခင္ဗ်ား အကိုႀကီး သခင္တင္ေမာင္ဟာ
ေကာင္းတဲ့ လူမဟုတ္ဘူးဗ်။
ခင္ဗ်ား ဓာတ္ပံုကိုယူလာၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပတယ္ဗ်။
ကြၽန္ေတာ္ကဘာမွ သိရတာလည္း မဟုတ္ဘူး။
သူတို႔တစ္ေတြက အႀကံႀကီး ႀကံေနၾကတယ္။
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပိုက္ဆံနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ နိုင္ငံေရးလုပ္ေအာင္
ဆိုၿပီး စီစဥ္ေနၾကတယ္ဗ် ´´
လို႔ ေျပာခ်လိုက္ေရာ။
ကြ်န္ေတာ္လည္း အ့ံအားသင့္ေနၿပီး ဘာမွ မေျပာ
တတ္ေအာင္ျဖစ္ေနတုန္းမွာ မရင္ေအးဟာလည္း
တခါထဲ မီးဖိုခန္းထဲကို ဝင္ေျပးပါေလေရာ။
မရင္ေအးေနာက္ကို ကြၽန္ေတာ္ ဝင္လိုက္သြားၿပီး အစအဆံုး
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စီမံကိန္းကိုဖြင့္ဟ ဝန္ခံလိုက္ပါတယ္။
မရင္ေအးကိုလည္း စိတ္မဆိုး ဖို႔ ေတာင္းပန္ရျပန္ပါတယ္။
မရင္ေအးဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာႀကီး ေတြေန ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူ႔ဟာသူအိမ္ေရွ႕ခန္းကို ထြက္သြားၿပီး
သခင္ေအာင္ ဆန္း အနားမွာဘဲ သြားထိုင္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ လိုက္သြား ရ ေကာင္းမလား ၊
မလိုက္ဘဲ ေနရ ေကာင္းမလား ဆိုၿပီး ေဝခဲြ လို႔မရခင္မွာ ဘဲ
မရင္ေအးက ကြၽန္ေတာ့္ကို လွမ္းေခၚလိုက္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္လည္း ထိုင္မိေရာ၊ မရင္ေအးက
တည္တည္္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ေျပာလိုက္ပံုကေတာ့ ....
႔
႔ `` ဒီမယ္ ... အကိုႀကီး ၊ အကိုႀကီးတို႔ နွစ္ေယာက္စလံုးကို အကိုအရင္းလိုဘဲ ကြၽန္မ သေဘာထားပါတယ္။
ေမာင္ေလးကလည္း အကိုႀကီးတို႔ကို သိပ္ခ်စ္ တယ္။
သိပ္ ၾကည္ညိဳတယ္။ ေမေမ ဆိုတာကလည္းအကိုႀကီးတို႔တစ္ေတြကို အင္မတန္ေလးစားပါတယ္။
ဒီေတာ့ အခုလုိ အကိုႀကီး စီစဥ္တာဟာ ဘာမွ
အျပစ္ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဒီကိစၥမွာ ကြၽန္မသေဘာကေတာ့
အကိုေအာင္ ဆန္း နဲ႔ ကြၽန္မနဲ႔ဟာမတန္ပါဘူး။
ကြၽန္မတို႔ဟာ ေတာသူေတြပါ။
ေတာ မွာေနၿပီး ေတာသူပီပီဘဲ ေနတတ္ စားတတ္ပါတယ္။
အကိုေအာင္ဆန္းတို႔ ကေတာ့ ေနာက္ဆိုရင္
တိုင္းျပည္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ၊ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ တဲ့
ဝန္ႀကီးေတြ၊ ဘာေတြ ျဖစ္ၾကဦးမွာပါ။
ဒီေတာ့ ကြၽန္မတို႔လို ေတာသူေတြနဲ ႔ဆိုရင္ မျဖစ္ပါဘူး။
ဒီလိုေျပာတာဟာ အကိုေအာင္ဆန္းကို ကြၽန္မ မခ်စ္ လို႔၊
မခင္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။
အကိုေအာင္ဆန္းတို႔ ပါရမီကို ညီ မေလး တစ္ေယာက္
အေနနဲ႔လည္း ျဖည့္လို႔ ရပါတယ္။
ပိုက္ဆံလိုခ်င္ရင္လည္း ေတာင္းၾကပါ။
ေမေမ သိေအာင္တစ္မ်ိဳး၊ မသိေအာင္ တစ္မ်ိဳးေပးရင္လည္း
ေပးလို႔ ရပါတယ္။ ကြၽန္မေရာ၊ ေမာင္ေလးကေရာ
အကိုႀကီးတို႔နိုင္ငံေရး လုပ္တာကို ေလးစားေနၾကတာပဲ။
ေနာက္ဆံုး ... အကို ႀကီးတို႔ လိုတဲ့ ေငြက သိပ္မ်ားေနရင္
ေမေမ မသိေအာင္ ညီမေပးမွာေပါ့ ´´ လု႔ိ
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္က ဘယ္လို ျပန္ေျပာရမလဲလို႔ စဥ္းစားေနတုန္း
သခင္ေအာင္ဆန္း က ....
`` ဟုတ္တယ္။ ခင္ဗ်ားေျပာတာ မွန္တယ္။
မွန္တယ္ ဆိုတာက နိုင္ငံေရး ပါရမီကိုဘယ္အေနနဲ႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္၊
ျဖည့္ဆည္းလို႔ ရတယ္ဆိုတာကို ေျပာတာ။
ခင္ဗ်ား ေျပာသလို ညီမတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ပဲ ျဖည့္ပါမယ္
ဆိုတာကုိ ႀကိဳက္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္တို႔က ဝန္ႀကီးေတြ၊ ဘာေတြ ျဖစ္မွာမို႔
ခင္ဗ်ား တို႔လို ေတာသူေတြနဲ႔ မတန္ပါဘူးဆိုတဲ့ဟာကေတာ့
မဟုတ္ေသးဘူး။ ဝန္ ႀကီး ဆိုတဲ့ေကာင္ကေရာ ဘာေကာင္မု႔ိလဲ။
မိုးက် ေရႊကိုယ္လည္း မဟုတ္ပါ ဘူး။
ေတာသား ပါပဲဗ်။
ေတာ႐ြာ ဇနပုဒ္က ေတာမွာေမြးခဲ့တဲ့အေကာင္ ပါဗ်။
ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ေတာသူမို႔လို႔ မတန္ပါဘူး ဆိုတဲ့စကားကိုျပန္
ရုပ္သိမ္း လိုက္ပါဗ်ာ ´´ ဆိုၿပီး
ဟဲ ဟဲ ... ဟဲဟဲ နဲ႔ သေဘာက်ေနပါေတာ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ့္ ဝမ္းထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္လူက ဒီလိုေတာ့လည္း
အေျပလည္သား ပါကလား။ခ်စ္ေရးဆိုပံုကေလးကလည္း
မေခပါကလား လု႔ိ ပီတိ ျဖစ္လိုက္ မိပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပန္ခါနီးမွာ မရင္ေအးက သူ႔ေမေမဆီမွာ
ကြၽန္ေတာ္ တို႔အတြက္ အေထြေထြသံုးဖို႔
ေငြ ၁၀၀က်ပ္ ေပးလိုက္မယ္လို႔ ေျပာၿပီး
ကြၽန္ေတာ္ တို႔ကို စာအိတ္နဲ႔ ထည့္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံကိုေပးလိုက္ပါတယ္။
သေဘၤာေပၚေရာက္လို႔ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ
ရာတန္ ( ၃ ) ႐ြက္ျဖစ္ေန တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
ဟိုေခတ္က ေငြ ၃ဝဝ က်ပ္ဆိုတာ
နည္းနည္းေနာေနာတန္ဖိုး မဟုတ္ပါ။
သခင္ေအာင္ဆန္း နဲ႔ မရင္ေအး တုိ႔ ဇာတ္လမ္းကေတာ့
အခုအတိုင္းဘဲ အဆင္ေျပေျပနဲ႔ စခဲ့ၾကတာပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ မၾကာပါဘူး။ အဲဒီညီလာခံ မွာ ေဟာခဲ့တဲ့
တရားေၾကာင့္ သခင္ေအာင္ဆန္းဟာ
ဆုေငြ ( ၅ ) က်ပ္ အထုတ္ခံရတဲ့ ဘဝကို ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီ ဝရမ္းကို ေရွာင္ရင္းတိန္းရင္း ကေနၿပီး
ဗမာျပည္အျပင္ဘက္ကို ေရာက္သြားရတယ္။
ေနာက္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ကို ဦးေဆာင္လာခဲ့တဲ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္
စစ္ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အျဖစ္နဲ႔
ဗမာျပည္ကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မရင္ေအးကေတာ့
ေမွ်ာ္သလင့္လင့္နဲ႔ ရွိေနရွာေပမဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကေတာ့
အထက္ဗမာျပည္ သိ္မ္း ပိုက္နိုင္
ဖို႔အတြက္ ဆက္လက္ စစ္ခ်ီေနရွာပါတယ္။
သ ခင္ တင္ ေမာင္ ( က်ံဳ မ ေငး )
အိုးေဝ ဂ်ာနယ္ ၊ အမွတ္ - ၂၅ ။ ( ၁၅. ၈. ၁၉၆၉ ) ေန႔ထုတ္မွ..
(၂၈.၁၁.၁၉၃၁)နံက္ ၆နာရီခန္႔တြင္ ျကိုးေပးကြပ္မ်က္ခံရမည့္ဆဲဆဲတြင္ ..
ဂ႒ဳန္ဆရာစံ၏ ၃ ေပခန္႔အကြာအေဝးတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနရေသာ သာယာဝတီေထာင္ လက္ေထာက္ ေထာင္မႈျကီး ဦးစိန္ က ဆရာစံ ျကိုးေပးကြပ္မ်က္ခံရမႈကို ေထာင္မွတ္တမ္းတင္ေနရသည္..
ဆရာစံကို ျကိုးေပးတ့ဲစင္ဟာ ယခုလက္ရွိ သာယာဝတီ ေထာင္က ျကိုးစင္ ႏွစ္စင္ရွိတ့ဲအနက္ ဝဲဘက္အျခမ္းက စင္ျဖစ္ပါတယ္ …
ဆရာစံကို ျကိုးေပးတ့ဲအခါမွာ တက္ေရာက္ျကည့္ရႈခ့ဲသူေတြထဲမွာ သာယာဝတီခရိုင္
ဒုတိယ အေရးပိုင္မင္း ဦးေက်ာ္ ( A.D.M) ေနာင္တြင္ ရခိုင္တိုင္းမင္းႀကီး (B.A.K. S.M.A.T.M) အျဖစ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခ့ဲသူ)ႏွင့္လက္ပံတန္း ျမဴနီစီပါယ္ လူျကီးမင္းမ်ား..
သံုးဆယ္သူျကီးမင္းမ်ား..
အထူးအာဏာရ သူျကီးမင္းမ်ား အားလုံး လူ၂၀ခန္႔ တက္ေရာက္ ၾကည့္ရႈခ့ဲပါတယ္ …
ႏိုဝင္ဘာ(၂၈)နံက္ ၅နာရီ ၄၅မိနစ္ေလာက္တြင္ ဆရာစံအား အက်ဥ္းသား ႏွစ္ေယာက္က ျကိုးတိုက္မွ ျကိုးတုပ္ အကၤ်ီကို ဝတ္ေပးျပီး လက္ထိပ္ကို ေနာက္ျပန္ခတ္ျပီး တံေတာင္ဆစ္ ေကြးကေနျကိုးထပ္ခ်ည္လိုက္ပါတယ္ …
အားလုံး အစီအစဥ္အတိုင္းေဆာင္ရြက္ျပီး ဆရာစံကို ျကိုးစင္ရွိရာသို႔ တြဲ၍ ေခၚလာသည္ …
ျကိုးစင္ေပၚတက္ခါနီးတြင္ တြဲလာသူ အက်ဥ္းသားႏွစ္ဦးကို ဆရာစံမွ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္တြန္းတိုက္ဖယ္ျပီး
အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ ပညာႀကီးပြားရာ ျကီးပြားေျကာင္းေဆာင္ရြက္လို႔ ယခုလို ျကံုေတြ႕ရတာကို သုခ လို႔မွတ္ပါတယ္ ..
အနားရွိ အက်ဥ္းသားႏွစ္ဦးကိုလည္း“ဖယ္ေပး ငါ့ဟာငါ တက္မယ္”..ဆိုျပီး ျကိုးစင္ေပၚတက္သြားပါတယ္ …
ျကိုးစင္ေပၚေရာက္သည္ႏွင့္ ဆရာစံက သူ၏ ျကိုးေပးကြပ္ မ်က္ခံရမႈကို တက္ေရာက္ျကည့္ရႈရေသာ ျဗိတိသွ် ကိုလိုနီ လက္ေအာက္ခံ အမႈထမ္း အရာထမ္း လူျကီးမင္းမ်ားအားႏႈႈတ္ဆက္၍..
အားလုံးပဲ က်ဳပ္ေတာ့ သြားျပီ … ျဖစ္ေလရာ ဘဝတိုင္းမွာ နယ္ခ်ဲ႕ကိုလိုနီ အဂၤလိပ္ေတြကို ႏိုင္ရတ့ဲကိုယ္ ျဖစ္ရပါေစလို၏.. ဟု ဆုေတာင္းသြားပါတယ္ …
ဆရာစံလည္း ဆုေတာင္းျပီး မ်က္ႏွာဖုံး အိတ္ျကီးကို စြပ္ေပးကာ လည္ပင္းကို ျကိုးတပ္ျပီးေတာ့ ဆရာစံ ရပ္ေနသည့္ေျခေထာက္အစံုေအာက္က ျကိုးစင္ ျကမ္းခင္းေဒါက္ကိုျဖဳတ္ခ် ကြပ္မ်က္လိုက္ပါတယ္…
မိတ္ေဆြမ်ားကို ေလးစားလ်က္..
www.thutastar. net
ျမတ္ေသြးငယ္
# Unicode Version ျဖင့္ ဖတ္ပါ #
(၂၈.၁၁.၁၉၃၁)နံက် ၆နာရီခန့်တွင် ကြိုးပေးကွပ်မျက်ခံရမည့်ဆဲဆဲတွင် ..
ဂဋ္ဌုန်ဆရာစံ၏ ၃ ပေခန့်အကွာအဝေးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရသော သာယာဝတီထောင် လက်ထောက် ထောင်မှုကြီး ဦးစိန် က ဆရာစံ ကြိုးပေးကွပ်မျက်ခံရမှုကို ထောင်မှတ်တမ်းတင်နေရသည်..
ဆရာစံကို ကြိုးပေးတဲ့စင်ဟာ ယခုလက်ရှိ သာယာဝတီ ထောင်က ကြိုးစင် နှစ်စင်ရှိတဲ့အနက် ဝဲဘက်အခြမ်းက စင်ဖြစ်ပါတယ် …
ဆရာစံကို ကြိုးပေးတဲ့အခါမှာ တက်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သူတွေထဲမှာ သာယာဝတီခရိုင်
ဒုတိယ အရေးပိုင်မင်း ဦးကျော် ( A.D.M) နောင်တွင် ရခိုင်တိုင်းမင်းကြီး (B.A.K. S.M.A.T.M) အဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ)နှင့်လက်ပံတန်း မြူနီစီပါယ် လူကြီးမင်းများ..
သုံးဆယ်သူကြီးမင်းများ..
အထူးအာဏာရ သူကြီးမင်းများ အားလုံး လူ၂၀ခန့် တက်ရောက် ကြည့်ရှုခဲ့ပါတယ် …
နိုဝင်ဘာ(၂၈)နံက် ၅နာရီ ၄၅မိနစ်လောက်တွင် ဆရာစံအား အကျဉ်းသား နှစ်ယောက်က ကြိုးတိုက်မှ ကြိုးတုပ် အင်္ကျီကို ဝတ်ပေးပြီး လက်ထိပ်ကို နောက်ပြန်ခတ်ပြီး တံတောင်ဆစ် ကွေးကနေကြိုးထပ်ချည်လိုက်ပါတယ် …
အားလုံး အစီအစဉ်အတိုင်းဆောင်ရွက်ပြီး ဆရာစံကို ကြိုးစင်ရှိရာသို့ တွဲ၍ ခေါ်လာသည် …
ကြိုးစင်ပေါ်တက်ခါနီးတွင် တွဲလာသူ အကျဉ်းသားနှစ်ဦးကို ဆရာစံမှ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်တွန်းတိုက်ဖယ်ပြီး ….
အမျိုးဘာသာ သာသနာ ပညာကြီးပွားရာ ကြီးပွားကြောင်းဆောင်ရွက်လို့ ယခုလို ကြုံတွေ့ရတာကို သုခ လို့မှတ်ပါတယ် ..
အနားရှိ အကျဉ်းသားနှစ်ဦးကိုလည်း“ဖယ်ပေး ငါ့ဟာငါ တက်မယ်”..ဆိုပြီး ကြိုးစင်ပေါ်တက်သွားပါတယ် …
ကြိုးစင်ပေါ်ရောက်သည်နှင့် ဆရာစံက သူ၏ ကြိုးပေးကွပ် မျက်ခံရမှုကို တက်ရောက်ကြည့်ရှုရသော ဗြိတိသျှ ကိုလိုနီ လက်အောက်ခံ အမှုထမ်း အရာထမ်း လူကြီးမင်းများအားနှုှုတ်ဆက်၍..
အားလုံးပဲ ကျုပ်တော့ သွားပြီ … ဖြစ်လေရာ ဘဝတိုင်းမှာ နယ်ချဲ့ကိုလိုနီ အင်္ဂလိပ်တွေကို နိုင်ရတဲ့ကိုယ် ဖြစ်ရပါစေလို၏.. ဟု ဆုတောင်းသွားပါတယ် …
ဆရာစံလည်း ဆုတောင်းပြီး မျက်နှာဖုံး အိတ်ကြီးကို စွပ်ပေးကာ လည်ပင်းကို ကြိုးတပ်ပြီးတော့ ဆရာစံ ရပ်နေသည့်ခြေထောက်အစုံအောက်က ကြိုးစင် ကြမ်းခင်းဒေါက်ကိုဖြုတ်ချ ကွပ်မျက်လိုက်ပါတယ်…
မိတ်ဆွေများကို လေးစားလျက်..
www.thutastar. net
မြတ်သွေးငယ်
ဒီအျဖစ္အပ်က္က ထုိင္းႏုိင္ငံေတာ္၀င္ဘုရင္ရဲ႕ (၅)ဆက္ေျမာက္ ဘုရင္လက္ထက္ မွာပါ။ ခုႏွစ္အားျဖင့္ 1870-1910 (ဒီအေၾကာင္းအရာဟာ ဒ႑ာရီပုံျပင္မဟုတ္တဲ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ သမုိင္းရာဇ၀င္ပါ။ ဒီကေန ့ထိ မုယယ္ဖဲ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္တုန္းက သူမယက္ကန္းယက္တဲ့ အသုံး အေဆာင္ပစၥည္းေတြ သူ ့မရဲ ့ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ေတြက သိမ္းဆည္းထားတာရွိေသးတယ္)။ မုယယ္ဖဲဆုိတဲ့ သူက ကရင္အမ်ိဳးသမီး ေတာသူမတဦးပါ။ ေနရပ္ကေတာ့ ယခုအေခၚအရ ကရင္ျပည္နယ္ ဖါပြန္ေဒသက ျဖစ္ပါတယ္။ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာလွပၿပီး မိန္းမေကာင္း၊ မိန္းမျမတ္တုိ ့ရဲ ့ၾကန္အင္လကၡဏာနဲ ့ျပည္စုံတဲ့ အလွဘုရင္မေလးတဦးျဖစ္ပါတယ္။
ထုိင္း(ယုိးဒယား)ဘုရင္ရဲ ့ (၅)ဆက္ေျမာက္ဘုရင္လက္ထက္မွာ… ဘုရင့္အနားမွာ ခစားတဲ့ ပုေရာဟိတ္ပုနားေတြရဲ႕ တြက္ခ်က္ေဟာကိန္းအရ ထုိင္းႏုိင္ငံေရရွည္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေအာင္၊ မိန္းမေကာင္း မိန္းမျမတ္တဦးဦးရဲ႕ ေသြးနဲ ့ ယုိးဒယားဘုရင္ပုိင္ေျမေတြကုိ ယာဇ္ပူေဇာ္ရမယ္။ ၄င္းမိန္းမျမတ္ကုိ ဘယ္အရပ္ေဒသက သြားရွာရင္ရႏုိင္တယ္ဆုိတာလည္း တြက္ခ်က္ထားပါတယ္။ ယခင့္ယခင္က ယုိးဒယားဟာ ကုိလုိနီနယ္ခ်ဲ ့ေတြရဲ႕ က်ဴးေက်ာ္ရန္စမွဳ၊ ဗမာမင္းေတြရဲ ့က်ဴးေက်ာ္တုိက္ခုိက္မွဳေတြေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ဟာ ၾကာရွည္မခုိင္ဘဲ မၾကာခဏဆုိသလုိ ပ်က္ဆီးလုိက္ ၿမိဳ ့ရြာေတြအသစ္ျပန္လည္ တည္ေဆာက္လုိက္နဲ ့သံသရာလည္ေနပါတယ္။
၅ ဆက္ေျမာက္ထုိင္းဘုရင္ဟာ ၄င္းရဲ ့ပုေရာဟိတ္ပုနားေတြရဲ ့ေဟာေျပာခ်က္အရ မုယယ္ဖဲကုိ မရမကသြားရွာယူဖုိ ့ အမိန္ ့ေတာ္ထုတ္ညႊန္ၾကားလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘုရင္မင္းမွဳထမ္းေတြ ကလိမ္ကက်စ္ညစ္ပတ္နည္းလမ္း ေပါင္းစုံသုံးၿပီး ဘုရင္ေရွ ့ေမွာက္ထံအေရာက္ မုယယ္ဖဲကုိ ေခၚလာခဲ့ပါတယ္။ မုယယ္ဖဲဟာ ဘုရင္ေရွ ့ေမွာက္ထံမေရာက္ခင္ လမ္းခုလတ္မွာ မင္းမွဳထမ္းစစ္သူႀကီးတဦးရဲ ့ မတရား သားမယားျပဳက်င့္ျခင္းကုိ ခံခဲ့ရပါေသးတယ္။
မုယယ္ဖဲဟာ မိန္းမေကာင္းမိန္းမျမတ္တုိ ့ရဲ ့ရုပ္ဆင္းအဂၤါနဲ ့ျပည့္စုံတဲ့ အလွဘုရင္မေလးတဦးျဖစ္တဲ့ အေလွ်ာက္၊ ထုိင္းဘုရင္ဟာ မုယယ္ဖဲကုိ ေတြ ့ျမင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ယခင္သူမအား သြားရွာေခၚခုိင္းတုန္းက မိမိႏုိင္ငံေတာ္ေကာင္းစားဖုိ႕ သူမရဲ ့ေသြးနဲ ့ယာဇ္ပူေဇာ္ရန္အတြက္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားပါတယ္။ ထုိင္းဘုရင္ဟာ မုယယ္ဖဲဆုိတဲ့ ကရင္အလွဘုရင္မေလးရဲ ့ညုိ ့အားေၾကာင့္ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္စိတ္၀င္ သံေယာဇဥ္တြယ္ၿပီး မိဖုရားအျဖစ္ ခ်ီးျမွင့္ေျမွာက္စားလုိက္ပါတယ္။
မုယယ္ဖဲဟာ ယခင္သူမရဲ ့ရပ္ရြာမွာေနတုန္းက ခ်စ္သူရည္းစားတဦးရွိခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းဘုရင္မင္းမွဳ ထမ္းေတြရဲ ့ေကာက္က်စ္မာမွဳ၊ အာဏာသုံးမွဳေၾကာင့္ မိမိရဲ႕ ခ်စ္သူရည္းစားနဲ ့ခြဲခြါစြန္ ့လႊတ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ထုိင္းဘုရင္ထံေခၚလာျခင္းခံရၿပီး လမ္းခုလတ္မွာလည္း မတရားသားမယားျပဳက်င့္ခံရတယ္၊ အခုေတာ့ ထုိင္းဘုရင္မင္းျမတ္ကေနၿပီး မိဖုရားေျမွာက္စားခံခဲ့ရေပမဲ့ မတတ္သာလုိ ့သာ မိဖုရားျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ သူတပါးလက္ခုတ္ထဲကေရ ျဖစ္ေနတဲ့အေနအထားဖုိ ့ ဘ၀ရဲ ့ခါးသီးမွဳေ၀ဒနာကုိ ႀကိတ္ၿပီးခံခဲ့တယ္။ သူမရဲ ့ရင္ထဲမွာေတာ့ နာက်င္မွဳေတြနဲ ့ျပည့္နက္ေနတယ္။
အေနအထားတခုအရ ဘုရင္မိဖုရားတဦးျဖစ္ေပမဲ့ ဒီလုိမ်ိဳးေကာက္က်စ္ယုတ္မာတဲ့ထုိင္းလူမ်ိဳးေတြနဲ ့ ပါတ္သက္ၿပီး မိမိမွာ လူသားမ်ိဳးဆက္ မေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ပါ။ဒါေၾကာင့္“ဤကဲ ့သုိ ့ေကာက္က်စ္ယုတ္မာေသာ ထုိင္းဘုရင္ႏွင့္ပါတ္သက္ၿပီး က်မရင္ေသြးငယ္တဦးဦးေမြးလာပါက ေမြးလာေသာ ရင္ေသြးငယ္သည္ ဖခင္ျဖစ္သူ ထုိင္းဘုရင္မင္းျမတ္၏ ၀မ္းသာျခင္းအလ်ဥ္းလုံး၀ မျဖစ္ေစရပါလုိ၏“ လုိ ့အဓိဌာန္ျပဳဆုေတာင္းထားပါတယ္။
မၾကာခင္မွာဘဲ မုယယ္ဖဲဟာ ကိုယ္၀န္ေလးရလာပါတယ္။ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ မုယယ္ဖဲကုိ အလြန္ခ်စ္ ခင္ႏွစ္သက္တာမုိ ့ ယခုုလုိသူမကုိယ္၀န္ရလာတာဟာ ဘုရင္ႀကီးအလြန္၀မ္းသာ ပီတိျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္လည္းမ်ားစြာ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မုယယ္ဖဲဟာ ကုိယ္၀န္ရက္ေစ့လုိ႕ သူမရင္ေသြးငယ္ေမြးဖြါးတဲ့အခါ ဘုရင္ႀကီးရဲ ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားသလုိျဖစ္မလာဘဲ မုယယ္ဖဲရဲ႕ အဓိဌာန္ျပဳဆုေတာင္းထားတဲ့ အတုိင္းသာ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ေမြးလာတဲ့ခေလးဟာ အသက္မရွင္ခဲ့ပါဘူး… ဘုရင္ႀကီးဟာ ေမွွွွ်ာ္လင့္ ထားသလုိ ျဖစ္မလာေတာအရမ္းစိတ္ထိခုိက္ရပါတယ္။
မုယယ္ဖဲရဲ ့ ဒုတိယေျမာက္ကုိယ္၀န္ရေတာ့လည္း ဘုရင္ႀကီးရဲ ့၀မ္းသာျခင္းမျဖစ္ရျပန္ပါဘူး။ ဒီတခါမွာေတာ့ ေတာ္၀င္မိသားစုအပါအ၀င္ နန္းေတာ္သူနန္းေတာ္သားေတြအၾကား အလြန္ပြက္ေလာ ဆူညံလာပါတယ္။ပေဒသရာဇ္ဘုရင္တုိ ့ရဲ ့စနစ္အရ မိဖုရားမ်ားစြာေျမွာက္စားၾကတယ္။ ယခုဘုရင္ႀကီး အေနနဲ ့မိဖုရားမ်ားစြာရွိတဲ့အနက္ မိဖုရားငယ္ မုယယ္ဖဲကုိ ပုိၿပီးခ်စ္၊ ပုိၿပီးအေရးေပးေတာ့ အျခား မိဖုရားေတြက မေက်နပ္ၾကတာ အမွန္ဘဲ။အထူးသျဖင့္ မိဖုရားေခါင္ႀကီး၊ မိဖုရားေခါင္ႀကီးက ယုိးဒယားဗမာကျပားမျဖစ္တယ္။
မုယယ္ဖဲေရာက္လာကတည္းက ေဒါသပုန္ထေနတာ ေန ့ေရာညေရာဘဲ၊ မုယယ္ဖဲကုိ ဒီနန္းေတာ္ကေန ထြက္သြားေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိတာ အၿမဲတမ္းႀကံေနတဲ့သူ။ ယခု မုယယ္ဖဲ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ တာ ႏွစ္ေခါက္စလုံး ကေလးေမြးၿပီး မရွင္တာ သူ ့အတြက္ အကြက္ႀကီး၊ မဟာအခြင့္အေရးဘဲ၊၊ နန္းေတာ္သူ၊နန္းေတာ္သားေတြေရာ ပုေရာဟိတ္ေတြပါ သူမအကုန္စည္းရုံးလုိက္တယ္…“မုယယ္ဖဲ ကေလးေမြးၿပီး မရွင္တာ သူမကေလးကုိ သူမျပန္စားတဲ့ စုန္းမျဖစ္ေနတယ္။ ဒီစုန္းမဟာ နန္းေတာ္မွာဆက္ထားေနရင္ နန္းေတာ္ေရာ တုိင္းျပည္ပါ ပူပင္ေသာကေတြနဲ ့ျပည့္နက္ေနမယ္။ အေကာင္းဆုံးက ဒီစုန္းမကုိ မူလေခၚလာတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္အတုိင္း ယာဇ္ပူေဇာ္ရမယ္“လုိ ့ ဘုရင္ႀကီးကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု၊ ထပ္ခါတလဲ ေလွ်ာက္ထား ကုန္းေခ်ာ၊ကုန္းတုိက္လုပ္ပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ မုယယ္ဖဲကုိ အလြန္ခ်စ္ခင္ၾကင္နာတဲ့အတြက္သူမ်ားေျပာသမွ် ပယ္ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီးေရာ ပုေရာဟိတ္ေတြပါ ေျပာပါမ်ားေတာ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ၄ွင္းတုိ ့ေျပာဆုိတဲ့အတုိင္း ဘုရင္ႀကီးအေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့ရပါတယ္။ မုယယ္ဖဲကုိတြင္းထဲမွာေနခုိင္းၿပီး မ်က္မျမင္ ဆင္တေကာင္အား မုယယ္ဖဲအေပၚ သစ္တုံးတြန္းခ်ျခင္းျဖင့္ ကြပ္မ်က္ခဲ့ပါတယ္။
မုယယ္ဖဲဟာ သူမအသတ္ခံရမွာကုိ လုံး၀ေၾကာက္ရြံ့ တုန္လွဳပ္ျခင္းမရွိပါ။ မိမိဘ၀မွာ ခ်စ္သူ၊ မိဘေဆြမ်ိဳး၊ လူမ်ိဳး၊ ရပ္ရြာေတြနဲ ့အတင္းအဓမၼ စြန္ ့လြတ္စြန္ခြါျခင္းခံခဲ့ရတယ္။ အတင္းအဓမၼ သားမယားျပဳက်င့္ျခင္းခံရ၊ အတင္းမိဖုရားေျမွာက္စားျခင္းခံရ၊ ေတာ္၀င္မိသားစုအသုိင္းအ၀ုိင္းမွာလဲ မနာလုိျခင္းခံရနဲ ့သူမဘ၀ မွာ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ေန ့ရက္ တရက္မွမရွိ၊ ဒီလုိဘ၀မ်ိဳးဆက္လက္အသက္ရွင္သန္ေနရင္လည္း ဘာမွ အဓိပၸါယ္မရွိၿပီး… မုယယ္ဖဲဟာ ေမာင္ေတာ္ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ ့အမိန္ ့နဲ႕ ယာဇ္ပူေဇာ္ခံရမွာကုိ လုံး၀မညွဥ္းညူပါ။ ဒါေပမဲ ့ကြပ္မ်က္ျခင္းမခံရမွီ လင္ေတာ္ေမာင္ဘုရင္မင္းျမတ္ကုိ ကတိက၀တ္ေတြေတာင္းခဲ့တယ္။ ဘုရင္မင္းျမတ္လည္း မုယယ္ဖဲကုိ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာတဲ့စိတ္၊ ဘုရင္မင္းျမတ္တုိ ့ရဲ ့က်င့္ႀကံရမဲ့ မင္းက်င့္တရားေတြနဲ ့အတူ ကတိက၀တ္ေတြကုိ ၾကည္ျဖဴစြာနဲ ့ေပးခဲ့ပါတယ္။ “ငါ၏ေသြးေတာ္ျဖင့္ ယာဇ္ပူေဇာ္မည့္ ဤတုိင္းျပည္သည္ ဖြံ ့ၿဖိဳးတုိးတက္သာယာ၀ေျပာမည္၊ တုိင္းျပည္ၾကာရွည္စြာ တည္တံ့ခုိင္ၿမဲၿပီး ေဘးရန္အေပါင္းမွကင္းေ၀းမည္၊ အသင္တုိ ့၏တုိင္းျပည္ တည္တံ့ခုိင္ၿမဲဖုိ ့အတြက္ ငါ၏အသက္၊ ေသြးေတြနဲ ့ စေတးရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သင္တုိ ့အား ငါေတာင္းဆုိလုိသည္မွာ ငါ့လူမ်ိဳး(ကရင္)မ်ားအား ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း၊ အႏုိင္က်င့္ေစာ္ကားရန္စျခင္း မျပဳရ… တေန ့ေန ႕ တခ်ိန္ခ်ိန္ ငါ့လူမ်ိဳးမ်ား အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ၿပီး သင္တုိ ့၏ တုိင္းျပည္၊ ေရေျမေပၚမွာ လာေရာက္ခုိလွဳံခဲ့သည္ရွိေသာ္ သင္တုိ ့ေကာင္းမြန္စြာ ၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္ ကူညီရမည္…“ စတဲ့အခ်က္ေတြအပါအ၀င္ အခ်က္ေပါင္း(ရ)ခ်က္ကုိ မုယယ္ဖဲေတာင္းဆုိခဲ့ပါတယ္။
ထုိင္းဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ မုယယ္ဖဲေတာင္းဆုိအေပၚ မိမိေပးခဲ့တဲ့ကတိက၀တ္ေတြအေၾကာင္း အပါအ၀င္ မုယယ္ဖဲကုိ ဘာေၾကာင့္ဘယ္လုိေခၚလာရတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ ကရင္လူမ်ိဳးေတြကုိ ထုိင္းေတြက ဘယ္လုိေက်းဇူးျပန္ဆပ္မယ့္အေၾကာင္းေတြကုိ စာေပကမၼည္းေတြ ခုိင္ခုိင္မာမာ ေရးသားထားပါတယ္။ ထုိင္းဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ မုယယ္ဖဲ ကြပ္မ်က္ခံရၿပီး သိပ္မၾကာလုိက္ပါ။ မုယယ္ဖဲကုိ လြမ္းတဲ့စိတ္နဲ ့ လြမ္းနာက်ၿပီး နတ္ရြာစံသြားခဲ့ပါတယ္။
ထုိင္း(ယုိဒယား)ေရေျမဟာ မုယယ္ဖဲရဲ ့ေသြးေတြနဲ ့ယာဇ္ပူေဇာ္ၿပီးတာနဲ ့တမဟုတ္ခ်င္း ႀကီးပြါးတုိးတက္ လာပါတယ္။ဘုရင္ႀကီးနတ္ရြာစံၿပီး ေနာက္က်န္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ရဲ ့မူးႀကီးမတ္ရာ မိဖုရားေတြက ရွင္ဘုရင္ႀကီး မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားခဲ့တဲ့ မုယယ္ဖဲ၊ကရင္လူမ်ိဳးေတြနဲ
့ပါတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ မီးရြံ ့ ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြဟာ ထုိင္း(ယုိးဒယား)လူမ်ိဳးက မုယယ္ဖဲအေပၚ ကရင္ လူမ်ိဳးေတြ အေပၚ ေကာက္က်စ္ယုတ္မာ ရက္စက္တဲ့အေၾကာင္းေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနာင္လာေနာက္ သားမ်ား ဒီအေၾကာင္းအရာကုိသိရင္ အရွက္ရသိကၡာက်စရာျဖစ္ေစတာေၾကာင့္ မီးရြံ ့ ဖ်က္ဆီးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သို့ေသာ္…………….. ယေန ့လက္ရွိထုိင္းဘုရင္(၉.ဆက္ေျမာက္)ရဲ ့ေတာ္၀င္မိသားစုအသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ မုယယ္ဖဲနဲ ့ပါတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ စုံစုံလင္လင္ရွိတယ္လုိ႕ ဆုိပါတယ္။ ကရင္လူမ်ိဳးေတြရွိတဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံေနရာအႏွံ ့မွာ ယေန ့သက္ရွိထင္ရွား ထုိင္းဘုရင္ႏွင့္မိဖုရားက သြားေရာက္တုိင္းခန္းလွည့္ လည္ၿပီး ကရင္လူမ်ိဳးေတြရဲ ့လူမွဳဘ၀ဖြံ ့ၿဖိဳးမွဳအတြက္ ေပးအပ္လွဴဒါန္း၊ ကူညီခဲ့တာရွိပါတယ္။
ယခင္ ၅.ဆက္ေျမာက္ဘုရင္ရဲ႕ ကတိက၀တ္အတုိင္း ယေန ့ထုိင္းေတာ္၀င္မိသားစုေတြက အတတ္ႏုိင္ဆုံး ကရင္ေတြကုိ ခြဲျခားဆက္ဆံမွဳမရွိဘဲ ၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္တာလား.. ဒါမွမဟုတ္ ၄င္းတုိ႕ရဲ ့ ရာဇ၀င္အေၾကြးေတြေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္ပုိင္ေစတနာေတြေၾကာင့္ ေဖးမကူညီမွဳေပးတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ တဖန္.. မုယယ္ဖဲရဲ ႕ ပုံတူပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံအႏွံ ့ယေန ့ထိ ေရာင္းအားေကာင္းတဲ့ ပန္းခ်ီပုံစာရင္းထဲမွာပါေနပါတယ္။ မုယယ္ဖဲဟာ ထုိင္းလူမ်ိဳးေတြရဲ ့အရွင္သခင္မ၊သူတုိ ့ကုိ ၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္တဲ့ တန္ခုိးရွင္လုိ ့ဆုိၿပီး ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ေနၾကပါတယ္။
ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ ့ ႏုိင္ငံေရးစံနစ္က ေတာ္၀င္မိသားစုေတြဟာ စည္းမ်ဥ္းခံဘုရင္စံနစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံအစုိးရအပါအ၀င္ ထုိင္းလူမ်ိဳးေတြရဲ ့ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္၊ ဆက္ဆံပုံကလည္း ကရင္လူမ်ိဳးေတြကုိ ထိခုိက္ နစ္နာခဲ့ေပါင္းမ်ားခဲ့ပါၿပီး… ဒါကုိ ၅ ဆက္ေျမာက္ထုိင္းဘုရင္ရဲ ့ကတိက၀တ္ျပဳ အေၾကာင္းေတြကုိ မသိေရာေလသလား၊ သိလွ်က္နဲ ့မသိက်ိဳးကြ်ံျပဳေလသလား။ တကယ္မသိေသးဘူးဆုိရင္ ယေန ့သက္ရွိ
ထင္ရွား ၉ ဆက္ေျမာက္ ထုိင္းဘုရင္အေနနဲ ့ လူမွာ ကတိ၊ မင္းမွာသစၥာဆုိတဲ့အတုိင္း ထုိင္းလူမ်ိဳးေတြကုိ ၅ ဆက္ေျမာက္ ထုိင္းဘုရင္ရဲ ့ ကတိက၀တ္ျပဳခ်က္ေတြ အသိေပးသင့္ပါတယ္။
ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ျဖင့္…. ထုိင္းလူမ်ိဳးေတြအေပၚ.. ကရင္အလွဘုရင္မေလးရဲ႕ ေမတၱာပုိ ့ထားတဲ့အတုိင္း… “သင္တုိ ့တုိင္းျပည္ေကာင္းစားဖုိ ့အတြက္ ငါ့အသက္၊ ေသြးေတာ္တုိ ့ျဖင့္ ယာဇ္ပူခံ အသက္ေပးသြားမည္။ သုိ ့ေသာ္ ငါနဲ ့ငါ့လူမ်ိဳးမ်ားအေပၚ သင္တုိ ့ေပးခဲ့ေသာ ကတိက၀တ္ပါအခ်က္မ်ားကုိ တေသြမတိမ္း လုိက္နာရမည္။ ကတိက၀တ္ထဲကအတုိင္း မလုိက္နာဘဲ ငါ့လူမ်ိဳးမ်ားအား ရန္ရွာတုိက္ခုိက္ျခင္း အပါအ၀င္ အျခားအခ်က္မ်ား ေဖါက္ဖ်က္လာပါက အသင္တုိ ့လူမ်ိဳး၊ အသင္တုိ ့တုိင္းျပည္ ေစာစီးလွ်င္ျမန္စြာ ပ်က္သုန္းသြားမည္။
ငါ၏ေသြးေတာ္ျဖင့္ ယာဇ္ပူေဇာ္ၿပီး တည္တံ့ခဲ့ေသာ အသင္တုိ ့၏တုိင္းျပည္သည္ သင္တုိ ့လူမ်ိဳးဘုရင္မင္းဆက္၏ (၉)ဆက္ေျမာက္အထိသာ တည္တံ့မည္ျဖစ္ၿပီး ၄င္းေနာက္ပုိင္း လုံး၀(လုံး၀)ဧကန္မုခ် ပ်က္သုန္းရမည္။ သင္တုိ႕ လူမ်ိဳး၊သင္တုိ႕တုိင္းျပည္ပ်က္သုန္းမည့္အေၾကာင္း ရင္းသည္ သင္တုိ ့အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္မွဳေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ျပည္ပ ပေရာဂေၾကာင့္လည္းေကာင္း ၊ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ကပ္ဆုိးေတြၾကာင့္ လည္းေကာင္း လုံး၀ပ်က္သုန္းရပါမည္“ ဆုိတဲ့က်ိန္စာဘဲျဖစ္ပါတယ္။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားစြာျဖင့္ ကရင္ေမာင္ႏွမအားလုံး သိေစခ်င္ေသာစိတ္ျဖင့္
စီzကညီ၀ါ (Karen Unity Hope Community)
ယိုးဒယားမင္းသမီး ဆုပန္ကလ်ာသည္ ဘုရင့္ေနာင္မင္းႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထီးျဖဴေပး၍ အယုဒၶယဘုရင္အျဖစ္ ခန႔္အပ္ေပးခဲ့ေသာ ျဗမဟာဓမၼရာဇာမင္းႏွင့္ မိဖုရား ျဗဝိသုဒၶိေကသထရီတို႔၏ သမီးေတာ္ျဖစ္ပါသည္။ ေ႐ႊအဆင္းကဲ့သို႔ အသားအေရေခ်ာေမြ႕သူ (ျဗသုဝဏၰေဒဝီ) အျဖစ္ ယိုးဒယားရာဇဝင္မ်ားက မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ၾကၿပီး ျမန္မာရာဇဝင္မ်ားကလည္း ထိုအခ်က္ကို အစြဲျပဳကာ ျဗသဝန္ ဟု သုံးႏႈံးမွတ္တမ္း တင္ခဲ့ၾကပါသည္။
၁၅၆၉ ခုႏွစ္တြင္ ဘုရင့္ေနာင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ အယုဒၶယသို႔ ခ်ီတက္သိမ္းယူကာ မိမိသစၥာခံ ျဗမဟာဓမၼရာဇာကို နန္းတင္ ေပးေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ျဗမဟာဓမၼရာဇာ ကလည္း မိမိ၏ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္အ႐ြယ္ သမီးေတာ္ ဆုပန္ကလ်ာကို ဘုရင့္ေနာင္ထံ ဆက္သခဲ့ပါသည္။ ဆုပန္ကလ်ာသည္ ဘုရင့္ေနာင္ မင္းႀကီးႏွင့္ သမီးေတာ္တစ္ပါး ရရွိခဲ့ပါသည္။ မင္းအေထြး ဟု ျမန္မာမွတ္တမ္းမ်ားက တညီတၫြတ္တည္း ျပဆိုၾကပါသည္။
ယိုးဒယားတို႔ကမူ ဆုပန္ကလ်ာသည္ ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာျဖင့္ ရွိေနစဥ္ နႏၵဘုရင္ ( ဘုရင့္ေနာင္၏သားေတာ္) က ဓါးျဖင့္ ခုတ္သတ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုထားၾကပါသည္။ မည္သည့္ဘက္က မွန္သည္မွားသည္ဟု မဆိုသာလွေသာ္လည္း ဆုပန္ကလ်ာ၏ ဇာတ္သိမ္းမွာမူ ယေန႔တိုင္ ေပ်ာက္ကြယ္ ေနပါေသးသည္။ယိုးဒယားလူမ်ိဳးမ်ား (အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးစီးပြားေရးသမားမ်ား) သည္ ယေန႔တိုင္ ဆုပန္ကလ်ာကို ႐ုပ္တုမ်ား ႐ုပ္ပုံမ်ားျဖင့္ ကိုးကြယ္ေနၾကသည္ကိုလည္း ေလ့လာေတြ႕ရွိ႕ၾကရပါသည္။
ဖီခ်စ္ျပည္နယ္မွ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကမူ ဆုပန္ကလ်ာဝိညာဥ္သည္ ျမန္မာျပည္မွ မထြက္ခြာႏိုင္ေသးသျဖင့္ မိမိကိုယ္တိုင္ ယၾတာမႏၲရားမ်ားျဖင့္ ဆုပန္ကလ်ာကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားေသာ ျမန္မာတို႔၏ ေမွာ္အတတ္ကို ဖယ္ရွားေပးႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္းကို ေျပာၾကားခဲ့ရာ (၁၉၉၇) ခုႏွစ္ အာရွစီးပြားပ်က္ကပ္တြင္ ဆုပန္ကလ်ာကို ကိုးကြယ္ၾကသူမ်ား မ်ားျပားလာခဲ့ပါသည္။ေခတ္ပ်က္တြင္ ထိုဆုပန္ကလ်ာဇာတ္လမ္းကို မွီး၍ ခ်မ္းသာသြားၾက သူမ်ားပင္ရွိခဲ့ၾကပါသည္။
ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ကို ေျပာရလွ်င္မူ ဆုပန္ကလ်ာသည္ ဘုရင့္ေနာင္မင္းႀကီး နတ္႐ြာစံၿပီးေနာက္ နန္းတက္ေသာ နႏၵဘုရင္၏ အမ်က္ေဒါသကို တိမ္းေရွာင္ရန္ အင္းစိန္အရပ္သို႔ ေနာက္လိုက္မ်ားျဖင့္ ထြက္ခြာခဲ့ဟန္တူပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္တြင္းရွိ က်ိဳက္ကလို႔ ေစတီတြင္ ဆုပန္ကလ်ာကို နတ္ကြန္းကဲ့သို႔ ေနရာေပးကာ ကိုးကြယ္ ထားၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
wavecele
# Unicode Version ျဖင့္ ဖတ္ပါ #
ယိုးဒယားမင်းသမီး ဆုပန်ကလျာသည် ဘုရင့်နောင်မင်းကြီး ကိုယ်တော်တိုင် ထီးဖြူပေး၍ အယုဒ္ဓယဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ပေးခဲ့သော ဗြမဟာဓမ္မရာဇာမင်းနှင့် မိဖုရား ဗြဝိသုဒ္ဓိကေသထရီတို့၏ သမီးတော်ဖြစ်ပါသည်။ ရွှေအဆင်းကဲ့သို့ အသားအရေချောမွေ့သူ (ဗြသုဝဏ္ဏဒေဝီ) အဖြစ် ယိုးဒယားရာဇဝင်များက မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြပြီး မြန်မာရာဇဝင်များကလည်း ထိုအချက်ကို အစွဲပြုကာ ဗြသဝန် ဟု သုံးနှုံးမှတ်တမ်း တင်ခဲ့ကြပါသည်။
၁၅၆၉ ခုနှစ်တွင် ဘုရင့်နောင်ကိုယ်တော်တိုင် အယုဒ္ဓယသို့ ချီတက်သိမ်းယူကာ မိမိသစ္စာခံ ဗြမဟာဓမ္မရာဇာကို နန်းတင် ပေးတော်မူခဲ့ပါသည်။ ဗြမဟာဓမ္မရာဇာ ကလည်း မိမိ၏ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် သမီးတော် ဆုပန်ကလျာကို ဘုရင့်နောင်ထံ ဆက်သခဲ့ပါသည်။ ဆုပန်ကလျာသည် ဘုရင့်နောင် မင်းကြီးနှင့် သမီးတော်တစ်ပါး ရရှိခဲ့ပါသည်။ မင်းအထွေး ဟု မြန်မာမှတ်တမ်းများက တညီတညွတ်တည်း ပြဆိုကြပါသည်။
ယိုးဒယားတို့ကမူ ဆုပန်ကလျာသည် ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာဖြင့် ရှိနေစဉ် နန္ဒဘုရင် ( ဘုရင့်နောင်၏သားတော်) က ဓါးဖြင့် ခုတ်သတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုထားကြပါသည်။ မည်သည့်ဘက်က မှန်သည်မှားသည်ဟု မဆိုသာလှသော်လည်း ဆုပန်ကလျာ၏ ဇာတ်သိမ်းမှာမူ ယနေ့တိုင် ပျောက်ကွယ် နေပါသေးသည်။ယိုးဒယားလူမျိုးများ (အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးစီးပွားရေးသမားများ) သည် ယနေ့တိုင် ဆုပန်ကလျာကို ရုပ်တုများ ရုပ်ပုံများဖြင့် ကိုးကွယ်နေကြသည်ကိုလည်း လေ့လာတွေ့ရှိ့ကြရပါသည်။
ဖီချစ်ပြည်နယ်မှ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကမူ ဆုပန်ကလျာဝိညာဉ်သည် မြန်မာပြည်မှ မထွက်ခွာနိုင်သေးသဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ယတြာမန္တရားများဖြင့် ဆုပန်ကလျာကို ချုပ်နှောင်ထားသော မြန်မာတို့၏ မှော်အတတ်ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ကြောင်းကို ပြောကြားခဲ့ရာ (၁၉၉၇) ခုနှစ် အာရှစီးပွားပျက်ကပ်တွင် ဆုပန်ကလျာကို ကိုးကွယ်ကြသူများ များပြားလာခဲ့ပါသည်။ခေတ်ပျက်တွင် ထိုဆုပန်ကလျာဇာတ်လမ်းကို မှီး၍ ချမ်းသာသွားကြ သူများပင်ရှိခဲ့ကြပါသည်။
ကျွန်တော့်အမြင်ကို ပြောရလျှင်မူ ဆုပန်ကလျာသည် ဘုရင့်နောင်မင်းကြီး နတ်ရွာစံပြီးနောက် နန်းတက်သော နန္ဒဘုရင်၏ အမျက်ဒေါသကို တိမ်းရှောင်ရန် အင်းစိန်အရပ်သို့ နောက်လိုက်များဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့ဟန်တူပါသည်။ အကြောင်းမှာ မင်္ဂလာဒုံမြို့နယ်တွင်းရှိ ကျိုက်ကလို့ စေတီတွင် ဆုပန်ကလျာကို နတ်ကွန်းကဲ့သို့ နေရာပေးကာ ကိုးကွယ် ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
wavecele
 |
| အေလာင္းဘုရားရဲ ့ဝါးရင္းတုတ္ တပ္ဆိုတာ |
ျမန္မာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွတ္ယူထားၾကတာက ကုန္းေဘာင္နန္းတည္ အေလာင္းမင္းတရား ဦးေအာင္ေဇယ်ဟာ အယုဒၶယ(ယခုထိုင္း) ကို ဝါးရင္းတုတ္တပ္နဲ႕သိမ္းဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဆင္ျဖဴရွင္မင္းတရားႀကီးလက္ထက္မွာလည္း ယိုးဒယားကို ဝါးရင္းတုတ္ကိုင္ၿပီး တက္သိမ္းခဲ့တယ္လို႕ ဂုဏ္ယူဝင့္ႂကြားစြာ ေျပာဆိုေလ့ရွိၾကပါတယ္
အမွန္တကယ္ကေတာ့ ျမန္မာေတြဟာ ယိုးဒယားကိုဝါးရင္းတုတ္ကိုင္ၿပီး တက္သိမ္းခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ယိုးဒယားကို တက္သိမ္းခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့စစ္တပ္ထဲမွာေတာ့ တင္က်ည္းတပ္ဆိုတာပါခဲ့ၿပီး အဲဒီတပ္ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္မွဳ႕ဟာ ယိုးဒယား ၊ျမန္မာ စစ္ပြဲေတြထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေျပာစမွတ္တြင္ေလာက္ေအာင္ တိုက္ခိုက္ေရးစြမ္းရည္မွာ ထြန္းေျပာင္ခဲ့ပါတယ္။
ယိုးဒယား-ျမန္မာစစ္ပြဲေတြ အတြင္းမွာ ျမန္မာတပ္ရဲ့ တင္က်ည္းကိုင္ တပ္သားေတြဟာ ေရွ႕တန္းကေနၿပီး ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲတိုင္းမွာ ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံနဲ႔ အစြမ္းျပ တိုက္ခိုက္ႏိုင္ခဲ့ ၾကပါတယ္ ။ ျမန္မာတို႕ရဲ႕ ေအာင္ပြဲတိုင္းမွာ တင္က်ည္းတပ္ဟာ အေရးပါတဲ့ အခန္းက႑ကေန ပါဝင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ယိုးဒယား- ျမန္မာ့စစ္သမိုင္းမွာ အခိုင္အမာေဖာ္ျပထားပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ တင္က်ည္းဆိုတာ ဘာလည္း ၊ ေနာက္ၿပီး တင္က်ည္းတပ္ရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံု စတာေတြကို စာဖတ္သူေတြ သိရွိႏိုင္ဖို႕၊ ဗဟုသုတရေစဖို႕ တင္ျပေပးခ်င္ပါတယ္။
တင္က်ည္းဆိုတာ အမွန္ေတာ့ လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႕ ကိုင္တြယ္ အသံုးျပဳလို႕ရတဲ့ အလ်ားတိုတဲ့ ဝါးရင္းတုတ္ လက္နက္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဝါးရင္းနဲ႕ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အတြက္ သူ႕ကို ဝါးရင္းတုတ္လို႕အလြယ္တကူေခၚဆိုၾကတဲ့အတြက္တင္က်ည္းဆိုတဲ့ နာမည္ေပ်ာက္ကာ ဝါးရင္းတုတ္လို႕အမည္တြင္သြားရျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္ ။
တင္က်ည္းဆိုတာ အမွန္ေတာ့ က်စ္လစ္ မာေက်ာေသာ ဝါးအမ်ိဳးအစားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ဝါးရင္း၊ဝါးပိုး ေတြကို မီးသင္းၿပီး မာေက်ာေအာင္ျပဳလုပ္ထားတဲ့ တုတ္ရွည္ကိုေခၚတာျဖစ္ပါတယ္ ။ တင္က်ည္းျပဳလုပ္ပံုအဆင့္ဆင့္ကေတာ့ ေတာထဲကေန လတ္တေလာခုတ္လာတဲ့ အေနေတာ္ လက္တဆုပ္လံုးပတ္ရွိ ဝါးေတြကို အကိုင္းအခက္ရွင္းၿပီး လံုးေခ်ာျဖစ္ေအာင္လုပ္ရပါတယ္ ။
အရွည္ကိုေတာ့ အသံုးျပဳမဲ့သူရဲ႕ အရပ္ အတိုင္းအထြာနဲ႕ယွဥ္ၿပီးခုတ္ျဖတ္ရတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ တင္က်ည္းေတြဟာ အသံုးျပဳတဲ့သူရဲ႕အရပ္(ေျချဖားကေနေခါင္းထိ) ကေနေနာက္ထပ္တစ္ေထာင့္တစ္ထြာ ပိုရွည္ရတယ္လို႕ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။
ၿပီးေနာက္ ႏြားမဒါန္းရဲ႕ က်င္ငယ္ရည္နဲ႕ ၂ရက္ကေန သံုးရက္အထိ စိမ္ထားရတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ (အေတာ္နံမွာပဲ)။ဒါမွေကြးၫြတ္ႏိုင္တဲ့ ဝါးေၾကာေတြေသသြားတယ္လို႕ဆိုပါတယ္ ။ ထို႕ေနာက္ ေနျပင္းျပင္းမွာ ၂-၃ ရက္ လွန္းၿပီး အစိုဓာတ္ကိုဖယ္ထုတ္ရပါတယ္။
ထို႕ေနာက္ မီးျဖင့္ အေၾကာမာေအာင္ျပျပၿပီး ေျဖာင့္စင္းလာေအာင္ ေပေပၚတင္ၿပီး တူျဖင့္ထုေပးရပါတယ္။ ဒီအဆင့္ေတြၿပီးသြားရင္ေတာ့ မာေက်ာေျဖာင့္စင္းေနတဲ့ တင္က်ည္းတုတ္အၾကမ္းကိုရရွိၿပီျဖစ္ပါတယ္။
လက္နက္အျဖစ္အသံုးျပဳဖို႕အတြက္ေတာ့ တင္က်ည္းရဲ႕ ထိပ္ႏွစ္ဖက္ကိုခၽြန္ၿပီး မာေက်ာလာေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ထိပ္ပိုင္း ၊အလယ္ပိုင္း လက္ကိုင္ေနရာ နဲ႔ ေအာက္ပိုင္းေတြကို ေသးသြယ္က်စ္လစ္တဲ့ေလွ်ာ္ႀကိဳးမ်ားျဖင့္တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္စည္းေႏွာင္ရပါတယ္ ။
အဲဒီအဆင့္ေတြၿပီးသြားရင္ေတာ့ လွံကဲ့သို႕လည္း ထိုးႏိုင္ၿပီး တုတ္ရွည္ကဲ့သိုု႕လည္း လွည့္ပတ္ကစားႏိုင္ ႐ိုက္ႏိုင္တဲ့ တင္က်ည္းေခၚဝါးရင္းတုတ္ လက္နက္ကိုရရွိၿပီျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတင္က်ည္းလက္နက္ဟာ ဓါးနဲ႕ပိုင္းျဖတ္လို႕မရ ေအာင္ကို မာေက်ာလွတဲ့အျပင္သူ႔ရဲ႕ဝါးစူးခၽြန္ဟာဆိုရင္ ကၽြဲသားေရခ်ပ္ေတြကိုေတာင္ ေဖာက္ႏိုင္တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ တင္က်ည္းနဲ႕ ႐ိုက္ႏွက္ခံရရင္လည္း အတြင္းေက်ၿပီး ကိုယ္တြင္းဒဏ္ရာ ရရွိႏိုင္တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။
ေရွးေခတ္ တင္က်ည္းကိုင္တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြဟာ ျမန္မာ့စစ္တပ္မွာ ၾကည္းတပ္အဖြဲ႔ဝင္လက္ေရြးစင္စစ္ သည္ေတာ္ေတြျဖစ္ၾကၿပီး သူတို႕ေတြဟာ လွံေရး ၃၇ ခ်င္းအျပင္ ပြဲေက်ာင္း ဗန္တို တုတ္သိုင္းကိုပါ ကြ်မ္းက်င္ ပိုင္ႏိုင္ရပါတယ္။
တင္က်ည္းတပ္ဟာ ၾကည္းတပ္ဖြဲ႕စည္းမွဳ႕ထဲမွာ တပ္စု တစ္ခုအေနနဲ႕ပါဝင္ၿပီး ေသနတ္ဝန္ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ အမိန္႕နာခံရပါတယ္။ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ စစ္တပ္ဖြဲ႕စည္းပံုအရတင္က်ည္းတပ္သား ဆယ္ေယာက္ရဲ႕ အထက္မွာ ေသြးေသာက္တစ္ေယာက္ရွိၿပီး ၊ ေသြးေသာက္ဆယ္ေယာက္တဲ့ အထက္မွာ အိုးစားႀကီးဆိုတဲ့အၾကပ္တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
အိုးစားႀကီး ဆယ္ေယာက္ရဲ႕ အထက္မွာ ပ်ံခ်ီဘြဲ႕ရ တပ္မွဳဴးတစ္ေယာက္က အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ေသနတ္ဝန္ရဲ႕ အမိန္႕ကို နာခံရပါတယ္ ။ အဲဒါေၾကာင့္ တင္က်ည္းတပ္ကို လူတစ္ေထာင္ပါဝင္တဲ့ လက္ေရြးစင္ ၾကည္းတပ္စု အျဖစ္ ခန္႕မွန္းတြက္ခ်က္ႏိုင္ပါတယ္။
တင္က်ည္းတပ္ဟာ ပုဂံေခတ္ကတည္းက ဖြဲ႕စည္းတည္ ရွိခဲ့တဲ့ တပ္အေနနဲ႔ သမိုင္းအေထာက္အထား မေတြ႕ရွိရေပမဲ့ ပုဂံေခတ္ အရည္းႀကီးမ်ားရဲ႕ ပြဲေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ တင္က်ည္းကိုင္ ပညာရပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ဗန္တို/ရွည္ တုတ္သိုင္းပညာကို သင္ၾကားေနၿပီဆိုတာအခိုင္အမာေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္။
တင္က်ည္းကိုင္ သူရဲေကာင္းေတြကို တပ္တစ္ခုအေနနဲ႕ ဖြဲ႕စည္း အသံုးခ်ခဲ့တဲ့ အေထာက္အထားကိုေတာ့ကုန္းေဘာင္ေခတ္ဦး အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ဦးေအာင္ေဇယ် လက္ထက္ၾကမွသာ ေတြ႕ရွိရတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။
ကုန္းေဘာင္ေခတ္တလွ်ာက္လံုး ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ယိုးဒယား ျမန္မာစစ္ပြဲတိုင္းမွာ တင္က်ည္းတပ္က ေရွ႕တန္းကေန ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ တိုက္ၿပီး ေအာင္ပြဲဆင္ ႏိုင္ ခဲ့တဲ့ အတြက္ ယိုးဒယားလူမ်ိဳးေတြကေရာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကပါ ျမန္မာေတြဟာ အယုဒၶယၿမိဳ႕ကို ဝါးရင္းတုတ္နဲ႕ တက္သိမ္းခဲ့တယ္လို႕ ေျပာစမွတ္ျပဳခဲ့ၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။
ေႏွာင္းလူေတြလက္ထက္အေရာက္မွာေတာ့ ျမန္မာတို႕ရဲ႕အမ်ိဳးဂုဏ္ဇာတိဂုဏ္ျမင့္မားေရးနဲ႕မ်ိဳးခ်စ္စိတ္
ဓာတ္ေတြ ထက္သန္လာေအာင္ စိတ္ဓာတ္ျမင့္တင္တဲ့ အေနနဲ႕ ယိုးဒယားကို ဝါးရင္းတုတ္နဲ႔ တက္သိမ္းခဲ့တာကြလို႕ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီးတခ်ိန္က ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႕ရဲ႕ သတၱိနဲ႕ စစ္ေရးစြမ္းရည္ကို ေႏွာင္းလူေတြေလးစား အားက်လာေအာင္ ေျပာဆိုခဲ့ၾကပါတယ္ ။
ကိုးကား – ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း
– မွန္နန္းရာဇဝင္
– ရာဇဘိေသက က်မ္း
CREDIT TO ORIGINAL UPLOADER
Naing Linn Aung and Thit Kyine
..............................................
မြန်မာတွေတော်တော်များများမှတ်ယူထားကြတာက ကုန်းဘောင်နန်းတည် အလောင်းမင်းတရား ဦးအောင်ဇေယျဟာ အယုဒ္ဓယ(ယခုထိုင်း) ကို ဝါးရင်းတုတ်တပ်နဲ့သိမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး ဆင်ဖြူရှင်မင်းတရားကြီးလက်ထက်မှာလည်း ယိုးဒယားကို ဝါးရင်းတုတ်ကိုင်ပြီး တက်သိမ်းခဲ့တယ်လို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုလေ့ရှိကြပါတယ်
အမှန်တကယ်ကတော့ မြန်မာတွေဟာ ယိုးဒယားကိုဝါးရင်းတုတ်ကိုင်ပြီး တက်သိမ်းခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယိုးဒယားကို တက်သိမ်းခဲ့တဲ့ မြန်မာ့စစ်တပ်ထဲမှာတော့ တင်ကျည်းတပ်ဆိုတာပါခဲ့ပြီး အဲဒီတပ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်မှု့ဟာ ယိုးဒယား ၊မြန်မာ စစ်ပွဲတွေထဲမှာ တော်တော်ကြီးကို ပြောစမှတ်တွင်လောက်အောင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ထွန်းပြောင်ခဲ့ပါတယ်။
ယိုးဒယား-မြန်မာစစ်ပွဲတွေ အတွင်းမှာ မြန်မာတပ်ရဲ့ တင်ကျည်းကိုင် တပ်သားတွေဟာ ရှေ့တန်းကနေပြီး ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ ရွပ်ရွပ်ချွံချွံနဲ့ အစွမ်းပြ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ ကြပါတယ် ။ မြန်မာတို့ရဲ့ အောင်ပွဲတိုင်းမှာ တင်ကျည်းတပ်ဟာ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ယိုးဒယား- မြန်မာ့စစ်သမိုင်းမှာ အခိုင်အမာဖော်ပြထားပါတယ်။
အဲဒီတော့ တင်ကျည်းဆိုတာ ဘာလည်း ၊ နောက်ပြီး တင်ကျည်းတပ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ စတာတွေကို စာဖတ်သူတွေ သိရှိနိုင်ဖို့၊ ဗဟုသုတရစေဖို့ တင်ပြပေးချင်ပါတယ်။
တင်ကျည်းဆိုတာ အမှန်တော့ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကိုင်တွယ် အသုံးပြုလို့ရတဲ့ အလျားတိုတဲ့ ဝါးရင်းတုတ် လက်နက်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝါးရင်းနဲ့ပြုလုပ်ထားတဲ့ အတွက် သူ့ကို ဝါးရင်းတုတ်လို့အလွယ်တကူခေါ်ဆိုကြတဲ့အတွက်တင်ကျည်းဆိုတဲ့ နာမည်ပျောက်ကာ ဝါးရင်းတုတ်လို့အမည်တွင်သွားရခြင်းပဲဖြစ်ပါတယ် ။
တင်ကျည်းဆိုတာ အမှန်တော့ ကျစ်လစ် မာကျောသော ဝါးအမျိုးအစားများဖြစ်ကြတဲ့ ဝါးရင်း၊ဝါးပိုး တွေကို မီးသင်းပြီး မာကျောအောင်ပြုလုပ်ထားတဲ့ တုတ်ရှည်ကိုခေါ်တာဖြစ်ပါတယ် ။ တင်ကျည်းပြုလုပ်ပုံအဆင့်ဆင့်ကတော့ တောထဲကနေ လတ်တလောခုတ်လာတဲ့ အနေတော် လက်တဆုပ်လုံးပတ်ရှိ ဝါးတွေကို အကိုင်းအခက်ရှင်းပြီး လုံးချောဖြစ်အောင်လုပ်ရပါတယ် ။
အရှည်ကိုတော့ အသုံးပြုမဲ့သူရဲ့ အရပ် အတိုင်းအထွာနဲ့ယှဉ်ပြီးခုတ်ဖြတ်ရတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တင်ကျည်းတွေဟာ အသုံးပြုတဲ့သူရဲ့အရပ်(ခြေဖြားကနေခေါင်းထိ) ကနေနောက်ထပ်တစ်ထောင့်တစ်ထွာ ပိုရှည်ရတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။
ပြီးနောက် နွားမဒါန်းရဲ့ ကျင်ငယ်ရည်နဲ့ ၂ရက်ကနေ သုံးရက်အထိ စိမ်ထားရတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ (အတော်နံမှာပဲ)။ဒါမှကွေးညွတ်နိုင်တဲ့ ဝါးကြောတွေသေသွားတယ်လို့ဆိုပါတယ် ။ ထို့နောက် နေပြင်းပြင်းမှာ ၂-၃ ရက် လှန်းပြီး အစိုဓာတ်ကိုဖယ်ထုတ်ရပါတယ်။
ထို့နောက် မီးဖြင့် အကြောမာအောင်ပြပြပြီး ဖြောင့်စင်းလာအောင် ပေပေါ်တင်ပြီး တူဖြင့်ထုပေးရပါတယ်။ ဒီအဆင့်တွေပြီးသွားရင်တော့ မာကျောဖြောင့်စင်းနေတဲ့ တင်ကျည်းတုတ်အကြမ်းကိုရရှိပြီဖြစ်ပါတယ်။
လက်နက်အဖြစ်အသုံးပြုဖို့အတွက်တော့ တင်ကျည်းရဲ့ ထိပ်နှစ်ဖက်ကိုချွန်ပြီး မာကျောလာအောင် လုပ်ရပါတယ်။ ထို့နောက်ထိပ်ပိုင်း ၊အလယ်ပိုင်း လက်ကိုင်နေရာ နဲ့ အောက်ပိုင်းတွေကို သေးသွယ်ကျစ်လစ်တဲ့လျှော်ကြိုးများဖြင့်တင်းတင်းကျပ်ကျပ်စည်းနှောင်ရပါတယ် ။
အဲဒီအဆင့်တွေပြီးသွားရင်တော့ လှံကဲ့သို့လည်း ထိုးနိုင်ပြီး တုတ်ရှည်ကဲ့သို့လည်း လှည့်ပတ်ကစားနိုင် ရိုက်နိုင်တဲ့ တင်ကျည်းခေါ်ဝါးရင်းတုတ် လက်နက်ကိုရရှိပြီဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီတင်ကျည်းလက်နက်ဟာ ဓါးနဲ့ပိုင်းဖြတ်လို့မရ အောင်ကို မာကျောလှတဲ့အပြင်သူ့ရဲ့ဝါးစူးချွန်ဟာဆိုရင် ကျွဲသားရေချပ်တွေကိုတောင် ဖောက်နိုင်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။ တင်ကျည်းနဲ့ ရိုက်နှက်ခံရရင်လည်း အတွင်းကျေပြီး ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာ ရရှိနိုင်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။
ရှေးခေတ် တင်ကျည်းကိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေဟာ မြန်မာ့စစ်တပ်မှာ ကြည်းတပ်အဖွဲ့ဝင်လက်ရွေးစင်စစ် သည်တော်တွေဖြစ်ကြပြီး သူတို့တွေဟာ လှံရေး ၃၇ ချင်းအပြင် ပွဲကျောင်း ဗန်တို တုတ်သိုင်းကိုပါ ကျွမ်းကျင် ပိုင်နိုင်ရပါတယ်။
တင်ကျည်းတပ်ဟာ ကြည်းတပ်ဖွဲ့စည်းမှု့ထဲမှာ တပ်စု တစ်ခုအနေနဲ့ပါဝင်ပြီး သေနတ်ဝန်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အမိန့်နာခံရပါတယ်။ ကုန်းဘောင်ခေတ် စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံအရတင်ကျည်းတပ်သား ဆယ်ယောက်ရဲ့ အထက်မှာ သွေးသောက်တစ်ယောက်ရှိပြီး ၊ သွေးသောက်ဆယ်ယောက်တဲ့ အထက်မှာ အိုးစားကြီးဆိုတဲ့အကြပ်တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။
အိုးစားကြီး ဆယ်ယောက်ရဲ့ အထက်မှာ ပျံချီဘွဲ့ရ တပ်မှုူးတစ်ယောက်က အုပ်ချုပ်ပြီး သေနတ်ဝန်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံရပါတယ် ။ အဲဒါကြောင့် တင်ကျည်းတပ်ကို လူတစ်ထောင်ပါဝင်တဲ့ လက်ရွေးစင် ကြည်းတပ်စု အဖြစ် ခန့်မှန်းတွက်ချက်နိုင်ပါတယ်။
တင်ကျည်းတပ်ဟာ ပုဂံခေတ်ကတည်းက ဖွဲ့စည်းတည် ရှိခဲ့တဲ့ တပ်အနေနဲ့ သမိုင်းအထောက်အထား မတွေ့ရှိရပေမဲ့ ပုဂံခေတ် အရည်းကြီးများရဲ့ ပွဲကျောင်းတွေမှာတော့ တင်ကျည်းကိုင် ပညာရပ်တွေဖြစ်တဲ့ ဗန်တို/ရှည် တုတ်သိုင်းပညာကို သင်ကြားနေပြီဆိုတာအခိုင်အမာတွေ့ရှိနိုင်ပါတယ်။
တင်ကျည်းကိုင် သူရဲကောင်းတွေကို တပ်တစ်ခုအနေနဲ့ ဖွဲ့စည်း အသုံးချခဲ့တဲ့ အထောက်အထားကိုတော့ကုန်းဘောင်ခေတ်ဦး အလောင်းမင်းတရားကြီး ဦးအောင်ဇေယျ လက်ထက်ကြမှသာ တွေ့ရှိရတာ ဖြစ်ပါတယ် ။
ကုန်းဘောင်ခေတ်တလျှာက်လုံး ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ယိုးဒယား မြန်မာစစ်ပွဲတိုင်းမှာ တင်ကျည်းတပ်က ရှေ့တန်းကနေ ရွပ်ရွပ်ချွံချွံ တိုက်ပြီး အောင်ပွဲဆင် နိုင် ခဲ့တဲ့ အတွက် ယိုးဒယားလူမျိုးတွေကရော မြန်မာလူမျိုးတွေကပါ မြန်မာတွေဟာ အယုဒ္ဓယမြို့ကို ဝါးရင်းတုတ်နဲ့ တက်သိမ်းခဲ့တယ်လို့ ပြောစမှတ်ပြုခဲ့ကြရတာဖြစ်ပါတယ်။
နှောင်းလူတွေလက်ထက်အရောက်မှာတော့ မြန်မာတို့ရဲ့အမျိုးဂုဏ်ဇာတိဂုဏ်မြင့်မားရေးနဲ့မျိုးချစ်စိတ်
ဓာတ်တွေ ထက်သန်လာအောင် စိတ်ဓာတ်မြင့်တင်တဲ့ အနေနဲ့ ယိုးဒယားကို ဝါးရင်းတုတ်နဲ့ တက်သိမ်းခဲ့တာကွလို့ ကြွေးကြော်ပြီးတချိန်က မြန်မာလူမျိုးတို့ရဲ့ သတ္တိနဲ့ စစ်ရေးစွမ်းရည်ကို နှောင်းလူတွေလေးစား အားကျလာအောင် ပြောဆိုခဲ့ကြပါတယ် ။
ကိုးကား – မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း
– မှန်နန်းရာဇဝင်
– ရာဇဘိသေက ကျမ်း
ျဗိတိသ် ယူနီယံ ဂ်က္ အလံ (မူရင္း)
ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ေန ့ အခမ္းအနား တြင္
ျဖုတ္ခ်ခဲ ့ေသာျဗိနိသ် ယူနီယံ ဂ်က္ အလံ (မူရင္း)နွင့္
လႊင္ ့တင္ ခဲ ့ေသာလြတ္လပ္ေရး အလံ (မူရင္း)
ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ေန ့ အခမ္းအနား
တြင္လွ ြင္ ့တင္ခဲ ့ေသာ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေတာ္ အလံ (မူရင္း)
၄-၁-၁၉၄၈
ဓႏုျဖဴရွင္းတမ္း
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုသတ္မိန္႔ေပးသူ ရာထူး၀န္ခ်ဳပ္ျဖစ္ေနတာမအံ႔ၾသဘူးလား?
တိုင္းမွဴးဗုိလ္ခ်ဳပ္ျမင္႔ေအာင္ ေနာက္ဆံုး လယ္ဆည္ ၀န္ၾကီးအျဖစ္ ေသဆံုးသူ၏ တပည္႔ျဖစ္သူဒုဗုိလ္မွဴးၾကီး ၀င္းေမာ္ဟာ ရာထူး၀န္ခ်ဳပ္ျဖစ္ေနတာ အခုမွ ထင္ထင္ရွားရွား ျပန္ေတြ႔ရပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေၾကာင္း ရိုက္ကူးစဥ္က အင္တာဗ်ဴးတခုမွာ သရုပ္ေဆာင္ မီရွဲ ကို နယူးေယာက္ တိုင္းမ္က ေမးတဲ႔ စကားကို အသင္တို႔သိၾကပါသလား?
နယူးေယာက္တိုင္းက ေမးခဲ႔တဲ႔ အင္တာဗ်ဴးသည္
...What cut of this movie do you have huge worry or excitement in the part of " The Lady"? လို႔ ေမးပါတယ္။
မီရွဲ ရဲ႔ ျပန္ေျဖပံုက
The one the cut of the series in the shoot is that I am diligently and courageously walk through gun holding soldiers who are all pointing me in action. လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။
ေမးခြန္း အဓိပၸါယ္က အရွင္မ ဆိုေသာ ရုပ္ရွင္ အပိုင္ဆက္ထဲက သင္ရဲ႔ စိတ္လွဳပ္ရွားစရာ အေကာင္းဆံုး နဲ႔ စိုးရိမ္ရဆံုး အမ်ားၾကီးျဖစ္တဲ႔ အခန္းဆက္ အပိုင္းတခုက ဘာလဲ ? ဆိုပါတယ္။
မီရွဲယိုး ျပန္ေျဖတာက ရုပ္ရွင္ အခန္းဆက္ေတြထဲက ရိုက္ကူးလာသမ်ွ အခန္းျဖတ္တခုကေတာ႔ က်မက ေသနတ္ေတြကိုင္ျပီး က်မကို တည္႔တည္႔ ခ်ိန္ထားတဲ႔ စစ္သားေတြအၾကားကို ျဖတ္ေလ်ာက္ ထြက္ရမယ္႔ အခန္းကို သရုပ္ေဆာင္ရတဲ႔ ေနရာျဖစ္တယ္" လို႔ ျပန္ေျဖခဲ႔ပါတယ္။
သို႔ဆိုလ်င္ တကယ္ကာယကံရွင္က ဘယ္လိုရိွမလဲ?
သရုပ္ေဆာင္ကေတာင္ ဒီလိုေျပာတယ္ဆိုလွ်င္ ေျဖးေျဖးကေလး ေတြးၾကည္႔ပါ။
အခုေတာ႔ကာယကံရွင္ကေတာ႔ ေမ႔ျပီ
သူမအား ပစ္မိန္႔ေပးရန္ အေနာက္မွစကားေျပာစက္ျဖင္႔ ညြန္ၾကားသူမွာ
ယေန႔ ဇီးပင္ၾကီးႏွင္႔ ေဖါင္ၾကီး သင္တန္းတက္ေရာက္သမ်ားကို ရာထူးတိုးေပးေရး ဆိုင္ရာ ရာထူး၀န္ခ်ဳပ္ ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီး ၀င္းေမာ္ ျဖစ္ေနလို႔ ......ဘုရားတ မိရေၾကာင္းပါ။
ဂိုလ္ရွယ္ေလး
..................
ဓနုဖြူရှင်းတမ်း
ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကိုသတ်မိန့်ပေးသူ ရာထူးဝန်ချုပ်ဖြစ်နေတာမအံ့သြဘူးလား?
တိုင်းမှူးဗိုလ်ချုပ်မြင့်အောင် နောက်ဆုံး လယ်ဆည် ၀န်ကြီးအဖြစ် သေဆုံးသူ၏ တပည့်ဖြစ်သူဒုဗိုလ်မှူးကြီး ၀င်းမော်ဟာ ရာထူးဝန်ချုပ်ဖြစ်နေတာ အခုမှ ထင်ထင်ရှားရှား ပြန်တွေ့ရပါတယ်။
ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အကြောင်း ရိုက်ကူးစဉ်က အင်တာဗျူးတခုမှာ သရုပ်ဆောင် မီရှဲ ကို နယူးယောက် တိုင်းမ်က မေးတဲ့ စကားကို အသင်တို့သိကြပါသလား?
နယူးယောက်တိုင်းက မေးခဲ့တဲ့ အင်တာဗျူးသည်
...What cut of this movie do you have huge worry or excitement in the part of " The Lady"? လို့ မေးပါတယ်။
မီရှဲ ရဲ့ ပြန်ဖြေပုံက
The one the cut of the series in the shoot is that I am diligently and courageously walk through gun holding soldiers who are all pointing me in action. လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
မေးခွန်း အဓိပ္ပါယ်က အရှင်မ ဆိုသော ရုပ်ရှင် အပိုင်ဆက်ထဲက သင်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံး နဲ့ စိုးရိမ်ရဆုံး အများကြီးဖြစ်တဲ့ အခန်းဆက် အပိုင်းတခုက ဘာလဲ ? ဆိုပါတယ်။
မီရှဲယိုး ပြန်ဖြေတာက ရုပ်ရှင် အခန်းဆက်တွေထဲက ရိုက်ကူးလာသမျှ အခန်းဖြတ်တခုကတော့ ကျမက သေနတ်တွေကိုင်ပြီး ကျမကို တည့်တည့် ချိန်ထားတဲ့ စစ်သားတွေအကြားကို ဖြတ်လျောက် ထွက်ရမယ့် အခန်းကို သရုပ်ဆောင်ရတဲ့ နေရာဖြစ်တယ်" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။
သို့ဆိုလျင် တကယ်ကာယကံရှင်က ဘယ်လိုရှိမလဲ?
သရုပ်ဆောင်ကတောင် ဒီလိုပြောတယ်ဆိုလျှင် ဖြေးဖြေးကလေး တွေးကြည့်ပါ။
အခုတော့ကာယကံရှင်ကတော့ မေ့ပြီ
သူမအား ပစ်မိန့်ပေးရန် အနောက်မှစကားပြောစက်ဖြင့် ညွန်ကြားသူမှာ
ယနေ့ ဇီးပင်ကြီးနှင့် ဖေါင်ကြီး သင်တန်းတက်ရောက်သများကို ရာထူးတိုးပေးရေး ဆိုင်ရာ ရာထူးဝန်ချုပ် ဒုဗိုလ်မှူးကြီး ၀င်းမော် ဖြစ်နေလို့ ......ဘုရားတ မိရကြောင်းပါ။
ဂိုလ်ရှယ်လေး
အခ်ိန္က ၁၉၀၃ ခုႏွစ္..
တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕တို႔၏လက္ေအာက္တြင္ ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလုံး ကြ်န္သေပါက္ဘဝျဖင့္ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလုံး သုံးပါးစလုံး ညွိဳးငယ္စြာ ေနထိုင္ေနရသည့္ အခ်ိန္..
ထိုအခ်ိန္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးသည္ ၿမိဳ႕ဟုေခၚေသာ္လည္း လူေနအိမ္ ေျခ နည္းပါးလြန္းလွၿပီး ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သစ္ပင္သစ္ေတာႀကီးမ်ား၊ ၿခဳံႏြယ္မ်ားသာ ဖုံးလႊမ္းလ်က္ရွိေန၏။ ဆူးေလေစတီေတာ္ဝန္းက်င္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္တစ္ဝိုက္ႏွင့္ သိမ္ႀကီးေစ်းအနီးတစ္ဝိုက္ေလာက္မွာသာ အစိုးရ အေဆာက္အဦမ်ားႏွင့္ လူေနအိမ္ေျခ တိုက္တာ အိုးအိမ္မ်ား မ်ားျပားၿပီး က်န္သည့္ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတာ့ ေတာအုပ္ႀကီးသဖြယ္ ျဖစ္ေနေလ၏။
သူ႔ကြ်န္ဘဝေရာက္ေနေသာ္လည္း ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားမွာ အလွဴေရစက္ လက္ႏွင့္မျပတ္ၾက။ ဘုရားရွင္၏သားေတာ္ ရဟန္းသံဃာမ်ား စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာျဖင့္ သာသနာျပဳႏိုင္ရန္အတြက္ ေက်ာင္း၊ သကၤန္း၊ ဆြမ္း၊ ေဆး.. အစရွိသည့္ ပစၥည္းေလးပါးမ်ားကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းေနၾကသလို၊ ျမန္မာတို႔၏အသည္းႏွလုံး သိဂုၤတၱရ ကုန္းေတာ္ေပၚရွိ ေလးဆူဓာတ္ပုံ ေရႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးကိုလည္း လုံးေတာ္ျပည့္ ေရႊသကၤန္းမ်ား ကပ္လွဴ ပူေဇာ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဝိုင္းဝန္း ျပင္ဆင္ေနၾကေလသည္။
ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၆၄ ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလျပည့္ေန႔တြင္ ေရႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၌ ဗုဒၶပူဇနိယပဲြေတာ္ႀကီးကို ၿခိမ့္ၿခိမ့္သည္းသည္း က်င္းပၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ ေဂါပကအဖဲြ႕က အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျမန္မာျပည္သူမ်ား ေစတနာသဒၶါတရား ထက္သန္စြာျဖင့္ ထည့္ဝင္လွဴဒါန္းထားၾကသည့္ ေရႊစင္ေရႊျပားမ်ားကို ေရႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအား တေပါင္းလျပည့္ ဗုဒၶပူဇနိယပဲြေတာ္အမီ ကပ္လွဴ ပူေဇာ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ကိုယ္လုံးေတာ္အား ဝါးမ်ားျဖင့္ျငမ္းဆင္ကာ အင္တိုက္အားတိုက္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ေနၾကေလသည္။ ေစတီေတာ္ေပၚတြင္ ေဂါပကအဖဲြ႕ဝင္မ်ား၊ အလုပ္သမားမ်ား၊ ဘုရားဖူးျပည္သူမ်ားျဖင့္ လြန္စြာမွ စည္ကားေနသည့္အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေနေပေတာ့သည္။
သည္လိုႏွင့္ ခရစ္ႏွစ္ ၁၉၀၃ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၂ ရက္ (ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၆၄ ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလဆန္း ၂ ရက္) ေန႔သို႔ေရာက္လာသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ထိုေန႔ကား တနလၤာေန႔၊ နံနက္ပိုင္းျဖစ္၏။ ပဲြေတာ္ရက္နီးကပ္လာၿပီမို႔ ေရႊသကၤန္းကပ္လွဴၾကမည့္ အလုပ္သမားမ်ားမွာ ဝါးျငမ္းမ်ားကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေက်ာ္လႊားရင္း ကြ်မ္းက်င္စြာတက္သြားၾကသည္မွာ ဆပ္ကပ္ပဲြ တစ္ခုေလအလား။ ထိုစဥ္ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး ကိုယ္လုံးေတာ္ေပၚမွ “ေခါင္းေလာင္းပုံအနားလန္စြန္း” ၌ ဝါဝါစင္းစင္း အရာတစ္ခု ရွိေနသည္ကို အလုပ္သမားတခ်ိဳ႕က လွမ္းျမင္လိုက္မိၾကေလသည္။ မေန႔က အလုပ္သမားတခ်ိဳ႕ ျငမ္းေပၚမွျပန္ဆင္းရင္း ေမ့က်န္ထားခဲ့ၾကသည့္ ပစၥည္းပစၥယ တစ္ခုခုေလလား.. သို႔တည္းမဟုတ္ အဝတ္အစား တစ္ခုခုေလလား..။
“အလိုေလး.. က်ားဗ်ိဳ႕.. က်ား က်ား”
“အီး.. လုပ္ၾကပါဦးဗ်..
ဘုရားေပၚမွာ က်ားႀကီးဗ်”
ေရွ႕ဆုံးမွတက္သြားသည့္ အလုပ္သမားတခ်ိဳ႕က ထိတ္လန္႔စြာ ေအာ္ဟစ္လိုက္ရင္း ဝါးျငမ္းမ်ားေပၚမွ ဒေရာေသာပါးျဖင့္ ျပန္ေျပးဆင္းလာၾကသည္။ ေအာက္ေျခမွအေပၚသို႔ တက္လုတက္ဆဲ အလုပ္သမားမ်ားကလည္း အေပၚကလူေတြ ျပန္ေျပးဆင္းလာမွေတာ့ နေဝတိမ္ေတာင္ျဖင့္ သူ႔ထက္ငါအလုအယက္ ဆင္းေျပးၾကၿပီေပါ့။ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ တိုးမိ တိုက္မိ ခိုက္မိရင္း အလဲလဲ အကဲြကဲြ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ။
“ဘယ့္ႏွယ္..
ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲမွာသာေနတတ္တဲ့ အသားစားသတၱဝါမ်ိဳးႏြယ္ဝင္ သားရဲတိရစၧာန္ က်ားရိုင္းတစ္ေကာင္က ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကို တက္လာရုံသာမက ကိုယ္လုံးေတာ္ေပၚမွာေတာင္ ဝပ္ေနသတဲ့လား။ မျဖစ္ႏိုင္တာပဲ”
ဤသို႔ဤႏွယ္ အေတြးဝင္မိၾကေသာ ဘုရားဖူးျပည္သူအခ်ိဳ႕က မယုံသကၤာ ဒြိဟစိတ္ျဖင့္ အေျပးအလႊား လာၾကည့္ၾကသည္။ ဝါးျငမ္းမ်ားကြယ္ေန၍ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မျမင္ရ။ အေသအခ်ာ စူးစိုက္ၿပီးၾကည့္ၾကည့္ေတာ့မွ ေတြ႕လိုက္ရပါေလၿပီ။
“အလိုေလး.. ဟုတ္သဟ.. က်ားသားမိုးႀကိဳး.. ဘုရားေပၚမွာ က်ားႀကီးတစ္ေကာင္ ဝပ္ေနသဟ”
“ဟုတ္ပါ့ေတာ္.. ဘယ္လိုကဘယ္လို ဘုရာေပၚေရာက္ေနပါလိမ့္။ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ ဆင္းခ်လာရင္ေတာ့ ဒုကၡေတာ္ေရ႕”
နံနက္ေစာေစာ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚသို႔ ဘုရားဖူး၊ တရားထိုင္၊ ပုတီးစိပ္ စသည္ျဖင့္ ေရာက္ရွိေနၾကေသာ အလႊာေပါင္းစုံမွ ဘုရားဖူးျပည္သူမ်ားလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာဆိုရင္း ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့သည္။ ကေလးေတြကိုလက္ဆဲြၿပီး ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကေန ဆင္းေျပးသူေတြကလည္း ဆင္းေျပးၾကသည္။ “ဘယ္သူေရ ဘယ္ဝါေရ” စသည္ျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ ေခၚဆိုေနသံမ်ားကလည္း ကြ်က္ကြ်က္ညံလို႔။
ထိုသတင္းက ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာသာမက ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လုံးသို႔ပါ တစ္မုဟုတ္ခ်င္းမွာပင္ ေတာမီးပမာ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားေလေတာ့သည္။ သတင္းၾကား၍ ဘုရားေပၚသို႔ အေျပးအလႊားတက္လာၿပီး ဝိုင္းအုံ ၾကည့္ရႈေနၾကသူမ်ားကလည္း ေရာက္လာမစဲ တဖဲြဖဲြ။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာဆို ညႊန္ျပ ေအာ္ဟစ္ေနၾကရင္း စိတ္ထင္ရာ မွတ္ခ်က္ေပးေနၾကသူမ်ားကလည္း အမ်ားအျပား။ ေဂါပကအဖဲြ႕ဝင္မ်ားလည္း မ်က္လုံးျပဴးေနၿပီ။ ရင္ျပင္ေတာ္တစ္ခုလုံးမွာေတာ့ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ ျဖစ္ေနၾကေလၿပီတကား။
****************************
သို႔ႏွင့္ ထိုေန႔နံနက္ ၈ နာရီခန္႔သို႔ေရာက္လာသည္။ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ေဂါပကအဖဲြ႕ဝင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးေရႊဝုိင္းက ထိုသတင္းကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ မ်က္ႏွာျဖဴ အေရးပုိင္မင္းႀကီးထံ အေျပးအလႊား သြားေရာက္သတင္းပုိ႔သည္။ အေရးပုိင္လည္း အစကသိပ္မယုံခ်င္။ သို႔ေသာ္ ဦးေရႊဝိုင္းက အတိအက် သတင္းေပးေနၿပီမို႔ မေနသာေတာ့။ သည္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္တပ္စဲြထားသည့္ အဂၤလိပ္စစ္တပ္မွ ကာနယ္ အီးေလာဖုိ႔ဒ္ထံသို႔ စာတစ္ေစာင္ ခ်က္ခ်င္းေရးေပးလိုက္ေလသည္။ ထိုစာကိုယူၿပီး ဦးေရႊဝိုင္းတစ္ေယာက္ ကာနယ္ အီးေလာ့ဖုိ႔ဒ္ရွိရာသို႔ သုတ္ေျခတင္ရျပန္ေလ၏။
ခဏအၾကာမွာေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သား နီးစပ္ရာ အဂၤလိပ္အရာ႐ွိ တခ်ိဳ႕၏ ေနအိမ္မ်ားကို ဝင္ေရာက္အသိေပးရင္း ေသနတ္႐ွာရသည္။ ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္း၏ေနအိမ္မွ ႏွစ္လုံးျပဴးေသနတ္တစ္လက္ ရလာသည္မို႔ ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္းႏွင့္ ကပၸတိန္ဘီဗီးလ္တုိ႔ကိုပါ သူတို႔ႏွင့္အတူ တစ္ပါတည္းေခၚလာၿပီး ေရႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ေပၚသို႔ အေျပးအလႊား တက္လာခဲ့ၾကရေပၿပီ။ သူတို႔လူစု ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚသို႔ ေရာက္ရွိသြားခ်ိန္မွာေတာ့ လူအုပ္ႀကီးက တုိးမေပါက္ေအာင္ စည္ကားေနေလၿပီတကား။
****************
ကာနယ္အီးေလာ့ဖို႔ဒ္က ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွေန၍ အဆိုပါ က်ားဝပ္ေနသည့္ ေနရာကုိ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေလသည္။ အလွမ္းေဝးေနသည္မို႔ တစ္ေကာင္လုံးကိုမျမင္ရ။ အေသအခ်ာ စူးစုိက္ၾကည့္ေတာ့မွသာ က်ား၏ ေက်ာကုန္းပိုင္း၊ ေနာက္ေျခေထာက္ႏွင့္ အၿမီးကေလးကုိသာ လွမ္းျမင္လိုက္ရေလ၏။ ေျပာမယုံ ႀကဳံဖူးမွသိလိုက္ရေပေကာ။ ကာနယ္ အီးေလာ့ဖို႔ဒ္ မည္သို႔ဆုံးျဖတ္ရမည္နည္း။
မတတ္ႏိုင္..
လူမ်ား အႏၱရာယ္ကင္းေစဖို႔အတြက္ အဆိုပါ က်ားကို ေသနတ္ႏွင့္ပစ္ခတ္ၿပီး သုတ္သင္ ရွင္းလင္းရေပေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ေနရာက အေတာ္ေဝးေနသည့္အျပင္ ဘုရားႀကီး၏ ကိုယ္လုံးေတာ္ေပၚမွာဝပ္ေနသည့္ ထိုက်ားကုိ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွေန၍ လွမ္းပစ္မည္ဆိုပါက ခ်က္ေကာင္းကို ထိမွန္ႏုိင္မည္မဟုတ္။ အသက္မေသဘဲ ဒဏ္ရာရရုံသာရသြားပါက ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚသို႔ဆင္းေျပးလာရင္း ေအာက္မွ လူမ်ားကို က်ားနာခဲ ခဲေပေတာ့မည္။
ထို႔ျပင္ ဒဏ္ရာရသြားသည့္ ေတာရိုင္းတိရစၧာန္မ်ားက လူသားမ်ားကို ပို၍ ဒုကၡေပးတတ္သည္ဟု သူ ၾကားဖူးထားသည္။ သည္ေတာ့ ကာနယ္ အီးေလာ့ဖုိ႔ဒ္က သူႏွင့္အတူပါလာသည့္ ကပၸတိန္ ဂ်င္းနင္းကုိ တန္ေဆာင္းတစ္ခုေပၚသို႔တက္ေစၿပီး အသင့္ေနရာယူခုိင္းလိုက္ေလသည္။ ကပၸတိန္ဗီဘီးလ္ကုိေတာ့ လီဗာပူးလ္ ဘုရင့္ရိုင္ဖယ္တပ္ရင္းသို႔ အျမန္ ေစလႊတ္လိုက္ၿပီး ႐ုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိင္ ေဂၚရာ စစ္သားမ်ားကို ခ်က္ခ်င္း ေခၚခုိင္းလိုက္ေလ၏။
သို႔ႏွင့္ မ်ားမၾကာမီအခ်ိန္တြင္ ကပၸတိန္ဗီဘီးလ္ႏွင့္အတူ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ကိုင္ ေဂၚရာစစ္သား ၁၄ ေယာက္ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚသို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီး ကာနယ္အီးေလာ့ဖို႔္ဒ္အား သတိဆဲြ သတင္းပို႔ေလသည္။ အဆိုပါ ေဂၚရာစစ္သား ၁၄ ေယာက္အား ကာနယ္က ခုနစ္ေယာက္တစ္ဖဲြ႕ႏႈန္းျဖင့္ တပ္ဖဲြ႕ ႏွစ္ဖဲြ႕ခြဲလိုက္သည္။ အေစာက ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္း ေနရာယူထားေသာ တန္ေဆာင္းႀကီး၏ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီတြင္ ေဂၚရာစစ္သားမ်ားအား အျမန္ေနရာခ်လိုက္သည္။
ေသနတ္ကုိင္ အရာရွိ စစ္သားမ်ားအားလုံး အသင့္ျဖစ္သြားခ်ိန္မွာေတာ့..
“ဖုိင္းယား”
“ဒုန္း ဒုန္း”
“ဒိုင္း ဒိုင္း ဒိုင္း ဒိုင္း”
ကာနယ္အီးေလာ့ဖို႔ဒ္ထံမွ ပစ္မိန္႔ေပးသံအဆုံးတြင္ ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္း၏ လက္ထဲမွ ႏွစ္လုံးျပဴးေသနတ္ႏွင့္ ေဂၚရာ စစ္သားမ်ား၏ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ ေျပာင္းဝမ်ားမွ ေသမင္းတမန္ က်ည္ဆန္မ်ားက ျပင္းထန္ေသာ ေပါက္ကဲြသံမ်ားကို ဆူညံစြာျပဳရင္း က်ားဝပ္ေနရာဆီသို႔ အလုအယက္ ေျပးထြက္သြားၾကေလ၏။
သို႔ေသာ္ အႏွီက်ားကပဲ ကံေကာင္းေနေလသည္လားမသိ။ တဒုန္းဒုန္း တဒိုင္းဒိုင္းျဖင့္ ပစ္ခတ္ေနၾကေသာ အဆိုပါက်ည္ဆန္မ်ားမွာ က်ားကုိ တစ္ခ်က္ကေလးမွ မထိ။ က်ားဝပ္ေနေသာ ေခါင္းေလာင္းပုံအစြန္းကုိသာ က်ည္ဆန္မ်ား ထိသြားေၾကာင္း ဖြာကနဲ ဖြာကနဲ လႊင့္စင္ ထြက္က်လာသည့္ အုတ္စ၊ အဂၤေတစမ်ားက သက္ေသခံေနေလသည္။
“ေဝါင္း”
ဆူညံေသာေသနတ္သံမ်ားေၾကာင့္ မာန္ဖီသံတစ္ခ်က္ျပဳလိုက္ရင္း အဆိုပါက်ားက ဝပ္ေနရာမွ ေခါင္းေထာင္၍ထၾကည့္လိုက္သည္။ အဆိုပါအခြင့္အေရးကို တန္ေဆာင္းေပၚမွာ အသင့္ေနရာယူထားသည့္ ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္းက လုံးဝ လက္လြတ္မခံ။
“ဒုန္း ဒုန္း”
ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္း၏လက္ထဲမွ ႏွစ္လုံးျပဴးေသနတ္က ျမည္ဟည္းသံႏွစ္ခ်က္ကို ဆက္တိုက္ျပဳလိုက္ရင္း က်ားရွိရာသို႔ ခဲပူေတာင့္ေတြ ဆက္တိုက္ေျပးဝင္သြားေလ၏။
“ေဝါင္း ေဝါင္း”
ရင္ဘတ္ႏွင့္ဝဲယာပုခုံးမ်ားကုိ က်ည္ဆန္မ်ား ထိမွန္သြားမႈေၾကာင့္ က်ားက နာက်င္စြာညည္းညဴရင္း မာန္ဖီလိုက္ေလသည္။ နီးစပ္ရာကိုလူးလွိမ့္ကုတ္ျခစ္ရင္း ပတပ္ထရပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသည္။
“ဒိုင္း ဒိုင္း ဒိုင္း ဒိုင္း”
“ဒုန္း ဒုန္း”
ေသြးရူးေသြးတန္းျဖစ္ေနေသာ အဆိုပါက်ားကို ေဂၚရာစစ္သားမ်ားႏွင့္ ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္းက က်ည္ဆန္ေတြ တရစပ္ပစ္လႊတ္လိုက္ေလသည္။ ထိတာလည္း ရွိသည္။ လဲြတာလည္း ရွိသည္။ ၾကာေတာ့ အႏွီက်ား မခံႏိုင္ေတာ့။ ညည္းညဴသံ တစ္ခ်က္ ျပဳလိုက္ရင္း အဆိုပါေနရာမွာပင္ လဲက်သြားေလေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ ေအာက္ကိုကား ျပဳတ္က်မလာ။
“ေဝး ေဟးေဟးေဟး”
ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚရွိလူအုပ္ႀကီးက တေဟးေဟးဟစ္ေအာ္ရင္း ျငာသံဝိုင္းေပးသည္။ သို႔ေသာ္ျငား က်ားကေတာ့ ထိုေနရာမွာပင္ ေနျမဲ။သည္ေတာ့ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္းက သူ ေနရာယူထားသည့္ တန္ေဆာင္းေပၚမွဆင္းၿပီး ဝါးျငမ္းအတိုင္း ခပ္သုတ္သုတ္တက္သြားသည္။ သူ႔ေက်ာေပၚမွာေတာ့ လက္စဲြေတာ္ ႏွစ္လုံးျပဴး ေသနတ္ကို စလြယ္သိုင္း လြယ္ထားလ်က္။ အေပၚေရာက္ေတာ့ က်ားကိုေတြ႕သည္။ ဒဏ္ရာေတြဗရပြ ရေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အသက္ျပင္းလြန္းလွသည့္ အႏွီက်ားက အသက္ မေသေသး။ ညည္းညဴသံေတြေပးေနရင္း အသက္ငင္ေနသည္မို႔ ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္းက အနီးကပ္ အေသအခ်ာခ်ိန္ရြယ္ကာ ပဲြသိမ္း က်ည္ဆန္တစ္ေတာင့္ကို ပစ္သြင္းလိုက္ေလ၏။
“ဒိန္း”
သည္တစ္ခါေတာ့ အဆိုပါက်ား ဇီဝိန္ခ်ဳပ္ေလၿပီ။ အသက္ ကင္းမဲ့ေနၿပီျဖစ္ေသာ အဆိုပါက်ားေသေကာင္ကို ကပၸတိန္ဂ်င္းနင္းက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေအာက္သို႔ ဆြဲခ်လာေလ၏။
ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚသို႔ေရာက္လာေသာ က်ားေသကာင္ကို အေသအခ်ာၾကည့္ရႈေတာ့မွ အဆိုပါက်ားက က်ားထီးမဟုတ္၊ သန္တုန္း ျမန္တုန္းအရြယ္ က်ားမတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနေလ၏။ ကိုယ္ခႏၶာကို တုိင္းထြာၾကည့္ေသာအခါ အၿမီးဖ်ားကေန ဦးေခါင္းအထိ အလ်ား႐ွစ္ေပတိတိ။
*****************************
ေကာင္းၿပီ..
ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ေပၚသို႔ အဆိုပါက်ားက မည္သို႔မည္ပုံ ေရာက္ရွိလာပါသနည္း…
ထိုစဥ္တုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေနလူထုကို ေရေပးေဝရန္အတြက္ အဂၤလိပ္အစိုးရက ေလွာ္ကားကန္ႀကီးကို တူးေဖာ္ ေဆာက္လုပ္ေနသည္။ စက္ယႏၱရားမ်ားသာမက မ်ားျပားလြန္းလွေသာ လုပ္သားအင္အားမ်ားကိုပါ အသုံးျပဳေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ သိၾကသည့္အတိုင္းေလွာ္ကားကန္ဆိုသည္က ရန္ကုန္ၿမိ႕အစြန္၊ ရိုးမေတာႀကီးရဲ႕ အစပ္။ ၿပီးေတာ့ ထိုအခ်ိန္က ေလွာ္ကားကန္တစ္ဝိုက္ဆိုသည္ကား တကယ့္ကို ေတာႀကီးမ်က္မည္း။ ေတာထူေတာ့ သားရဲတိရစၧာန္ေတြ ေပ်ာ္ျမဴး က်က္စားၾကသည္။ သမင္၊ ယုန္၊ ဒရယ္၊ ေခ်၊ ေတာဝက္ စသည့္ ေတာေကာင္ငယ္မ်ားရွိသလို ေတာဆင္ရိုင္းမ်ား၊ က်ားမ်ားပါ ခိုေအာင္းေနတတ္သည္။
ေလွာ္ကားကန္တည္ေဆာက္ေနခ်ိန္မွာ လူသူမ်ား အေရာက္အေပါက္မ်ားလာသည္မို႔ က်န္သည့္ေတာေကာင္ငယ္မ်ားက ေတာနက္ရာ ေဒသမ်ားသို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းေနစဥ္ အဆိုပါက်ားက မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ဝင္လာမိပုံရသည္။ ထို႔ေနာက္ လုံးေတာ္ျပည့္ေရႊသကၤန္းကပ္ရန္ ဆင္ထားသည့္ ဝါးျငမ္းမ်ားမွတစ္ဆင့္ ေရႊတိဂုံ ေစတီတာ္ျမတ္ႀကီး၏ ကိုယ္လုံးေတာ္ေပၚသို႔ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ တက္ေရာက္လာမိျခင္းျဖစ္မည္ဟု အဂၤလိပ္ အမဲပစ္မုဆိုးမ်ားက ခန္႔မွန္း ေျပာဆိုၾကသည္။
၁၈၈၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတုန္းကလည္း စတီဗင္ဆင္လမ္း (ယခု- လွည္းတမ္းလမ္း) သို႔ က်ားတစ္ေကာင္ မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီး ဝင္ေရာက္လာသျဖင့္ အဂၤလိပ္မုဆိုးမ်ားက ဝိုင္ဝန္းပစ္ခတ္ ဖမ္းဆီးခဲ့ရသည္ မဟုတ္ေလာ။ အဂၤလိပ္အာဏာပိုင္မ်ားက အဆိုပါက်ားသတင္းကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ စုံစမ္းၾကည့္ၾက၊ ေျခရာခံၾကည့္ၾကေသာအခါ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ေပၚသို႔မတက္မီ အႏွီက်ားက ပုဇြန္ေတာင္ အမဲသတ္ရုံ (ယခု- မဂၤလာေတာင္ညႊန္႔ၿမိဳ႕နယ္ အားကာဝင္း) အနီးရွိ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ စိုက္ခင္းမ်ားထဲသို႔လည္း ဝင္ေမႊခဲ့သည္.. တဲ့။
ၿပီးေတာ့ ကုကိၠဳင္း ေရကူးရြာဘက္က ၿခံတစ္ၿခံ အတြင္းသို႔လည္း အတင့္ရဲစြာဝင္ေရာက္ၿပီး ႏြားမတစ္ေကာင္ကို ကိုက္သတ္စားခဲ့ေသးသည္.. တဲ့။ ဒါတင္မက ေဘာင္ဒရီလမ္း (ယခု- ဓမၼေစတီလမ္း) ရွိ ေနအိမ္တစ္အိမ္၏ ေနာက္ေဖးခန္းအတြင္းသို႔လည္း ေျခစၾကာ ျဖန္႔ခဲ့ေသးသည္တဲ့ေလ။ ၾကည့္ရတာေတာ့ ယခင္ သူ အမဲလိုက္ေနက် ေလွာ္ကားကန္ အနီးတစ္ဝိုက္မွ ေတာေကာင္ငယ္ကေလးမ်ားက ေတာပိုနက္သည့္ ရိုးမေတာႀကီးထဲသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားၾကသျဖင့္ လူတ္ုိ႔ရပ္ရြာအတြင္း က်ဴးေက်ာ္လာကာ လူတို႔ေမြးျမဴထားသာ ဆိတ္၊ ႏြား၊ သိုး၊ ဝက္ စသည့္ အိမ္ေမြးတိရစၧာန္မ်ားကို ကိုက္သတ္စားရန္ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္လာရင္း ေသခ်င္တဲ့က်ား ေတာေျပာင္းဆိုသလို ျဖစ္သြားဟန္တူပါသည္။
အဆိုပါ ေရႊတိဂုံဘုရားေပၚသို႔ က်ားတက္သည့္သတင္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာသာမက တစ္ႏုိင္ငံလုံးသို႔ တစ္မုဟုတ္ခ်င္း ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားၿပီး ဟုိးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ ဘုရားဖူးပရိသတ္မ်ားလည္း ယခင္ကထက္ ပုိမုိမ်ားျပားလာသည္။ နတ္ယုံၾကည္သူ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဆိုပါကိစၥကို “ေမွာ္ဘီနတ္ႀကီး ေရႊတိဂုံဘုရားဖူး လာသည္” ဟု အရပ္ထဲမွာ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာၾကသည္တဲ့ေလ။
ထို႔အျပင္ ေရႊေတာင္ဆရာလြန္း (ေနာင္- ဆရာႀကီး ူသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း) ကလည္း “ေရႊတိဂုံဘုရားအမွဴးကုိ က်ားအဖူးတက္ေသာ ျပဇာတ္” အမည္ရွိ ျပဇာတ္စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေရးသား ထုတ္ေဝခဲ့ရာ ထိုေခတ္အခါတုန္းက ေရာင္းမေလာက္ေအာင္ လူၾကဳိက္မ်ားခဲ့သည္တဲ့။
ထိုေခတ္က ကျပေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၾကသည့္ ဇာတ္ပဲြမ်ားႏွင့္ အၿငိမ့္ပဲြမ်ားမွာလည္း လူရႊင္ေတာ္မ်ားက..
“ေရႊတိဂုံဘုရားမွာ က်ားတက္တာ ငါးရက္ၾကာသေနာ္.. အုိ.. ေရႊတိဂုံဘုရားမွာလ က်ားတက္တာ ငါးရက္ၾကာသဗ်.. ေဂၚရာေတြဝုိင္း ေသနတ္နဲ႔ပစ္ က်ားစင္းစင္းေသ” ဆိုၿပီး သီခ်င္းစပ္ဆိုရင္း ျပက္လုံးေတြထုတ္ခဲ့ၾကရာမွာ ေရႊပဲြလာ ပရိသတ္မ်ားက လက္ခုပ္သံတေျဖာင္းေျဖာင္းျဖင့္ အားေပးခဲ့ၾကသည္ဟု မွတ္သားခဲ့ရပါေၾကာင္း…။
ေလးစားလ်က္
Thu Hlaing
#Unicode Version#
အချိန်က ၁၉၀၃ ခုနှစ်..
တစ်နည်းပြောရလျှင် အင်္ဂလိပ်ကိုလိုနီ နယ်ချဲ့တို့၏လက်အောက်တွင် မြန်မာတစ်မျိုးသားလုံး ကျွန်သပေါက်ဘဝဖြင့် ကိုယ်နှုတ်နှလုံး သုံးပါးစလုံး ညှိုးငယ်စွာ နေထိုင်နေရသည့် အချိန်..
ထိုအချိန်က ရန်ကုန်မြို့ကြီးသည် မြို့ဟုခေါ်သော်လည်း လူနေအိမ်ခြေ နည်းပါးလွန်းလှပြီး နေရာ အတော်များများမှာ သစ်ပင်သစ်တောကြီးများ၊ ခြုံနွယ်များသာ ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိနေ၏။ ဆူးလေစေတီတော်ဝန်းကျင် ရန်ကုန်မြို့လယ်ကောင်တစ်ဝိုက်နှင့် သိမ်ကြီးဈေးအနီးတစ်ဝိုက်လောက်မှာသာ အစိုးရ အဆောက်အဦများနှင့် လူနေအိမ်ခြေ တိုက်တာ အိုးအိမ်များ များပြားပြီး ကျန်သည့်နေရာ အတော်များများမှာတော့ တောအုပ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေလေ၏။
သူ့ကျွန်ဘဝရောက်နေသော်လည်း ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မြန်မာလူမျိုးများမှာ အလှူရေစက် လက်နှင့်မပြတ်ကြ။ ဘုရားရှင်၏သားတော် ရဟန်းသံဃာများ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် သာသနာပြုနိုင်ရန်အတွက် ကျောင်း၊ သင်္ကန်း၊ ဆွမ်း၊ ဆေး.. အစရှိသည့် ပစ္စည်းလေးပါးများကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဆက်ကပ် လှူဒါန်းနေကြသလို၊ မြန်မာတို့၏အသည်းနှလုံး သိဂုၤတ္တရ ကုန်းတော်ပေါ်ရှိ လေးဆူဓာတ်ပုံ ရွှေတိဂုံ စေတီတော်မြတ်ကြီးကိုလည်း လုံးတော်ပြည့် ရွှေသင်္ကန်းများ ကပ်လှူ ပူဇော်နိုင်ရန်အတွက် ဝိုင်းဝန်း ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။
မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၆၄ ခုနှစ်၊ တပေါင်းလပြည့်နေ့တွင် ရွှေတိဂုံ စေတီတော်မြတ်ကြီး၌ ဗုဒ္ဓပူဇနိယပွဲတော်ကြီးကို ခြိမ့်ခြိမ့်သည်းသည်း ကျင်းပကြမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေတိဂုံစေတီတော် ဂေါပကအဖွဲ့က အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မြန်မာပြည်သူများ စေတနာသဒ္ဓါတရား ထက်သန်စွာဖြင့် ထည့်ဝင်လှူဒါန်းထားကြသည့် ရွှေစင်ရွှေပြားများကို ရွှေတိဂုံ စေတီတော်မြတ်ကြီးအား တပေါင်းလပြည့် ဗုဒ္ဓပူဇနိယပွဲတော်အမီ ကပ်လှူ ပူဇော်နိုင်ရန်အတွက် ကိုယ်လုံးတော်အား ဝါးများဖြင့်ငြမ်းဆင်ကာ အင်တိုက်အားတိုက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်နေကြလေသည်။ စေတီတော်ပေါ်တွင် ဂေါပကအဖွဲ့ဝင်များ၊ အလုပ်သမားများ၊ ဘုရားဖူးပြည်သူများဖြင့် လွန်စွာမှ စည်ကားနေသည့်အချိန်လည်း ဖြစ်နေပေတော့သည်။
သည်လိုနှင့် ခရစ်နှစ် ၁၉၀၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂ ရက် (မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၆၄ ခုနှစ်၊ တပေါင်းလဆန်း ၂ ရက်) နေ့သို့ရောက်လာသည်။ မှတ်မှတ်ရရ ထိုနေ့ကား တနင်္လာနေ့၊ နံနက်ပိုင်းဖြစ်၏။ ပွဲတော်ရက်နီးကပ်လာပြီမို့ ရွှေသင်္ကန်းကပ်လှူကြမည့် အလုပ်သမားများမှာ ဝါးငြမ်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုကျော်လွှားရင်း ကျွမ်းကျင်စွာတက်သွားကြသည်မှာ ဆပ်ကပ်ပွဲ တစ်ခုလေအလား။ ထိုစဉ် ရွှေတိဂုံစေတီတော်မြတ်ကြီး ကိုယ်လုံးတော်ပေါ်မှ “ခေါင်းလောင်းပုံအနားလန်စွန်း” ၌ ဝါဝါစင်းစင်း အရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို အလုပ်သမားတချို့က လှမ်းမြင်လိုက်မိကြလေသည်။ မနေ့က အလုပ်သမားတချို့ ငြမ်းပေါ်မှပြန်ဆင်းရင်း မေ့ကျန်ထားခဲ့ကြသည့် ပစ္စည်းပစ္စယ တစ်ခုခုလေလား.. သို့တည်းမဟုတ် အဝတ်အစား တစ်ခုခုလေလား..
“အလိုလေး.. ကျားဗျို့.. ကျား ကျား”
“အီး.. လုပ်ကြပါဦးဗျ..
ဘုရားပေါ်မှာ ကျားကြီးဗျ”
ရှေ့ဆုံးမှတက်သွားသည့် အလုပ်သမားတချို့က ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ဝါးငြမ်းများပေါ်မှ ဒရောသောပါးဖြင့် ပြန်ပြေးဆင်းလာကြသည်။ အောက်ခြေမှအပေါ်သို့ တက်လုတက်ဆဲ အလုပ်သမားများကလည်း အပေါ်ကလူတွေ ပြန်ပြေးဆင်းလာမှတော့ နဝေတိမ်တောင်ဖြင့် သူ့ထက်ငါအလုအယက် ဆင်းပြေးကြပြီပေါ့။ တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် တိုးမိ တိုက်မိ ခိုက်မိရင်း အလဲလဲ အကွဲကွဲ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ။
“ဘယ့်နှယ်..
တောကြီးမျက်မည်းထဲမှာသာနေတတ်တဲ့ အသားစားသတ္တဝါမျိုးနွယ်ဝင် သားရဲတိရစ္ဆာန် ကျားရိုင်းတစ်ကောင်က ရွှေတိဂုံစေတီတော် ရင်ပြင်တော်ပေါ်ကို တက်လာရုံသာမက ကိုယ်လုံးတော်ပေါ်မှာတောင် ဝပ်နေသတဲ့လား။ မဖြစ်နိုင်တာပဲ”
ဤသို့ဤနှယ် အတွေးဝင်မိကြသော ဘုရားဖူးပြည်သူအချို့က မယုံသင်္ကာ ဒွိဟစိတ်ဖြင့် အပြေးအလွှား လာကြည့်ကြသည်။ ဝါးငြမ်းများကွယ်နေ၍ တော်တော်နှင့် မမြင်ရ။ အသေအချာ စူးစိုက်ပြီးကြည့်ကြည့်တော့မှ တွေ့လိုက်ရပါလေပြီ။
“အလိုလေး.. ဟုတ်သဟ.. ကျားသားမိုးကြိုး.. ဘုရားပေါ်မှာ ကျားကြီးတစ်ကောင် ဝပ်နေသဟ”
“ဟုတ်ပါ့တော်.. ဘယ်လိုကဘယ်လို ဘုရာပေါ်ရောက်နေပါလိမ့်။ ရင်ပြင်တော်ပေါ် ဆင်းချလာရင်တော့ ဒုက္ခတော်ရေ့”
နံနက်စောစော ဘုရားရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ ဘုရားဖူး၊ တရားထိုင်၊ ပုတီးစိပ် စသည်ဖြင့် ရောက်ရှိနေကြသော အလွှာပေါင်းစုံမှ ဘုရားဖူးပြည်သူများလည်း တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ပြောဆိုရင်း ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။ ကလေးတွေကိုလက်ဆွဲပြီး ရင်ပြင်တော်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြေးသူတွေကလည်း ဆင်းပြေးကြသည်။ “ဘယ်သူရေ ဘယ်ဝါရေ” စသည်ဖြင့် အော်ဟစ် ခေါ်ဆိုနေသံများကလည်း ကျွက်ကျွက်ညံလို့။
ထိုသတင်းက ရွှေတိဂုံစေတီတော် ရင်ပြင်တော်ပေါ်မှာသာမက ရန်ကုန်တစ်မြို့လုံးသို့ပါ တစ်မုဟုတ်ချင်းမှာပင် တောမီးပမာ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။ သတင်းကြား၍ ဘုရားပေါ်သို့ အပြေးအလွှားတက်လာပြီး ဝိုင်းအုံ ကြည့်ရှုနေကြသူများကလည်း ရောက်လာမစဲ တဖွဲဖွဲ။ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆို ညွှန်ပြ အော်ဟစ်နေကြရင်း စိတ်ထင်ရာ မှတ်ချက်ပေးနေကြသူများကလည်း အများအပြား။ ဂေါပကအဖွဲ့ဝင်များလည်း မျက်လုံးပြူးနေပြီ။ ရင်ပြင်တော်တစ်ခုလုံးမှာတော့ အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်နေကြလေပြီတကား။
****************************
သို့နှင့် ထိုနေ့နံနက် ၈ နာရီခန့်သို့ရောက်လာသည်။ ရွှေတိဂုံစေတီတော်ဂေါပကအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဦးရွှေဝိုင်းက ထိုသတင်းကို ရန်ကုန်မြို့ရှိ မျက်နှာဖြူ အရေးပိုင်မင်းကြီးထံ အပြေးအလွှား သွားရောက်သတင်းပို့သည်။ အရေးပိုင်လည်း အစကသိပ်မယုံချင်။ သို့သော် ဦးရွှေဝိုင်းက အတိအကျ သတင်းပေးနေပြီမို့ မနေသာတော့။ သည်တော့ ရန်ကုန်မြို့တွင်တပ်စွဲထားသည့် အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်မှ ကာနယ် အီးလောဖို့ဒ်ထံသို့ စာတစ်စောင် ချက်ချင်းရေးပေးလိုက်လေသည်။ ထိုစာကိုယူပြီး ဦးရွှေဝိုင်းတစ်ယောက် ကာနယ် အီးလော့ဖို့ဒ်ရှိရာသို့ သုတ်ခြေတင်ရပြန်လေ၏။
ခဏအကြာမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်သား နီးစပ်ရာ အင်္ဂလိပ်အရာရှိ တချို့၏ နေအိမ်များကို ဝင်ရောက်အသိပေးရင်း သေနတ်ရှာရသည်။ ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်း၏နေအိမ်မှ နှစ်လုံးပြူးသေနတ်တစ်လက် ရလာသည်မို့ ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်းနှင့် ကပ္ပတိန်ဘီဗီးလ်တို့ကိုပါ သူတို့နှင့်အတူ တစ်ပါတည်းခေါ်လာပြီး ရွှေတိဂုံ စေတီတော်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်လာခဲ့ကြရပေပြီ။ သူတို့လူစု ရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှာတော့ လူအုပ်ကြီးက တိုးမပေါက်အောင် စည်ကားနေလေပြီတကား။
****************
ကာနယ်အီးလော့ဖို့ဒ်က ရင်ပြင်တော်ပေါ်မှနေ၍ အဆိုပါ ကျားဝပ်နေသည့် နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ အလှမ်းဝေးနေသည်မို့ တစ်ကောင်လုံးကိုမမြင်ရ။ အသေအချာ စူးစိုက်ကြည့်တော့မှသာ ကျား၏ ကျောကုန်းပိုင်း၊ နောက်ခြေထောက်နှင့် အမြီးကလေးကိုသာ လှမ်းမြင်လိုက်ရလေ၏။ ပြောမယုံ ကြုံဖူးမှသိလိုက်ရပေကော။ ကာနယ် အီးလော့ဖို့ဒ် မည်သို့ဆုံးဖြတ်ရမည်နည်း။
မတတ်နိုင်..
လူများ အန္တရာယ်ကင်းစေဖို့အတွက် အဆိုပါ ကျားကို သေနတ်နှင့်ပစ်ခတ်ပြီး သုတ်သင် ရှင်းလင်းရပေတော့မည်။ သို့သော် နေရာက အတော်ဝေးနေသည့်အပြင် ဘုရားကြီး၏ ကိုယ်လုံးတော်ပေါ်မှာဝပ်နေသည့် ထိုကျားကို ရင်ပြင်တော်ပေါ်မှနေ၍ လှမ်းပစ်မည်ဆိုပါက ချက်ကောင်းကို ထိမှန်နိုင်မည်မဟုတ်။ အသက်မသေဘဲ ဒဏ်ရာရရုံသာရသွားပါက ရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ဆင်းပြေးလာရင်း အောက်မှ လူများကို ကျားနာခဲ ခဲပေတော့မည်။
ထို့ပြင် ဒဏ်ရာရသွားသည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက လူသားများကို ပို၍ ဒုက္ခပေးတတ်သည်ဟု သူ ကြားဖူးထားသည်။ သည်တော့ ကာနယ် အီးလော့ဖို့ဒ်က သူနှင့်အတူပါလာသည့် ကပ္ပတိန် ဂျင်းနင်းကို တန်ဆောင်းတစ်ခုပေါ်သို့တက်စေပြီး အသင့်နေရာယူခိုင်းလိုက်လေသည်။ ကပ္ပတိန်ဗီဘီးလ်ကိုတော့ လီဗာပူးလ် ဘုရင့်ရိုင်ဖယ်တပ်ရင်းသို့ အမြန် စေလွှတ်လိုက်ပြီး ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကိုင် ဂေါ်ရာ စစ်သားများကို ချက်ချင်း ခေါ်ခိုင်းလိုက်လေ၏။
သို့နှင့် များမကြာမီအချိန်တွင် ကပ္ပတိန်ဗီဘီးလ်နှင့်အတူ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကိုင် ဂေါ်ရာစစ်သား ၁၄ ယောက် ရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကာနယ်အီးလော့ဖို့်ဒ်အား သတိဆွဲ သတင်းပို့လေသည်။ အဆိုပါ ဂေါ်ရာစစ်သား ၁၄ ယောက်အား ကာနယ်က ခုနစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့နှုန်းဖြင့် တပ်ဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်သည်။ အစောက ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်း နေရာယူထားသော တန်ဆောင်းကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဂေါ်ရာစစ်သားများအား အမြန်နေရာချလိုက်သည်။
သေနတ်ကိုင် အရာရှိ စစ်သားများအားလုံး အသင့်ဖြစ်သွားချိန်မှာတော့..
“ဖိုင်းယား”
“ဒုန်း ဒုန်း”
“ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း”
ကာနယ်အီးလော့ဖို့ဒ်ထံမှ ပစ်မိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်း၏ လက်ထဲမှ နှစ်လုံးပြူးသေနတ်နှင့် ဂေါ်ရာ စစ်သားများ၏ ရိုင်ဖယ်သေနတ် ပြောင်းဝများမှ သေမင်းတမန် ကျည်ဆန်များက ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများကို ဆူညံစွာပြုရင်း ကျားဝပ်နေရာဆီသို့ အလုအယက် ပြေးထွက်သွားကြလေ၏။
သို့သော် အနှီကျားကပဲ ကံကောင်းနေလေသည်လားမသိ။ တဒုန်းဒုန်း တဒိုင်းဒိုင်းဖြင့် ပစ်ခတ်နေကြသော အဆိုပါကျည်ဆန်များမှာ ကျားကို တစ်ချက်ကလေးမှ မထိ။ ကျားဝပ်နေသော ခေါင်းလောင်းပုံအစွန်းကိုသာ ကျည်ဆန်များ ထိသွားကြောင်း ဖွာကနဲ ဖွာကနဲ လွှင့်စင် ထွက်ကျလာသည့် အုတ်စ၊ အင်္ဂတေစများက သက်သေခံနေလေသည်။
“ဝေါင်း”
ဆူညံသောသေနတ်သံများကြောင့် မာန်ဖီသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ရင်း အဆိုပါကျားက ဝပ်နေရာမှ ခေါင်းထောင်၍ထကြည့်လိုက်သည်။ အဆိုပါအခွင့်အရေးကို တန်ဆောင်းပေါ်မှာ အသင့်နေရာယူထားသည့် ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်းက လုံးဝ လက်လွတ်မခံ။
“ဒုန်း ဒုန်း”
ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်း၏လက်ထဲမှ နှစ်လုံးပြူးသေနတ်က မြည်ဟည်းသံနှစ်ချက်ကို ဆက်တိုက်ပြုလိုက်ရင်း ကျားရှိရာသို့ ခဲပူတောင့်တွေ ဆက်တိုက်ပြေးဝင်သွားလေ၏။
“ဝေါင်း ဝေါင်း”
ရင်ဘတ်နှင့်ဝဲယာပုခုံးများကို ကျည်ဆန်များ ထိမှန်သွားမှုကြောင့် ကျားက နာကျင်စွာညည်းညူရင်း မာန်ဖီလိုက်လေသည်။ နီးစပ်ရာကိုလူးလှိမ့်ကုတ်ခြစ်ရင်း ပတပ်ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
“ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း”
“ဒုန်း ဒုန်း”
သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်နေသော အဆိုပါကျားကို ဂေါ်ရာစစ်သားများနှင့် ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်းက ကျည်ဆန်တွေ တရစပ်ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ ထိတာလည်း ရှိသည်။ လွဲတာလည်း ရှိသည်။ ကြာတော့ အနှီကျား မခံနိုင်တော့။ ညည်းညူသံ တစ်ချက် ပြုလိုက်ရင်း အဆိုပါနေရာမှာပင် လဲကျသွားလေတော့၏။ သို့သော် အောက်ကိုကား ပြုတ်ကျမလာ။
“ဝေး ဟေးဟေးဟေး”
ရင်ပြင်တော်ပေါ်ရှိလူအုပ်ကြီးက တဟေးဟေးဟစ်အော်ရင်း ငြာသံဝိုင်းပေးသည်။ သို့သော်ငြား ကျားကတော့ ထိုနေရာမှာပင် နေမြဲ။သည်တော့ စိတ်မြန်လက်မြန် ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်းက သူ နေရာယူထားသည့် တန်ဆောင်းပေါ်မှဆင်းပြီး ဝါးငြမ်းအတိုင်း ခပ်သုတ်သုတ်တက်သွားသည်။ သူ့ကျောပေါ်မှာတော့ လက်စွဲတော် နှစ်လုံးပြူး သေနတ်ကို စလွယ်သိုင်း လွယ်ထားလျက်။ အပေါ်ရောက်တော့ ကျားကိုတွေ့သည်။ ဒဏ်ရာတွေဗရပွ ရနေပြီဖြစ်သော်လည်း အသက်ပြင်းလွန်းလှသည့် အနှီကျားက အသက် မသေသေး။ ညည်းညူသံတွေပေးနေရင်း အသက်ငင်နေသည်မို့ ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်းက အနီးကပ် အသေအချာချိန်ရွယ်ကာ ပွဲသိမ်း ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ပစ်သွင်းလိုက်လေ၏။
“ဒိန်း”
သည်တစ်ခါတော့ အဆိုပါကျား ဇီဝိန်ချုပ်လေပြီ။ အသက် ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်သော အဆိုပါကျားသေကောင်ကို ကပ္ပတိန်ဂျင်းနင်းက တဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ ဆွဲချလာလေ၏။
ရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ရောက်လာသော ကျားသေကာင်ကို အသေအချာကြည့်ရှုတော့မှ အဆိုပါကျားက ကျားထီးမဟုတ်၊ သန်တုန်း မြန်တုန်းအရွယ် ကျားမတစ်ကောင် ဖြစ်နေလေ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာကို တိုင်းထွာကြည့်သောအခါ အမြီးဖျားကနေ ဦးခေါင်းအထိ အလျားရှစ်ပေတိတိ။
*****************************
ကောင်းပြီ..
ရွှေတိဂုံစေတီတော်ပေါ်သို့ အဆိုပါကျားက မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိလာပါသနည်း…
ထိုစဉ်တုန်းက ရန်ကုန်မြို့နေလူထုကို ရေပေးဝေရန်အတွက် အင်္ဂလိပ်အစိုးရက လှော်ကားကန်ကြီးကို တူးဖော် ဆောက်လုပ်နေသည်။ စက်ယန္တရားများသာမက များပြားလွန်းလှသော လုပ်သားအင်အားများကိုပါ အသုံးပြုနေချိန်ဖြစ်သည်။ သိကြသည့်အတိုင်းလှော်ကားကန်ဆိုသည်က ရန်ကုန်မြိ့အစွန်၊ ရိုးမတောကြီးရဲ့ အစပ်။ ပြီးတော့ ထိုအချိန်က လှော်ကားကန်တစ်ဝိုက်ဆိုသည်ကား တကယ့်ကို တောကြီးမျက်မည်း။ တောထူတော့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ပျော်မြူး ကျက်စားကြသည်။ သမင်၊ ယုန်၊ ဒရယ်၊ ချေ၊ တောဝက် စသည့် တောကောင်ငယ်များရှိသလို တောဆင်ရိုင်းများ၊ ကျားများပါ ခိုအောင်းနေတတ်သည်။
လှော်ကားကန်တည်ဆောက်နေချိန်မှာ လူသူများ အရောက်အပေါက်များလာသည်မို့ ကျန်သည့်တောကောင်ငယ်များက တောနက်ရာ ဒေသများသို့ ရွှေ့ပြောင်းနေစဉ် အဆိုပါကျားက မျက်စိလည် လမ်းမှားပြီး ရန်ကုန်မြို့ထဲသို့ ဝင်လာမိပုံရသည်။ ထို့နောက် လုံးတော်ပြည့်ရွှေသင်္ကန်းကပ်ရန် ဆင်ထားသည့် ဝါးငြမ်းများမှတစ်ဆင့် ရွှေတိဂုံ စေတီတာ်မြတ်ကြီး၏ ကိုယ်လုံးတော်ပေါ်သို့ ကြံကြံဖန်ဖန် တက်ရောက်လာမိခြင်းဖြစ်မည်ဟု အင်္ဂလိပ် အမဲပစ်မုဆိုးများက ခန့်မှန်း ပြောဆိုကြသည်။
၁၈၈၀ ပြည့်နှစ် ဒီဇင်ဘာလတုန်းကလည်း စတီဗင်ဆင်လမ်း (ယခု- လှည်းတမ်းလမ်း) သို့ ကျားတစ်ကောင် မျက်စိလည်လမ်းမှားပြီး ဝင်ရောက်လာသဖြင့် အင်္ဂလိပ်မုဆိုးများက ဝိုင်ဝန်းပစ်ခတ် ဖမ်းဆီးခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။ အင်္ဂလိပ်အာဏာပိုင်များက အဆိုပါကျားသတင်းကို နောက်ကြောင်းပြန် စုံစမ်းကြည့်ကြ၊ ခြေရာခံကြည့်ကြသောအခါ ရွှေတိဂုံစေတီတော်ပေါ်သို့မတက်မီ အနှီကျားက ပုဇွန်တောင် အမဲသတ်ရုံ (ယခု- မင်္ဂလာတောင်ညွှန့်မြို့နယ် အားကာဝင်း) အနီးရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းများထဲသို့လည်း ဝင်မွှေခဲ့သည်.. တဲ့။
ပြီးတော့ ကုက္ကိုင်း ရေကူးရွာဘက်က ခြံတစ်ခြံ အတွင်းသို့လည်း အတင့်ရဲစွာဝင်ရောက်ပြီး နွားမတစ်ကောင်ကို ကိုက်သတ်စားခဲ့သေးသည်.. တဲ့။ ဒါတင်မက ဘောင်ဒရီလမ်း (ယခု- ဓမ္မစေတီလမ်း) ရှိ နေအိမ်တစ်အိမ်၏ နောက်ဖေးခန်းအတွင်းသို့လည်း ခြေစကြာ ဖြန့်ခဲ့သေးသည်တဲ့လေ။ ကြည့်ရတာတော့ ယခင် သူ အမဲလိုက်နေကျ လှော်ကားကန် အနီးတစ်ဝိုက်မှ တောကောင်ငယ်ကလေးများက တောပိုနက်သည့် ရိုးမတောကြီးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသဖြင့် လူတို့ရပ်ရွာအတွင်း ကျူးကျော်လာကာ လူတို့မွေးမြူထားသာ ဆိတ်၊ နွား၊ သိုး၊ ဝက် စသည့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များကို ကိုက်သတ်စားရန် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာရင်း သေချင်တဲ့ကျား တောပြောင်းဆိုသလို ဖြစ်သွားဟန်တူပါသည်။
အဆိုပါ ရွှေတိဂုံဘုရားပေါ်သို့ ကျားတက်သည့်သတင်းက ရန်ကုန်မြို့မှာသာမက တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ တစ်မုဟုတ်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အနယ်နယ် အရပ်ရပ်မှ ဘုရားဖူးပရိသတ်များလည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုများပြားလာသည်။ နတ်ယုံကြည်သူ တချို့ကတော့ အဆိုပါကိစ္စကို “မှော်ဘီနတ်ကြီး ရွှေတိဂုံဘုရားဖူး လာသည်” ဟု အရပ်ထဲမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောကြသည်တဲ့လေ။
ထို့အပြင် ရွှေတောင်ဆရာလွန်း (နောင်- ဆရာကြီး ူသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း) ကလည်း “ရွှေတိဂုံဘုရားအမှူးကို ကျားအဖူးတက်သော ပြဇာတ်” အမည်ရှိ ပြဇာတ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရေးသား ထုတ်ဝေခဲ့ရာ ထိုခေတ်အခါတုန်းက ရောင်းမလောက်အောင် လူကြိုက်များခဲ့သည်တဲ့။
ထိုခေတ်က ကပြဖျော်ဖြေခဲ့ကြသည့် ဇာတ်ပွဲများနှင့် အငြိမ့်ပွဲများမှာလည်း လူရွှင်တော်များက..
“ရွှေတိဂုံဘုရားမှာ ကျားတက်တာ ငါးရက်ကြာသနော်.. အို.. ရွှေတိဂုံဘုရားမှာလ ကျားတက်တာ ငါးရက်ကြာသဗျ.. ဂေါ်ရာတွေဝိုင်း သေနတ်နဲ့ပစ် ကျားစင်းစင်းသေ” ဆိုပြီး သီချင်းစပ်ဆိုရင်း ပြက်လုံးတွေထုတ်ခဲ့ကြရာမှာ ရွှေပွဲလာ ပရိသတ်များက လက်ခုပ်သံတဖြောင်းဖြောင်းဖြင့် အားပေးခဲ့ကြသည်ဟု မှတ်သားခဲ့ရပါကြောင်း…။
လေးစားလျက်
Thu Hlaing
မဟာမုနိဘုရားပရဝဏ္ရွိ ေၾကး႐ုပ္ႀကီးမ်ား သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ မဟာမုနိ႐ုပ္ပြားရွင္ေတာ္ျမတ္ တည္ရွိရာ မဟာရာမ္အတြင္းတြင္ တည္ရွိသည္. ေၾကး႐ုပ္ႀကီးမ်ားမွာ ေခါင္းသုံးလုံးႏွင့္ ဧရာဝဏ္ဆင္႐ုပ္ (၁) ၊ နတ္႐ုပ္ (၂) ၊ ေခါင္း (၁)ခု ျပဳတ္ေနေသာ ျခေသၤ့ကိုယ္ႏွင့္ေခါင္း၊ ေခါင္းမရွိေသာ ျခေသၤ့ကိုယ္ထည္တစ္ခုတို႔ျဖစ္သည္။ ယင္းတို႔ကို ထိုင္းလူမ်ိဳးမ်ားက ‘ေဒဝဂႆ႐ူပ နတ္႐ုပ္’ ဟု ဆိုၾကေလသည္။
ဓညဝတီ ရခိုင္ျပည္မွ အိမ္ေရွ႕မင္းသိမ္းယူလာေသာ ေၾကး႐ုပ္ႀကီးမ်ားသည္ မူလက ကမၻာဇတိုင္း အန္ကာၿမိဳ႕မွ ေဆာင္ယူလာျခင္းျဖစ္၍ ဟံသာဝတီဘုရင့္ေနာင္ ေက်ာ္ထင္အေနာ္ရထာမင္း ယိုးဒယားကို ေအာင္ႏိုင္ေသာအခါ သကၠရာဇ္ ၉၂၅ ခု ၊ တန္ခူးလျပည့္ေက်ာ္ (၂)ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ယူေဆာင္ခဲ့ရာ ဟံသာဝတီသို႔ သကၠရာဇ္ ၉၂၆ ခု ၊ နယုန္လဆန္း (၆)ရက္ေန႔တြင္ ေရာက္သည္။ (အခ်ိဳ႕မွတ္တမ္းမ်ား ၌ ေၾကး႐ုပ္မ်ားကို ၉၂၃ ခုႏွစ္တြင္ လင္းဇင္းမွ ယူေဆာင္လာေၾကာင္း ေတြ႕ရ၏။)
သကၠရာဇ္ ၉၆၀ ၌ သံသာဝတိပ်က္ေသာအခါ ဟံသာဝတီဘုရင္သည္ ေတာင္ငူ၌ ကြက္မ်က္ခံရသည္။ ဟံသာဝတီဘုရင္၏ သမီးေတာ္ ခင္မေႏွာင္းႏွင့္တကြ ဆင္ျဖဴတစ္စီး၊ အထူးထူးေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ရခိုင္မင္းတပ္သို႔ ပို႔ရသည္။ ထိုစဥ္က ယိုးဒယားမွ ယူေဆာင္လာေသာ ေၾကး႐ုပ္မ်ားကို ဟံသာဝတီမွတဆင့္ ေတာင္ငူမင္းႏွင့္တကြ ရခိုင္မင္းတို႔ထံသို႔ ေဆာင္ယူသြားၾကသည္။
ဟံသာဝတီသို႔ ယိုးဒယားဘုရင္ ျဗႏုရာဇ္ စစ္ခ်ီစဥ္အခါကပင္ ရခိုင္မင္းရာဇာသည္ ေတာင္ငူျမန္မာတို႔ဘက္မွ စစ္ကူရာ ေအာင္ႏိုင္လၽွင္ ဟံသာဝတီမွ သံပစၥည္းဟူသမၽွကိုလည္း ရခိုင္သို႔ ယူေဆာင္သြားေလသည္။ ထိုစဥ္က ေၾကး႐ုပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ အေျမာက္ (၁၀ဝ) ကိုလည္း ရခိုင္သို႔ ယူေဆာင္သြားသည္။
ရခိုင္ျပည္မွ အမရပူရသို႔ ပင့္ေဆာင္လာေသာ မဟာမုနိ႐ုပ္ပြားရွင္ေတာ္ျမတ္ႏွင့္အတူ ေၾကး႐ုပ္ေပါင္း (၃၀)ပါသည္ဟု ဆိုေလသည္။ ေၾကး႐ုပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အေျမာက္ႀကီး (၂၀ဝ၀)ကို ေမာ္တဂင္ရစ္ ေရေၾကာင္း ပင္လယ္လမ္းျဖင့္ ယူေဆာင္ခဲ့သည္။ အမရပူရသို႔ မဟာမုနိ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ကို ပင့္ေဆာင္ရာ ေၾကး႐ုပ္ႀကီး (၃၀)ကို မဟာမုနိ၏ အေရွ႕ေတာင္ယြန္း ယင္းေတာင္ၿမိဳ႕စား မိဖုရားသီရိသုစႏၵာေဒဝီ ေဆာက္လုပ္ေသာ သိမ္ေတာ္ႀကီးအတြင္း၌ ပထမဦးစြာ ထားေလသည္။ ထိုေၾကး႐ုပ္မ်ားတြင္ ဧရာဝဏ္ ဆင္႐ုပ္ႏွင့္ လူ႐ုပ္မ်ားပါသည္။
ကမၻာဇ အန္ကာၿမိဳ႕ တည္ရွိစဥ္က ဧရာဝဏ္ ဆင္မင္း၏ ျပႆဒ္နန္းေတာ္ သီးသန္႔ရွိသည္။ ဧရာဝဏ္ဆင္သည္ ဦးေခါင္းသုံးခုပါသည္။ လူ႐ုပ္ႀကီးမ်ားကို ယိုးဒယားမင္း ျပသားဓိပတိႏွင့္ မိဖုရားႀကီး၏အ႐ုပ္ဟူ၍ ဆိုစမွတ္ျပဳၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ယိုးဒယားနတ္႐ုပ္ဟုဆိုသည္။ ယခုေတြ႕ရေသာ ေၾကး႐ုပ္ႏွစ္႐ုပ္သည္ ေယာက္်ား ပုံတူမ်ားျဖစ္၍ လူ႐ုပ္တစ္ခုမွာ ထက္ေအာက္ဆင့္၍ ဆက္ထားေသာ အေပၚပိုင္းလူႏွင့္ ေအာက္ပိုင္းလူႏွစ္ခုကို တစ္ခုျပဳထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
ေရွးကထက္က အ႐ုပ္ေပါင္း (၃၀)ဟုဆိုသည္။ ရာမမင္း၊ ဟာႏုမာန္ေက်ာက္႐ုပ္၊ အလပၸါယ္ ေႁမြသမား ႐ုပ္မ်ားပါေၾကာင္း ဆိုသည္။ ရခိုင္ျပည္မွ မဟာမုနိ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ ပင့္ေဆာင္လာၿပီးေနာက္ ေၾကး႐ုပ္ႀကီးမ်ားကို ပထမဦးစြာ သိမ္(နီ)ႀကီးေခၚ အာနႏၵာဘုရားျပႆဒ္ မဟာရာမ္အတြင္း အဂၤါေထာင့္၌ ထားသည္။ ပုဂံမင္း လက္ထက္မတိုင္မီ ကာလ မူလသိမ္ျပႆဒ္ႀကီး ၿပိဳက်ရာတြင္ ေၾကး႐ုပ္မ်ား ထိခိုက္၍ အခ်ိဳ႕က်ိဳးပဲ့ပ်က္စီးသည္ဟု ဆိုသည္။
ကမၻာ့သုေတသီမ်ား စာတမ္အရ ေၾကး႐ုပ္မ်ားသည္ မူလက ကမၻာဇတိုင္းမွျဖစ္၍ ယိုးဒယား (ထိုင္း)တို႔က အယုဒၶယသို႔ ေဆာင္ယူလာေၾကာင္း ထိုမွ ျမန္မာမင္းတို႔က ဟံသာဝတီသို႔ ေဆာင္ယူလာေၾကာင္း ထိုမွ ျမန္မာမင္းတို႔က ဟံသာဝတီသို႔ ေဆာင္ယူၿပီး ဟံသာဝတီပ်က္ေသာအခါမွ ေတာင္ငူမင္းႏွင့္ ရခိုင္မင္းတို႔က ေဝခြဲယူၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ၁၂၆၅ခုႏွစ္ခန္႔က ေၾကး႐ုပ္မ်ားကို ျပဳျပင္ခဲ့ေၾကာင္း မွတ္တမ္းအရသိရသည္။
ယခုအခါ ေၾကး႐ုပ္မ်ားကို မဟာမုနိဘုရားပရဝဏ္၏ အေနာက္ေျမာက္ဘက္ အုတ္တိုက္ခန္း၌ ထားရွိသည္။ အစဥ္အလာအတိုင္း (၉၆)ပါး ေရာဂါမ်ား ေပ်ာက္ကင္းရန္ ေၾကး႐ုပ္မ်ားကို ပြတ္သပ္ၿပီး ဆုေတာင္းၾကသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၃၁၇ ခုႏွစ္၌ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ဝါးတန္းရပ္ ေဒၚဖြားအို ၊ သား ဦးေထာင္ေလာင္ ဘ႑ာေတာ္ထိန္းျဖစ္စဥ္က အုတ္တိုက္အလ်ား (၂၇)ေပ ၊ အနံ (၁၂) ေပအတြင္း ေၾကး႐ုပ္ႀကီးမ်ားကို လုံၿခဳံစြာ ထားေလသည္။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း
Myanmar Wikipedia
.......................
# Unicode Version ျဖင့္ ဖတ္ပါ #
မဟာမုနိဘုရားပရဝဏ်ရှိ ကြေးရုပ်ကြီးများ သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ မန္တလေးမြို့၊ မဟာမုနိရုပ်ပွားရှင်တော်မြတ် တည်ရှိရာ မဟာရာမ်အတွင်းတွင် တည်ရှိသည်. ကြေးရုပ်ကြီးများမှာ ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် ဧရာဝဏ်ဆင်ရုပ် (၁) ၊ နတ်ရုပ် (၂) ၊ ခေါင်း (၁)ခု ပြုတ်နေသော ခင်္သြေ့ကိုယ်နှင့်ခေါင်း၊ ခေါင်းမရှိသော ခင်္သြေ့ကိုယ်ထည်တစ်ခုတို့ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့ကို ထိုင်းလူမျိုးများက ‘ဒေဝဂဿရူပ နတ်ရုပ်’ ဟု ဆိုကြလေသည်။
ဓညဝတီ ရခိုင်ပြည်မှ အိမ်ရှေ့မင်းသိမ်းယူလာသော ကြေးရုပ်ကြီးများသည် မူလက ကမ္ဘာဇတိုင်း အန်ကာမြို့မှ ဆောင်ယူလာခြင်းဖြစ်၍ ဟံသာဝတီဘုရင့်နောင် ကျော်ထင်အနော်ရထာမင်း ယိုးဒယားကို အောင်နိုင်သောအခါ သက္ကရာဇ် ၉၂၅ ခု ၊ တန်ခူးလပြည့်ကျော် (၂)ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ယူဆောင်ခဲ့ရာ ဟံသာဝတီသို့ သက္ကရာဇ် ၉၂၆ ခု ၊ နယုန်လဆန်း (၆)ရက်နေ့တွင် ရောက်သည်။ (အချို့မှတ်တမ်းများ ၌ ကြေးရုပ်များကို ၉၂၃ ခုနှစ်တွင် လင်းဇင်းမှ ယူဆောင်လာကြောင်း တွေ့ရ၏။)
သက္ကရာဇ် ၉၆၀ ၌ သံသာဝတိပျက်သောအခါ ဟံသာဝတီဘုရင်သည် တောင်ငူ၌ ကွက်မျက်ခံရသည်။ ဟံသာဝတီဘုရင်၏ သမီးတော် ခင်မနှောင်းနှင့်တကွ ဆင်ဖြူတစ်စီး၊ အထူးထူးသော ပစ္စည်းများကို ရခိုင်မင်းတပ်သို့ ပို့ရသည်။ ထိုစဉ်က ယိုးဒယားမှ ယူဆောင်လာသော ကြေးရုပ်များကို ဟံသာဝတီမှတဆင့် တောင်ငူမင်းနှင့်တကွ ရခိုင်မင်းတို့ထံသို့ ဆောင်ယူသွားကြသည်။
ဟံသာဝတီသို့ ယိုးဒယားဘုရင် ဗြနုရာဇ် စစ်ချီစဉ်အခါကပင် ရခိုင်မင်းရာဇာသည် တောင်ငူမြန်မာတို့ဘက်မှ စစ်ကူရာ အောင်နိုင်လျှင် ဟံသာဝတီမှ သံပစ္စည်းဟူသမျှကိုလည်း ရခိုင်သို့ ယူဆောင်သွားလေသည်။ ထိုစဉ်က ကြေးရုပ်ကြီးများနှင့်အတူ အမြောက် (၁၀ဝ) ကိုလည်း ရခိုင်သို့ ယူဆောင်သွားသည်။
ရခိုင်ပြည်မှ အမရပူရသို့ ပင့်ဆောင်လာသော မဟာမုနိရုပ်ပွားရှင်တော်မြတ်နှင့်အတူ ကြေးရုပ်ပေါင်း (၃၀)ပါသည်ဟု ဆိုလေသည်။ ကြေးရုပ်ကြီးများနှင့် အမြောက်ကြီး (၂၀ဝဝ)ကို မော်တဂင်ရစ် ရေကြောင်း ပင်လယ်လမ်းဖြင့် ယူဆောင်ခဲ့သည်။ အမရပူရသို့ မဟာမုနိရုပ်ရှင်တော်ကို ပင့်ဆောင်ရာ ကြေးရုပ်ကြီး (၃၀)ကို မဟာမုနိ၏ အရှေ့တောင်ယွန်း ယင်းတောင်မြို့စား မိဖုရားသီရိသုစန္ဒာဒေဝီ ဆောက်လုပ်သော သိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ ပထမဦးစွာ ထားလေသည်။ ထိုကြေးရုပ်များတွင် ဧရာဝဏ် ဆင်ရုပ်နှင့် လူရုပ်များပါသည်။
ကမ္ဘာဇ အန်ကာမြို့ တည်ရှိစဉ်က ဧရာဝဏ် ဆင်မင်း၏ ပြဿဒ်နန်းတော် သီးသန့်ရှိသည်။ ဧရာဝဏ်ဆင်သည် ဦးခေါင်းသုံးခုပါသည်။ လူရုပ်ကြီးများကို ယိုးဒယားမင်း ပြသားဓိပတိနှင့် မိဖုရားကြီး၏အရုပ်ဟူ၍ ဆိုစမှတ်ပြုကြသည်။ အချို့ကလည်း ယိုးဒယားနတ်ရုပ်ဟုဆိုသည်။ ယခုတွေ့ရသော ကြေးရုပ်နှစ်ရုပ်သည် ယောက်ျား ပုံတူများဖြစ်၍ လူရုပ်တစ်ခုမှာ ထက်အောက်ဆင့်၍ ဆက်ထားသော အပေါ်ပိုင်းလူနှင့် အောက်ပိုင်းလူနှစ်ခုကို တစ်ခုပြုထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ရှေးကထက်က အရုပ်ပေါင်း (၃၀)ဟုဆိုသည်။ ရာမမင်း၊ ဟာနုမာန်ကျောက်ရုပ်၊ အလပ္ပါယ် မြွေသမား ရုပ်များပါကြောင်း ဆိုသည်။ ရခိုင်ပြည်မှ မဟာမုနိရုပ်ရှင်တော် ပင့်ဆောင်လာပြီးနောက် ကြေးရုပ်ကြီးများကို ပထမဦးစွာ သိမ်(နီ)ကြီးခေါ် အာနန္ဒာဘုရားပြဿဒ် မဟာရာမ်အတွင်း အင်္ဂါထောင့်၌ ထားသည်။ ပုဂံမင်း လက်ထက်မတိုင်မီ ကာလ မူလသိမ်ပြဿဒ်ကြီး ပြိုကျရာတွင် ကြေးရုပ်များ ထိခိုက်၍ အချို့ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသည်ဟု ဆိုသည်။
ကမ္ဘာ့သုတေသီများ စာတမ်အရ ကြေးရုပ်များသည် မူလက ကမ္ဘာဇတိုင်းမှဖြစ်၍ ယိုးဒယား (ထိုင်း)တို့က အယုဒ္ဓယသို့ ဆောင်ယူလာကြောင်း ထိုမှ မြန်မာမင်းတို့က ဟံသာဝတီသို့ ဆောင်ယူလာကြောင်း ထိုမှ မြန်မာမင်းတို့က ဟံသာဝတီသို့ ဆောင်ယူပြီး ဟံသာဝတီပျက်သောအခါမှ တောင်ငူမင်းနှင့် ရခိုင်မင်းတို့က ဝေခွဲယူကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၁၂၆၅ခုနှစ်ခန့်က ကြေးရုပ်များကို ပြုပြင်ခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းအရသိရသည်။
ယခုအခါ ကြေးရုပ်များကို မဟာမုနိဘုရားပရဝဏ်၏ အနောက်မြောက်ဘက် အုတ်တိုက်ခန်း၌ ထားရှိသည်။ အစဉ်အလာအတိုင်း (၉၆)ပါး ရောဂါများ ပျောက်ကင်းရန် ကြေးရုပ်များကို ပွတ်သပ်ပြီး ဆုတောင်းကြသည်။ သက္ကရာဇ် ၁၃၁၇ ခုနှစ်၌ မန္တလေးမြို့ ဝါးတန်းရပ် ဒေါ်ဖွားအို ၊ သား ဦးထောင်လောင် ဘဏ္ဍာတော်ထိန်းဖြစ်စဉ်က အုတ်တိုက်အလျား (၂၇)ပေ ၊ အနံ (၁၂) ပေအတွင်း ကြေးရုပ်ကြီးများကို လုံခြုံစွာ ထားလေသည်။
မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း
Myanmar Wikipedia
