ရဲရင့္ဘုန္း ● အေမရိကမွာ ပညာသင္ (၃)

 (မုိးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၆
● ေႂကြးထူမပူ တီဗီၾကည့္မယ့္လူ
က်ေနာ္ အေမရိကားေရာက္ေတာ့ အေဒၚ့အိမ္မွာ ခဏေနရတယ္။ အိမ္က သတင္းစာက တီဗီအစီအစဥ္ၾကည့္ၿပီး တီဗီအ ရမ္းၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ေကဘယ္တီဗီ Cable TV ဆိုတာ အခုမွေတြ႔ဖူးတာပါ။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာျပည္မွာက ခ်ယ္နယ္တခု၊ စင္ကာပူမွာ ၄ ခုေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီမွာမွ ခ်ယ္နယ္ ၃၀၀ ေလာက္ရွိပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ေတြခ်ည္းပဲ ေၾကာ္ညာမပါပဲလာတဲ့ HBO Channel ကို အခုမွေတြ႔ဖူးတယ္။ တလကို ၇ ေဒၚလာေလာက္ေပးရေတာ့ သိပ္မ်ားတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါ။ Basic package ဆိုၿပီး ေအာက္ဆံုးအဆင့္က ေၾကာ္ျငာပါတဲ့ သတင္း၊ ဗဟုသုတ၊ ႐ုပ္ရွင္ လိုင္း ၁၀၀ ေလာက္ကို တလေဒၚလာ ၃၀ ေပးရပါတယ္။ ၿပီးမွ ကိုယ္ေရြးတဲ့ package ေပၚမွာမူတည္ၿပီး ထပ္ေပးရပါတယ္။ တလတခါ စိတ္ေျပာင္းရင္ package လဲ ႏိုင္ပါတယ္။
 ဦးေလးေတြကလူႀကီးေတြဆိုေတာ့ ဒီခ်ယ္နယ္ေတြယူမထားပါဘူး။ က်ေနာ္လည္းတေန႔တေန႔ သတင္းစာဖတ္ၿပီး အရမ္းေန ရခက္ေနပါတယ္။ စင္ကာပူမွာေနတုန္းက အပတ္တိုင္း ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ရံုကဆင္းသြားရင္ တခါၾကည့္ တခါေပး Pay Per View (PPV) မွာအရင္ျပပါတယ္။ တခါၾကည့္ $3. အိမ္မွာ အကုန္ထိုင္ၾကည့္လို႔ရလို႔ တန္တယ္ေျပာရမယ္။ အေမရိကမွာ ႐ုပ္ရွင္ေစ်းႀကီးပါတယ္။ လက္မွတ္တေစာင္ $7-10 ေပးရပါတယ္။ ေပါက္ေပါက္စား အေအးေသာက္ဆို မိသားစု ၄ ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၅၀ ေလာက္က်ပါတယ္။ နံမည္ေက်ာ္ မိုက္တိုက္ဆင္ ဟိုလီဖီးလ္ထ္လို လက္ေဝွ႔ပြဲမ်ဳိးဆို PPV ကၾကည့္ရင္ ေဒၚလာ ၅၀ ေပးရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္က မိုက္တိုင္ဆင္ လက္ေဝွ႔တပြဲထိုးရင္ ေဒၚလာသန္းေပါင္း ၁၂၀ ရတယ္ဆိုေတာ့ မယံုႏိုင္ဘူး။ ဘယ္လိုျဖစ္ႏိုင္မလဲေပါ့။ တကယ္က တခါထဲလႊင့္ တိုက္႐ိုက္ၾကည့္တဲ့ PPV စံနစ္ေၾကာင့္ ပါ။ အေမရိကမွာ အိမ္ေထာင္စု သန္း ၁၀၀ ရွိတယ္ဆိုပါေတာ့။ သန္း၂၀ ၾကည့္၊ တခါမွာ ေဒၚလာ ၅၀ ဆိုရင္ ဒီမွာတင္ သန္း ၁၀၀၀ ျဖစ္ေနၿပီ။ ထိုးခ သန္း ၁၀၀ နည္းတာေပါ့။ ႏိုင္ငံျခားကိုေရာင္းတာ လႊင့္တာမပါေသးဘူး။ တီဗီအေၾကာင္းျပန္ေျပာရရင္ ပွ်မ္းမွ် တလကို ေဒၚလာ ၇၀ ကေန ၁၀၀ ေက်ာ္ က်ေလ့ရွိပါတယ္။
 က်ေနာ္တို႔လည္း အိမ္ေျပာင္းၿပီး အခန္းငွားမယ္ဆိုေတာ့ တီဗီဝယ္ဖို႔ ညီဝမ္းကြဲ ေက်ာ္စြာနဲ႔ သြားၾကည့္ ၾကပါတယ္။ သူက က်ေနာ့္ကို Circuit City ဆိုတဲ့ Electronic Store ႀကီးကိုေခၚသြားပါတယ္။ တီဗီ၊ကက္ဆက္၊စီဒီ၊ စပီကာ၊ ဗီဒီယို၊ ကင္မရာ၊ ဒီဗီဒီ စသည္ျဖင့္ အကုန္ေရာင္းပါတယ္။ မီေတြလည္း ထိန္လင္းလို႔ ျပထားတဲ့ တီဗီေတြက တန္းစီၿပီး အလံုး ၃-၄၀ ေလာက္ရွိ မယ္။ ၁၉၉၁ ဆိုေတာ့ ႐ိုး႐ိုး Tube TV ေတြပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အႀကီးဆံုးမွ လက္မ ၂၈-၃၀ ပါပဲ။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သ ေလာက္လိုက္ရွာေတာ့ Sharp 24″ ကို ေဒၚလာ ၂၂၀ ေလာက္နဲ႔ ရမယ္။ တကယ္က က်ေနာ့္မွာ ေဒၚလာ၂၂၀ မရွိပါ။ ငယ္တုန္းက ဇြတ္တရြတ္လုပ္တတ္ေပမယ့္ အခုေတာ့က်ေနာ့္အေဖရဲ႕ ေခြၽးနဲစာကိုမသံုးရက္ပါ။ စတိုးထဲမွာ သူတို႔ဆီက အေႂကြးယူၿပီး အရစ္က်ျပန္ဆပ္ဖို႔ ေၾကာ္ျငာေတြ ေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီ့တုန္းကေရာက္ကာစမို႔မသိေသးေပမယ့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ အေႂကြးနဲ႔လည္ပတ္ ေနတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးပါ။ ေပးသူနဲ႔ယူသူ အဆင္ေျပေနတယ္ဆိုပါေတာ့။
 ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ကိုသူတို႔ ေဒၚလာ ၂၂၀ ေပးဖို႔ မရွိပါဘူး။ အဓိကက က်ေနာ့္မွာ အေႂကြးရာဇဝင္ (Credit History) မရွိလို႔ပါ။ ေျပာျပခ်င္တာတခုက အေမရိကမွာ အမ်ဳိးသားမွတ္ပံုတင္ ID မရွိပါဘူး။ အမ်ားစုက ကားလိုင္စင္ကို အိုင္ဒီအေနနဲ႔သံုးၾကၿပီး ကားမေမာင္းရင္ကိုယ္ေနတဲ့ျပည္နယ္က အိုင္ဒီကို သံုးၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေႂကြးရာဇဝင္အတြက္ လူတိုင္းမွာရွိတဲ့ တူညီမႈလိုတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး လူတိုင္းမွာရွိတယ္ ပင္စင္စားကပ္ျပားနံပါတ္ Social Security Number (SSN) ကိုသံုးပါ တယ္။
ကေလးတေယာက္ေမြးတဲ့ေန႔မွာပဲ ဒီနံပါတ္ကို ထုတ္ေပးပါတယ္။ နံပါတ္ ၈ လံုး ၁၂၃-၄၅-၁၂၃၄ ပံုစံနဲ႔ ပါ။ ဒီနံပါတ္က အေမရိကန္ေတြအတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးနံပါတ္ထဲမွာ ထိပ္ဆံုးက ပါမွန္း ေနာက္ေတာ့ မွ သိလာပါတယ္။ ေသခ်ာတာတခုက က်ေနာ့္ကို တီဗီဝယ္ဖို႔ေငြေခ်းမွာမဟုတ္လို႔ ညီဝမ္းကြဲ က်ေနာ့္ အခန္းေဖာ္က သူတာဝန္ခံေပးမယ္ေျပာပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ Co-signer လို႔ေျပာၿပီး အဂၤလိပ္ေတြ ကေတာ့ Guarantor လို႔ေခၚပါတယ္။ က်ေနာ္မေပးႏိုင္ရင္ သူက အကုန္ေပးရပါမယ္။ ေငြေခ်းရင္ အဓိကကေတာ့ အေႂကြးရာဇဝင္နဲ႔ လစဥ္ဝင္ေငြပါပဲ။ (ေနာက္တခါမွ credit score ကိုယ့္ရဲ႕ အမွတ္နဲ႔ Visa, Master, American Express စတဲ့ ကာ့ဒ္ေတြအေၾကာင္းေရးပါဦးမယ္)

ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ရံုးခန္းမွာ စာရြက္စာတမ္းေတြျဖည့္ၿပီး ၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ေစာင့္လိုက္ ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေဒၚလာ ၅၀၀ သူတို႔ဆိုင္မွာဝယ္လို႔ရတဲ့ အေႂကြးကဒ္ထုတ္ေပးပါတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ တစ္လကို ၂၅ေဒၚလာ ဆပ္သြားရင္ ၂ ႏွစ္ၾကာပါမယ္။ အတိုးႏႈန္းကေတာ့ တစ္လႏွစ္က်ပ္တိုး တႏွစ္ ၂၄% ပါ။ ႏွစ္ေယာက္သား တီဗီအသစ္ႀကီးကို ကားေပၚကိုမတင္ၿပီး ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ပညာသင္ဖို႔ေရာက္ၿပီး ၆ လအတြင္း အေမရိကန္အေႂကြးပင္လယ္ထဲ ေမ်ာဖို႔  ေလွေလးတစင္းေတာ့ဝယ္လိုက္ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ တဖက္ကၾကည့္ေတာ့ တစ္လအစိတ္ က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္တယ္၊ မိဘကိုေတာင္းစရာ မလိုဘူး၊ ႏွစ္ႏွစ္စုေဆာင္းစရာမလိုဘူး၊ အတိုး ေဒၚလာ ၅၀ ေလာက္ ေပးရမယ္ေပါ့ဗ်ာ။
တီဗီအသစ္ႀကီး ဧည့္ခန္းမွာထား ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေျပာင္လက္ၿပီး လွပေနတယ္။ ဖုန္းဆက္ၿပီး တီဗီပ႐ိုဂရမ္ေလွ်ာက္။ Basic နဲ႔ HBO ယူရင္ တစ္လ ေဒၚလာ ၄၀ ေလာက္က်ပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ တေယာက္တဝက္ေပါ့။ ႐ုပ္ရွင္ေတြခ်ည္း ေၾကာ္ျငာမပါတဲ့ HBO ခ်ယ္နယ္က တစ္လ ၉ ေဒၚလာ ေလာက္ေပးရၿပီး အဝတ္အစားသိပ္မဝတ္တဲ့ Playboy Channel က ေဒၚလာ ၂၀ ေလာက္ ေပးရပါ တယ္။ ဒါမ်ဳိးခ်ယ္နယ္ကလည္း ၄-၅ ခု ရွိပါတယ္။

မၾကာလိုက္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေျပာလာတာ ၿမိဳ႕ထဲ တ႐ုတ္တန္းဖက္မွာ တီဗီေဘာက္စ္ ထဲထည့္တဲ့ Chip ေလးေတြေရာင္းတယ္တဲ့။ အဲဒီ့ Chip ေလးထည့္လိုက္ရင္ ရွိသမွ် ခ်ယ္နယ္ ၃၀၀ ေက်ာ္အကုန္ပြင့္တယ္တဲ့။ ဆင္းရဲသားခ်ယ္နယ္ေတြပါ ပါတယ္ဆိုပဲ။ အင္း ဒါေတာ့ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ေဒၚလာ ၁၂၀ ကလည္းမနည္းပါ။ ဒါနဲ႔ အခန္းေဖာ္ပါအပါ ၃ ေယာက္ တေယာက္ ေဒၚလာ ၄၀ ထည့္ဖို႔ အခ်င္းခ်င္းဆြယ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သေဘာတူညီခ်က္ရတာနဲ႔  ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ေတာ့ လူတေယာက္ေရာက္လာပါတယ္။ TV ေပၚက ေဘာက္စ္ေလးကိုဖြင့္၊ chip ေလးတခုထည့္ ဝိုင္ယာ ႀကိဳးေလးႏွစ္ေၾကာင္းဆက္၊ စုစုေပါင္း တစ္မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ signal ေတြကို jam လုပ္တယ္ထင္ပါတယ္။ TV ျပန္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ရံုထဲေရာက္သြားသလိုပါပဲ။ ရွိသမွ် ခ်ယ္နယ္ ၃၀၀ ေက်ာ္အကုန္ပြင့္ ဆင္းရဲသားကားမ်ားပါမက်န္။ ထၿပီး က ခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္မိတယ္။
ပြင့္တာမွ PPV Pay per view ဆိုတာ အဲဒီ့ေခတ္က မိုက္တိုက္ဆင္လက္ေဝွ႔ပြဲဒါ႐ိုက္လႊင့္တာကို ေဒၚလာ ၅၀ ေပးၿပီးၾကည့္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တလေလာက္ ေရႊျမန္မာေလး ညတိုင္း႐ုပ္ရွင္ၾကည့္၊ အိပ္ေရးပ်က္နဲ႔ မနက္ေက်ာင္းကို အခ်ိန္မွီေရာက္ေအာင္မနည္း ေျပးခဲ့ရပါေတာ့တယ္။
ရဲရင့္ဘုန္း
http://moemaka.com/archives/55607
Share on Google Plus

About MP4 YoU

ကမၻာသတင္း၊ျမန္မာ့သတင္း ေပါင္းစံုကိုေရာသမေမႊေဖာ္ျပသြားမည့္
MP4 YoU (The Melting Pot For You)