ရန္ကုန္-ျပည္အေဝးေျပးလမ္းမေပၚက.. ပရေလာကသားမ်ား.. ႀကီးစိုးေနတဲ့… မိုင္တိုင္ ၈၆ (ျဖစ္ရပ္မွန္)

ရန္ကုန္-ျပည္အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးရဲ့ဒီေနရာ လက္ပံတန္းၿမိဳ႕မွႀကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့ၿမိဳ႕နယ္အစ ဆိုင္းဘုတ္တင္ထားတဲ့ ၈၆ မိုင္ ကေန ၈၇/၈၈/၈၉ ၃မိုင္ေလာက္အကြာေဝး ခ်မ္းသာကုန္းဆိုတဲ့ရြာေလးကိုေတြ႕ရင္ ကားသမား/ဆိုင္ကယ္သမားမ်ား အထူးသတိထား ေမာင္းႏွင္ၾကပါရန္ေလးစားစြာသတိေပးပါရေစ။

လမ္းကိုၾကည့္ပါ ျဖဴးေျဖာင့္ၿပီးမ်က္ကြယ္မရွိပါ။ သို႔ေသာ္အဲဒီလမ္းပိုင္းေလးမွာ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတဲ့မိသားစုေတြ ဘဝပ်က္ခဲ့ ရတဲ့မိသားစုေတြ မျပန္လမ္းျမန္းသြားခဲ့ရတဲ့လူႀကီးလူငယ္လူရြယ္ေတြ ေထာင္နန္းစံသြားရတဲ့ယဥ္ေမာင္းေတြ မ်ားခဲ့ရၿပီ။ ပရိတ္လဲရြတ္မရ ကမၼဝါလဲဖတ္မရ။

ပုံမွန္လို ရက္ပတ္နဲ႔ကိုျဖစ္ေနတာပါ။ ေသရင္ေသ မေသရင္ အသဲသန္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒီေနရာေလးကို ေရာက္ရင္ မိမိေမာင္းႏွင္ရာ ယာဥ္ကိုအရွိန္ေလၽွာ့ၿပီး ဂ႐ုစိုက္ေမာင္းႏွင္ၾကပါရန္ နယ္ခံတစ္ဦး အေနႏွင့္ ေလးစားစြာသတိေပးပါရေစခင္ဗ်ာ။ ။ ။

ေမာင္ညိဳ မွိုင္း
ကားသတင္းစုံ

Unicode Version
ရန်ကုန်-ပြည်အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်က ပရလောကသားများ ကြီးစိုးနေတဲ့ မိုင်တိုင် ၈၆ (ဖြစ်ရပ်မှန်)

ရန်ကုန်-ပြည်အဝေးပြေးလမ်းမကြီးရဲ့ဒီနေရာ လက်ပံတန်းမြို့မှကြိုဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့မြို့နယ်အစ ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားတဲ့ ၈၆ မိုင် ကနေ ၈၇/၈၈/၈၉ ၃မိုင်လောက်အကွာဝေး ချမ်းသာကုန်းဆိုတဲ့ရွာလေးကိုတွေ့ရင် ကားသမား/ဆိုင်ကယ်သမားများ အထူးသတိထား မောင်းနှင်ကြပါရန်လေးစားစွာသတိပေးပါရစေ။



လမ်းကိုကြည့်ပါ ဖြူးဖြောင့်ပြီးမျက်ကွယ်မရှိပါ။ သို့သော်အဲဒီလမ်းပိုင်းလေးမှာ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတဲ့မိသားစုတွေ ဘဝပျက်ခဲ့ ရတဲ့မိသားစုတွေ မပြန်လမ်းမြန်းသွားခဲ့ရတဲ့လူကြီးလူငယ်လူရွယ်တွေ ထောင်နန်းစံသွားရတဲ့ယဉ်မောင်းတွေ များခဲ့ရပြီ။ ပရိတ်လဲရွတ်မရ ကမ္မဝါလဲဖတ်မရ။



ပုံမှန်လို ရက်ပတ်နဲ့ကိုဖြစ်နေတာပါ။ သေရင်သေ မသေရင် အသဲသန်။ ထို့ကြောင့် ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီနေရာလေးကို ရောက်ရင် မိမိမောင်းနှင်ရာ ယာဉ်ကိုအရှိန်လျှော့ပြီး ဂရုစိုက်မောင်းနှင်ကြပါရန် နယ်ခံတစ်ဦး အနေနှင့် လေးစားစွာသတိပေးပါရစေခင်ဗျာ။ ။ ။

မောင်ညို မှိုင်း
 ကားသတင်းစုံ

Read More

သရဲ သဘက္ မေကာင္းဆုိးဝါးမ်ား မကပ္ႏုိင္တဲ့ ဗုဒၶံသရဏံပင္

မမြနှစ် တို့မိသားစု လေးယောက်က ရွာထဲမှာမနေကြဘူး။ တောစပ်မှာတဲထိုးပြီးနေကြတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုဘသစ် ကသစ်ခုတ်သမားဆိုတော့ တောထဲကိုထင်းသွားခုတ်၊ တစ်ခါတစ်လေ တောထဲမှာပဲ တစ်ရက်နှစ်ရက်အိပ်ပြီး လှည်းတစ်စီးတိုက်ရမှ အိမ်ကိုပြန်လာတတ်တယ်။ ရွာထဲက ထင်းခုတ်နိုင်တဲ့ ယောကျ်ားသားမရှိတဲ့လူတွေက မမြနှစ်တို့ဆီက ထင်းတွေကိုပြန်ဝယ်ကြတယ်။ မမြနှစ်ကတော့ လူမမယ်သားနှစ်ယောက်ကိုထိန်းရင်း ထင်းကိုပဲ ဒိုင်ခံရောင်းနေရတာပါပဲ။ အကြီးလေးက ၃ နှစ်သားလေး နဲ့ အငယ်လေးကတော့လေးဘက်သွားကာစ ၆ လသား အရွယ်ကလေးပါ။

ရွာနဲ့ မမြနှစ်တို့နေတဲ့ တောစပ်က သိပ်တော့မဝေးပါဘူး လယ်ကွင်းတွေကို ၁၀ မိနစ် ၁၅ မိနစ်လောက်ဖြတ်ရင် ရောက်ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ နေလာကြရင်း တစ်ရက်တော့ ကိုဘသစ်တောထဲကိုထင်းခွေသွားနေတုန်း အကြီးလေးက ကောက်ကာငင်ကာ ငှက်ဖျားရပြီး အဖျားကြီးပါလေရော။ မမြနှစ်တို့ရွာမှာက ဆေးဆရာမရှိဘူး။ ရွာနဲ့တစ်ရွာကျော် ရွာမှာတော့ ဆေးမှူ းတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သွားမယ်ဆိုရင်အနည်းဆုံး နေ့တစ်ဝက်လောက်ကုန်တယ်။

ညနေစောင်း ကြီးလည်းဖြစ်တော့မမြနှစ်မှာဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေတုန်း အကြီးကောင်လေး အသက်ရှူ ရပ်သွားပါပြီ။ “ဟင် သားရေ သား အမလေး ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ့သားရယ် ငါ့သားလေး အသက်မရှူ တော့ဘူး လုပ်ကြပါဦး” မမြနှစ်မှာ လုပ်ကြပါဦး လို့တ ငိုနေပေမယ့် ရွာနဲ့ အလှမ်းဝေးတာကြောင့် ကူညီမယ့်သူဘယ်သူမှမရှိရှာဘူး။အချိန်ကလည်း ညီကိုမသိတစ်သိ အချိန်ကိုရောက်လာပါပြီ။”ရွာထဲက လူတွေကိုသွားပြေးခေါ်ရင် ကောင်းမလား”။

စဉ်းစားမိပေမယ့် ကလေးအလောင်းကို ပစ်ထားခဲ့ဖို့ကလည်း ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်။ “ဒီ အချိန်ကျမှထင်းလာဝယ်တဲ့ သူကလည်းတစ်ယောက်မှ မလာကြဘူး ကိုဘသစ်ကလည်း ဒီနေ့ပြန်မှလာပါ့မလားမသိဘူး” စသဖြင့် ဘာလုပ်ရင ကောင်းမလဲလို့ စဉ်းစားနေရတာနဲ့ ငိုဖို့ တောင်သတိမရနိုင်ရှာပါဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ တောထဲကဘုန်းကြီးတစ်ပါး ကြွလာတာမြင်တော့ မမြနှစ် အရမ်းအားတက်သွားတယ်။

ဘုန်းကြီးကလည်းမမြနှစ်တို့ တဲကိုပဲတည့်တည့်ကြီး တန်းလာနေတယ်။တဲ နားရောက်တော့ဘုန်းကြီးက “ဒကာမကြီး ဘုန်းကြီးကခရီးသွားပါ ဒီည ဒီမှာ ကျိန်းလို့ရနိုင်မလားလို့” “ကျိန်းလို့ရပါတယ်ဘုန်းဘုန်းဘုရာ့ တပည့်တော်လည်း ဒီမှာ သားလေးဆုံးလို့ တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခရောက်နေတုန်း ဘုန်းဘုန်းကြွလာတာ အရမ်းကိုအားရှိတာပါပဲဘုရာ့ တစ်လက်စတည်း သက်ပျောက်တရားလေးနာပါရစေဘုရာ့” “အေးအေး ဒကာမ ရွတ်ပေးရတာပေါ့ နောက်ကလိုက်ဆို” ဘုန်းကြီးကရှေ့ကရွတ် မမြနှစ်ကနောက်ကလိုက်ဆိုနဲ့ သက်ပျောက်ပရိတ်လည်းရွတ်ပြီးသွားပြီ။

ညကလည်း မှောင်နေပြီဆိုတော့ ဘုန်းကြီးကိုရှေ့ခန်းမှာကလေးအလောင်းနဲ့အတူ ထားခဲ့ပြီး မမြနှစ်ကတော့ ထရံလေး ကျိုးတို့ကျဲတဲ ကာထားတဲ့အခန်းလေးထဲ ၆ လသားအရွယ်ကလေးလေးကိုနို့တိုက်ရင်းဝင်အိပ်လိုက်ပါတော့တယ်။ “ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ” အရှေ့ခန်းက တစ်ကျွတ်ကျွတ်နဲ့ အသံများကြားရတာကြောင့်ဘာသံပါလိမ့်လို့ ထရံကြားက ထချောင်း ကြည့်လိုက်တော့ “အမလေးးးးးး ဘုရားဘုရား ဘာကြီးလဲ” နားရွက်ကြီးတစ်ဖက်ကို ခြုံ ပြီးတော့ ကျန်နားရွက်ကြီး တစ်ဖက် ကို ခင်းအိပ် နေရင်းက ကလေးအလောင်းက လက်တစ်ချောင်းကို ဖြုတ်စားနေတာ များတစ်ကျွတ်ကျွတ်နဲ့ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ ဒုက္ခပါပဲ ငါ့မှာတော့ ဘုန်းကြီးကြွလာလို့ ဝမ်းသာလိုက်ရတာ ခုတော့ ငါ့သားအလောင်း တောင် အကောင်းတိုင်းမရှိတော့ပါလား ကိုဘသစ်ပြန်လာရင်လည်းကောင်းသား” အခန်းထဲက ချောင်းကြည့်ရင်း လှုပ်လည်းမလှုပ် ရဲ ၊အသံလည်း မထွက်ရဲပဲ ဘာလုပ်ရင်ကောင်းမလဲလို့ ဖျစ်ညှစ်စဉ်းစားနေမိတော့တယ်။ “အဟမ်းးအဟမ်းးးးး ဒကာမကြီး နိုးနေတာလား” လူတစ်ကိုယ်လုံးကို ဆတ်ကနဲတုန်တက်သွားတာ များဘာပြောကောင်းမလဲ။

”တင် တင်ပါ့ ဘုရား ခုလေးတင်နိုးတာပါဘုရား” ” မိုးမလင်းသေးဘူးဒကာမ ပြန်အိပ်လိုက်ဦး” ” တင် တင်ပါ့ဘုရား” ငါတော့ သေတော့မယ်ထင်တယ် ဒါကြီးနဲ့ မိုးလင်းထိ ဘယ်လိုများ ဆက်နေရပါ့၊ တစ်ခုခုတော့ကြံမှ ဖြစ်မယ်။ သြော် မေ့နေလိုက်တာ ဘုရားစာရွတ်ဦးမှပါ။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဘုရားစာရွတ်ရင်ပြေးရောလို့ကြားဖူးတယ်။ “နမောတသ …………….”လို့ပဲရှိသေးတယ် “ဘဂဝတော အရဟတောသမ္မာသမ္ဗုတ်ဒသ…….”လို့ရှေ့ကဆက်ရွတ်သံပေါ်လာပါရော။

“အဲ သူက ဘုန်းကြီးဆိုတော့ တရားစာရွတ်လို့မကြောက်ဘူးထင်တယ်။ငါတို့ကြားဖူးနေတဲ့ ဘုန်းကြီးသေလို့ အယူလွဲရင် သဘက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ။ ဟုတ်ပါပြီ ဒါ သဘက်ကြီးပါ။ ကြောက်လွန်းလို့ ရှူ း ရှူ း တွေတောင်ထွက်ကျကုန်တယ်။ အောက်ကိုတစ်ဖြန်းဖြန်း နဲ့စီးကျသံကြောင့် အပြင်က သဘက်ကြီးက “ဒကာမကြီး ဘာသံတွေလဲ” “ခလေး သေးပေါက်ချ တာပါဘုရား” “အေးးအဲ့ဒီကလေးလေး ငါ့ဆီပို့လိုက်” “မ မဖြစ်ပါဘူးဘုရာ့ ကလေးကအိပ်နေတယ်ဘုရာ့” “ဒါဆိုခဏ နေတော့ ပို့လိုက်” မမြနှစ် ကြောက်လွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်နေပြီ။ အသံတွေလည်းတုန် မေးတွေလည်းတုန် လက်တွေ လည်းတုန်နဲ့ ဘာမှကိုမလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒီကထွက်ပြေးနိုင်မှဖြစ်တော့မယ် ငါဘယ်လိုပြေးရမလဲ ။ရှေ့က ခလေးအလောင်းကုန်ရင် အငယ်လေးကို စားတော့မယ့်။ခုနကတောင် တောင်းနေပြီ။ ကျိုးကျစပြုနေပြီ ဖြစ်သောဝါးကြမ်းခင်းကိုလက်ကစမ်းမိလိုက်ပြီး အကြံရ သွားသည်။ ကြမ်းကိုတစ်ချောင်းချင်းအသံမကြားအောင်ချိုးပေမယ့် ဘယ်နေမလဲ ဒီအသံက တစ်ချက်တော့ထွက်တာပဲ။ “ဒကာမကြီး တစ်ချွတ်ချွတ် နဲ့ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” “ဟို ဟို အာရုံဆွမ်းကပ်ဖို့ထင်းချိုးနေတာပါဘုရာ့” “ငါ့ အတွက် ဘာမှမလုပ်နဲ့ ဘာဆွမ်းမှမစားဘူး” “ဘယ်ဟုတ်မလဲ ဘုရာ့ တပည့်တော်အာရုံဆွမ်းကလေးတော့ကပ်ချင်တာပေါ့ ရပါတယ်ဘုရား” ပါးစပ်ကလည်းပြော လက်ကလည်း မြန်သထက်မြန်အောင်ကြမ်းကိုချိုးရင်း တစ်ကိုယ်စာ ထွက်ပေါက် လေး တစ်ခုဖြစ်သောအခါ ကိုယ်ကိုထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

” ရပြီ ” ချွေးသီးချွေးပေါက်တွေကြားထဲ က အရမ်းဝမ်းသာသွားတယ် ဒါပေမယ့်ငါလွတ်အောင်ပြေးနိုင်ပါ့မလားလို့လဲ စိုးရိမ်မိသေးတယ်။ ခလေးကိုကောက်ချီလိုက်တယ်။ “ဝါး ဝါးးးးး”ခလေးကထငိုပြီ။ “ဒကာမကြီး ကလေးနိုးပြီလား ဘာဖြစ်လို့ငိုတာလဲ” “တင်ပါ့ ယောင်ပြီး ငိုနေတာပါဘုရား” ပြောရင်းနဲ့ ကိုယ်ကိုအရင်ထွက်လိုက်တယ်ပြီးတော့ ခလေးကိုပါ အောက်က ဆွဲယူလိုက်တယ်။ “ဒကာမကြီး ” “တင်ပါ့ဘုရား” တဲအပြင်ဘက်ကနေပြန်ထူးလိုက်သည်။

“ကလေး နိုးရင်လာပိ့ုတော့ ” ဖြေးဖြေးချင်း နောက်ဆုတ်ရင်းပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ “တင်ပါ့ ခလေးအနှီးလဲ ပြီးရင်လာပို့ပါ့မယ် ဘုရား” “အေး ဒါဆိုလည်း မြန်မြန်လုပ်” ပြေးပြီ မမြနှစ် ခြေကုန်သုတ်ပြေးပါပြီ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းရောက်တော့ “ဒကာမကြီး မပြေးနဲ့ ရပ်လိုက်” ဆိုတဲ့အသံကြီး က ကွင်းတစ်ခုလုံးဟိန်းထွက်လာပါတယ်။ရှေ့နားဆို ရွာကိုရောက်တော့မယ် နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘူး ဆက်ပြေးတယ်။

သဘက်ကြီးက လူမှမဟုတ်တာ ခဏလေးနဲ့ မှီလုမှီခင်ဖြစ်လာတယ်။ ဒီအချိန်မှတော့ ဘာပြောကောင်းမလည်း ပါးစပ်က လည်း “ကယ်ကြပါဦးတော် ကျုပ်နောက်ကို သဘက်ကြီး လိုက်လာလို့ပါတော့” လို့အဆက်မပြတ် အော်ပြေးတော့ တာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သဘက်ကြီးရဲ့ ခြေသံက နောက်ကျောနားက ကပ်ကြားလိုက်ရတယ်။ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ပဲ ရှေ့ကခြုံ ထဲတိုးဝင်ပစ်လိုက်တယ်။ “အားးးးးးးးး” သဘက်ကြီး အသံနက်ကြီးနဲ့အော်ပြီးနောက်လှည့်ပြေးလိုက်တာ ဘာဖြစ်လို့မှန်း မသိဘူး။ မမြနှစ်လည်း ရွာထဲကိုဆက်ပြေးပြီး အော်တော့တာပေါ့။ ရွာသားတွေလည်း ရွာထဲကိုဝင်အော်မှပဲနိုးတော့တာကိုး။

မမြနှစ်လည်းဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကိုပြောပြပြီး ဒီအခါမှပဲ သေသွားတဲ့သားကိုသတိရပြီးချုံးပွဲချငိုတော့တာ။ ရွာထဲက လူကြီးတွေလည်းနိုးလာကြပြီးတော့ မမြနှစ်ကို ဝိုင်းပြီးအားပေးစကားပြောကြတာပေါ့။ အဘ ဦးလူလှက “သဘက်ကြီးဘ ာဖြစ်လို့အော်ပြေးလဲ မင်းတို့သိကြလား။”

“မသိပါဘူးအဘရယ် ဒါပေမယ့် သူပြေးသွားလို့တော်သေးတာပေါ့။နို့မို့ ကျမနဲ့ ဒီခလေး သူစားလို့ သေပေါ့” “အေး မသိရင်မှတ်ထားကြ မြနှစ်ဝင်ပြေးတဲ့ ဒီအပင်ခြုု ုံကြီးက ဗုဒ္ဓံသရဏံ ပင်လို့ခေါ်တယ်။သရဲ သဘက် မကောင်းဆိုးဝါးတွေ မကပ်နိုင်ဘူး ” ကျေးဇူးကြီးလှပါပေ့ ” ဗုဒ္ဓံသရဏံပင် ”
apannpyay
မျမနွစ္ တို႔မိသားစု ေလးေယာက္က ႐ြာထဲမွာမေနၾကဘူး။ ေတာစပ္မွာတဲထိုးၿပီးေနၾကတယ္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ကိုဘသစ္ ကသစ္ခုတ္သမားဆိုေတာ့ ေတာထဲကိုထင္းသြားခုတ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာထဲမွာပဲ တစ္ရက္နွစ္ရက္အိပ္ၿပီး လွည္းတစ္စီးတိုက္ရမွ အိမ္ကိုျပန္လာတတ္တယ္။ ႐ြာထဲက ထင္းခုတ္နိုင္တ့ဲ ေယာက်္ားသားမရွိတ့ဲလူေတြက မျမနွစ္္တို႔ဆီက ထင္းေတြကိုျပန္ဝယ္ၾကတယ္။ မျမနွစ္ကေတာ့ လူမမယ္သားနွစ္ေယာက္ကိုထိန္းရင္း ထင္းကိုပဲ ဒိုင္ခံေရာင္းေနရတာပါပဲ။ အႀကီးေလးက ၃ နွစ္သားေလး န႔ဲ အငယ္ေလးကေတာ့ေလးဘက္သြားကာစ ၆ လသား အ႐ြယ္ကေလးပါ။

႐ြာန႔ဲ မျမနွစ္တို႔ေနတ႔ဲ ေတာစပ္က သိပ္ေတာ့မေဝးပါဘူး လယ္ကြင္းေတြကို ၁၀ မိနစ္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ျဖတ္ရင္ ေရာက္ပါတယ္။ ဒီလိုန႔ဲ ေနလာၾကရင္း တစ္ရက္ေတာ့ ကိုဘသစ္ေတာထဲကိုထင္းေခြသြားေနတုန္း အႀကီးေလးက ေကာက္ကာငင္ကာ ငွက္ဖ်ားရၿပီး အဖ်ားႀကီးပါေလေရာ။ မျမနွစ္တို႔႐ြာမွာက ေဆးဆရာမရွိဘူး။ ႐ြာန႔ဲတစ္႐ြာေက်ာ္ ႐ြာမွာေတာ့ ေဆးမွဴ းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သြားမယ္ဆိုရင္အနည္းဆံုး ေန႔တစ္ဝက္ေလာက္ကုန္တယ္။

ညေနေစာင္း ႀကီးလည္းျဖစ္ေတာ့မျမနွစ္မွာဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတုန္း အႀကီးေကာင္ေလး အသက္ရွဴ ရပ္သြားပါၿပီ။ “ဟင္ သားေရ သား အမေလး ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ့သားရယ္ ငါ့သားေလး အသက္မရွဴ ေတာ့ဘူး လုပ္ၾကပါဦး” မျမနွစ္မွာ လုပ္ၾကပါဦး လို႔တ ငိုေနေပမယ့္ ႐ြာန႔ဲ အလွမ္းေဝးတာေၾကာင့္ ကူညီမယ့္သူဘယ္သူမွမရွိရွာဘူး။အခ်ိန္ကလည္း ညီကိုမသိတစ္သိ အခ်ိန္ကိုေရာက္လာပါၿပီ။”႐ြာထဲက လူေတြကိုသြားေျပးေခၚရင္ ေကာင္းမလား”။

စဥ္းစားမိေပမယ့္ ကေလးအေလာင္းကို ပစ္ထားခ့ဲဖို႔ကလည္း ဘယ္လိုမွမျဖစ္နိုင္။ “ဒီ အခ်ိန္က်မွထင္းလာဝယ္တ့ဲ သူကလည္းတစ္ေယာက္မွ မလာၾကဘူး ကိုဘသစ္ကလည္း ဒီေန႔ျပန္မွလာပါ့မလားမသိဘူး” စသျဖင့္ ဘာလုပ္ရင ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနရတာန႔ဲ ငိုဖို႔ ေတာင္သတိမရနိုင္ရွာပါဘူး။ အ့ဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေတာထဲကဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ႂကြလာတာျမင္ေတာ့ မျမနွစ္ အရမ္းအားတက္သြားတယ္။

ဘုန္းႀကီးကလည္းမျမနွစ္တို႔ တဲကိုပဲတည့္တည့္ႀကီး တန္းလာေနတယ္။တဲ နားေရာက္ေတာ့ဘုန္းႀကီးက “ဒကာမႀကီး ဘုန္းႀကီးကခရီးသြားပါ ဒီည ဒီမွာ က်ိန္းလို႔ရနိုင္မလားလို႔” “က်ိန္းလို႔ရပါတယ္ဘုန္းဘုန္းဘုရာ႕ တပည့္ေတာ္လည္း ဒီမွာ သားေလးဆံုးလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ဒုကၡေရာက္ေနတုန္း ဘုန္းဘုန္းႂကြလာတာ အရမ္းကိုအားရွိတာပါပဲဘုရာ႕ တစ္လက္စတည္း သက္ေပ်ာက္တရားေလးနာပါရေစဘုရာ႕” “ေအးေအး ဒကာမ ႐ြတ္ေပးရတာေပါ့ ေနာက္ကလိုက္ဆို” ဘုန္းႀကီးကေရွ႕က႐ြတ္ မျမနွစ္ကေနာက္ကလိုက္ဆိုန႔ဲ သက္ေပ်ာက္ပရိတ္လည္း႐ြတ္ၿပီးသြားၿပီ။

ညကလည္း ေမွာင္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးကိုေရွ႕ခန္းမွာကေလးအေလာင္းန႔ဲအတူ ထားခ့ဲၿပီး မျမနွစ္ကေတာ့ ထရံေလး က်ိဳးတို႔က်ဲတဲ ကာထားတ့ဲအခန္းေလးထဲ ၆ လသားအ႐ြယ္ကေလးေလးကိုနို႔တိုက္ရင္းဝင္အိပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ “က်ြတ္ က်ြတ္ က်ြတ္ ” အေရွ႕ခန္းက တစ္က်ြတ္က်ြတ္န႔ဲ အသံမ်ားၾကားရတာေၾကာင့္ဘာသံပါလိမ့္လို႔ ထရံၾကားက ထေခ်ာင္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “အမေလးးးးးး ဘုရားဘုရား ဘာႀကီးလဲ” နား႐ြက္ႀကီးတစ္ဖက္ကို ၿခံဳ ၿပီးေတာ့ က်န္နား႐ြက္ႀကီး တစ္ဖက္ ကို ခင္းအိပ္ ေနရင္းက ကေလးအေလာင္းက လက္တစ္ေခ်ာင္းကို ျဖဳတ္စားေနတာ မ်ားတစ္က်ြတ္က်ြတ္န႔ဲ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။

“ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ ဒုကၡပါပဲ ငါ့မွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးႂကြလာလို႔ ဝမ္းသာလိုက္ရတာ ခုေတာ့ ငါ့သားအေလာင္း ေတာင္ အေကာင္းတိုင္းမရွိေတာ့ပါလား ကိုဘသစ္ျပန္လာရင္လည္းေကာင္းသား” အခန္းထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း လႈပ္လည္းမလႈပ္ ရဲ ၊အသံလည္း မထြက္ရဲပဲ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ဖ်စ္ညႇစ္စဥ္းစားေနမိေတာ့တယ္။ “အဟမ္းးအဟမ္းးးးး ဒကာမႀကီး နိုးေနတာလား” လူတစ္ကိုယ္လံုးကို ဆတ္ကနဲတုန္တက္သြားတာ မ်ားဘာေျပာေကာင္းမလဲ။

”တင္ တင္ပါ့ ဘုရား ခုေလးတင္နိုးတာပါဘုရား” ” မိုးမလင္းေသးဘူးဒကာမ ျပန္အိပ္လိုက္ဦး” ” တင္ တင္ပါ့ဘုရား” ငါေတာ့ ေသေတာ့မယ္ထင္တယ္ ဒါႀကီးန႔ဲ မိုးလင္းထိ ဘယ္လိုမ်ား ဆက္ေနရပါ့၊ တစ္ခုခုေတာ့ႀကံမွ ျဖစ္မယ္။ ေၾသာ္ ေမ့ေနလိုက္တာ ဘုရားစာ႐ြတ္ဦးမွပါ။ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြက ဘုရားစာ႐ြတ္ရင္ေျပးေရာလို႔ၾကားဖူးတယ္။ “နေမာတသ …………….”လို႔ပဲရွိေသးတယ္ “ဘဂဝေတာ အရဟေတာသမၼာသမၺဳတ္ဒသ…….”လို႔ေရွ႕ကဆက္႐ြတ္သံေပၚလာပါေရာ။

“အဲ သူက ဘုန္းႀကီးဆိုေတာ့ တရားစာ႐ြတ္လို႔မေၾကာက္ဘူးထင္တယ္။ငါတို႔ၾကားဖူးေနတ႔ဲ ဘုန္းႀကီးေသလို႔ အယူလြဲရင္ သဘက္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ။ ဟုတ္ပါၿပီ ဒါ သဘက္ႀကီးပါ။ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ရွဴ း ရွဴ း ေတြေတာင္ထြက္က်ကုန္တယ္။ ေအာက္ကိုတစ္ျဖန္းျဖန္း န႔ဲစီးက်သံေၾကာင့္ အျပင္က သဘက္ႀကီးက “ဒကာမႀကီး ဘာသံေတြလဲ” “ခေလး ေသးေပါက္ခ် တာပါဘုရား” “ေအးးအ့ဲဒီကေလးေလး ငါ့ဆီပို႔လိုက္” “မ မျဖစ္ပါဘူးဘုရာ႕ ကေလးကအိပ္ေနတယ္ဘုရာ႕” “ဒါဆိုခဏ ေနေတာ့ ပို႔လိုက္” မျမနွစ္ ေၾကာက္လြန္းလို႔ တစ္ကိုယ္လံုးတုန္ေနၿပီ။ အသံေတြလည္းတုန္ ေမးေတြလည္းတုန္ လက္ေတြ လည္းတုန္န႔ဲ ဘာမွကိုမလႈပ္နိုင္ေတာ့ဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဒီကထြက္ေျပးနိုင္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ ငါဘယ္လိုေျပးရမလဲ ။ေရွ႕က ခေလးအေလာင္းကုန္ရင္ အငယ္ေလးကို စားေတာ့မယ့္။ခုနကေတာင္ ေတာင္းေနၿပီ။ က်ိဳးက်စျပဳေနၿပီ ျဖစ္ေသာဝါးၾကမ္းခင္းကိုလက္ကစမ္းမိလိုက္ၿပီး အႀကံရ သြားသည္။ ၾကမ္းကိုတစ္ေခ်ာင္းခ်င္းအသံမၾကားေအာင္ခ်ိဳးေပမယ့္ ဘယ္ေနမလဲ ဒီအသံက တစ္ခ်က္ေတာ့ထြက္တာပဲ။ “ဒကာမႀကီး တစ္ခ်ြတ္ခ်ြတ္ န႔ဲဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ” “ဟို ဟို အာရံုဆြမ္းကပ္ဖို႔ထင္းခ်ိဳးေနတာပါဘုရာ႕” “ငါ့ အတြက္ ဘာမွမလုပ္န႔ဲ ဘာဆြမ္းမွမစားဘူး” “ဘယ္ဟုတ္မလဲ ဘုရာ႕ တပည့္ေတာ္အာရံုဆြမ္းကေလးေတာ့ကပ္ခ်င္တာေပါ့ ရပါတယ္ဘုရား” ပါးစပ္ကလည္းေျပာ လက္ကလည္း ျမန္သထက္ျမန္ေအာင္ၾကမ္းကိုခ်ိဳးရင္း တစ္ကိုယ္စာ ထြက္ေပါက္ ေလး တစ္ခုျဖစ္ေသာအခါ ကိုယ္ကိုထြက္ၾကည့္လိုက္သည္။

” ရၿပီ ” ေခ်ြးသီးေခ်ြးေပါက္ေတြၾကားထဲ က အရမ္းဝမ္းသာသြားတယ္ ဒါေပမယ့္ငါလြတ္ေအာင္ေျပးနိုင္ပါ့မလားလို႔လဲ စိုးရိမ္မိေသးတယ္။ ခေလးကိုေကာက္ခ်ီလိုက္တယ္။ “ဝါး ဝါးးးးး”ခေလးကထငိုၿပီ။ “ဒကာမႀကီး ကေလးနိုးၿပီလား ဘာျဖစ္လို႔ငိုတာလဲ” “တင္ပါ့ ေယာင္ၿပီး ငိုေနတာပါဘုရား” ေျပာရင္းန႔ဲ ကိုယ္ကိုအရင္ထြက္လိုက္တယ္ၿပီးေတာ့ ခေလးကိုပါ ေအာက္က ဆြဲယူလိုက္တယ္။ “ဒကာမႀကီး ” “တင္ပါ့ဘုရား” တဲအျပင္ဘက္ကေနျပန္ထူးလိုက္သည္။

“ကေလး နိုးရင္လာပိ့ုေတာ့ ” ေျဖးေျဖးခ်င္း ေနာက္ဆုတ္ရင္းျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ “တင္ပါ့ ခေလးအနွီးလဲ ၿပီးရင္လာပို႔ပါ့မယ္ ဘုရား” “ေအး ဒါဆိုလည္း ျမန္ျမန္လုပ္” ေျပးၿပီ မျမနွစ္ ေျခကုန္သုတ္ေျပးပါၿပီ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေတာ့ “ဒကာမႀကီး မေျပးန႔ဲ ရပ္လိုက္” ဆိုတ႔ဲအသံႀကီး က ကြင္းတစ္ခုလံုးဟိန္းထြက္လာပါတယ္။ေရွ႕နားဆို ႐ြာကိုေရာက္ေတာ့မယ္ ေနာက္ကို လွည့္မၾကည့္ဘူး ဆက္ေျပးတယ္။

သဘက္ႀကီးက လူမွမဟုတ္တာ ခဏေလးန႔ဲ မွီလုမွီခင္ျဖစ္လာတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလည္း ပါးစပ္က လည္း “ကယ္ၾကပါဦးေတာ္ က်ဳပ္ေနာက္ကို သဘက္ႀကီး လိုက္လာလို႔ပါေတာ့” လို႔အဆက္မျပတ္ ေအာ္ေျပးေတာ့ တာ။ အ့ဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သဘက္ႀကီးရ႕ဲ ေျခသံက ေနာက္ေက်ာနားက ကပ္ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ပဲ ေရွ႕ကၿခံဳ ထဲတိုးဝင္ပစ္လိုက္တယ္။ “အားးးးးးးးး” သဘက္ႀကီး အသံနက္ႀကီးန႔ဲေအာ္ၿပီးေနာက္လွည့္ေျပးလိုက္တာ ဘာျဖစ္လို႔မွန္း မသိဘူး။ မျမနွစ္လည္း ႐ြာထဲကိုဆက္ေျပးၿပီး ေအာ္ေတာ့တာေပါ့။ ႐ြာသားေတြလည္း ႐ြာထဲကိုဝင္ေအာ္မွပဲနိုးေတာ့တာကိုး။

မျမနွစ္လည္းျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကိုေျပာျပၿပီး ဒီအခါမွပဲ ေသသြားတ့ဲသားကိုသတိရၿပီးခ်ံဳးပြဲခ်ငိုေတာ့တာ။ ႐ြာထဲက လူႀကီးေတြလည္းနိုးလာၾကၿပီးေတာ့ မျမနွစ္ကို ဝိုင္းၿပီးအားေပးစကားေျပာၾကတာေပါ့။ အဘ ဦးလူလွက “သဘက္ႀကီးဘ ာျဖစ္လို႔ေအာ္ေျပးလဲ မင္းတို႔သိၾကလား။”

“မသိပါဘူးအဘရယ္ ဒါေပမယ့္ သူေျပးသြားလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့။နို႔မို႔ က်မန႔ဲ ဒီခေလး သူစားလို႔ ေသေပါ့” “ေအး မသိရင္မွတ္ထားၾက ျမနွစ္ဝင္ေျပးတ့ဲ ဒီအပင္ျခဳု ံုႀကီးက ဗုဒၶံသရဏံ ပင္လို႔ေခၚတယ္။သရဲ သဘက္ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြ မကပ္နိုင္ဘူး ” ေက်းဇူးႀကီးလွပါေပ့ ” ဗုဒၶံသရဏံပင္ ”
apannpyay

Read More

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ က ျမွဳပ္ႏွံခဲ့ေပမယ့္ ယေန႔အခ်ိန္အထိ အသက္ဝင္ေနတဲ့ အေလာင္း

​ေရနံ​ေခ်ာင္​းၿမိဳ႕နယ္​တြင္​ရြာသစ္​ႀကီး​ေက်းရြာ​ေလးတစ္​ရြာရိွပါတယ္​၊ရြာက​ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတတ္​မူ မရိွ​ေသးတ့ဲအျပင္​လမ္​းပန္​ဆက္​သြယ္​မူ အားနည္​း​ေနတ့ဲအတြက္​ရြာကလူ​ေတြသြား​ေ႐းလာ​ေရး က်န္​းမာ​ေရးအတြက္​ အခက္​အခဲျဖစ္​ျကပါတယ္​၊​ရြာက အိမ္​​ေထာင္စု​ေပါင္​း ၁၂၀ ခန္​ ့ရိွမည္​ဟု ခန္​းမွန္​းထားရပါတယ္​မိသားစု ဝမ္​းစာ​ေရးအတြက္​ ​ေတာင္​ယာအမ်ားအစုလုပ္​ကိုင္​ၾက​ေလသည္​,.

တစ္​ခိ်ဳ ့က ဝါသနာအရ ငါးဖမ္​း ဖားဖမ္​းအလုပ္​​ေတြကို ပိုႏွစ္​သက္​ၾကသည္​,/​ရြာရဲ ့အ​ေနာက္​ဖက္​တြင္ သခိ်ဳၤင္​းရိွၿပီး ​မိုးမ်ားရြာသြင္​းထားမူ​ေၾကာင္​့ သခိ်ဳၤင္​းပတ္​လည္​တြင္ ​မိုး​ေရမ်ားစီးဆင္​း​ေန​ေလ​ေတာ့သည္​၊

ငါးမ်ား​ေပါလြန္​းတာ​ေၾကာင္​့ ငါးဖမ္​းသဖား​ေတြအတြက္​ အႀကိဳက္​​ျဖစ္​ေပမယ္​့လဲလူ​​ႏွစ္​​ေယာက္​​ေျပာက္​ဆုံးမူသတင္​း​ေၾကာင္​့အ့ဲသခိ်ဳင္​းသြားဖို ့…မ်က္​ခုံခပ္​လူပ္​လူပ္​ပင္​မဟုတ္​လား“ဗိ်ဳ ့ကို​ေမာင္​ထြန္​းဘယ္​သြားမို ့လဲဗ်ာ´´

ဘုန္​းျကီး​က်ာင္းသား ​ေ​တာ​ေတရဲ႕အသံ​ေၾကာငိ့​ေမာင္​ထြန္​း ခဏရပ္​ကာ “သခိ်ဳင္​းငါးဖမ္​းသြားမလို ့ကြာ””ဗ်ာ သခိ်ဳၤင္​းငါးဖမ္​းသြားမလို ့ဟုတ္​လား´´အ့ံအားသင္​့ျဖစ္​​ေနတ့ဲ​တာ​ေတအျပဳအမူ​ေၾကာင္​့​ေမာင္​ထြန္​းကဘာျဖစ္​လို ့​လဲ တာ​ေတ”ဟာ ဘာျဖစ္​ရမွာလဲဟို တစ္​​ေလာကမွ လူႏွစ္​​​ေယာက္​​ေသသြားတာ​ေလခင္​ဗ်ားမသိဘူးလား””သိတယ္​​ေလ အ့ဲဒါဘာျဖစ္​လဲ သူဟာသူ ့ ​ေရနစ္​​ေသတာငါနဲ ့ဘာဆိုင္​လို ့လဲ””ဟာ အ့ဲဒါ​ေရနစ္​​ေသတာမဟုတ္​ဘူးကြသရဲကိုက္​ကိုက္​လိုက္​တာ ဆိုလား”

“ဟာကြာမင္​းတို ့​ေပါက္​ကရ​ေတြ​ေျပာ​ၿပီး”ဟုတ္​တယ္​​ ကိုထြန္​းဒါတစ္​ရြာလုံးနီးပါး​ေျပာ​ေနတာကြၽန္​​ေတာ္​တစ္​​ေယာက္​ထဲ ​ေျပာတာမဟုတ္​ဘူး…

“​ေအး ငါ​ေတာ့မယုံဘူးကြာကဲ တာ​ေတ​ေရ ဒိုး​ေတာ့မယ္​ ငါးဖမ္​းဖို ့​ေနာက္​​က်​ေနၿပီး ​”​ေက်ာခိုင္​းထြက္​ခြာသြားတ့ဲ ​ေမာင္​ထြန္​းၾကည္​့ၿပီး တာ​ေတ​ေခါင္​း​ေလးတစ္​ခ်က္​ကုတ္​ၿပီး​​ေၾကာင္​ျကည္​့​ေနမိ​ေတာ့သည္​။

“သူႀကီးသူႀကီး သူႀကီး ​ေရ ကယ္​ပါအုန္​း​ေတာ္​´´ငယ္​သံပါအာင္​ ​ေအာ္​​ငိုေနတ့ဲ ​​ေဒၚတူးအသံ​ေၾကာင္​့သူႀကိီးအိမ္​​​ေအာက္​ သို ့အ​ေျပးအလႊာဆင္​းရင္​း“ဘာျဖစ္​လာတာလဲ​ ​ေဒၚတူး လင္​မယားႏွစ္​​ေယာက္​ရန္​ျဖစ္​လာတာလား´´“မဟုတ္​ဘူး သူ ့သူ ့သခိ်ဳၤင္​းငါးဖမ္​းသြားမယ္​ဆိုၿပီး ခုထိ ျပန္​မလာ​ေသးဘူး …..ကယ္​ပါအုန္​း သူႀကီးရယ္​ သူ ့တစ္​ခုခုျဖစ္​​ေနမလား..

“နင္​မတားဘူးလား အဲ့့ကိုမသြားဖို ့”ကြၽန္​မလဲ တား​ဒါပဲ ကြၽန္​မ​ေတာင္​ ​ေစာက္​႐ူး​လို့​ေျပာဆိုၿပီးထြက္​သြားတာ ​ေျပာရင္​းနဲ ့အသံျပဲႀကီးနဲ ့ ငိုခ်လိုကိ​ေလသညိ”တိတ္​စမ္​း ဒီးကိစၥ က င္​ို​ေနလို ့မၿပီးဘူး””​ေဟ့​ေယာင္​ ဖိုး​ေတ “

“ဗ်ာ သူုႀကီး​”​ေဘးနားရပ္​​ေနတ့ဲ ဖိုး​ေတက အသံျပဳၿပီး”​ေအး တစ္​ရြာလုံးတုံး​ေမာင္​း​ေခါက္​ၿပီးရြာက ကာလသား ​ေတြကို စုခိုင္​းထား “”ဟုတ.္​ဟုတ္​ “​ေျပာဆိုၿပီးဖိုး​ေတ အ​ေျပးအလႊာထြက္​သြား​ေလသည္​”

ခဏအၾကာ တာ​ေတအျပင္​ ရြာကကာလသား​ေခါင္​း​ေဆာင္​​ေမာင္​စိုင္​း တို ့အုပ္​စု​ေရာက္​ရိွလာ​ေလသည္​ရြာသူႀကီးအိမ္​မွာ အားလုံးစုစည္းကာ သူႀကီးက ျဖစ္ခ့ဲတ့ဲ​​အကိ်ဳးအ​ေၾကာင္​း​ေျပာျပ​ေလသည္​။

ဒုတ္​ ဓါး လက္​နက္​​ေတြစုစည္​းၿပီး သခိ်ဳၤင္​းရိွရာသ္​ို ့ သူႀကီး ဦး​ေဆာင္​ကာ ထြက္​လာခ့ဲ​ေလသည္​ ည​ေနခင္​း​ေစာင္​းျဖစ္​သည္​့မုိ ့​ေနမဝင္​ခင္​ ခပ္​သြက္​သြက္​​ေလး​ေလ်ွာက္​လာခ့ဲ​ေလသည္​၊​သခ်ိဳၤင္​း​ေရာက္​​ေတာ့ အားလုံး လူစုမကဲြ​ေစပဲအားလုံးလိုက္​လံ ႐ွာ​ေဖြမိ​ေလသည္​

အုပ္ဂူ​တစ္​​ေနရာအ​ရာက္ သူႀကီးသူႀကီး အ​ေလာင္​း​ေလာင္​းဗိ်ဳ ့အ​ေလာင္​းဗိ်ဳ ့တာ​ေတအသံ​ေၾကာင္​့ အားလုံး​ေျပးလာၾကႁပီး အ​လာင္းနား​ရာက္​တာ့အားလုံးမ်က္​ဆံျပဳဴးမတတ္​​ “ဟင္​ ” ” ဟာ” အားလုံးအံ့အားမတတ္ျဖစ္​ကုန္​ၾက​ေလသည္​။

အ​ေလာင္​းက အုပ္​ဂူ​ေဘးနားက ​ေရစပ္​နား​ေလးျဖစ္​ၿပီးမ်က္​ဆံျပဳဴးၿပီး ​ေသြးမရိွတ့ဲ မ်က္​နာျဖဴႀကီးအ႐ိုး​​ေပၚအ​ေရတင္​​ေနတ့ဲ အသားအ​ေရ နဲ ့ေသ​ေနတ့ဲ ကို​ေမာင္ထြန္​း”ဟာဗ်ာ”မနက္​ကမွဗ်ာ ကြၽန္​ပ္​နဲ ့​ေတြ ့​ေသးတာ​ေတ စကားသံ​ေၾကာင့္အားလုံးက တာ​ေတဘက္​လွည္​့လာၿပီး”မင္​းက မတားဘူးလားမသြားဖို ့””ကြၽန္​ပ္​လဲ တားတာပဲမသြားဖို ့ဘယ္​လိုမွတားမရအဆုံး ရြာကလူ​ေတြအ႐ူးလို ့ ့​ေတာင္​​ေျပာခံရ​ေသး”

ဘယ္​လိုျဖစ္​ရတာလဲဗ်ာခု​ေသ​ေနတ့ဲအ​ေလာင္​းက ယခင္​​ေနရာမွာပဲ….”ဟုတ္​တယ္​ဟာ ဒီလိုပုံစံဆို ဒီ​ေသခိ်ဳၤင္​းကိုမသြားဖို ့​ေၾကာ္​ျငာရ​ေတာ့မယ္​”အားလုံးတစ္​​ေယာက္​တစ္​ပါက္​နဲ ့​ေျပာဆို​ေန​ေလသည္​။ ”ကဲကဲ စကား​ေတြကို အမ်ားႀကီး​ေျပာမ​ေနၾကနဲ ့ ​ေနမဝင္​​အ​ေလာင္​းကို ​ေျမျမဳပ္​ဖို ့လုပ္​ၾကငစိုင္​းမင္​းတို ့အဖဲြ ့က ဒီတာဝန္​ယူ”

တာ​ေတ က ဆရာ​တာ္အား​​လ်ွာက္ထား ……​ဖိုးထူးက ေဒၚတူးကိုအ​ေၾကာင္​းၾကား”ိအားလုံးက သူႀကီး​ေျပာသမ်ွကို ​ေခါင္​းညိတ္​့ၿပီး ကိုယ္​တာဝန္​နဲ ့ကို ​​ေက်ာ့တခ်မ္​းခ်မ္​းနဲ အျမ​န္​ေဆာင္​ရြက္​​ေနၾက​ေလသည္​။

ခဏအၾကာရြာက​ ​ေဒၚတူးအပါအဝင္​ အမိ်ဳ းသမီး တစ္​ခိ်ဳ ့​ေရာက္​ရိွလာ​ေလသည္​​ေဒၚတူးက ​ေတာ့ မိန္​းမပီပီ​ေအာ္​သံပါ​ေအာင္​ သူ​ေယာက္​က်ားအား​ေပြ ​​​​ေအာ္ငိုယိုမိ​ေလသည္​၊အမယ္​ေလး အျဖစ္​ဆိုးလွရီးလားကို​ေမာင္​ထြန္​းရယ္​ ႐ွင္​ကြ်န္​မကို ထားခ့ဲၿပီး​ေပါ့. .´´”႐ွင္​ ခ်စ္​လွတ့ဲ မတူး​ေလး ထၾကည္​့ပါအုန္​း႐ွင္​ “တြင္​းတူးၿပီးၿပီျဖစ္​၍အ​ေလာင္​းအား မ ၿပီးတြင္​းထဲ ကို ည္​့ဖို ့အလုပ္​….​ေဒၚတူးက သူ ့​ေယာက္​က်ားကာ​ေျပးဆဲြကာ“ မလုပ္​ၾကပါနဲ ့႐ွင္​ ကြၽန္​မ​ေယာက္​က်ားကိုမလုပ္​ၾကပါနဲ ့”

သူႀကီးက “ုဟ႔ဲ မတူး​ နင္​ ငို​ေနရင္​နင္​​ေယာက္​က်ားျမင္​ရင္​ဘယ္​စိတ္​​ောင္​းပါမလဲ လူဆိုတာ ​ေသမိ်ဳး​ေတြပါဟာ´´ သူႀကီး တရားခ်​ေတာ့မွ​ေဒၚတူးလဲ အ​ေလာင္​းကို ခြာေပးလိုက္​​ေလသည္​.အားလုံးက စိတ္​မကာင္​းစြာၾကည္​့​ေနတာ လြဲၿပီး ဘာတတ္​န္​ိုင္​ပါမလဲ၊​ေနဝင္​​ေနၿပီးျဖစ္​၍ ​ေဒၚတူးအားဝိုင္းဝန္း​​ဆဲြထူကာ အ​ေလာင္​းကို​ေျမျမဳပ္​လိုက္​​ၾက​ေလသည္​ ။

သခ်ဳိ ၤင္​းမွာ ​​ေဒၚတူးေအာ္ငိုသံ​ေတြရြာက တစ္​​ေယာက္​တပါက္​​ေျပာဆိုသံ​ေတြ ဆူညံ ပ​ေလာ႐ိုက္​​ေနသတ့ဲ,,.,.,.ရြာသစ္ျကီး​လူ​ေသမူနဲ႔ပတ္​သတ္​၍ သူႀကီးတစ္​​ေယာက္​ျခံဝန္​းထဲ​လမ္​း​ေလွ်ာက္​ကာ​ေခါင္​းစား​ေနရၿပီးမဟုတ္​လား တစ္​ယာက္​ေယာက္က သတ္ျဖတ္တယ္ဆို ​​​​လဲဒီအမူကို “ဂတ္​စ္​ “ကိုအ​ေၾကာင္​းၾကားၿပီး ​ေျဖ႐ွင္​းလို႔ ့ရတယ္​မဟုတ္​လားခုဟာက တစ္ဦးဦးက သတ္​ျဖတ္​​တ႕ဲ ပုံမ​ေပၚပဲသရဲ ​ကိုက္​စားတာလိုလို ဘီလူးပဲကိုက္​စားတာလိုလိုဟာကြာ ​ေခါင္​း​ေတြ​ေတာင္​ကိဳက္​​ေနၿပီး အသံထြက္​ျငီး​​ေနမိ​ေလသည္​

“သူႀကီး သူႀကီး´´ကမန္​းတတန္​း​ေျပးလာတ့ဲတာ​ေတ အသံ​ေၾကာင္​့သူႀကီးစိုးရိမ္​းစိတ္​မ်ားကာ”ဘာ ဘာဘာျဖစ္​တာလဲ တာ​ေတလူ လူ တစ္​​ေယာက္​ ထပ္​​ေသျပန္​ၿပီးလား””မဟုတိဘူး သူႀကီး မဟုတ္​ဘူးဆရာ​ေတာ္​ ဘုရားကအ​​ေရးႀကီး ကိစၥရိွလို႔ ျမနိျမနိလာခ့ဲပါ မွာခ့ဲလို ့အ့ဲဒါ””​ေအး​ေအး အ့ဲဆိုအခုသြားၾကတာ​ေပါ့”ုသြက္​သြက္​လက္​လက္​​ေလ်ွာက္​ကာ…ရြာဦး​ေက်ာင္​းဆရာ​ေတာ္​ ​ေက်ာင္​းသို ့​ေလွ်ာက္​လာခ့ဲ​ေလသည္​။

ဆ႐ာ​ေတာ္​​ေက်ာင္​း​ေရာက္​​ေတာ့ဆရာ​ေတာ္​အား ဖူး​ေမာ္​ဦးတိုက္​​ေနမိရင္​းဆရာ​ေတာ္​ဘုရား”ဘယ္​အ​ေရးကိစၥ​ေၾကာင္​့ အ​ေရးႀကီး​ေခၚရတာလဲ ဘုရား “​ေအးကြယ္​ဒီကိစၥက ​ေျပာျပရင္​းလဲ ယုံရခက္​တယ္​အျဖစ္​မၿပီးမို ့​ေျပာျပရအုန္​းမယ္​

“တင္​ပါဘုရား´´ဆရာ​ေတာ္​ရ႕ဲ စကားကို တာ​ေတနဲ ့သူုႀကီးစိတ္​ဝင္​တစား ​နားထိုင္​​ေနမိ​ေတာ့တယ္​,.,.“ဆရာ​ေတာ္​ ဘုရား ဆရာ​တာ္ဘုရား​​ၾကား​ေနရတ့ဲ ​ေခၚသံ​ေတြ​ေၾကာင္​့အိပ္ယာက ထလာကာအသံၾကားရာဘက္​သို ့ ထြက္​လာခ့ဲ​ေလသည္​​ေက်ာင္​းဝန္​းအျပင္​ဘက္​ အပင္​တစ္​ပင္ရ႕ဲ ​ေအာက္​မွာအျဖဴ​ေရာင္​ ဝတ္​စုံနဲ ့လူတစ္​​ေယာက္​ဆရာ​ေတာ္​လဲ ဘယ္​သူမ်ားလဲ ဆိုတ့ဲအသိစိတ္​နဲ ့တစ္​​ေလ်ာက္​ခ်င္​း ​ေလ်ွာက္​လာမိ​ေလသည္​။

အနီး​နား​ေရာက္​​လာ​ေတာ့ လ​ရာင္​ျကာင့္ူ​ပံုသ႑န္​​ေပၚလာၿပီး​ဆရာ​ေတာ္​ အံ့​ေျသာ္​မတတ္​”​ေဟ ဒကာႀကီး ​ေမာင္ထြန္​း””တင္​ပါဘုရား တပည္​့​ေတာ္​​ေလ်ွာက္​တင္​စရာရိွလို ့ပါ​ေနာက္​ၿပီး ကြ်န္​​ေတာ္​မိန္းမအျပင္​​တစ္​ရြာလုံးကိုအ႐ူးလို ့​ေျပာဆိုမိတာကိုခြင္​့လြတ္​​ေပးဖို ့​ေတာင္​းပန္​းပါတယ္​”

“”​ေအးကြယ္​ ဒကာႀကီးကို ဘယ္သူကမွွ ​​အျပစ္​မယူၾကပါဘူး “”ဒါနဲ ့ ဒကာႀကီး ဘယ္​လို​ေၾကာင္​့ဘယ္​လ္​ုိ​ေသဆုံးသြားရ တာလဲ””ဆရာ​ေတာ္​အ​ေမး​ေၾကာင္​့​ေမာင္​ထြန္​း ႐ိူက္​့ႀကီးတငင္​့ငင္​နဲ ့့​ငို​ေႂကြး​ေနရင္​း ့့ ့ ့ ့ ့ ့ ့ ့“ဒီလိုပါ ဆရာ​ေတာ္ ဘုရား ဒီကိစၥလဲ​ေလ်ွာက္​တင္​ခ်င္​လို ့ပါဘုရားတပည္​့​ေတာ့လဲ မ​သေသခင္​ရက္​ကငါးဖမ္​းဖို ့ သြားခ့ဲပါ​တယ္​ ….

မို​း​ေရ​ေျကာင့္​ ​သခိ်ဳၤင္​းပတ္​လည္​မွာ​ေရ​ေတြဝင္​​ေနၿပီး ​ေလ ဖမ္​းစရာဂ်က္​​ေကာင္​းမ​ေတြ ့တာနဲ႔​သခိ်ဳၤင္​း ​ေရစပ္​က အုပ္​ဂူ​ေပၚငါး ထိုင္မ်ွားခ့ဲပါတယ္​ ငါး​ေတြ အရမ္းလဲဆဲြတယ္တစ္​​ေကာင္​ရလိုက္​ ပျခဳပ္​ထဲ ထည္​့လိုက္​လုံ​ေလာက္​န႔ဲ ငါးပမာဏ ရၿပီးဆိုတ့ဲ အ​ေတြးနဲ ့ပျခဳပ္​ထဲ က ငါး​​ေတြလွန္​းၾကည္​့မိလိုက္​​ေတာ့´´”ဟင္​”ကတည္း​ျဖစ္​သြားၿပီး“ငါ ငါ ငါး​ေတြဘယ္​ ​ေရာက္​ကုန္​ၿပီးလဲခုန္​မ်ားထြက္​​ေလသလားဆိုတ့ဲအ​ေတြးနဲ ့ ´´

အုပ္​ဂူပတ္​လည္​ကိုတစ္​ပတ္​ ပတ္​ၿပီး လိုက္​႐ွာရင္​းတကြၽတိကြၽတ္​ စား​ေသာက္​​ေနန႔ဲအသံ​ေတြအုပ္​ဂူအတြင္​းထဲ ထြက္​လာ​ေတာ့….ကိုယ္​နားကို မယုံတာနဲ ့​ေသခ်ာကပ္​နား​ေထာင္​ၾကည္​့လိုက္​​ေတာ့…​ေမာင္​ထြန္​း ​ေဆာက္​တည္​ရာမရျဖစ္​​​​ေလသည္​​ေၾကာက္​စိတ္​​ေတြအစက မရိွခ့ဲ​ေသာ္​လဲခုလက္​​ေတြ ့ဘဝမွာ ျမင္​​ေနရတာ​ေၾကာင္​့​ေၾကာက္​စိတိ​ေတြ​နဲ႔အတူ ရြာကိုျပန္​​ေျပး့ခဲ့​ေ​လသည္​​ေသခိ်ဳၤင္​းအ​ေပါက္​နား​ေရာက္​​ေတာ့ ​ေနာက္​က တစ္​စုံတစ္​ခုဆဲြလိုက္တာ​​ျကာင့္​​​ေနာက္​သို ့လန္​က်သြားၿပီး​ျပန္​ထဖို ့အလုပ္​ မိမိ​ေျခ​ေထာ​က္​ကိုတစ္​စုံတစ္​​ေယာက္​က ထပ္​မံတရြတ္တိုက္​​ဆဲြ​ေခၚသြား​ေလသည္​၊

​ငယ္​သံပါ​ေအာင္​​​ေအာ္​​ေသာ္​လဲတစ္​​ေယာက္​မွၾကားမည္​မဟုတ္​ပါ….သူငါးဖမ္​းတ့ဲ ​ေနရာ​ေရာက္​​ေတာ့အုပ္​ဂူအတြင္​းထဲက တဒုန္​းဒုန္​းနဲ ့ထြက္​​ေပၚလာတ့ဲ အမိ်ဳးသားတစ္​ဦးနဲ ့​ေၾကာက္​မယ္​့ဖြယ္​ရာအျပဳအမူ​ေၾကာင္​့ ​ေသြးပ်က္​မတတ္​ပဲမဟုတ္​လားထပ္​​ေျပးဖို ့လုပ္​ရင္​း ႐ွည္​လ်ားတ့ဲ လက္​ႀကီးတစ္​ခုက လည္​ၿမိဳညစ္​ၿပီး အ​ေပၚသို ့ ​ေျမႇာက္​လိုက္​​ေလသည္​မ်က္​လုံး​ေတြ ျပာ​ေဝလာၿပီး အသက္​႐ူ ့ၾကပ္​လာၿပီး​ေအာ္​ကူညီ​ေတာင္​းဖို ့ အသံလဲမထြက္ႏုိင္ေတာ့ ရိွသမ်ွ အားအင္​နဲ ့တိုက္​ခိုက္​​ေပမယ္​့သူ ့အတြက္​ အင္​အားခ်င္​းမမ်ွခ့ဲပါဘူး ​ေနာက္​ဆုံးသူ ့ဘဝဇာက္​ဆုံးခ့ဲၿပီးမဟုတ္​လား​ေျပာရင္​းနဲ ့အားရပါးရ​ေမာင္​ထြန္​း ငိုခ်လိုက္​​ေလသည္​။

ဆရာ​ေတာ္​ဘုရားက ​ေမာင္​ထြန္​း​ေခါင္​း​ေလးပုက္​ရင္​း”ဘုန္​းဘုန္​းလဲၾကားရတာ စိတ္​မ​ေကာင္​းပါဘူးကြယ္​”အ႔ဲဒါနဲ ့အုပ္​ဂူက ဘယ္​သူလဲ ဘယ္​​ေနရာလဲဆရာ​ေတာ္​​ေမးလိုက္​​ေတာ့ ေမာင္​ထြန္​း ​ေတာင္​ၾကည္​့​ေျမာက္​ၾကည္​့ရင္​းအသံတိုးတိတ္​စြာျဖင္႔ .
​”ဆရာ​ေတာ္​ဘုရားအ့ဲအုပ္​ဂူက”တပည္​့​ေတာ့​ေသတ့ဲ​ေနရာရ႕ဲ အုပ္​ဂူပါဘုရား​လြန္​ခ့ဲတ့ဲ ႏွစ္​၃၀ ​ေလာက္​က ထင္​တာပဲဘုရားနာမည္​က ဦးxxxxx ​ေျပာရင္​း တပည္​့​ေတာ္​ကို ခြင္​့ျပဳပါအုန္​းဘုရားျပန္​သြားဖို ့​ေနာက္​က်​ေနၿပီးဘုရားဆရာေတာ္​အား ဦးခ်ကန္​​ေတာ့ရင္း​ေ​ျပာက္​ကြယ္​သြား​ေလသည္​့ ့ ့ ့ ့

ဆရာ​ေတာ္​မက္​ခ့ဲတ့ဲ ထူးဆနိးတ့ဲအိပ္​မက္​​ေၾကာင္​့စိတ္​ဝင္​တစားနား​ေထာင္​​ေနတဲ့ သူႀကီးနဲ ့တာ​ေတ​ေတာင္​ၾကတ္​သိမ္​း​ေမႊးညင္​းမ်ား ထလာၿပီး ဘာလုပ္​သင္​့လဲဆို​တာဆရာ​ေတာ္​ဘုရားနဲ ့တိုင္​ပင္​ၿပီး ရြာနီးခ်င္​းက လူငယ္​တစ္​စု လူႀကီးတစ္​စု ​​ေခၚ​ဝၚစုစည္​းကာအစည္​းအ​ေဝးတစ္​ခုက်င္​းပ​ခ့ဲ​ေလသည္​။

အစည္​းအ​ေဝးအၿပီး သိခ်င္​​စိတ္​​ေတြနဲ ့အတူအားလုံးတတ္​ညီလက္​ညီ နဲ ့တတ္​ထ​ေန​ေလသည္​ဒုတ္​ ဓါးလက္​နက္​ အ​ေလာင္​းဂူအားတူး​ေဖာ္​ဖို ့သခိ်ဳၤင္​းဆီသို ့ပစၥည္​းကရိယာမ်ား သယ္​​ေဆာင္​လာၾက​ေလသည္​။သခိ်ဳၤင္​း​ေရာက္​​ေတာ့​ ​ေမာင္​ထြန္​း​ေသဆုံးသြားတဲ့အုပ္​ဂူကိုအရင္​းသြားၾကည္​့ၾက​ေလသည္​ ဆရာ​ေတာ္​မက္​ခ့ဲတ့ဲနာမည္​႐ွာၾကသည္။ ဂူက ႏွစ္​​ေပါင္​းၾကာ​ေနၿပီး ျဖစ္​၍် ႏြယ္​ပင္​ျမတ္​ပင္​မ်ားထူပိန္​​ေန​ေလသည္​ ပါလာတ့ဲ ဓါး​ေတြနဲ ့႐ွင္​းလင္​းကာ​ေသဆုံးသူနာမည္​ ဖက္​ၾကည္​့မိ​လိုက္​​ေတာ့အားလုံး အံ့​ေျသာ္​​ေနၾက​ေလသည္​။ ဆရာ​ေတာ္​ အိပ္​မက္​ထဲက နာမည္​အုပ္​ဂူတူး​ေဖာ္​ဖို ​ေတ့ာ ေနရာမွန္​​​​ေနၿပီး အားလုံးက သိခ်င္​စိတိ​ေတြနဲ ့အတူအုပ္​ဂူအား ထပ္မံျဖိဳခဲြဖို ့ျပုဳလုပ္ျက​​ေလသည္​.။

​​ၿဖိဳခဲြၿပီးအ​ေလာင္​းအ​ေခါင္​းအားထပ္​မံ့ဖယ္​ဖို ့ျပဳလုပ္​ၾက​ေလသည္​​ေဆြးျမည္​့​ေနတ့ဲ အသား​ေခ်ာင္​း​ေတြတစ္​ခ်က္​ခ်င္​းဖယ္​ခ်ၾကည္​့​ေတာ့မ်က္​​ေတာင္​မခက္​ ဝိုင္​းဝန္​ၾကည္​့​ေနတ့ဲလူ​ေတြအားလုံးအ့ံအားသင္​့ကာ အသံမ်ား ႏူတ္​တိတိသြားၾက​ေလသည္​၊ျမင္​ခ့ဲတ့ဲအ​ေလာင္​းကမပုပ္​မ​သိုးပဲ လူ​ေကာင္​းပမာ အိပ္​​ေပ်ာ္​​ေနတ့ဲအတိုင္​းပဲ”အ​ေလာင္​းအား မဝံမရဲ မ​ေပၚသြားမ တင္​ၾက​ေလသည္​”

အ​ေပၚ​ေရာက္​​ေတာ့အဆြယ္​လိုလို အျပင္​ဘက္​ထြက္​​ေနတ့ဲ သြားႏွစ္​​ေခ်ာင္​း”ဟာ မယုံႏိုင္​စရာပဲ အ့ံ​ေျသာ္​စရာႀကီး”ဝိုင္​းဝန္​း ၾကည္​့​ေနတ့ဲ လူ​ေတြအသံ​ေတြ ထြက္​​ေပၚလာ​ေလသည္​တစ္​ခိ်ဳ ့က ဘီလူးလို ့​ေျပာဆို​ေႏုၾက​ေလသည္​,.လူုႀကီးတစ္ခိ်ဳ ့ထပ္​မံစုစည္​းၿပီး​ဒီအ​ေလာင္​း​ကို ဘာလုပ္​ၾကမလဲ​ေပါ့မီး႐ိူ ့ဖ်က္​စီးဖို ့အျကံ​ေပးၾကတာနဲ ့သူႀကီးလဲ သ​ေဘာတူကာ…သူ​ေနရာမွာ ပဲ မီး႐ိူ ့ရန္​ထင္​း​ေျခာက္​မ်ား ​ေလာင္​းဆာဆီမ်ားသယ္​ယုူၾက​ေလသည္​ ထင္​းဖိုႀကီးတစ္​ခုျပဳလုပ္​ၿပီး အ​ေလာင္​းအား ထငး္​ဖို​ေပၚတင္​ကာ စတငိ္​မီး႐ိူ ့ခ့ဲ​ေလသည္​။

အ​ေလာင္​းအား​ ေတာ္​​ေတာ္​နဲ ့့မီးမစဲြ ​တာနဲ ့ဘာလုပ္​ရမွန္​းမသိျဖစ္​​ေနတ့ဲအခိ်န္​မွာဆရာ​ေတာ္ဘုရားႂကြလာ​ေလသည္​။ ဆရာ​တာ္ဘုရား​ေ​နာက္​က တာ​တက ဗူးတစ္​ဘူး​ကိုင္​​ေဆာင္​လာရင္​းအားလုံးက လက္​အုပ္​ခ်ီၿပီးဆရာ​ေတာ္​ဘုရားျပဳလုပ္​ပုံ ကို စိတ္​ဝင္​တစားနဲ ့ၾကည္​့​ေနၾက​ေလသည္​။ ဆရာ​ေတာ္​ဘုရားက သယ္​​ေဆာင္​လာတ့ဲ ပရိတ္​​ေရးမန္​း​ေရအား ခြက္​ထဲထည္​့ကာႏူတ္​က ထပ္​မံ ဂါထာမ်ားရြတ္​ဖက္​​ေလသည္​ရြတ္​ဖက္​ၿပီးတာနဲ ့မီး​ရိူ ့ထားတ့ဲအ​ေလာင္​းအားပတ္​ျဖဳန္​းလိုက္​​ေလသည္​။

အ​ေလာင္​းအတြင္​းက”အား “ကတည္​း ​​ေအာ္​သံႀကီးနဲ ့အတူမီးမ်ား အ​ေလာင္​းအား စတင္ ​စဲြ​ေလာင္​း​ေန​ေလသည္​အားလုံးက ၾကည္​့​ေနရင္​းက​ေနစိုးရိမ္​း​ေနတ့ဲ စိတ္​​ေတြ ခုမွအလုံးႀကီးတစ္​ခုလိုက်သြားခဲ့ပါတယ္။

မီး႐ိူ ့ၿပီးတာနဲ ့ဇရက္​​ေပၚသို ့ဆရာ​ေတာ္​ဘုရားတရား​ဟာဖို ့ႂကြသြား​ေလသည္​အားလုံးလဲ တရားနာရန္​ သရဏဂုံ သီလယူရန္​​ေနရာအသီးသီး ထိုင္​​ေနၾက​ေလသည္​ ​ေသဆုံးသူနဲ ့ပတ္​သတ္​တ့ဲ ဇနီး အသိုင္း​အဝိုင္​း​ေခၚဆိုၿပီးတာနဲ ့သီလ​​ေပး ေရစက္​ခ် အမ်ွ​ေပး​ေဝ​ေလမိ​ေတာ့သည္​​အ့ဲ​ေနအခ်ိန္​ကစ၍် ရြာသူရြာသား​​ေတြ အႏၱာရယ္​ကင္​းစြာ ​ေနႏိုင္​ခ့ဲရပါေတာ့တယ္။

သတၱဝါ​ေတြ က်န္​းမာခ်မ္​းသာၾကပါ​ေစ,.
အလင္းေရာင္​
# Unicode Version # ျဖင့္ ဖတ္ပါ #'

ရေနံချောင်းမြို့နယ်တွင်ရွာသစ်ကြီးကျေးရွာလေးတစ်ရွာရှိပါတယ်၊ရွာကဖွံ့ဖြိုးတိုးတတ်မူ မရှိသေးတဲ့အပြင်လမ်းပန်ဆက်သွယ်မူ အားနည်းနေတဲ့အတွက်ရွာကလူတွေသွားရေးလာရေး ကျန်းမာရေးအတွက် အခက်အခဲဖြစ်ကြပါတယ်၊ရွာက အိမ်ထောင်စုပေါင်း ၁၂၀ ခန့်ရှိမည်ဟု ခန်းမှန်းထားရပါတယ်မိသားစု ဝမ်းစာရေးအတွက် တောင်ယာအများအစုလုပ်ကိုင်ကြလေသည်,.

တစ်ချို့က ဝါသနာအရ ငါးဖမ်း ဖားဖမ်းအလုပ်တွေကို ပိုနှစ်သက်ကြသည်,/ရွာရဲ့အနောက်ဖက်တွင် သချိုၤင်းရှိပြီး မိုးများရွာသွင်းထားမူကြောင့် သချိုၤင်းပတ်လည်တွင် မိုးရေများစီးဆင်းနေလေတော့သည်၊

ငါးများပေါလွန်းတာကြောင့် ငါးဖမ်းသဖားတွေအတွက် အကြိုက်ဖြစ်ပေမယ့်လဲလူနှစ်ယောက်ပြောက်ဆုံးမူသတင်းကြောင့်အဲ့သချိုင်းသွားဖို့…မျက်ခုံခပ်လူပ်လူပ်ပင်မဟုတ်လား“ဗျို့ကိုမောင်ထွန်းဘယ်သွားမို့လဲဗျာ´´

ဘုန်းကြီးကျာင်းသား တောတေရဲ့အသံကြောငိ့မောင်ထွန်း ခဏရပ်ကာ “သချိုင်းငါးဖမ်းသွားမလို့ကွာ””ဗျာ သချိုၤင်းငါးဖမ်းသွားမလို့ဟုတ်လား´´အံ့အားသင့်ဖြစ်နေတဲ့တာတေအပြုအမူကြောင့်မောင်ထွန်းကဘာဖြစ်လို့လဲ တာတေ”ဟာ ဘာဖြစ်ရမှာလဲဟို တစ်လောကမှ လူနှစ်ယောက်သေသွားတာလေခင်ဗျားမသိဘူးလား””သိတယ်လေ အဲ့ဒါဘာဖြစ်လဲ သူဟာသူ့ ရေနစ်သေတာငါနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ””ဟာ အဲ့ဒါရေနစ်သေတာမဟုတ်ဘူးကွသရဲကိုက်ကိုက်လိုက်တာ ဆိုလား”

“ဟာကွာမင်းတို့ပေါက်ကရတွေပြောပြီး”ဟုတ်တယ် ကိုထွန်းဒါတစ်ရွာလုံးနီးပါးပြောနေတာကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲ ပြောတာမဟုတ်ဘူး…

“အေး ငါတော့မယုံဘူးကွာကဲ တာတေရေ ဒိုးတော့မယ် ငါးဖမ်းဖို့နောက်ကျနေပြီး ”ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားတဲ့ မောင်ထွန်းကြည့်ပြီး တာတေခေါင်းလေးတစ်ချက်ကုတ်ပြီးကြောင်ကြည့်နေမိတော့သည်။

“သူကြီးသူကြီး သူကြီး ရေ ကယ်ပါအုန်းတော်´´ငယ်သံပါအာင် အော်ငိုနေတဲ့ ဒေါ်တူးအသံကြောင့်သူကြီးအိမ်အောက် သို့အပြေးအလွှာဆင်းရင်း“ဘာဖြစ်လာတာလဲ ဒေါ်တူး လင်မယားနှစ်ယောက်ရန်ဖြစ်လာတာလား´´“မဟုတ်ဘူး သူ့သူ့သချိုၤင်းငါးဖမ်းသွားမယ်ဆိုပြီး ခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး …..ကယ်ပါအုန်း သူကြီးရယ် သူ့တစ်ခုခုဖြစ်နေမလား..

“နင်မတားဘူးလား အဲ့ကိုမသွားဖို့”ကျွန်မလဲ တားဒါပဲ ကျွန်မတောင် စောက်ရူးလို့ပြောဆိုပြီးထွက်သွားတာ ပြောရင်းနဲ့အသံပြဲကြီးနဲ့ ငိုချလိုကိလေသညိ”တိတ်စမ်း ဒီးကိစ္စ က ငိုနေလို့မပြီးဘူး””ဟေ့ယောင် ဖိုးတေ “

“ဗျာ သူုကြီး”ဘေးနားရပ်နေတဲ့ ဖိုးတေက အသံပြုပြီး”အေး တစ်ရွာလုံးတုံးမောင်းခေါက်ပြီးရွာက ကာလသား တွေကို စုခိုင်းထား “”ဟုတ.်ဟုတ် “ပြောဆိုပြီးဖိုးတေ အပြေးအလွှာထွက်သွားလေသည်”

ခဏအကြာ တာတေအပြင် ရွာကကာလသားခေါင်းဆောင်မောင်စိုင်း တို့အုပ်စုရောက်ရှိလာလေသည်ရွာသူကြီးအိမ်မှာ အားလုံးစုစည်းကာ သူကြီးက ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကျိုးအကြောင်းပြောပြလေသည်။

ဒုတ် ဓါး လက်နက်တွေစုစည်းပြီး သချိုၤင်းရှိရာသို့ သူကြီး ဦးဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့လေသည် ညနေခင်းစောင်းဖြစ်သည့်မို့နေမဝင်ခင် ခပ်သွက်သွက်လေးလျှောက်လာခဲ့လေသည်၊သချိုၤင်းရောက်တော့ အားလုံး လူစုမကွဲစေပဲအားလုံးလိုက်လံ ရှာဖွေမိလေသည်

အုပ်ဂူတစ်နေရာအရာက် သူကြီးသူကြီး အလောင်းလောင်းဗျို့အလောင်းဗျို့တာတေအသံကြောင့် အားလုံးပြေးလာကြပြီး အလာင်းနားရာက်တာ့အားလုံးမျက်ဆံပြုူးမတတ် “ဟင် ” ” ဟာ” အားလုံးအံ့အားမတတ်ဖြစ်ကုန်ကြလေသည်။

အလောင်းက အုပ်ဂူဘေးနားက ရေစပ်နားလေးဖြစ်ပြီးမျက်ဆံပြုူးပြီး သွေးမရှိတဲ့ မျက်နာဖြူကြီးအရိုးပေါ်အရေတင်နေတဲ့ အသားအရေ နဲ့သေနေတဲ့ ကိုမောင်ထွန်း”ဟာဗျာ”မနက်ကမှဗျာ ကျွန်ပ်နဲ့တွေ့သေးတာတေ စကားသံကြောင့်အားလုံးက တာတေဘက်လှည့်လာပြီး”မင်းက မတားဘူးလားမသွားဖို့””ကျွန်ပ်လဲ တားတာပဲမသွားဖို့ဘယ်လိုမှတားမရအဆုံး ရွာကလူတွေအရူးလို့တောင်ပြောခံရသေး”

ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲဗျာခုသေနေတဲ့အလောင်းက ယခင်နေရာမှာပဲ….”ဟုတ်တယ်ဟာ ဒီလိုပုံစံဆို ဒီသေချိုၤင်းကိုမသွားဖို့ကြော်ငြာရတော့မယ်”အားလုံးတစ်ယောက်တစ်ပါက်နဲ့ပြောဆိုနေလေသည်။ ”ကဲကဲ စကားတွေကို အများကြီးပြောမနေကြနဲ့ နေမဝင်အလောင်းကို မြေမြုပ်ဖို့လုပ်ကြငစိုင်းမင်းတို့အဖွဲ့က ဒီတာဝန်ယူ”

တာတေ က ဆရာတာ်အားလျှာက်ထား ……ဖိုးထူးက ဒေါ်တူးကိုအကြောင်းကြား”ိအားလုံးက သူကြီးပြောသမျှကို ခေါင်းညိတ့်ပြီး ကိုယ်တာဝန်နဲ့ကို ကျော့တချမ်းချမ်းနဲ အမြန်ဆောင်ရွက်နေကြလေသည်။

ခဏအကြာရွာက ဒေါ်တူးအပါအဝင် အမျို းသမီး တစ်ချို့ရောက်ရှိလာလေသည်ဒေါ်တူးက တော့ မိန်းမပီပီအော်သံပါအောင် သူယောက်ကျားအားပွေ အော်ငိုယိုမိလေသည်၊အမယ်လေး အဖြစ်ဆိုးလှရီးလားကိုမောင်ထွန်းရယ် ရှင်ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီးပေါ့. .´´”ရှင် ချစ်လှတဲ့ မတူးလေး ထကြည့်ပါအုန်းရှင် “တွင်းတူးပြီးပြီဖြစ်၍အလောင်းအား မ ပြီးတွင်းထဲ ကို ည့်ဖို့အလုပ်….ဒေါ်တူးက သူ့ယောက်ကျားကာပြေးဆွဲကာ“ မလုပ်ကြပါနဲ့ရှင် ကျွန်မယောက်ကျားကိုမလုပ်ကြပါနဲ့”

သူကြီးက “ုဟဲ့ မတူး နင် ငိုနေရင်နင်ယောက်ကျားမြင်ရင်ဘယ်စိတ်ောင်းပါမလဲ လူဆိုတာ သေမျိုးတွေပါဟာ´´ သူကြီး တရားချတော့မှဒေါ်တူးလဲ အလောင်းကို ခွာပေးလိုက်လေသည်.အားလုံးက စိတ်မကာင်းစွာကြည့်နေတာ လွဲပြီး ဘာတတ်နိုင်ပါမလဲ၊နေဝင်နေပြီးဖြစ်၍ ဒေါ်တူးအားဝိုင်းဝန်းဆွဲထူကာ အလောင်းကိုမြေမြုပ်လိုက်ကြလေသည် ။

သချို ၤင်းမှာ ဒေါ်တူးအော်ငိုသံတွေရွာက တစ်ယောက်တပါက်ပြောဆိုသံတွေ ဆူညံ ပလောရိုက်နေသတဲ့,,.,.,.ရွာသစ်ကြီးလူသေမူနဲ့ပတ်သတ်၍ သူကြီးတစ်ယောက်ခြံဝန်းထဲလမ်းလျှောက်ကာခေါင်းစားနေရပြီးမဟုတ်လား တစ်ယာက်ယောက်က သတ်ဖြတ်တယ်ဆို လဲဒီအမူကို “ဂတ်စ် “ကိုအကြောင်းကြားပြီး ဖြေရှင်းလို့ရတယ်မဟုတ်လားခုဟာက တစ်ဦးဦးက သတ်ဖြတ်တဲ့ ပုံမပေါ်ပဲသရဲ ကိုက်စားတာလိုလို ဘီလူးပဲကိုက်စားတာလိုလိုဟာကွာ ခေါင်းတွေတောင်ကိုက်နေပြီး အသံထွက်ငြီးနေမိလေသည်

“သူကြီး သူကြီး´´ကမန်းတတန်းပြေးလာတဲ့တာတေ အသံကြောင့်သူကြီးစိုးရိမ်းစိတ်များကာ”ဘာ ဘာဘာဖြစ်တာလဲ တာတေလူ လူ တစ်ယောက် ထပ်သေပြန်ပြီးလား””မဟုတိဘူး သူကြီး မဟုတ်ဘူးဆရာတော် ဘုရားကအရေးကြီး ကိစ္စရှိလို့ မြနိမြနိလာခဲ့ပါ မှာခဲ့လို့အဲ့ဒါ””အေးအေး အဲ့ဆိုအခုသွားကြတာပေါ့”ုသွက်သွက်လက်လက်လျှောက်ကာ…ရွာဦးကျောင်းဆရာတော် ကျောင်းသို့လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

ဆရာတော်ကျောင်းရောက်တော့ဆရာတော်အား ဖူးမော်ဦးတိုက်နေမိရင်းဆရာတော်ဘုရား”ဘယ်အရေးကိစ္စကြောင့် အရေးကြီးခေါ်ရတာလဲ ဘုရား “အေးကွယ်ဒီကိစ္စက ပြောပြရင်းလဲ ယုံရခက်တယ်အဖြစ်မပြီးမို့ပြောပြရအုန်းမယ်

“တင်ပါဘုရား´´ဆရာတော်ရဲ့ စကားကို တာတေနဲ့သူုကြီးစိတ်ဝင်တစား နားထိုင်နေမိတော့တယ်,.,.“ဆရာတော် ဘုရား ဆရာတာ်ဘုရားကြားနေရတဲ့ ခေါ်သံတွေကြောင့်အိပ်ယာက ထလာကာအသံကြားရာဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်ကျောင်းဝန်းအပြင်ဘက် အပင်တစ်ပင်ရဲ့ အောက်မှာအဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့လူတစ်ယောက်ဆရာတော်လဲ ဘယ်သူများလဲ ဆိုတဲ့အသိစိတ်နဲ့တစ်လျောက်ချင်း လျှောက်လာမိလေသည်။

အနီးနားရောက်လာတော့ လရာင်ကြာင့်ူပုံသဏ္ဍန်ပေါ်လာပြီးဆရာတော် အံ့သြော်မတတ်”ဟေ ဒကာကြီး မောင်ထွန်း””တင်ပါဘုရား တပည့်တော်လျှောက်တင်စရာရှိလို့ပါနောက်ပြီး ကျွန်တော်မိန်းမအပြင်တစ်ရွာလုံးကိုအရူးလို့ပြောဆိုမိတာကိုခွင့်လွတ်ပေးဖို့တောင်းပန်းပါတယ်”

“”အေးကွယ် ဒကာကြီးကို ဘယ်သူကမှ အပြစ်မယူကြပါဘူး “”ဒါနဲ့ ဒကာကြီး ဘယ်လိုကြောင့်ဘယ်လိုသေဆုံးသွားရ တာလဲ””ဆရာတော်အမေးကြောင့်မောင်ထွန်း ရိူက့်ကြီးတငင့်ငင်နဲ့ငိုကြွေးနေရင်း့“ဒီလိုပါ ဆရာတော် ဘုရား ဒီကိစ္စလဲလျှောက်တင်ချင်လို့ပါဘုရားတပည့်တော့လဲ မသသေခင်ရက်ကငါးဖမ်းဖို့ သွားခဲ့ပါတယ် ….

မိုးရေကြောင့် သချိုၤင်းပတ်လည်မှာရေတွေဝင်နေပြီး လေ ဖမ်းစရာဂျက်ကောင်းမတွေ့တာနဲ့သချိုၤင်း ရေစပ်က အုပ်ဂူပေါ်ငါး ထိုင်မျှားခဲ့ပါတယ် ငါးတွေ အရမ်းလဲဆွဲတယ်တစ်ကောင်ရလိုက် ပခြုပ်ထဲ ထည့်လိုက်လုံလောက်နဲ့ ငါးပမာဏ ရပြီးဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပခြုပ်ထဲ က ငါးတွေလှန်းကြည့်မိလိုက်တော့´´”ဟင်”ကတည်းဖြစ်သွားပြီး“ငါ ငါ ငါးတွေဘယ် ရောက်ကုန်ပြီးလဲခုန်များထွက်လေသလားဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ ´´

အုပ်ဂူပတ်လည်ကိုတစ်ပတ် ပတ်ပြီး လိုက်ရှာရင်းတကျွတိကျွတ် စားသောက်နေနဲ့အသံတွေအုပ်ဂူအတွင်းထဲ ထွက်လာတော့….ကိုယ်နားကို မယုံတာနဲ့သေချာကပ်နားထောင်ကြည့်လိုက်တော့…မောင်ထွန်း ဆောက်တည်ရာမရဖြစ်လေသည်ကြောက်စိတ်တွေအစက မရှိခဲ့သော်လဲခုလက်တွေ့ဘဝမှာ မြင်နေရတာကြောင့်ကြောက်စိတိတွေနဲ့အတူ ရွာကိုပြန်ပြေး့ခဲ့လေသည်သေချိုၤင်းအပေါက်နားရောက်တော့ နောက်က တစ်စုံတစ်ခုဆွဲလိုက်တာကြာင့်နောက်သို့လန်ကျသွားပြီးပြန်ထဖို့အလုပ် မိမိခြေထောက်ကိုတစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်မံတရွတ်တိုက်ဆွဲခေါ်သွားလေသည်၊

ငယ်သံပါအောင်အော်သော်လဲတစ်ယောက်မှကြားမည်မဟုတ်ပါ….သူငါးဖမ်းတဲ့ နေရာရောက်တော့အုပ်ဂူအတွင်းထဲက တဒုန်းဒုန်းနဲ့ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ကြောက်မယ့်ဖွယ်ရာအပြုအမူကြောင့် သွေးပျက်မတတ်ပဲမဟုတ်လားထပ်ပြေးဖို့လုပ်ရင်း ရှည်လျားတဲ့ လက်ကြီးတစ်ခုက လည်မြိုညစ်ပြီး အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်လေသည်မျက်လုံးတွေ ပြာဝေလာပြီး အသက်ရူ့ကြပ်လာပြီးအော်ကူညီတောင်းဖို့ အသံလဲမထွက်နိုင်တော့ ရှိသမျှ အားအင်နဲ့တိုက်ခိုက်ပေမယ့်သူ့အတွက် အင်အားချင်းမမျှခဲ့ပါဘူး နောက်ဆုံးသူ့ဘဝဇာက်ဆုံးခဲ့ပြီးမဟုတ်လားပြောရင်းနဲ့အားရပါးရမောင်ထွန်း ငိုချလိုက်လေသည်။

ဆရာတော်ဘုရားက မောင်ထွန်းခေါင်းလေးပုက်ရင်း”ဘုန်းဘုန်းလဲကြားရတာ စိတ်မကောင်းပါဘူးကွယ်”အဲ့ဒါနဲ့အုပ်ဂူက ဘယ်သူလဲ ဘယ်နေရာလဲဆရာတော်မေးလိုက်တော့ မောင်ထွန်း တောင်ကြည့်မြောက်ကြည့်ရင်းအသံတိုးတိတ်စွာဖြင့် .
”ဆရာတော်ဘုရားအဲ့အုပ်ဂူက”တပည့်တော့သေတဲ့နေရာရဲ့ အုပ်ဂူပါဘုရားလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်၃၀ လောက်က ထင်တာပဲဘုရားနာမည်က ဦးxxxxx ပြောရင်း တပည့်တော်ကို ခွင့်ပြုပါအုန်းဘုရားပြန်သွားဖို့နောက်ကျနေပြီးဘုရားဆရာတော်အား ဦးချကန်တော့ရင်းပြောက်ကွယ်သွားလေသည့့်

ဆရာတော်မက်ခဲ့တဲ့ ထူးဆနိးတဲ့အိပ်မက်ကြောင့်စိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေတဲ့ သူကြီးနဲ့တာတေတောင်ကြတ်သိမ်းမွှေးညင်းများ ထလာပြီး ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုတာဆရာတော်ဘုရားနဲ့တိုင်ပင်ပြီး ရွာနီးချင်းက လူငယ်တစ်စု လူကြီးတစ်စု ခေါ်ဝါ်စုစည်းကာအစည်းအဝေးတစ်ခုကျင်းပခဲ့လေသည်။

အစည်းအဝေးအပြီး သိချင်စိတ်တွေနဲ့အတူအားလုံးတတ်ညီလက်ညီ နဲ့တတ်ထနေလေသည်ဒုတ် ဓါးလက်နက် အလောင်းဂူအားတူးဖော်ဖို့သချိုၤင်းဆီသို့ပစ္စည်းကရိယာများ သယ်ဆောင်လာကြလေသည်။သချိုၤင်းရောက်တော့ မောင်ထွန်းသေဆုံးသွားတဲ့အုပ်ဂူကိုအရင်းသွားကြည့်ကြလေသည် ဆရာတော်မက်ခဲ့တဲ့နာမည်ရှာကြသည်။ ဂူက နှစ်ပေါင်းကြာနေပြီး ဖြစ်၍ျ နွယ်ပင်မြတ်ပင်များထူပိန်နေလေသည် ပါလာတဲ့ ဓါးတွေနဲ့ရှင်းလင်းကာသေဆုံးသူနာမည် ဖက်ကြည့်မိလိုက်တော့အားလုံး အံ့သြော်နေကြလေသည်။ ဆရာတော် အိပ်မက်ထဲက နာမည်အုပ်ဂူတူးဖော်ဖို တေ့ာ နေရာမှန်နေပြီး အားလုံးက သိချင်စိတိတွေနဲ့အတူအုပ်ဂူအား ထပ်မံဖြိုခွဲဖို့ပြုုလုပ်ကြလေသည်.။

ဖြိုခွဲပြီးအလောင်းအခေါင်းအားထပ်မံ့ဖယ်ဖို့ပြုလုပ်ကြလေသည်ဆွေးမြည့်နေတဲ့ အသားချောင်းတွေတစ်ချက်ချင်းဖယ်ချကြည့်တော့မျက်တောင်မခက် ဝိုင်းဝန်ကြည့်နေတဲ့လူတွေအားလုံးအံ့အားသင့်ကာ အသံများ နူတ်တိတိသွားကြလေသည်၊မြင်ခဲ့တဲ့အလောင်းကမပုပ်မသိုးပဲ လူကောင်းပမာ အိပ်ပျော်နေတဲ့အတိုင်းပဲ”အလောင်းအား မဝံမရဲ မပေါ်သွားမ တင်ကြလေသည်”

အပေါ်ရောက်တော့အဆွယ်လိုလို အပြင်ဘက်ထွက်နေတဲ့ သွားနှစ်ချောင်း”ဟာ မယုံနိုင်စရာပဲ အံ့သြော်စရာကြီး”ဝိုင်းဝန်း ကြည့်နေတဲ့ လူတွေအသံတွေ ထွက်ပေါ်လာလေသည်တစ်ချို့က ဘီလူးလို့ပြောဆိုနေုကြလေသည်,.လူုကြီးတစ်ချို့ထပ်မံစုစည်းပြီးဒီအလောင်းကို ဘာလုပ်ကြမလဲပေါ့မီးရိူ့ဖျက်စီးဖို့အကြံပေးကြတာနဲ့သူကြီးလဲ သဘောတူကာ…သူနေရာမှာ ပဲ မီးရိူ့ရန်ထင်းခြောက်များ လောင်းဆာဆီများသယ်ယုူကြလေသည် ထင်းဖိုကြီးတစ်ခုပြုလုပ်ပြီး အလောင်းအား ထင်းဖိုပေါ်တင်ကာ စတငိမီးရိူ့ခဲ့လေသည်။

အလောင်းအား တော်တော်နဲ့မီးမစွဲ တာနဲ့ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာဆရာတော်ဘုရားကြွလာလေသည်။ ဆရာတာ်ဘုရားနောက်က တာတက ဗူးတစ်ဘူးကိုင်ဆောင်လာရင်းအားလုံးက လက်အုပ်ချီပြီးဆရာတော်ဘုရားပြုလုပ်ပုံ ကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ကြည့်နေကြလေသည်။ ဆရာတော်ဘုရားက သယ်ဆောင်လာတဲ့ ပရိတ်ရေးမန်းရေအား ခွက်ထဲထည့်ကာနူတ်က ထပ်မံ ဂါထာများရွတ်ဖက်လေသည်ရွတ်ဖက်ပြီးတာနဲ့မီးရိူ့ထားတဲ့အလောင်းအားပတ်ဖြုန်းလိုက်လေသည်။

အလောင်းအတွင်းက”အား “ကတည်း အော်သံကြီးနဲ့အတူမီးများ အလောင်းအား စတင် စွဲလောင်းနေလေသည်အားလုံးက ကြည့်နေရင်းကနေစိုးရိမ်းနေတဲ့ စိတ်တွေ ခုမှအလုံးကြီးတစ်ခုလိုကျသွားခဲ့ပါတယ်။

မီးရိူ့ပြီးတာနဲ့ဇရက်ပေါ်သို့ဆရာတော်ဘုရားတရားဟာဖို့ကြွသွားလေသည်အားလုံးလဲ တရားနာရန် သရဏဂုံ သီလယူရန်နေရာအသီးသီး ထိုင်နေကြလေသည် သေဆုံးသူနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ ဇနီး အသိုင်းအဝိုင်းခေါ်ဆိုပြီးတာနဲ့သီလပေး ရေစက်ချ အမျှပေးဝေလေမိတော့သည်အဲ့နေအချိန်ကစ၍ျ ရွာသူရွာသားတွေ အန္တာရယ်ကင်းစွာ နေနိုင်ခဲ့ရပါတော့တယ်။

သတ္တဝါတွေ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ,.
အလင်းရောင်

Read More

ေရႊထီးေဆာင္း ဖုတ္ဘုရင္ႏွင့္ အထက္လမ္း ဆရာႀကီး

ဦးသာဒင္​​ေညာင္​ပင္​သာ႐ြာရဲ႕မ်က္​နွာဖုံးအင္​းသူႀကီး ၊ ဘုရား တန္​​ေစာင္​း သိမ္​​ေ က်ာင္​းရဟန္​း ဒါယကာႀကီး အလွဴ​ေရစက္​ လက္​နဲ႔မကြာလွဴဒါန္​း​ေနတဲ့သူ။႐ြာတြင္​မက ၿမိဳ႕အထိ​ေပါက္​​ေရာက္​ မိတ္​​ေဆြမ်ားတဲ့သူ စတဲ့ဂုဏ္​ပုုဒ္​ေတြနဲ႔ျပည္​့စုံတဲ့သူဇနိီး ​ေဒၚ​ေအးျမ ရယ္​ ကိုသာလွနဲ႔ကိုသာျမ ဆိုတဲ့ သား၂​ေယာက္​ ၊ ရွင္​​ေနွာင္​းနဲ႔ၾကာျဖဴဆိုတဲ့ သမီး၂​ေယာက္​ရယ္​ ​ေငြကလဲရိွ ဆို​ေတာ့ ဦးသာဒင္​ ဦးသာဒင္​နဲ႔ လူတိုင္​းပါးစက္​ဖ်ားမွာ​ေနရာယူထားတဲ့သူ။အခုလဲ သိမ္​​ေရစက္​ခ် ရိွ​ေတာ့ ႐ြာထဲစည္​ကား​ေနတာ​ေပါ့။

” ​ေဟ့ ငါ့တူတို႔ အဆင္​​ေျပၾကရဲ႕လားကြဲ႕ “” ဟုတ္​ကဲ့ ဦး​ေလး “” ​ေအး ​ေအး ည​ေနၾကရင္​ ဦး​ေလး မင္​းတို႔အဖြဲ႕ကို သပ္​သပ္​စီစဥ္​​ေပးဦးမယ္​ကြ “

” ​ေဟးးးးး “႐ြာကာလသားတစ္​သိုက္​​ေပ်ာ္​႐ႊင္​သြားပုံကိုၾကည္​့ပီး ဦးသာဒင္​တစ္​​ေယာက္​​​ေခါင္​းတၿငိမ္​့ၿငိမ္​့ျဖင္​့ ဆရာ​ေတာ္​​ေက်ာင္​း​ေဆာင္​ဖက္​ဆီသို႔ထြက္​သြား​ေလ​ေတာ့သည္​။

” တကာႀကီး နက္​ျဖန္​အတြက္​ အဆင္​သင္​့ျဖစ္​ပီလားကြဲ႕ “” မွန္​ပါ့ ဘုရာ႕ ဆရာ​ေတာ္​ပို႔ခိုင္​းထားတဲ့ ဖိတ္​စာ​ေတြလဲ ​ေရာက္​ပါၿပီဘုရာ႕ “” အိမ္​းးးအိမ္​းးးး ဝမ္​း​ေျမာက္​လွသကြယ္​ “” မွန္​ပါ့ဘုရာ႕ တပည္​့​ေတာ္​အိမ္​ျပန္​ပါဦးမယ္​ဘုရာ႕ “ဆရာ​ေတာ္​အားဦးခ်ပီး ဦးသာဒင္​တစ္​​ေယာက္​ျပန္​သြား​ေလသည္​။ ကိုသာဝ တို႔ကာလသားတစ္​သိုက္​လဲ လုပ္​​ေဆာင္​ဖြယ္​ ရိွသည္​မ်ားကို လုပ္​​ေဆာင္​​ေနစဥ္ကိုသာဝဆီ လူငယ္​တစ္​​ေယာက္​​ေျပးလာပီး

” ဦးသာဒင္​ ​ေလွခါး​ေပၚကျပဳတ္​က်လို႔ဗ်ဳိ႕ “” အဲ့ဒါ အစ္​ကိုတို႔လာဝိုင္​းကူၾကပါဦး “” ဟာ ! ဟုတ္​လား “” လာ လာ သြားၾကစို႔​ေဟ့ “ဦးသာဒင္​အိမ္​ကို​ေရာက္​​ေတာ့ ဦးသာဒင္​က ကြပ္​ပစ္​​ေပၚမွာထိုင္​ပီး ​ေရ​ေႏြးၾကမ္​း​ေတာင္​​ ေသာက္​​ေနဘီ။ အရီး​ေအးျမ က​ေတာ့ သာဝတို႔အုပ္​စုအား” ကံ​ေကာင္​းလို႔ ​ေမာင္​တို႔ရယ္​ အရီးက​ေသၿပီ​ေတာင္​မွတ္​တာ “” ဒီအျမင္​့က​ေနက်တာ ခဏပဲသတိလစ္​ပီး ျပန္​​ေကာင္​းသြားလို႔ “” ​ေအးကြယ္​ အခုလို လာကူညီၾကတာ ​ေက်းဇူးတင္​ပါတယ္​ ​ေမာင္​တို႔ရယ္​ “” ရပါတယ္​ အရီးရယ္​ “

ထိုစဥ္​ ဦးသာဒင္​မွဝင္​၍” ငါ ဘာမွမျဖစ္​​ေတာ့ဘူး “” မင္​းတို႔ျပန္​ၾက​ေတာ့“”ဟုတ္​ကဲ့ဦး​ေလး “အလွဴ​ေနရာသို႔ျပန္​လာၾက​ေသာ ကိုသာဝတို႔မွာ လာကူတာကိုနွင္​ထုတ္​​ေသာ ဦးသာဒင္​ ကိုစိတ္​ကြက္​​ေနၾက​ေတာ့သည္​။

ဒီ​ေန႔အလွဴ​ေန႔ ပါတ္​ဝန္​းက်င္​႐ြာမ်ားမွ လာၾက​ေသာသူမ်ားလဲတစ္​ဖြဲဖြဲျဖင္​့​ေရာက္​လာၾက​ေပၿပီ။​ေဒၚ​ေအးျမလည္​းဝတ္​​ေကာင္​းစားလွ ဝတ္​ၿပီး” ​ေက်ာင္​းဒကာႀကီး သြားၾကစို႔​ေတာ့ “” မင္​းပဲသြားလိုက္​​ေတာ့ကြာ “” ငါမလိုက္​​ေတာ့ဘူး ​ေခါင္​းနည္​းနည္​းမူး​ေနလို႔ “” အို​ေတာ္​ ရွင္​မပါပဲ ဘယ္​ျဖစ္​မတုန္​း​ေတာ့ “” ဆရာ​ေတာ္​ကို​ေလွ်ာက္​လိုက္​ပါကြာ ရပါတယ္​”ဒ​ာျဖင္​့လဲ ပီး​ေရာ​ေတာ္​ “​​ေျပာၿပီးအိမ္​ၿခံဝိုင္​းထဲမွထြက္​သြား​ေသာ ​ေဒၚ​ေအးျမ၏​ေနာက္​​ေက်ာကိုၾကည္​့ပီးးး” ဟား ဟ ား ဟ ား ဟားးး “” ဟား ဟား ဟား ဟ ားးးး

ဟက္​ဟက္​ပက္​ပက္​ ရီ​ေမာလိုက္​​ေသာ ဦးသာဒင္​၏ ဟန္​ကိုျမင္​လိုက္​ရလွ်င္​ေန႔လည္​ပိုင္​းသိမ္​​ေရစက္​ခ်ပြဲ ၿပီိးလွ်င္​ ဦးသာဒင္​တို႔ အိမ္​ဝိုင္​းထဲမွာ လူနာလာ​ေမး​ေသာသူမ်ားျဖင္​့စည္​ကားလွ်က္​ရိွ​ေန​ေပသည္​။ဦးသာဒင္​မွာလည္​း ရီရီ​ေမာ​ေမာျပဳံးၿပံဳး႐ႊင္​႐ႊင္​ျဖင္​့ ဧည္​့သည္​မ်ားကိုဧည္​ခံ​လွ်က္​ရိွေနသည္​။ည​ေန​ေစာင္​း​ေသာ္​ဧည္​့သည္​မ်ားျပန္​သြားလွ်င္​” မယ္​ျမ​ေရ ငါ​ေခါင္​း​ေတြမူးလာလို႔ ခနနားဦးမ​ေဟ့ “” နားပါ​ေတာ္​ ရွင္​လဲပင္​ပန္​း​ေန​ေလာက္​ၿပီ “” ​ေအးကြာ ဧည္​့သည္​​ေတြကလဲမ်ားလိုက္​တာ နားပီ​ေဟ့ “တ​ေ႐ြ႕​ေ႐ြ႕နဲ႔အကုန္​​ေတြကုန္​ဆုံးလို႔ အကာလ ညအခါသို႔​ေရာက္​ရိွလာၿပီျဖစ္​သည္​။အိမ္​သူအိမ္​သားမ်ားအိပ္​​ေမာက်​ေနခ်ိန္​ အ​ေမွာင္​ကိုအားကိုးလွ်က္​ တစ္​စုံတစ္​​ေယာက္​သည္​ အိမ္​အ​ေနာက္​ဖက္​ ဘဲၿခံဆီသို႔- – – – – – ။

မနက္​မိုး​ေသာက္​အလင္​း​ေရာက္​​ေသာ္​ ” အမ​ယ္​​ေလးးးး “အထိတ္​တလန္​႔​ေအာ္​လိုက္​​ေသာ သမီးႀကီးရဲ႕ အသံ​ေၾကာင္​့ ​ေဒၚ​ေအးျမတစ္​​ေယာက္​ ” သမီးဘာဖစ္​လို႔လဲ ဘာျဖစ္​လို႔လဲဟင္​ “” အ​ေမ ဒီမွာလာၾကည္​့ပါဦး “ေဒၚ​ေအးျမသြားၾကည္​့​ေတာ့ ဘဲ​တစ္​​ေကာင္​ လည္​ပင္​းျပတ္​၍​ေသ​ေနသည္​ကို ​ေတြ႕ရ​ေလသည္​။ဘဲမွာ ​ေခါင္​းမရိွသည္​့အျပင္​့ ဗိုက္​​ေဟာင္​း​ေလာင္​းနဲ႔​ေသ​ေနျခင္​းပင္​။” ညက ​ေခြးဝင္​ဆြဲတာထင္​တယ္​သမီး “” ဘဲၿခံကို​ေသခ်ာျပန္​ကာဖို႔ အႀကီး​ေကာင္​လာရင္​​ေျပာရမယ္​ “” ဘဲ​ေသကို ကိုဝင္​းတို႔ကို​ေပးလိုက္​ “သူတို႔အိမ္​က လယ္​သူရင္​းငွား ကိုဝင္​းတို႔အဖို႔ ဒီ​ေန႔ပြဲ​ေတာ္​စာက ဘဲသားပင္​ျဖစ္​​ေပ​ေတာ့မည္​။

တစ္​ရက္​ ၂ ရက္​ ၃ ရက္​ဆက္​တိုက္​ဆိုသလိုပင္​ ပုံစံတစ္​မ်ဳ္ိုးထဲ ဘဲ​ေတြ​ေသ​ေန​ေသာ​ေၾကာင္​့” အ​ေမ ဘဲ​ေတြဘာျဖစ္​လို႔လဲမသ္​ိဘူူ အ​ေကာင္​တစ္​​ေကာင္​​ေကာင္​မွာဝင္​ဆြဲ​ေနတယ္​ထင္​တယ္​ “” သားႀကီးက ဘာလုပ္​ခ်င္​လို႔တုန္​း “”အကုန္​​ေရာင္​းပလိုက္​​ေတာ့မယ္​ဗ်ာ “” ​ေအး​ေလ သားသ​ေဘာပဲ “” ဒါဆိုလဲ ဘဲဒိုင္​နဲ႔ခ်ိတ္​လိုက္​​ေတာ့မယ္​အ​ေမ “ဆိုၿပီး ၿခံထဲရိွသမွ် ဘဲ​ေတြ​ေရာင္​းလိုက္​​ေတာ့သည္​။တျဖည္​းျဖည္​းနဲ႔ ဦးသာဒင္​ရဲ႕ ၿခံဝိုင္​းထဲမွာရိွသမွ် အပင္​ငယ္​​ေလး​ေတြ ညိႈး​ေရာ္​​ေသဆုံး​ေနၾကသည္​။သို႔​ေသာ္​အားလုံးကလဲအမႈမဲ့အမွတ္​မဲ့ပင္​ – – – -။” ဟင္​ ၾကက္​မႀကီး​ေသ​ေနပါလား “” သူ႔က​ေလး​ေတြသနားစရာဟယ္​ “

ေနာက္​ဆုံးက်န္​​ေန​ေသာ ၾကက္​မႀကီးလဲမရိွ​ေတာ့​ေပ။ထိုစဥ္​ ​တိမ္​မဲတို႔သည္​ ​ေနမင္​းအားအုပ္​ဆိုင္​းလိုက္​သျဖင္​့ ​ေနခင္​း​ေၾကာင္​​ေတာင္​​ေမွာင္​မဲသြားၿပီး” အဟမ္​းးး”” ဦးသာဒင္​ရဲ႕​ေခ်ာင္​းဟန္​႔သံနဲ႔အတူ” ဒါဆိုငါတို႔ၿခံထဲက အ​ေကာင္​​ေတြကုန္​ၿပီ​ေပါ့ “” ဟုတ္​တယ္​အ​ေဖ ကုန္ၿပီ “” ​ေအး ​ေကာင္​း​ေရာ​ေပါ့ကြာ “ဆိုပီးလွည္​့ထြက္​သြား​ေသာဦးသာဒင္​၏စကားကိုနားမလည္​​ေသာ သားျဖစ္​သူမွာ​ေခါင္​းကုတ္​၍က်န္​​ေနခဲ့သည္​။

သို႔နွင္​့႐ြာထဲမွာ ၾကက္​ ဘဲမ်ားတစ္​​ေန႔ ၁​ေကာင္​တစ္​ခါတစ္​​ေလ ၂​ေကာင္​နႈန္​းျဖင္​့​​ေသဆုံး​ေနၾကသျဖင္​့ ႐ြာသားမ်ားစု​ေဝးတိုင္​ပင္​ၾက​ေတာ့သည္​။” ဒါမရိုးသားဘူးဗ် “ ”မင္​းကဘာထင္​လို႔လဲ ခ်က္​ႀကီး “” မသိဘူး​ေလကြာ ငါမွမျမင္​ရတာ “
” ဒါဆို ႐ြာထဲမွာ တစ္​ည ၅ ​ေယာက္​နႈန္​းနဲ႔ကင္​း​ေစာင္​့ၾကမယ္​ “” ​ေအးအဲ့အႀကံ​ေကာင္​းတယ္​ “” ဒီညကစမယ္​​ေဟ့ “ညအတြက္​စီစဥ္​စရာရိွတာ​ေတြစီစဥ္​ၿပီးကင္​းလွည္​့က်​ေသာ ကာလသားတစ္​သိုက္​မွာ ည ၁၂ နာရီ​ေက်ာ္​သည္​နွင္​့ အိပ္​ငိုက္​လာၾက​ေလ​ေတာ့သည္​။ကင္​းသမား​ေတြ အိပ္​ငိုက္​သည္​နွင္​့တစ္​ၿပိဳင္​နက္​ မဲမဲသဏၰာန္​တစ္​ခုသည္​ ကိုလွ​ေအး၏ၿခံဝိုင္​းဆီသို႔ လွမ္​းဝင္​သြားသည္​ကို ကင္​းသမား​ေတြသာ သိခဲ့ပါလွ်င္​ – – – – – ။

”အမ္​မ​ေလးလာၾကပါဦး​ေတာ္​ “နံနက္​ခင္​းနဲ႔အတူ ကိုလွ​ေအးမိန္​းမရဲ႕ ​ေအာ္​ငိုသံႀကီး​ေၾကာင္​့” ငါ့သား​ေလးက္​ို ခမဲ​ေပးထား တဲ့ႏြား​ေပါက္​​ေလး အီးးးးဟီးဟီးးးး “” ဟာ ဟုတ္​တယ္​ဟ လည္​ပင္​းမွာအ​ေပါက္​ႀကီးနဲ႔ပီး​ေတာ့ ႏြား​ေပါက္​​ေလးရဲ႕ဗိုက္​ပြင္​့ကာ အထဲကကလီစာ​ေတြမရိွပဲ​ေသဆုံး​ေနျခင္​းပင္​။ႏြား​ေသနွင္​့ပက္​သက္​၍႐ြာထဲမွာလဲ အုတ္​​ေအာ္​​ေသာင္​းနင္​းကိုျဖစ္​လို႔။တစ္​ည ကိုဖိုးတုတ္​အခင္​းသြားရန္​​ေအာက္​ဆင္​းလာစဥ္​ ၿခံ​ေထာင္​့၌ လူ​ေတြ႕၍သူခိူးထင္​ၿပီးစဥ္​့အိုးနား​ေျပးကပ္​လိုက္​သည္​။

ထိုလူသည္​ ကိုဖိုးတုတ္​ၿခံထဲမွ အ​ေကာင္​တစ္​​ေကာင္​ကိုဆြဲ၍ထြက္​လာၿပီး လည္​ပင္​းကိုက္​ိုက္​​ေဖာက္​လိုက္​သည္​။ခနၾကာ​ေသာ္​ ဗိုက္​အတြင္​းသို႔လက္​နႈိက္​ကာ ကလီစာ​ေတြကိုစား​ေန​ေလသည္​။ ထိုျမင္​ကြင္​းကိုၾကည္​့​ေန​ေသာ ကိုဖိုးတုတ္​မွာ ၾကက္​သီးမ်ားတျဖန္​းျဖန္​းထ၍ တုန္​​ေန​ၿပီ။ အတန္​ၾကာ​ေသာ္​ အ​ေမွာင္​ရိပ္​ထဲမွထြက္​လာ​ေသာသူက ကိုဖိုးတုတ္​ ပုန္​း​ေန​ေသာ
စဥ္​့အိုးဖက္သို႔လွည္​့ၾကည္​့ရာ လ​ေရာင္​ျဖင္​့ျမင္​လိုက္​ရ​ေသာ မ်က္​နွာ​ေၾကာင္​့ကိုဖိုးတုတ္​၏မ်က္​လုံးမ်ားအဆမတန္​ျပဴးထြက္​လာ​ေလ​ေတာ့သည္​။

​ေနာက္​တစ္​​ေန႔ ႐ြာထဲမွာ ဟိုတစ္​စု ဒီတစ္​စုျဖင္​့ ကိုဖိုးတုတ္​​ေတြ႕လိုက္​ရ​ေသာ အ​ေၾကာင္​းကို​ေျပာဆို​ေနၾက​ေတာ့သည္​။ဦးသာဒင္​ဖုတ္​ဝင္​​ေနတယ္​ ထင္​၍ ႐ြာသားမ်ားကဦးသာဒင္​၏အိပ္​ယာ​ေအာက္​သို႔ ၾသဇာၫြန္​႔မ်ားသြားထည္​့ၾက​ေသာ္​လဲ ဘာမွမထူး။ခုံဖိနပ္​အျပတ္​ကို ခုတင္​​ေအာက္​သို႔ တိတ္​တဆိတ္​သြားထားၾက​ေသာလည္​းဘာမွမထူး​ေခ်။ညအခ်ိန္​​ေရာက္​လွ်င္​ မိသားစုလိုက္​ ၿခံထဲဆင္​း၍ ညည္​့နက္​သည္​ထိ ကင္​း​ေစာင္​့​ေနၾကသျဖင္​့ ၃ရက္​ၾကာမွ်ဘာ​ေကာင္​မွမ​ေပ်ာက္​ဆုံး​ေတာ့သည္​ကို ႐ြာသားမ်ားဝမ္​းသာ​ေနၾကသည္​။ ဤအခ်က္​က ၎႐ြာအတြင္​းသို႔ ကံၾကမၼာဆိုးႀကီးက်​ေရာက္​​ေတာ့မည္​ကို ႐ြာသူ႐ြာသားမ်ားသိခဲ့ပါလွ်င္​ – – – – – – – – ။

” ဟဲ့ႏြားးးးး တယ္​ ဒီႏြားဟာ ​ေတာက္​ “​ေညာင္​ပင္​သာ႐ြာလမ္​း​ေဘးမွျဖတ္​​ေမာင္​း​ေန​ေသာလွည္​း​ေပၚတြင္​ လွည္​း​ေမာင္​းသူ၏​ေနာက္​မွ အသက္​ ၆၀ ​ေက်ာ္​အ႐ြယ္​အဖိုးအိုတစ္​ဦးထိုင္​၍လိုက္​လာသည္​။႐ြာထိပ္​ ကုကၠိဳပင္​​ေအာက္​အ​ေရာက္​တြင္​ အဖိုးအိုမွ” ခဏ​ေလးလွည္​းရပ္​လိုက္​ လူ​ေလး “ ” ဟုတ္​ကဲ့ အဘ “အဖိုးအိုသည္​ ႐ြာထဲသို႔စူးစိုက္​ၾကည္​့ကာ နွာ​ေခါင္​းတရႈံ ့့ ့ရႈံ ႕ လုပ္​​ေန​ေလသည္​။” လူ​ေလး ႐ြာထဲ​ေမာင္​းစမ္​းကြာ “” ဘုန္​းႀကီး​ေက်ာင္​းကိုသြား “” ဟုတ္​ကဲ့ အဘ “႐ြာထဲသို႔လွည္​း​ေမာင္​းဝင္​သြားစဥ္​ ဦးသာဒင္​၏ဝိုင္​း​ေရွ႕အ​ေရာက္​တြင္​ အဖိုးအိုမွာ ဆတ္​ခနဲ ျဖစ္​သြား​ေလသည္​။

” ဘုရား ဘုရား “” ကယ္​နိူင္​​ေကာင္​းပါ​ေသးရဲ႕ “” လူ​ေလး​ေက်ာင္​းကို ျမန္​ျမန္​​ေမာင္​းစမ္​းပါကြယ္​ “အ​ေရးႀကီး​ေနဘီကြဲ႕ “”လူ​ေလးလဲ ကုသိုလ္​ရတာ​ေပါ့ကြယ္​ “” ဟို​ေရွ႕ က ဘုန္​းႀကီး​ေက်ာင္​းပဲ အဘ​ေရ “” ​ေအးကြယ္​ သြက္​သြက္​​ေလး “​ေက်ာင္​းသို႔​ေရာက္​​ေသာ္​ ဘုရားဦးခ ဆရာ​ေတာ္​ဦးခ်ၿပီး​ေနာက္​ ဆရာ​ေတာ္​က” ဒကာႀကီးက ဘယ္​သူတုန္​းကြဲ႕ “” မွန္​ပါ့ ၇ ရက္​သားသမီး​ေတြကို ​ေဆးကု​ေနသူပါဘုရာ႕ “” အခုလဲ ဟုိဖက္​႐ြာမွာ​ေဆးလာကုရင္​းနဲ႔ ဒီ႐ြာမွ အ​ေၾကာင္​းကိစၥျမင္​လို႔ဝင္​လာရတာပါဘုရာ႕ “

” ​ေၾသာ္​ ​ေအး​ေအး ဒါနဲ႔အ​ေၾကာင္​းထူးရိွလို႔လားကြဲ႕ “” မွန္​ပါ့ မၾကာခင္​ ဒီ႐ြာမွာ ကပ္​ဆိုးတစ္​ခု က်​ေရာက္​​ေတာ့မွာကို သိ​ေနတဲ့အတြက္​​ေရာက္​လာရပါတယ္​ဘုရာ႕ “” ​ေဟ “” အရွင္​ဘုရား ႐ြာလယ္​က ​ေရနံခ်ီး သုတ္​ထားတဲ့ အိမ္​မဲႀကီးက သူ​ေတြနဲ႔​ေက်ာင္​းမွာ​ေတြ႕ခ်င္​ပါတယ္​ “” ၁ ​ေယာက္​​ေယာက္​နဲ႔ အ​ေခၚလႊတ္​​ေပးပါလားဘုရား “” ​ေအးကြဲ ့ ဟဲ့ သာဝ “
” ဘုရာ႕ “” ဦးသာဒင္​ရဲ႕မိန္​းမ ဒကာမႀကီးကို​ေခၚလာ​ခဲ့ကြယ္​ “” မွန္​ပါ့ဘုရာ႕ “ကိုသာဝထြက္​သြားၿပီးအတန္​ငယ္​ၾကာ​ေသာ္​​ေက်ာင္​းသို႔ ကိုသာဝနဲ႔အတူ မိန္​းမႀကီးတစ္​​ေယာက္​ပါလာ​ေလသည္​။”

ဒီမယ္​ ညီမငယ္​ မင္​းတို႔အိမ္​မွာ လူမမာမ်ားရိွသလားကြဲ႕ “” မရိွပါ ဦး​ေလး “” ​ေဟ ! အင္​းးးးငါထင္​တာလဲ လြဲခဲပါတယ္​”” ဦး​ေလး ငါ့တူမတို႔အိမ္​ ခဏလိုက္​ၾကည္​့လို႔ရမလားကြဲ႕ “” ဟာႂကြပါဦး​ေလးရယ္​ “” ကဲ ဒါျဖင္​့သြားစို႔ “” တပည္​့​ေတာ္​ျပန္​လာပါ့မယ္​ ဘုရာ႕ “” ​ေအးး​ေကာင္​ပါပီ ဒကာၾက္ီး “ဆရာႀကီး အိမ္​​ေရွ႕​ေရာက္​​ေသာ္​ ” မယ္​ျမ ဘယ္​ကလူ​ေခၚလာတာတုန္​း “” က်ဳပ္​ ပဲကိစၥ​ေလးစကား​ေျပာခ်င္​လို႔ပါ​ေမာင္​ရင္​ “” အင္​းးးးး ​ေျပာပီးရင္​ျပန္​ “ဆရာႀကီးလဲ ပဲအ​ေၾကာင္​းနဲနဲပါးပါး​ေျပာရင္​း ဦးသာဒင္​ကိုအကဲခတ္​​ေန​ေလသည္​။

တ​ေအာင္​့​ေန​ေတာ့” ကဲ ျပန္​ဦးမယ္​ ဒါနဲ႔ တူမႀကီး ခဏလိုက္​ခဲ့ပါဦး “ေက်ာင္​း​ေရာက္​​ေသာ္​ ” ငါ့တူမႀကီး​ေယာက်ာၤးက ဖုတ္​ဝင္​​ေနတာကြဲ႕” ”ဖုတ္​​ေတာ္​ ရိုးရိုးဖုတ္​မဟုတ္​ဘူး တစ္​႐ြာလုံးကိုဒုကၡ​ေပးမဲ့ဖုတ္​ “” ရွင္​ “” တူမႀကီးဖက္​က ႐ြာအတြက္​စဥ္​းစားၿပီး ထုတ္​ခြင္​့​ေပးနိူင္​မလားကြဲ႕ “” အဟင္​့ အဟင္​့ ဆရာႀကီးကူညီပါ “” ​ေကာင္​းဘီ ကာယကံရွင္​က ခြင္​့ျပဳၿပီဆိုမွ​ေတာ့ သတၲိ​ေကာင္​းတဲ့ ႐ြာသား ၄ ​ေယာက္​လိုခ်င္​တယ္​​ေမာင္​ရင္​ “” ဘာမွ​ေၾကာက္​စရာမလိုဘူး အဘရိွတယ္​ “” ရတယ္​အဘ ခဏ​ေစာင္​့ပါ “

သာဝရယ္​ ခ်က္​ႀကီးရယ္​ ကိုတင္​ရယ္​ မ်ဳိးတင္​့ရယ္​ ၄​ေယာက္​အျပင္​တစ္​ျခား႐ြာသား​ေတြပါ​ေက်ာင္​း​ေရာက္​လာ​ေတာ့ ဆရာႀကီးက ” ဒီလိုကြ အစီစဥ္​က – — – – – – -“” ကဲ​ေဟ့ ကူညီနိူင္​ၾကမလား “” ကူညီနိူင္​ပါတယ္​ အဘ “” ​ေအး ဒါဆိုလဲ အခုထဲက ႀကိဳတင္​ပီးလိုအပ္​တာစု​ေဆာင္​းထားၾက ဟုတ္​ၿပီလား “” ျပန္​ၾက​ေတာ့ ျပန္​ၾက​​ေတာ့ “​ေနာက္​တစ္​​ေန႔ ကာလသားတစ္​သိုက္​႐ြာသုႆာန္​မွာ တစ္​စုံတရာကို အားသြန္​ခြန္​စိုက္​လုပ္​​ေနၾကသည္​ ။မနက္​ ၁၀ နာရီခန္​႔တြင္​” အဖိုးအိုမွ သာဝတို႔အား လူ​ေလးတို႔ အဘ အခ်က္​ျပမွ စၾက ​ေနာ္​ “” ဟုတ္​ကဲ့အဘ “” ကဲ ဒါျဖင္​့သြားၾကစို႔ “​

ကိုသာဝတို႔ လူစု ဦးသာဒင္​ၿခံဝိုင္​း​ေရွ႕အ​ေရာက္​တြင္​ အိမ္​ထဲမွ ” ဟား ဟ ား ဟ ား ဟ ား “” မ​ေလာက္​​ေလးမ​ေလာက္​စားနဲ႔ ငါ့ဆီလာၾကတာကိုး “အိမ္​​ေပၚသို႔တက္​လာ​ေသာအဖိုးအိုက” မင္​းအ​ေၾကာင္​းမင္​းသိတယ္​ဆိုရင္​ “စကား​ေတာင္​မဆုံး​ေသး” စမ္​းၾကည္​့​ေလ ငါ့ကိုဘာ​ေကာင္​မွတ္​လို႔တုန္​း “ထုိစဥ္​ၿခံဝိုင္​းထဲသို႔ ႐ြာသားမ်ားအ​ေခါင္​းတစ္​လုံးထမ္​း၍ဝင္​လာၾကသည္​။ဖုတ္​ ထုတ္​တာကိုသိခ်င္​​ေသာ ႐ြာသားမ်ားလဲလိုက္​ပါလာသျဖင္​့ ခဏအတြင္​ၿခံထဲ၌လူျပည့္​့သြားၿပီး ၿခံျပင္​သို႔ပါ လ်ွံထြက္​​ေန​ေတာ့သည္​။

” ဟား ဟ ား ဟ ား ဟ ား “” ငါ့ကို ဘာမွတ္​လို႔တုန္​း “” ဝုန္​းးး “ ဆို ကုတင္​​ေပၚမွ ဦးသာဒင္​က ထအရပ္အဖိုးအိုမွ လက္​​ေထာင္​လိုက္​ပီး ” လူ​ေလးတို႔ အခ်ိန္​ၾကၿပီ “ကိုသာဝတို႔ ၄ ​ေယာက္​လဲ သူတို႔ယူလာၾက​ေသာ အရာမ်ား၏စကၠဴကိုခြာခ်လိုက္​ရာၿပိဳးၿပိဳး​ေျပာင္​​ေျပာင္​နဲ႔ ​ေ႐ႊထီးမ်ားထြက္​လာ​ေလသည္​။​ေ႐ႊထီးကိုျမင္​လိုက္​သည္​နွင္​့တၿပိဳင္​နက္​ မတ္​တတ္​ရပ္​​ေန​ေသာ ဦးသာဒင္​မွာကုတင္​​ေပၚသို႔ ဖင္​ထိုင္​ရက္​ လဲက်ကာ ၿငိမ္​သြား​ေလသည္​။

”လူ​ေလးတို႔ ၄​ေယာက္​ ကုတင္​တိုင္​ ၄တိုင္​မွာ ၁​ေယာက္​တစ္​​ေနရာစီ ​ေနရာယူၾက​ေပ​ေတာ့ “” ​ေတာက္​ “” မင္​းတို႔ လက္​ဦးသြားတယ္​ “” ​ေနာက္​ထပ္​ လျပည္​့​ေန႔ဆို တစ္​႐ြာလုံး ငါ့လက္​ခ်က္​မိၿပီ ဟင္​းဟင္​းးး “” ကဲ အပို​ေတြ​ေျပာ မ​ေနနဲ႔​ေတာ့ “” မင္​းလမ္​းကို မင္​းသြား​ေတာ့ ဖုတ္​​ေကာင္​​ေရ “” လူ​ေလးတို႔ ​ေ႐ႊထီး​ေတြဖြင္​့လိုက္​ၾက​ေတာ့ “ကိုသာဝတို႔၄​ေယာက္​ ​ေ႐ႊထီး​ေတြဖြင္​့လိုက္​သည္​နွင္​့တစ္​ၿပိဳင္​နက္​” အားးးးးးးးးးးး”” ဝုန္​းးးးးးး “​ေခါင္​မိုးမွာအ​ေပါက္​ႀကီးတစ္​​ေပါက္​ျဖစ္​သြားၿပီးဦးသာဒင္​၏ခႏၶာကိုယ္​မွာ ပုံလဲက်ကာ တစ္​ခဏအတြင္​း အသားအ​ရည္​မ်ား ၿပိဳက်ပီိး အရည္​​ေတြပါတ​ေတာက္​​ေတာက္​နဲ႔က်လာ​ေလသည္​။

မခံရပ္​ႏုိင္​​ေသာ အပုတ္​နံ႔ႀကီိး​ေၾကာင္​့ တစ္​ခ်ဳိ႕မွာမူး​ေဝ​ေအာ့အန္​​ေနၾကသည္​။ အ​ေလာင္​းမွာ ကိုင္​မရ​ေတာ့သျဖင္​့ ကုတင္​​ေပၚမွ ဖ်ာျဖင့္​ပင္​ မ ကာ ယူလာ​ေသာ အ​ေခါင္​းထဲသို႔ ထည္​့လိုက္​ၿပိီး စီစဥ္​ထားတဲ့အတိုင္​း သခ်ဳႋင္​းသို႔ပို႔ကာ ခ်က္​ခ်င္​းပင္​ မီးသျဂဳႋလ္​လိုက္​​ေတာ့သည္​။ မိသားစုမ်ားကား ငိုယို၍မဆုံး​ေတာ့​ေခ်။

အဖိုးအိုမွ ကြမ္​းတစ္​ယာထုတ္​ဝါးကာ ႐ြာသားမ်ား အား” ဦးသာဒင္​ကိုမွီတြယ္​ကပ္​​ေရာက္​​ေနတဲ့ ​ေကာင္​ဟာ ရိုးရိုးဖုတ္​မဟုတ္​ဘူးကြဲ႕ “” ​ေ႐ႊထီး​ေဆာင္​းဖုတ္​လို႔​ေခၚတဲ့ ဖုတ္​ဘုရင္​ပဲ “” သူ႔ကိုထုတ္​ရင္​ ​ေခါင္​မိုးကပဲထြက္​တတ္​တယ္​ကြဲ႕ “” အျမင္​့စားဖုတ္​​ေကာင္​​ေပါ့ “” ​ေနာက္​ လျပည္​့​ေန႔မွမထုတ္​နိူင္​ခဲရင္​​ေတာ့ မင္​းတို႔တစ္​႐ြာလုံး မသာ​ေတြျဖစ္​ပီ “” ဟာ ” ႐ြာသား​ေတာရဲ႕အန္​႔တၾကားသံႀကိီးကတစ္​ၿပိဳင္​နက္​ထဲ” ဘုရား ဘုရား ကံသီလို႔ပဲ​ေဟ့ “

”ဦးသာဒင္​က လြန္​ခဲ့တဲ့ ​ေလွကား​ေပၚကျပဳတ္​က်ထဲက ​ေသသြားခဲ့ၿပီ သူကအဲ့အခ်ိန္​ဝင္​ကပ္​​ေနတာ “” အခု​ေတာ့ အားလုံး ၿပီးပါၿပီ “” ဘုရားတရားမ​ေမ့ၾကနဲ႔ “” အဘကိုခြင္​့ျပဳၾကပါဦး “” အဘ ခဏ​ေလး အဘ ကို ​ေက်းဇူးဆပ္​ခ်င္​လို႔ပါ ” ဦးသာဒင္​ရဲ႕မိသားစုက​ေျပာ​ေတာ့ အဖိုးအိုမွ” မလိုပါဘူးကြယ္​ သမားဂုဏ္​ကိုပူ​ေဇာ္​တဲ့အ​ေနနဲ႔ ဆန္​တျပည္​နဲ႔ ​ေငြ အစိတ္​သာ ကန္​​ေတာ့ ပါ​ေလ “” သာဓု သာဓု သာဓု က်န္​းမာ ခ်မ္​းသာၾကပါ​ေစကြယ္​”႐ြာျပင္​သို႔ထြက္​သြား​ေသာ အဖိုးအို၏​ေနာက္​သို႔ၾကည္​့ရင္​း ႐ြာသားမ်ားမွာ ေဘးဆိုးမွကင္​းလြတ္​ရသျဖင္​့ ဝမ္​းသာ​ေနၾက​ေလ​ေတာ့သည္​။ဒီ​ေန႔မွစ၍ ဤ႐ြာ​ေလး၏​ေန႔သစ္​ကားးး ​ေပ်ာ္​႐ႊင္​​မႈမ်ားျဖင္​့ သာယာ​ေန​ေတာ့​ေပမည္​။
 ေလ​ေသြးညိဳ
# Unicode Version # ျဖင့္ ဖတ္ပါ #

ဦးသာဒင်ညောင်ပင်သာရွာရဲ့မျက်နှာဖုံးအင်းသူကြီး ၊ ဘုရား တန်စောင်း သိမ်ေ ကျာင်းရဟန်း ဒါယကာကြီး အလှူရေစက် လက်နဲ့မကွာလှူဒါန်းနေတဲ့သူ။ရွာတွင်မက မြို့အထိပေါက်ရောက် မိတ်ဆွေများတဲ့သူ စတဲ့ဂုဏ်ပုဒ်တွေနဲ့ပြည့်စုံတဲ့သူဇနီး ဒေါ်အေးမြ ရယ် ကိုသာလှနဲ့ကိုသာမြ ဆိုတဲ့ သား၂ယောက် ၊ ရှင်နှောင်းနဲ့ကြာဖြူဆိုတဲ့ သမီး၂ယောက်ရယ် ငွေကလဲရှိ ဆိုတော့ ဦးသာဒင် ဦးသာဒင်နဲ့ လူတိုင်းပါးစက်ဖျားမှာနေရာယူထားတဲ့သူ။အခုလဲ သိမ်ရေစက်ချ ရှိတော့ ရွာထဲစည်ကားနေတာပေါ့။

” ဟေ့ ငါ့တူတို့ အဆင်ပြေကြရဲ့လားကွဲ့ “” ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး “” အေး အေး ညနေကြရင် ဦးလေး မင်းတို့အဖွဲ့ကို သပ်သပ်စီစဉ်ပေးဦးမယ်ကွ “

” ဟေးးးးး “ရွာကာလသားတစ်သိုက်ပျော်ရွှင်သွားပုံကိုကြည့်ပီး ဦးသာဒင်တစ်ယောက်ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် ဆရာတော်ကျောင်းဆောင်ဖက်ဆီသို့ထွက်သွားလေတော့သည်။

” တကာကြီး နက်ဖြန်အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်ပီလားကွဲ့ “” မှန်ပါ့ ဘုရာ့ ဆရာတော်ပို့ခိုင်းထားတဲ့ ဖိတ်စာတွေလဲ ရောက်ပါပြီဘုရာ့ “” အိမ်းးးအိမ်းးးး ဝမ်းမြောက်လှသကွယ် “” မှန်ပါ့ဘုရာ့ တပည့်တော်အိမ်ပြန်ပါဦးမယ်ဘုရာ့ “ဆရာတော်အားဦးချပီး ဦးသာဒင်တစ်ယောက်ပြန်သွားလေသည်။ ကိုသာဝ တို့ကာလသားတစ်သိုက်လဲ လုပ်ဆောင်ဖွယ် ရှိသည်များကို လုပ်ဆောင်နေစဉ်ကိုသာဝဆီ လူငယ်တစ်ယောက်ပြေးလာပီး

” ဦးသာဒင် လှေခါးပေါ်ကပြုတ်ကျလို့ဗျို့ “” အဲ့ဒါ အစ်ကိုတို့လာဝိုင်းကူကြပါဦး “” ဟာ ! ဟုတ်လား “” လာ လာ သွားကြစို့ဟေ့ “ဦးသာဒင်အိမ်ကိုရောက်တော့ ဦးသာဒင်က ကွပ်ပစ်ပေါ်မှာထိုင်ပီး ရေနွေးကြမ်းတောင် သောက်နေဘီ။ အရီးအေးမြ ကတော့ သာဝတို့အုပ်စုအား” ကံကောင်းလို့ မောင်တို့ရယ် အရီးကသေပြီတောင်မှတ်တာ “” ဒီအမြင့်ကနေကျတာ ခဏပဲသတိလစ်ပီး ပြန်ကောင်းသွားလို့ “” အေးကွယ် အခုလို လာကူညီကြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်တို့ရယ် “” ရပါတယ် အရီးရယ် “

ထိုစဉ် ဦးသာဒင်မှဝင်၍” ငါ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး “” မင်းတို့ပြန်ကြတော့“”ဟုတ်ကဲ့ဦးလေး “အလှူနေရာသို့ပြန်လာကြသော ကိုသာဝတို့မှာ လာကူတာကိုနှင်ထုတ်သော ဦးသာဒင် ကိုစိတ်ကွက်နေကြတော့သည်။

ဒီနေ့အလှူနေ့ ပါတ်ဝန်းကျင်ရွာများမှ လာကြသောသူများလဲတစ်ဖွဲဖွဲဖြင့်ရောက်လာကြပေပြီ။ဒေါ်အေးမြလည်းဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ပြီး” ကျောင်းဒကာကြီး သွားကြစို့တော့ “” မင်းပဲသွားလိုက်တော့ကွာ “” ငါမလိုက်တော့ဘူး ခေါင်းနည်းနည်းမူးနေလို့ “” အိုတော် ရှင်မပါပဲ ဘယ်ဖြစ်မတုန်းတော့ “” ဆရာတော်ကိုလျှောက်လိုက်ပါကွာ ရပါတယ်”ဒာဖြင့်လဲ ပီးရောတော် “ပြောပြီးအိမ်ခြံဝိုင်းထဲမှထွက်သွားသော ဒေါ်အေးမြ၏နောက်ကျောကိုကြည့်ပီးးး” ဟား ဟ ား ဟ ား ဟားးး “” ဟား ဟား ဟား ဟ ားးးး

ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရီမောလိုက်သော ဦးသာဒင်၏ ဟန်ကိုမြင်လိုက်ရလျှင်နေ့လည်ပိုင်းသိမ်ရေစက်ချပွဲ ပြီးလျှင် ဦးသာဒင်တို့ အိမ်ဝိုင်းထဲမှာ လူနာလာမေးသောသူများဖြင့်စည်ကားလျှက်ရှိနေပေသည်။ဦးသာဒင်မှာလည်း ရီရီမောမောပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ဧည့်သည်များကိုဧည်ခံလျှက်ရှိနေသည်။ညနေစောင်းသော်ဧည့်သည်များပြန်သွားလျှင်” မယ်မြရေ ငါခေါင်းတွေမူးလာလို့ ခနနားဦးမဟေ့ “” နားပါတော် ရှင်လဲပင်ပန်းနေလောက်ပြီ “” အေးကွာ ဧည့်သည်တွေကလဲများလိုက်တာ နားပီဟေ့ “တရွေ့ရွေ့နဲ့အကုန်တွေကုန်ဆုံးလို့ အကာလ ညအခါသို့ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။အိမ်သူအိမ်သားများအိပ်မောကျနေချိန် အမှောင်ကိုအားကိုးလျှက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အိမ်အနောက်ဖက် ဘဲခြံဆီသို့- – – – – – ။

မနက်မိုးသောက်အလင်းရောက်သော် ” အမယ်လေးးးး “အထိတ်တလန့်အော်လိုက်သော သမီးကြီးရဲ့ အသံကြောင့် ဒေါ်အေးမြတစ်ယောက် ” သမီးဘာဖစ်လို့လဲ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် “” အမေ ဒီမှာလာကြည့်ပါဦး “ဒေါ်အေးမြသွားကြည့်တော့ ဘဲတစ်ကောင် လည်ပင်းပြတ်၍သေနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ဘဲမှာ ခေါင်းမရှိသည့်အပြင့် ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့သေနေခြင်းပင်။” ညက ခွေးဝင်ဆွဲတာထင်တယ်သမီး “” ဘဲခြံကိုသေချာပြန်ကာဖို့ အကြီးကောင်လာရင်ပြောရမယ် “” ဘဲသေကို ကိုဝင်းတို့ကိုပေးလိုက် “သူတို့အိမ်က လယ်သူရင်းငှား ကိုဝင်းတို့အဖို့ ဒီနေ့ပွဲတော်စာက ဘဲသားပင်ဖြစ်ပေတော့မည်။

တစ်ရက် ၂ ရက် ၃ ရက်ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် ပုံစံတစ်မျိုုးထဲ ဘဲတွေသေနေသောကြောင့်” အမေ ဘဲတွေဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူူ အကောင်တစ်ကောင်ကောင်မှာဝင်ဆွဲနေတယ်ထင်တယ် “” သားကြီးက ဘာလုပ်ချင်လို့တုန်း “”အကုန်ရောင်းပလိုက်တော့မယ်ဗျာ “” အေးလေ သားသဘောပဲ “” ဒါဆိုလဲ ဘဲဒိုင်နဲ့ချိတ်လိုက်တော့မယ်အမေ “ဆိုပြီး ခြံထဲရှိသမျှ ဘဲတွေရောင်းလိုက်တော့သည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဦးသာဒင်ရဲ့ ခြံဝိုင်းထဲမှာရှိသမျှ အပင်ငယ်လေးတွေ ညှိုးရော်သေဆုံးနေကြသည်။သို့သော်အားလုံးကလဲအမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ပင် – – – -။” ဟင် ကြက်မကြီးသေနေပါလား “” သူ့ကလေးတွေသနားစရာဟယ် “

နောက်ဆုံးကျန်နေသော ကြက်မကြီးလဲမရှိတော့ပေ။ထိုစဉ် တိမ်မဲတို့သည် နေမင်းအားအုပ်ဆိုင်းလိုက်သဖြင့် နေခင်းကြောင်တောင်မှောင်မဲသွားပြီး” အဟမ်းးး”” ဦးသာဒင်ရဲ့ချောင်းဟန့်သံနဲ့အတူ” ဒါဆိုငါတို့ခြံထဲက အကောင်တွေကုန်ပြီပေါ့ “” ဟုတ်တယ်အဖေ ကုန်ပြီ “” အေး ကောင်းရောပေါ့ကွာ “ဆိုပီးလှည့်ထွက်သွားသောဦးသာဒင်၏စကားကိုနားမလည်သော သားဖြစ်သူမှာခေါင်းကုတ်၍ကျန်နေခဲ့သည်။

သို့နှင့်ရွာထဲမှာ ကြက် ဘဲများတစ်နေ့ ၁ကောင်တစ်ခါတစ်လေ ၂ကောင်နှုန်းဖြင့်သေဆုံးနေကြသဖြင့် ရွာသားများစုဝေးတိုင်ပင်ကြတော့သည်။” ဒါမရိုးသားဘူးဗျ “ ”မင်းကဘာထင်လို့လဲ ချက်ကြီး “” မသိဘူးလေကွာ ငါမှမမြင်ရတာ “
” ဒါဆို ရွာထဲမှာ တစ်ည ၅ ယောက်နှုန်းနဲ့ကင်းစောင့်ကြမယ် “” အေးအဲ့အကြံကောင်းတယ် “” ဒီညကစမယ်ဟေ့ “ညအတွက်စီစဉ်စရာရှိတာတွေစီစဉ်ပြီးကင်းလှည့်ကျသော ကာလသားတစ်သိုက်မှာ ည ၁၂ နာရီကျော်သည်နှင့် အိပ်ငိုက်လာကြလေတော့သည်။ကင်းသမားတွေ အိပ်ငိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မဲမဲသဏ္ဏာန်တစ်ခုသည် ကိုလှအေး၏ခြံဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်ကို ကင်းသမားတွေသာ သိခဲ့ပါလျှင် – – – – – ။

”အမ်မလေးလာကြပါဦးတော် “နံနက်ခင်းနဲ့အတူ ကိုလှအေးမိန်းမရဲ့ အော်ငိုသံကြီးကြောင့်” ငါ့သားလေးကို ခမဲပေးထား တဲ့နွားပေါက်လေး အီးးးးဟီးဟီးးးး “” ဟာ ဟုတ်တယ်ဟ လည်ပင်းမှာအပေါက်ကြီးနဲ့ပီးတော့ နွားပေါက်လေးရဲ့ဗိုက်ပွင့်ကာ အထဲကကလီစာတွေမရှိပဲသေဆုံးနေခြင်းပင်။နွားသေနှင့်ပက်သက်၍ရွာထဲမှာလဲ အုတ်အော်သောင်းနင်းကိုဖြစ်လို့။တစ်ည ကိုဖိုးတုတ်အခင်းသွားရန်အောက်ဆင်းလာစဉ် ခြံထောင့်၌ လူတွေ့၍သူခိူးထင်ပြီးစဉ့်အိုးနားပြေးကပ်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် ကိုဖိုးတုတ်ခြံထဲမှ အကောင်တစ်ကောင်ကိုဆွဲ၍ထွက်လာပြီး လည်ပင်းကိုကိုက်ဖောက်လိုက်သည်။ခနကြာသော် ဗိုက်အတွင်းသို့လက်နှိုက်ကာ ကလီစာတွေကိုစားနေလေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်နေသော ကိုဖိုးတုတ်မှာ ကြက်သီးများတဖြန်းဖြန်းထ၍ တုန်နေပြီ။ အတန်ကြာသော် အမှောင်ရိပ်ထဲမှထွက်လာသောသူက ကိုဖိုးတုတ် ပုန်းနေသော
စဉ့်အိုးဖက်သို့လှည့်ကြည့်ရာ လရောင်ဖြင့်မြင်လိုက်ရသော မျက်နှာကြောင့်ကိုဖိုးတုတ်၏မျက်လုံးများအဆမတန်ပြူးထွက်လာလေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ ရွာထဲမှာ ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စုဖြင့် ကိုဖိုးတုတ်တွေ့လိုက်ရသော အကြောင်းကိုပြောဆိုနေကြတော့သည်။ဦးသာဒင်ဖုတ်ဝင်နေတယ် ထင်၍ ရွာသားများကဦးသာဒင်၏အိပ်ယာအောက်သို့ သြဇာညွန့်များသွားထည့်ကြသော်လဲ ဘာမှမထူး။ခုံဖိနပ်အပြတ်ကို ခုတင်အောက်သို့ တိတ်တဆိတ်သွားထားကြသောလည်းဘာမှမထူးချေ။ညအချိန်ရောက်လျှင် မိသားစုလိုက် ခြံထဲဆင်း၍ ညည့်နက်သည်ထိ ကင်းစောင့်နေကြသဖြင့် ၃ရက်ကြာမျှဘာကောင်မှမပျောက်ဆုံးတော့သည်ကို ရွာသားများဝမ်းသာနေကြသည်။ ဤအချက်က ၎င်းရွာအတွင်းသို့ ကံကြမ္မာဆိုးကြီးကျရောက်တော့မည်ကို ရွာသူရွာသားများသိခဲ့ပါလျှင် – – – – – – – – ။

” ဟဲ့နွားးးးး တယ် ဒီနွားဟာ တောက် “ညောင်ပင်သာရွာလမ်းဘေးမှဖြတ်မောင်းနေသောလှည်းပေါ်တွင် လှည်းမောင်းသူ၏နောက်မှ အသက် ၆၀ ကျော်အရွယ်အဖိုးအိုတစ်ဦးထိုင်၍လိုက်လာသည်။ရွာထိပ် ကုက္ကိုပင်အောက်အရောက်တွင် အဖိုးအိုမှ” ခဏလေးလှည်းရပ်လိုက် လူလေး “ ” ဟုတ်ကဲ့ အဘ “အဖိုးအိုသည် ရွာထဲသို့စူးစိုက်ကြည့်ကာ နှာခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့ လုပ်နေလေသည်။” လူလေး ရွာထဲမောင်းစမ်းကွာ “” ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုသွား “” ဟုတ်ကဲ့ အဘ “ရွာထဲသို့လှည်းမောင်းဝင်သွားစဉ် ဦးသာဒင်၏ဝိုင်းရှေ့အရောက်တွင် အဖိုးအိုမှာ ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

” ဘုရား ဘုရား “” ကယ်နိူင်ကောင်းပါသေးရဲ့ “” လူလေးကျောင်းကို မြန်မြန်မောင်းစမ်းပါကွယ် “အရေးကြီးနေဘီကွဲ့ “”လူလေးလဲ ကုသိုလ်ရတာပေါ့ကွယ် “” ဟိုရှေ့ က ဘုန်းကြီးကျောင်းပဲ အဘရေ “” အေးကွယ် သွက်သွက်လေး “ကျောင်းသို့ရောက်သော် ဘုရားဦးခ ဆရာတော်ဦးချပြီးနောက် ဆရာတော်က” ဒကာကြီးက ဘယ်သူတုန်းကွဲ့ “” မှန်ပါ့ ၇ ရက်သားသမီးတွေကို ဆေးကုနေသူပါဘုရာ့ “” အခုလဲ ဟိုဖက်ရွာမှာဆေးလာကုရင်းနဲ့ ဒီရွာမှ အကြောင်းကိစ္စမြင်လို့ဝင်လာရတာပါဘုရာ့ “

” သြော် အေးအေး ဒါနဲ့အကြောင်းထူးရှိလို့လားကွဲ့ “” မှန်ပါ့ မကြာခင် ဒီရွာမှာ ကပ်ဆိုးတစ်ခု ကျရောက်တော့မှာကို သိနေတဲ့အတွက်ရောက်လာရပါတယ်ဘုရာ့ “” ဟေ “” အရှင်ဘုရား ရွာလယ်က ရေနံချီး သုတ်ထားတဲ့ အိမ်မဲကြီးက သူတွေနဲ့ကျောင်းမှာတွေ့ချင်ပါတယ် “” ၁ ယောက်ယောက်နဲ့ အခေါ်လွှတ်ပေးပါလားဘုရား “” အေးကွဲ့ ဟဲ့ သာဝ “
” ဘုရာ့ “” ဦးသာဒင်ရဲ့မိန်းမ ဒကာမကြီးကိုခေါ်လာခဲ့ကွယ် “” မှန်ပါ့ဘုရာ့ “ကိုသာဝထွက်သွားပြီးအတန်ငယ်ကြာသော်ကျောင်းသို့ ကိုသာဝနဲ့အတူ မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ပါလာလေသည်။”

ဒီမယ် ညီမငယ် မင်းတို့အိမ်မှာ လူမမာများရှိသလားကွဲ့ “” မရှိပါ ဦးလေး “” ဟေ ! အင်းးးးငါထင်တာလဲ လွဲခဲပါတယ်”” ဦးလေး ငါ့တူမတို့အိမ် ခဏလိုက်ကြည့်လို့ရမလားကွဲ့ “” ဟာကြွပါဦးလေးရယ် “” ကဲ ဒါဖြင့်သွားစို့ “” တပည့်တော်ပြန်လာပါ့မယ် ဘုရာ့ “” အေးးကောင်ပါပီ ဒကာြက်ီး “ဆရာကြီး အိမ်ရှေ့ရောက်သော် ” မယ်မြ ဘယ်ကလူခေါ်လာတာတုန်း “” ကျုပ် ပဲကိစ္စလေးစကားပြောချင်လို့ပါမောင်ရင် “” အင်းးးးး ပြောပီးရင်ပြန် “ဆရာကြီးလဲ ပဲအကြောင်းနဲနဲပါးပါးပြောရင်း ဦးသာဒင်ကိုအကဲခတ်နေလေသည်။

တအောင့်နေတော့” ကဲ ပြန်ဦးမယ် ဒါနဲ့ တူမကြီး ခဏလိုက်ခဲ့ပါဦး “ကျောင်းရောက်သော် ” ငါ့တူမကြီးယောကျာၤးက ဖုတ်ဝင်နေတာကွဲ့” ”ဖုတ်တော် ရိုးရိုးဖုတ်မဟုတ်ဘူး တစ်ရွာလုံးကိုဒုက္ခပေးမဲ့ဖုတ် “” ရှင် “” တူမကြီးဖက်က ရွာအတွက်စဉ်းစားပြီး ထုတ်ခွင့်ပေးနိူင်မလားကွဲ့ “” အဟင့် အဟင့် ဆရာကြီးကူညီပါ “” ကောင်းဘီ ကာယကံရှင်က ခွင့်ပြုပြီဆိုမှတော့ သတ္တိကောင်းတဲ့ ရွာသား ၄ ယောက်လိုချင်တယ်မောင်ရင် “” ဘာမှကြောက်စရာမလိုဘူး အဘရှိတယ် “” ရတယ်အဘ ခဏစောင့်ပါ “

သာဝရယ် ချက်ကြီးရယ် ကိုတင်ရယ် မျိုးတင့်ရယ် ၄ယောက်အပြင်တစ်ခြားရွာသားတွေပါကျောင်းရောက်လာတော့ ဆရာကြီးက ” ဒီလိုကွ အစီစဉ်က – — – – – – -“” ကဲဟေ့ ကူညီနိူင်ကြမလား “” ကူညီနိူင်ပါတယ် အဘ “” အေး ဒါဆိုလဲ အခုထဲက ကြိုတင်ပီးလိုအပ်တာစုဆောင်းထားကြ ဟုတ်ပြီလား “” ပြန်ကြတော့ ပြန်ကြတော့ “နောက်တစ်နေ့ ကာလသားတစ်သိုက်ရွာသုဿာန်မှာ တစ်စုံတရာကို အားသွန်ခွန်စိုက်လုပ်နေကြသည် ။မနက် ၁၀ နာရီခန့်တွင်” အဖိုးအိုမှ သာဝတို့အား လူလေးတို့ အဘ အချက်ပြမှ စကြ နော် “” ဟုတ်ကဲ့အဘ “” ကဲ ဒါဖြင့်သွားကြစို့ “

ကိုသာဝတို့ လူစု ဦးသာဒင်ခြံဝိုင်းရှေ့အရောက်တွင် အိမ်ထဲမှ ” ဟား ဟ ား ဟ ား ဟ ား “” မလောက်လေးမလောက်စားနဲ့ ငါ့ဆီလာကြတာကိုး “အိမ်ပေါ်သို့တက်လာသောအဖိုးအိုက” မင်းအကြောင်းမင်းသိတယ်ဆိုရင် “စကားတောင်မဆုံးသေး” စမ်းကြည့်လေ ငါ့ကိုဘာကောင်မှတ်လို့တုန်း “ထိုစဉ်ခြံဝိုင်းထဲသို့ ရွာသားများအခေါင်းတစ်လုံးထမ်း၍ဝင်လာကြသည်။ဖုတ် ထုတ်တာကိုသိချင်သော ရွာသားများလဲလိုက်ပါလာသဖြင့် ခဏအတွင်ခြံထဲ၌လူပြည့်သွားပြီး ခြံပြင်သို့ပါ လျှံထွက်နေတော့သည်။

” ဟား ဟ ား ဟ ား ဟ ား “” ငါ့ကို ဘာမှတ်လို့တုန်း “” ဝုန်းးး “ ဆို ကုတင်ပေါ်မှ ဦးသာဒင်က ထအရပ်အဖိုးအိုမှ လက်ထောင်လိုက်ပီး ” လူလေးတို့ အချိန်ကြပြီ “ကိုသာဝတို့ ၄ ယောက်လဲ သူတို့ယူလာကြသော အရာများ၏စက္ကူကိုခွာချလိုက်ရာပြိုးပြိုးပြောင်ပြောင်နဲ့ ရွှေထီးများထွက်လာလေသည်။ရွှေထီးကိုမြင်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် မတ်တတ်ရပ်နေသော ဦးသာဒင်မှာကုတင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ရက် လဲကျကာ ငြိမ်သွားလေသည်။

”လူလေးတို့ ၄ယောက် ကုတင်တိုင် ၄တိုင်မှာ ၁ယောက်တစ်နေရာစီ နေရာယူကြပေတော့ “” တောက် “” မင်းတို့ လက်ဦးသွားတယ် “” နောက်ထပ် လပြည့်နေ့ဆို တစ်ရွာလုံး ငါ့လက်ချက်မိပြီ ဟင်းဟင်းးး “” ကဲ အပိုတွေပြော မနေနဲ့တော့ “” မင်းလမ်းကို မင်းသွားတော့ ဖုတ်ကောင်ရေ “” လူလေးတို့ ရွှေထီးတွေဖွင့်လိုက်ကြတော့ “ကိုသာဝတို့၄ယောက် ရွှေထီးတွေဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်” အားးးးးးးးးးးး”” ဝုန်းးးးးးး “ခေါင်မိုးမှာအပေါက်ကြီးတစ်ပေါက်ဖြစ်သွားပြီးဦးသာဒင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံလဲကျကာ တစ်ခဏအတွင်း အသားအရည်များ ပြိုကျပီး အရည်တွေပါတတောက်တောက်နဲ့ကျလာလေသည်။

မခံရပ်နိုင်သော အပုတ်နံ့ကြီးကြောင့် တစ်ချို့မှာမူးဝေအော့အန်နေကြသည်။ အလောင်းမှာ ကိုင်မရတော့သဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဖျာဖြင့်ပင် မ ကာ ယူလာသော အခေါင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း သချုႋင်းသို့ပို့ကာ ချက်ချင်းပင် မီးသဂြုႋလ်လိုက်တော့သည်။ မိသားစုများကား ငိုယို၍မဆုံးတော့ချေ။

အဖိုးအိုမှ ကွမ်းတစ်ယာထုတ်ဝါးကာ ရွာသားများ အား” ဦးသာဒင်ကိုမှီတွယ်ကပ်ရောက်နေတဲ့ ကောင်ဟာ ရိုးရိုးဖုတ်မဟုတ်ဘူးကွဲ့ “” ရွှေထီးဆောင်းဖုတ်လို့ခေါ်တဲ့ ဖုတ်ဘုရင်ပဲ “” သူ့ကိုထုတ်ရင် ခေါင်မိုးကပဲထွက်တတ်တယ်ကွဲ့ “” အမြင့်စားဖုတ်ကောင်ပေါ့ “” နောက် လပြည့်နေ့မှမထုတ်နိူင်ခဲရင်တော့ မင်းတို့တစ်ရွာလုံး မသာတွေဖြစ်ပီ “” ဟာ ” ရွာသားတောရဲ့အန့်တကြားသံကြီးကတစ်ပြိုင်နက်ထဲ” ဘုရား ဘုရား ကံသီလို့ပဲဟေ့ “

”ဦးသာဒင်က လွန်ခဲ့တဲ့ လှေကားပေါ်ကပြုတ်ကျထဲက သေသွားခဲ့ပြီ သူကအဲ့အချိန်ဝင်ကပ်နေတာ “” အခုတော့ အားလုံး ပြီးပါပြီ “” ဘုရားတရားမမေ့ကြနဲ့ “” အဘကိုခွင့်ပြုကြပါဦး “” အဘ ခဏလေး အဘ ကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ ” ဦးသာဒင်ရဲ့မိသားစုကပြောတော့ အဖိုးအိုမှ” မလိုပါဘူးကွယ် သမားဂုဏ်ကိုပူဇော်တဲ့အနေနဲ့ ဆန်တပြည်နဲ့ ငွေ အစိတ်သာ ကန်တော့ ပါလေ “” သာဓု သာဓု သာဓု ကျန်းမာ ချမ်းသာကြပါစေကွယ်”ရွာပြင်သို့ထွက်သွားသော အဖိုးအို၏နောက်သို့ကြည့်ရင်း ရွာသားများမှာ ဘေးဆိုးမှကင်းလွတ်ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေကြလေတော့သည်။ဒီနေ့မှစ၍ ဤရွာလေး၏နေ့သစ်ကားးး ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် သာယာနေတော့ပေမည်။
လေသွေးညို

Read More

စလင္းၿမဳိ႕က အေျခာက္အလွန္႔ ၾကမ္းတဲ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္ သရဲ

အခ်ိန္ကာလျကာျမင့္လွေသာ္လည္း ယေန့ တိုင္ မေမ့နိုင္ခဲ့ေပ။ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ ၂ဝ မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ပါ။
စလင္းျမို့၏ ေျမာက္လက္အထြက္ရွိ ကုသိ နာရံုဘုရားပြဲ ညတစ္ည။ ကဆုန္လျပည့္ေန့၏ ညသန္းေခါင္လေရာင္ ကလင္း၊ ျမူတိမ္ကင္း၊ အခင္းသာစြ ထိုေန့ည ကြ်န္ ေတာ္နွင့္ မစုတို့ ဘုရားပြဲမွအျပန္ လမ္းမွန္ကိုမသြား ဘဲ လယ္ကြင္းလမ္းအတိုင္း ျပန္လာခဲ့သည္။ မုန္း ေျမ ဝင္းေဘာင္ေပၚတြင္ လက္ခ်င္းတြဲ၍ ေရွ့ဆက္ ခရီးနွင္ခဲ့သည္။

မ်ားမျကာပါ။ ဟိုမွာလွမ္းေမွ်ာ္၊ လမ္းေပၚမွာ အုပ္ဆိုင္း အေမွာင္တံတိုင္းေတြ့မွ သတိျပုမိသည္။ သီးကုန္းရြာ အေရွ့ဘက္က ေညာင္ပင္နွစ္ပင္ ေန့ အခ်ိန္မွာ ေညာင္ပင္ေအာက္ကြပ္ပ်စ္တြင္ နားေန သူမ်ား ရွိတတ္သည္။ ေယာင္မွားလို့ေညာင္ပင္ကို ေျခေပး၍ လဲေလ်ာင္းမိလွ်င္ ေျခနွစ္ေခ်ာင္းဆြဲျပီး လွည့္တတ္သည္ဟု ေျပာဆိုသံျကားဖူးသည္။

ယခုအခ်ိန္ ဒီေညာင္ပင္ နွစ္ပင္ေအာက္က ျဖတ္သြားရမွာမို့ သတိျကီးစြာ ထားရမည္ကိုသိ၍ ခါးမွ သားေရအိတ္ျဖင့္ ထည့္ထားေသာ ေျခာက္လက္မ ဓားကို ညာလက္ျဖင့္ စမ္းလိုက္မိသည္။ ဘယ္လက္က ဓာတ္ခဲသံုးလံုးထိုး ဓာတ္မီး အသစ္ ကို ကိုင္၍ ေညာင္ပင္ေအာက္မွ ျဖတ္ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္ သည္။ ေရွာင္ကြင္းသြားရန္ အျခားလမ္းလည္း မရွိ ေတာ့ေပ။

မစုက ကြ်န္ေတာ္၏ ဘယ္လက္ေမာင္းကို ကိုင္၍ ေညာင္ပင္၏ အရိပ္မည္းမည္းကို စတင္ ျဖတ္လွမ္းခဲ့သည္။ ပထမ ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့သည့္ ေတာင္ဘက္ေညာင္ပင္တြင္ ဘာမွမျဖစ္ေသးပါ။

ဒုတိယေညာင္ပင္အရိပ္ဝင္လွ်င္ ‘‘ဘာမွေျကာက္စရာ မရွိပါဘူးကြာ’’ဟု ကြ်န္ေတာ္က အားေပးစကားေျပာ လိုက္ေသာ္လည္း မစုက စကားတစ္လံုးမွျပန္မေျပာ နိုင္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ၏ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းကိုသာ တင္းတင္းဆုပ္ထားသည္။

ေတာင္ဘက္ေညာင္ပင္လြန္လွ်င္ ဓာတ္ခဲ အသစ္ ဓာတ္မီးအသစ္သည္ လင္းေနရာမွ ရုတ္တရက္ ေမွာင္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ညာ လက္ျဖင့္ ဓားျမွောင္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ေညာင္ပင္ရိပ္က မလြတ္ေသး ပါ။

ဆက္၍ ေတာ့ ေလွ်ာက္ေနေသာ္လည္း၊ ကြ်န္ ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မေျကာက္ဘူးဆိုေသာ္လည္း ဆံပင္ မ်ား ေထာင္၍ ေခါင္းနားပန္း ႀကီးျပီး ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ား ျဖစ္လာသည္။ သို့ေသာ္ အမ်ိုးသမီးတစ္ေယာက္နွင့္ဆိုေတာ့ အားတင္းထားရသည္။ တစ္ေယာက္တည္းသာဆို လွ်င္ ေျပးမိမည္ ထင္သည္။

အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ေညာင္ကိုင္းမ်ားညြတ္ က်လာျပီး၊ ေညာင္ရြက္ေျခာက္ေပၚသို့ ေညာင္သီး မ်ား ျကြေက်ပါသည္။ လူေပၚသို့ ဘာတစ္ခုမွ်မက်ပါ။ ကြ်န္ေတာ္က အားတင္း၍ ‘‘ေညာင္သီးေတြက်တာ ပါ’’ဟု အားေပးရသည္။ ပါလာသည့္ ဓာတ္မီးက လည္း အားကိုးလို့ မရပါ။

ဒီလိုနွင့္ ေညာင္ပင္ရိပ္မွေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ခဲ့ သည္။ လေရာင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ အားရွိ သြားသည္။ ေနာက္သို့လွည့္၍ ဓာတ္မီးျဖင့္ထိုးျကည့္ ရာ ဓာတ္မီးမွာ ဝင္းထိန္လင္းလ်က္ ေညာင္ပင္၏ ပင္စည္ကို ေကာင္းစြာျမင္ရသည္။

 ‘‘မစု ေျကာက္ သလား၊ မေျကာက္ပါနဲ့၊ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး’’ဟု အားေပးစကား ေျပာေသာ္လည္း မစု စကားတစ္လံုး မွ မေျပာေပ။ မစု၏ လက္ကိုကိုင္ဆြဲျကည့္လိုက္ေတာ့ ေအးစက္ေနသည္။ အေျကာက္လြန္၍လား မသိ တဆက္ဆက္ တုန္ေနသည္။

ကြ်န္ေတာ္၏ ေျခသလံုးေပၚသည္အထိ ပုဆိုး ကို ျပင္ဝတ္လိုက္သည္။ ေနာက္သို့လွည့္ျကည့္ေတာ့ လည္း ဘာမွ်ေတာ့ မေတြ့ျမင္ရပါ။ သဲနွင့္လိုက္ပက္ တာကိုခံရသည္။ သဲမ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို့က နွစ္ ေယာက္၏ ေရွ့နွစ္ေတာင္ေလာက္အထိ သဲမ်ားက ေရာက္လာသည္။

တစ္နာရီေလာက္ျကာေအာင္ အဆက္မျပတ္ လိုက္ပက္ေန၍ေျခသလံုးမွာ သဲလံုး မွန္ပါမ်ားျပီး စပ္လာသည္။ နွစ္မိုင္ေက်ာ္ေလာက္ ဆက္ေလွ်ာက္ျပီး သဲနဲ့ပက္တာ ရပ္သြားသည္။ သူ့ပိုင္နက္ ကုန္သြားျပီထင္ပါတယ္။

ေရွ႕သရက္ပင္အုပ္တြင္ မီးေရာင္ကို လွမ္းျမင္ရေတာ့ လယ္ထဲသို့ ေရသြင္းသြားသူမ်ားဟု ထင္၍ အားရွိမိသည္။ အမွန္ ေတာ့ မုန္းေျမာင္းတြင္ လံုးဝ ေရမရွိပါ။ ျမင္ရသည့္ မီးမွာ သရက္ပင္ထိပ္မွ ေအာက္ေျခအထိ၊ ျမင့္တစ္ခါ နိမ့္တစ္ခါ လုပ္ျပ ေနသည့္ သရဲမီး။ ဒီလိုနဲ့ ဆင္ျဖူ ကြ်န္းေတာင္ဘက္ ေရတံခါးမွလြဲျပီး ဗိုလ္တဲေျမာက္ ဘက္မွ အိမ္သို့ျပန္ခဲ့ရပါသည္။
ေက်ာ္မင္း (ဆင္ျဖဴကြ်န္း)
# Unicode Version # ျဖင့္ ဖတ္ပါ #

အချိန်ကာလကြာမြင့်လှသော်လည်း ယနေ့ တိုင် မမေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ ကျွန်တော် အသက် ၂ဝ မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်ပါ။

စလင်းမြို့၏ မြောက်လက်အထွက်ရှိ ကုသိ နာရုံဘုရားပွဲ ညတစ်ည။ ကဆုန်လပြည့်နေ့၏ ညသန်းခေါင်လရောင် ကလင်း၊ မြူတိမ်ကင်း၊ အခင်းသာစွ ထိုနေ့ည ကျွန် တော်နှင့် မစုတို့ ဘုရားပွဲမှအပြန် လမ်းမှန်ကိုမသွား ဘဲ လယ်ကွင်းလမ်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့သည်။ မုန်း မြေ ဝင်းဘောင်ပေါ်တွင် လက်ချင်းတွဲ၍ ရှေ့ဆက် ခရီးနှင်ခဲ့သည်။

များမကြာပါ။ ဟိုမှာလှမ်းမျှော်၊ လမ်းပေါ်မှာ အုပ်ဆိုင်း အမှောင်တံတိုင်းတွေ့မှ သတိပြုမိသည်။ သီးကုန်းရွာ အရှေ့ဘက်က ညောင်ပင်နှစ်ပင် နေ့ အချိန်မှာ ညောင်ပင်အောက်ကွပ်ပျစ်တွင် နားနေ သူများ ရှိတတ်သည်။ ယောင်မှားလို့ညောင်ပင်ကို ခြေပေး၍ လဲလျောင်းမိလျှင် ခြေနှစ်ချောင်းဆွဲပြီး လှည့်တတ်သည်ဟု ပြောဆိုသံကြားဖူးသည်။

ယခုအချိန် ဒီညောင်ပင် နှစ်ပင်အောက်က ဖြတ်သွားရမှာမို့ သတိကြီးစွာ ထားရမည်ကိုသိ၍ ခါးမှ သားရေအိတ်ဖြင့် ထည့်ထားသော ခြောက်လက်မ ဓားကို ညာလက်ဖြင့် စမ်းလိုက်မိသည်။ ဘယ်လက်က ဓာတ်ခဲသုံးလုံးထိုး ဓာတ်မီး အသစ် ကို ကိုင်၍ ညောင်ပင်အောက်မှ ဖြတ်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက် သည်။ ရှောင်ကွင်းသွားရန် အခြားလမ်းလည်း မရှိ တော့ပေ။

မစုက ကျွန်တော်၏ ဘယ်လက်မောင်းကို ကိုင်၍ ညောင်ပင်၏ အရိပ်မည်းမည်းကို စတင် ဖြတ်လှမ်းခဲ့သည်။ ပထမ ဖြတ်လျှောက်ခဲ့သည့် တောင်ဘက်ညောင်ပင်တွင် ဘာမှမဖြစ်သေးပါ။

ဒုတိယညောင်ပင်အရိပ်ဝင်လျှင် ‘‘ဘာမှကြောက်စရာ မရှိပါဘူးကွာ’’ဟု ကျွန်တော်က အားပေးစကားပြော လိုက်သော်လည်း မစုက စကားတစ်လုံးမှပြန်မပြော နိုင်ပါ။ ကျွန်တော် ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

တောင်ဘက်ညောင်ပင်လွန်လျှင် ဓာတ်ခဲ အသစ် ဓာတ်မီးအသစ်သည် လင်းနေရာမှ ရုတ်တရက် မှောင်သွားသည်။ ကျွန်တော်လည်း ညာ လက်ဖြင့် ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာ ညောင်ပင်ရိပ်က မလွတ်သေး ပါ။

ဆက်၍ တော့ လျှောက်နေသော်လည်း၊ ကျွန် တော်ကိုယ်တိုင် မကြောက်ဘူးဆိုသော်လည်း ဆံပင် များ ထောင်၍ ခေါင်းနားပန်း ကြီးပြီး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့်ဆိုတော့ အားတင်းထားရသည်။ တစ်ယောက်တည်းသာဆို လျှင် ပြေးမိမည် ထင်သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာ ညောင်ကိုင်းများညွတ် ကျလာပြီး၊ ညောင်ရွက်ခြောက်ပေါ်သို့ ညောင်သီး များ ကြွကျေပါသည်။ လူပေါ်သို့ ဘာတစ်ခုမျှမကျပါ။ ကျွန်တော်က အားတင်း၍ ‘‘ညောင်သီးတွေကျတာ ပါ’’ဟု အားပေးရသည်။ ပါလာသည့် ဓာတ်မီးက လည်း အားကိုးလို့ မရပါ။

ဒီလိုနှင့် ညောင်ပင်ရိပ်မှကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ သည်။ လရောင်အောက်ရောက်တော့ အားရှိ သွားသည်။ နောက်သို့လှည့်၍ ဓာတ်မီးဖြင့်ထိုးကြည့် ရာ ဓာတ်မီးမှာ ဝင်းထိန်လင်းလျက် ညောင်ပင်၏ ပင်စည်ကို ကောင်းစွာမြင်ရသည်။

 ‘‘မစု ကြောက် သလား၊ မကြောက်ပါနဲ့၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး’’ဟု အားပေးစကား ပြောသော်လည်း မစု စကားတစ်လုံး မှ မပြောပေ။ မစု၏ လက်ကိုကိုင်ဆွဲကြည့်လိုက်တော့ အေးစက်နေသည်။ အကြောက်လွန်၍လား မသိ တဆက်ဆက် တုန်နေသည်။

ကျွန်တော်၏ ခြေသလုံးပေါ်သည်အထိ ပုဆိုး ကို ပြင်ဝတ်လိုက်သည်။ နောက်သို့လှည့်ကြည့်တော့ လည်း ဘာမျှတော့ မတွေ့မြင်ရပါ။ သဲနှင့်လိုက်ပက် တာကိုခံရသည်။ သဲများက ကျွန်တော်တို့က နှစ် ယောက်၏ ရှေ့နှစ်တောင်လောက်အထိ သဲများက ရောက်လာသည်။

တစ်နာရီလောက်ကြာအောင် အဆက်မပြတ် လိုက်ပက်နေ၍ခြေသလုံးမှာ သဲလုံး မှန်ပါများပြီး စပ်လာသည်။ နှစ်မိုင်ကျော်လောက် ဆက်လျှောက်ပြီး သဲနဲ့ပက်တာ ရပ်သွားသည်။ သူ့ပိုင်နက် ကုန်သွားပြီထင်ပါတယ်။

ရှေ့သရက်ပင်အုပ်တွင် မီးရောင်ကို လှမ်းမြင်ရတော့ လယ်ထဲသို့ ရေသွင်းသွားသူများဟု ထင်၍ အားရှိမိသည်။ အမှန် တော့ မုန်းမြောင်းတွင် လုံးဝ ရေမရှိပါ။ မြင်ရသည့် မီးမှာ သရက်ပင်ထိပ်မှ အောက်ခြေအထိ၊ မြင့်တစ်ခါ နိမ့်တစ်ခါ လုပ်ပြ နေသည့် သရဲမီး။ ဒီလိုနဲ့ ဆင်ဖြူ ကျွန်းတောင်ဘက် ရေတံခါးမှလွဲပြီး ဗိုလ်တဲမြောက် ဘက်မှ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့ရပါသည်။
ကျော်မင်း (ဆင်ဖြူကျွန်း)

Read More

အႏွစ္ ၂၀ ၾကာဝင္ပူးေနၿပီး လူကဲ့သုိ႔ ဟန္ေဆာင္စားေသာက္ေနတဲ့ ဖုတ္သရဲ

တေန႔သ၌ ေရႊရင္ေက်ာ္ဆရာ ဦးကိုကိုသည္ ေနထိုင္ရာအိမ္တြင္ ႐ွိေနခိုက္ ေယာက္ဖျဖစ္သူ ဦးထြန္းေအာင္ ေရးႀကီးသုတ္ျပာျဖင့္ေရာက္႐ွိလာေလသည္။

” ကိုကို ေဟ့ေရာင္ ကိုကို လာဦးကြ ”

” ဟ ထြန္းေအာင္ ေယာက္ဖ မင္းမလာစဖူး အလာထူးလွခ်ည္လား လာကြာထိုင္ ” ” ေအးကြာ ငါလည္း သားေရးသမီးေရး ဘာညာေတြေၾကာင့္ကြာ အခုကိစၥေပၚမွ လာတယ္ေျပာလည္း မင္းေျပာေတာ့ကြာ ငါခံပါ့မယ္ ”

” ကဲဆို ထြန္းေအာင္ ဘာကိစၥလဲ ”

” ေအး ငါ့ေယာကၡထီးႀကီးေပါ့ကြာ သူ႔ကိစၥ ”

” ဘာျဖစ္လို႔လဲ မင္းေယာကၡထီးႀကီး ေနေကာင္းတယ္မလား တေလာတုန္းကကို ငါမင္းတို႔အိမ္ေရာက္တုန္းက ငါ့ျမင္ေတာ့ သူက ဘုၾကည့္ၾကည့္ေသးတယ္ကြ ငါ သပ္လ်ိဳတာမဟုတ္ဘူး မင္းကိုလည္းမေတြ႔လို႔ ငါျပန္လွည့္လာတာ”

” ေအးကြာ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မသိဘူးကြာ အခုလည္း သူက အသက္သာႀကီးတာကြ အိမ္ကလူေတြ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတည့္ဘူး အဲ တစ္ခုေတာ့႐ွိတယ္ သူစားခ်င္တာေလး ခ်က္ေကြၽးလိုက္လို႔ကေတာ့ ၿဖီးေနတာေမာင္ ”

” အင္း ေျပာပါဦီး ”

” ေန႔ခင္းဆို တစ္ေနကုန္ေစာင္ျခံဳေကြးေနတယ္ ညက်မွ ထထစားတာကြ ” ” ေန႔ခင္းမွာ အေပါ့အေလးေရာ ထသြားလား ” အဲတာေတာ့ သြားတယ္ကြ အဲလိုထခ်ိန္မွာ ဘာစားခ်င္ေၾကာင္း ေျပာတာပဲ ”

” ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္လို႔လည္း မၾကားမိပါဘူးကြာ

မင္းေယာကၡထီးႀကီးက ” ” ေအး ေနေကာင္းတာကေတာ့ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပဲ ညညထၿပီး စားလိုက္ေသာက္လိုက္တာ ကလည္း သူ႔အတြက္ဖယ္ထားတဲ့ ထမင္းအကုန္ေျပာင္ပဲ သူမဝရင္ မနက္က်ေတာ့ ဆဲဆိုေနတာပဲကြ အိမ္ကလူက သူအပါ ငါးေယာက္ကြာ အခု က်န္သူေလးေယာက္စားတာက အလြန္ဆံုး တစ္ရက္ကို ၃ ဗူး ၄ဗူးေပါ့ သူတစ္ေယာက္တည္း ထိုင္စားရင္ တို႔ေလးေယာက္စာနဲ႔ ညီတယ္ကြ ” ” !!!! ေဟ ”

” ဟင္းေရာ ထမင္းေရာ အိုးကပ္ေတာင္ မက်န္ဘူးေမာင္ အခုေနာက္ပိုင္း ပိုပိုဆိုးလာတယ္ ငါက သူ႔ကို အပမ်ားမွီေနသလားလို႔ မသကၤာျဖစ္လာတယ္ကြာ ” ” သူ ေနမေကာင္းတာ မ႐ွိဘူးေနာ္ ” ” ေန႔ခင္းဆိုရင္ ေစာင္ျခံဳေကြးေနတာကလြဲၿပီး အကုန္အေကာင္းကြ တခါတခါေတာ့ သူလုပ္ခ်င္ရာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္တတ္တယ္”

” အဲတာကမင္းတို႔ ညားၿပီးေတာ့ သိပ္မၾကာခင္ ျဖစ္တာလား ဒါနဲ႔ေနပါဦး မင္းတို႔ ညားတာ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ေတာင္ ႐ွိၿပီလားပဲ ဒီၾကားထဲ သူေနမေကာင္းတာ ႐ွိလား ”

” ငါတို႔ ယူၿပီးေနာက္ အဘိုးႀကီးေဆးရံုတင္ရေသးတယ္ေလကြာ အဲတုန္းက မရေတာ့ဘူးလို႔ကို ထင္တာ ဗ်ဳန္းစားႀကီး အိမ္ျပန္မယ္ ငါေနေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ေဆးရံုက ဇြတ္ဆင္းတာကြ ငါလည္း ေသမယ့္အတူတူ အိမ္ကို အသက္ပါလာေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဆိုၿပီးေတြးၿပီး သူ႔ကိုတြဲၿပီး ကားနဲ႔ ျပန္လာတာ အိမ္က်အေကာင္းဗ်ာ အဲအခ်ိန္ကစၿပီး သူ ေနမေကာင္းဘူးဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ပဲ တခါတခါ ေန႔ခင္း ေစာင္ႀကီးျခံဳၿပီး ညည္းေနတာကလြဲလို႔ေပါ့ ”

” ထူးဆန္းေနတယ္ေနာ္ ထြန္းေအာင္ ” ” ေအးကြ သူ႔ ပေယာဂေတြမ်ား ႐ွိေနမလားမသိဘူးေနာ္ ေယာက္ဖ”

” ငါ့အထင္မလြဲရင္ေပါ့ကြာ မင္းေယာကၡထီးႀကီးကို ငါ ကုရမယ္ဆိုရင္ အေခါင္းတခါတည္း ဝယ္ထားမွသင့္မယ္ထင္တယ္”

” !!! ဘာ …. ဘယ္လို မင္းဟာက မဦးမခြၽတ္ ကုလို႔ေသရတယ္လို႔ ကိုယ့္သိကၡာကိုမွ မေထာက္ ဖြဟဲ့ လြဲပါေစ ပယ္ပါေစ ” ” မင္းငါ့ပညာကို ယံုလား ” ” ေအးပါကြာ ပညာကို ယံုပါတယ္ မထင္မွတ္တဲ့ စကားမို႔ပါ ”

” မင္း မိန္းမကိုလည္း ေျပာျပထား ငါ မင္းအိမ္ကို တစ္ည ႏွစ္ညေတာ့ လာအိပ္ဦးမယ္ အတည္ျဖစ္မွ အေခါင္းဝယ္ေပါ့ ” ” ေအးပါ ေအးပါ ငါ့ေယာကၡထီးႀကီးက ဘာျဖစ္ေနတယ္လို႔ ထင္လဲ ” “ငါ့အထင္ မလြဲရင္ မင္းေယာကၡထီးက ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ တည္းက ေသသြားၿပီကြ အခု မင္းအိမ္မွာ ေရာက္ေနတာက ဖုတ္ကြ ”

” ဟာ ဟုတ္ရဲ႕လားကြာ ” ” ငါထင္တာမလြဲရင္ေပါ့ ”

” ဒါဆို မင္း အခုလိုက္ခဲ့မွာလား ”

” သဘက္ခါ ”

ေနာက္ႏွစ္ရက္ေျမာက္တြင္ ဆရာကိုကိုသည္ သူ႔ေယာက္ဖ၏ေနအိမ္သို႔ ေရာက္႐ွိလာေလသည္။ အိမ္ေ႐ွ႕အေရာက္တြင္ ကိုထြန္းေအာင္၏ ေယာကၡထီးႀကီးသည္ ထင္းခြဲေနေလသည္။ အသက္ကား ၆၀ ဝန္းက်င္ခန္႔အရြယ္ႀကီးက ထင္းခြဲေနသည္မွာ မထင္မွတ္စရာပါေပ။

ဆရာကိုကိုအား ျမင္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ထင္းခြဲေနေသာ အဘိုးႀကီးသည္ ဓားမကို ပစ္ခ်၍ “ေဟ့ေကာင္ သူ႔ကို အိမ္ထဲ ေပးမဝင္နဲ႔ အဲလူက ေယာက်ာ္းစုန္းႀကီးကြ ” ဟုေျပာကာ အိမ္ေပၚသို႔ လွ်င္ျမန္စြာ တက္သြားၿပီးသကာလ သူ၏ အိပ္ယာထက္တြင္ ေစာင္ကို ေခါင္းၿမီးျခံဳ၍ ေနေလေတာ့သည္။

ဆရာကိုကိုက ေယာက္ဖျဖစ္သူအား ဘယ္လိုလဲ ဆိုေသာအၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေသာ္ ကိုထြန္းေအာင္မွ ေခါင္းၿငိမ့္ျပေလ သည္။ ကိုထြန္းေအာင္၏ ဇနီးျဖစ္သူမၾကဴၾကဴခိုင္ကား သူမ၏ဖခင္အေၾကာင္း ကိုထြန္းေအာင္မွတဆင့္ ၾကားသိထား၍ မယံုတဝက္ ယံုတဝက္ျဖစ္သည့္ သ႑ာန္ ႐ွိေနေလေတာ့သည္။ သူမ၏ မ်က္ႏွာမွာကား သူမ၏ဖခင္ကို ဆရာကိုကိုမွ ထိုသို႔ ေျပာျခင္းအတြက္ မိမိ၏ဖခင္အား ထိပါးသည့္အရာဟု မွတ္ယူ၍လားမသိ ဆရာကိုကိုအားေတြ႔လွ်င္ ယခင္လို စကားသိပ္မေျပာေခ်။

ဆရာကိုကိုသည္ လ်ပ္တျပတ္ ျဖစ္ေပၚေသာအေျခအေနကို ဆရာပါးဝစြာ အကဲခတ္မိလိုက္ေလသည္။

ထမင္းဝိုင္းဝယ္ သံုးဦးသား လက္စံုစားေနၾကသည္။ သားႏွင့္ သမီးျဖစ္သူတို႔မွာ သားႀကီးတစ္ေယာက္က ရံုးသြားေနၿပီး အငယ္တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းတက္ေနသည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ ထည့္ေပးလိုက္၍ ေန႔ခင္းတြင္ ျပန္မလာေပ။ ကိုထြန္းေအာင္၏ ေယာကၡမႀကီးမွာ ဆံုးသြားသည္မွာ သူတို႔ မယူခင္တည္းကပင္ျဖစ္သည္။

” ၾကဴၾကဴ ညီမေရ ညည္းအေဖကိုေရာ ထမင္းစားမေခၚဘူးလားဟ ”

” သူက ေန႔ခင္းဆိုမစားဘူးအစ္ကိုရဲ႕ ” ” ဘာလို႔တဲ့လဲ ”

” လက္႐ႈပ္လို႔တဲ့ ငါ့ဖာသာ ဆာတဲ့အခ်ိန္ထစားမယ္ဆိုၿပီး ေငါက္ေငါက္လႊတ္လို႔ သူ႔အတြက္သီးသန္႔ဖယ္ေပးထားရတယ္ ”

” သူက ထမင္းေရာ စားႏိုင္ရဲ႕လား ညီမ ” အမွန္မွာ ဆရာကိုကိုက မသိဟန္ေဆာင္၍ ေမးျခင္းျဖစ္ေလသည္။

” စားတဲ့အခါက်ရင္ အေတာ္စားတယ္အစ္ကို ခက္တာက ေန႔ည လြဲၿပီးစားတာ သူက ညည မအိပ္ေတာ့ သူ႔အတြက္ သံုးနပ္စာေလာက္ ျပင္ထားေပးရတယ္၊ တခါတခါ ည သန္းေခါင္ေလာက္ အေဖထမင္းစားၿပီးၿပီလားသိခ်င္လို႔ ေၾကာင္အိမ္ဖြင့္ၾကည့္ရင္ သံုးနပ္စာလံုး အကုန္ေျပာင္ေနၿပီ ၊ ညီမလည္း ကိုယ့္အေဖ စားႏိုင္လို႔ စားတာ ဝမ္းသာရတာေပါ့ ၊ အခု အစ္ကိုက အခုလို ေျပာေတာ့ ညီမ ခံစားရပါတယ္ နားလည္ေပးပါအစ္ကို ”

” ရပါတယ္ညီမရယ္ အစ္ကိုလည္း ဒီလိုကိစၥကို အေတြ႔အၾကံဳအရ ထင္လို႔ရယ္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးေတြမို႔လို႔ေၾကာင့္ရယ္ ႀကိဳေျပာတာပါ အစ္ကိုထင္တာ လြဲရင္လည္း စိတ္မဆိုးနဲ႔ ”

” ဟုတ္ကဲ့ပါအစ္ကို ညီမ ေျပာတာေတြ မွားရင္လည္း အစ္ကို စိတ္မ႐ွိပါနဲ႔ေနာ္ အေဖ့ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကယ္ပါ ”

ဆရာကိုကိုသည္ ကိုထြန္းေအာင္အား အဓိပၸါယ္ပါေသာ အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေလေသာ္ ကိုထြန္းေအာင္မွ

” ေယာက္ဖေရ ငါ့မိန္းမက အဲတာေတြ နားမလည္ဘူးဟ ငါလည္း သူစိတ္ဆင္းရဲမွာ စိုးလို႔ အကုန္မေျပာျပဘူး ”

” ဘာလဲဟင္ ေယာက်ာ္း ေျပာျပေလ အကုန္ေျပာျပ ” ကိုထြန္းေအာင္မွ ဆရာကိုကို ကို ေျပာလိုက္ရမလား ဟူေသာ အၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ရာ ဆရာကုိကိုမွ ေခါင္းဆတ္ျပေလသည္။

ကိုထြန္းေအာင္က ေလသံတိုးတိုးျဖင့္

” မိန္းမ နင့္အေဖ အခုလို မတရာႀကီး စားတာေတြဟာ ဖုတ္ဝင္ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္တဲ့ ၊” ” ဖုတ္ဝင္တယ္ အဲ့တာဘာျဖစ္တတ္သလဲ ဖုတ္ဝင္ေတာ့ ဖုတ္ဆိုတာက ဘာလဲ ”

ဆရာကိုကိုမွ ၾကားျဖတ္၍ ” ဒါက အစ္ကို႔အထင္ပါ ဖုတ္ဝင္တယ္လို႔ ထင္တာ မၾကာခင္ အေျဖေပၚပါလိမ့္မယ္ ၊ ငါ့ညီမၾကားပါလိမ့္မယ္။ အစ္ကို ညီမတို႔အိမ္ေ႐ွ႕ေရာက္တုန္းက ညီမအေဖက အစ္ကို႔ကို ေယာက်ာ္းစုန္းလို႔ ေျပာတာေလ” ” ဟုတ္ ၾကားတယ္အစ္ကို ”

” တကယ္က ညီမအေဖနဲ႔ အစ္ကိုနဲ႔က ရင္းတာေတာ့ မရင္းႏွီးဘူး သိရံုပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္၂၅ႏွစ္ ေက်ာ္တည္းက သိၾက ပါတယ္ ေမးထူးေခၚေျပာေလာက္ပါ ၊ ရန္သူမဟုတ္ဘူး အခုက် တမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္ ၊ သူ႔သေဘာက အခုရန္လိုေနတယ္။ သာမာန္ထက္ အစာပိုစားေနတာရယ္ စားသေလာက္လည္း ဝမလာတာရယ္ကလည္း သံသယျဖစ္ဖြယ္အခ်က္ပဲ ။ အဲလိုျဖစ္လာရင္ ဖုတ္ဝင္တာျဖစ္ႏိုင္တယ္ ”

“အစ္ကိုက ပေယာဂကုတဲ့ ဆရာမလား အေဖ ဖုတ္ဝင္တာဆိုရင္ ေပ်ာက္ေအာင္ ကုေပးပါအစ္ကို ညီမအပ္ပါတယ္။ ညီမမွာ အေမလည္း မ႐ွိေတာ့ အေဖ့ကိုပဲ ျပဳစုခြင့္ရလို႔ပါ ”

ခက္ေခ်ၿပီ ။ ကုလည္းခက္ မကုလည္းခက္ ျဖစ္ေနပါေရာလား ။ ” အခုေတာ့ အစ္ကို မေျပာႏိုင္ေသးဘူးညီမ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ပေယာဂကိုမဆို အစ္ကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ကုသႏို္င္ပါတယ္ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေန အစ္ကိုလာတာက ညီမတို႔မိသားစုအက်ိဳးအတြက္ပါ ” ” ဟုတ္ကဲ့ပါအစ္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ” သို႔ႏွင့္ ထမင္းလည္းစားအၿပီး သက္ျပင္း႐ွည္ႀကီးကို ဆရာကိုကိုမွ မသိမသာ မႈတ္ထုတ္လိုက္မိေလသည္။

” ထြန္းေအာင္ မင္းငါ့ကို မင္းေယာကၡထီးႀကီး နဲ႔အခန္းကပ္လ်က္နားမွာ အိပ္ယာျပင္ေပးႏိုင္မလား ” ” ဟာ ေယာက္ဖကလည္း မင္းဘုရားခန္းမွာ အိပ္ေလကြာ ” ” သူ႔အိပ္ယာနဲ႔ ကပ္လ်က္အခန္းမ႐ွိလို႔လား ” ” ႐ွိေတာ့႐ွိတယ္ အိမ္က အပိုပစၥည္းေတြထားတဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမို႔ကြ အိမ္ကလည္း ဝါးထရံအိမ္ဆိုေတာ့ မင္းကို အားနာလို႔ပါကြာ”

” မင္းငါ့ကို အားနာတယ္ဆိုတဲ့အခန္းက ငါတို႔အတြက္ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္ကြ ” ” အဲအခန္းက အိမ္ေနာက္က ၾကက္ျခံနဲ႔ နီးေတာ့ ၾကက္ေခ်းနံ႔ေတာ့ ရမွာေနာ္ ” ” ရတယ္ အဆင္ေျပတယ္ ဒီည မင္းပါ ငါနဲ႔အတူ ေစာင့္ၾကည့္ၾကစို႔ ” ၾသ ၾကက္ဆိုလို႔ တခါတခါကြာ အေဖ့ျပတင္းေပါက္အေျခမွာ ၾကက္ေမႊးေတြ ေတြ႔တယ္ကြ အေဖ့ကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေၾကာင္ခုတ္တာျဖစ္မွာလို႔ ေျပာၿပီး ရယ္ရယ္ေနတာ သူရယ္တာကလည္း ေၾကာက္စရာႀကီးကြာ ”

” ငါေျပာမယ္ ဒီညကို သူ႔အတြက္ဖယ္ထားမယ့္ ထမင္းဟင္းကို ေလွ်ာ့လိုက္ကြ အဲအခါ သူမေနႏိုင္ရင္ ၾကက္ဖက္ကို မ်က္စပစ္ရင္ မင္းေယာကၡထီးႀကီးက ဖုတ္ဝင္တာအစစ္ပဲ”

” ေအးေအး ငါ ၾကဴၾကဴ႕ကို ေျပာလိုက္မယ္ ”

သို႔ႏွင့္ ညဦးပိုင္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ ကိုထြန္းေအာင္ႏွင့္ ဆရာကိုကိုတို႔သည္ ကိုထြန္းေအာင္၏ ေယာကၡထီးႀကီး၏ အခန္းႏွင့္ကပ္လ်က္ ဆရာကိုကိုအိပ္ရန္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားေသာ စတိုခန္းေလးထဲတြင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကေလသည္။

သူတို႔အခန္းမွေန၍ တစ္ဖက္ခန္း႐ွိ ကိုထြန္းေအာင္၏ ေယာကၡထီးႀကီး၏ အေျခအေနကိုလည္း

ထရံေပါက္မွေန၍ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကရာ သန္းေခါင္ေက်ာ္သည္အထိ ထိုလူမွာ ထမလာေခ် ။ ျပတင္းေပါက္မွ လေရာင္ ေရးေရးေလး ျမင္ရသည္မို႔ လ်ွပ္စစ္မီးသီးကိုလည္း မဖြင့္ေခ်။ သို႔ႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းဆိုင္လိုက္ ေခ်ာင္းၾကည့္ လိုက္ႏွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခိုက္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေသာ ညကို ၿဖိဳခြင္းလိုက္သည္က …. ႐ွပ္ ႐ွပ္ ႐ွပ္ ႐ွပ္

စတိုခန္းဆီသို႔ ဦးတည္လာေနေသာ ေျခသံ ၊ ဖြနင္းလာေသာ္လည္း ညသည္တိတ္ဆိတ္လြန္း၍လည္းေကာင္း တစံုတရာကို သိလို၍ ေစာင့္ဆိုင္းေနသူမ်ား ျဖစ္၍လည္းေကာင္း ထိုလာေနသည့္ လမ္းေလွ်ာက္သံကို ပီျပင္စြာ ၾကားရေၾကာင္း ၂ ေယာက္လံုး၏ မ်က္လံုးခ်င္းစံုသည့္ အၾကည့္မ်ားက ေျပာျပၾကသည္။

ထိုလမ္းေလွ်ာက္သံသည္ သူတို႔ေနသည့္ စတိုခန္း၏ တံခါးဝအေရာက္တြင္ ရပ္သြား၏ ။ ႏွစ္ေယာက္သား အသံ တိတ္ဆိတ္ စြာျဖင့္ သတိ႐ွိေနၾကသည္။ ကိုထြန္းေအာင္မွ တံခါးခ်က္ကို မထိုးထားမိသည္ကို အမွတ္ရလိုက္သည္ ။ သို႔ႏွင့္ထိုိုေျခသံ႐ွင္ မည္သူလဲဟု သိရန္ တံခါးဝသို႔သြား၍ ထရံေပါက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္မည့္အခိုက္

!!!! ကေတာ္ ကေတာ္ ကရစ္ ရစ္ ေဖ်ာက္ …

ၾကက္ျခံဖက္မွ ၾကက္ေအာ္သံကို ၾကားရသည္။ ထိုအခါ ဆရာကိုကိုႏွင့္ ကိုထြန္းေအာင္သည္ တစ္ဖက္အခန္းမွ ကိုထြန္းေအာင္ေယာကၡထီးႀကီးကို ၾကည့္ရမလား၊ တံခါးဝမွ ေျခသံ႐ွင္ကို ေခ်ာင္းရမလား၊ ၾကက္ျခံဆီသို႔ ျပတင္းကေနေက်ာ္ခြသြားရမလား ဗ်ာမ်ားလ်က္႐ွိေနၾကေတာ့သည္။

ထိုအခိုက္ !!! ကြၽီ စတိုခန္းတံခါးသည္ ေျဖးညႇင္းစြာ ပြင့္လာေလရာ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ကိုထြန္းေအာင္ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး ၾကဴၾကဴခိုင္ ဆံပင္ႀကီးဖားလ်ားခ်၍ လက္ထဲမွာလည္း ဝါးရင္းတုတ္တစ္ေခ်ာင္းကိုင္လ်က္ဝင္လာသည္။ သူမ အမူအယာသည္ တုတ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး မ်က္လံုးမ်ားသည္ ျပဴးက်ယ္ဝိုင္းစက္ စူး႐ွေနေလသည္။ ကိုထြန္းေအာင္မွ ႐ုတ္တရက္ ေယာင္၍ သူ႔မိန္းမၾကဴၾကဴအား လက္သီးျဖင့္ ခ်ိန္ရြယ္ရာ ၾကဴၾကဴမွ အလန္႔တၾကား လက္ကာျပၿပီး သူမလက္ထဲမွ ဝါးရင္းတုတ္ကိုထိုးေပးသည္။လြန္စြာမွ အရိပ္အေျခ သိသည့္ ၾကဴၾကဴခိုင္ပင္ျဖစ္သည္။

ထိုအခိုက္ ကိုထြန္းေအာင္ကို ဆရာကိုကိုမွ လက္တို႔ရာ ဆရာကိုကိုလုပ္ေနသည့္အတိုင္း ထရံေပါက္မွ တစ္ဖက္အခန္းသို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကရာ တစ္ဖက္ခန္းထဲသို႔ ျပတင္းေပါက္မွ အရိပ္မည္းႀကီးတစ္ခု ေက်ာ္ဝင္လာသည္ကို ေတြ႕ၾကရေတာ့သည္။ ထိုအရိပ္မည္းႀကီး၏ လက္ထဲတြင္မေတာ့ ႐ုန္းကန္ေနေသာ ၾကက္တစ္ေကာင္ ။ ကိုထြနိးေအာင္၏ ေယာကၡထီးႀကီး အိပ္ေသာအခန္းသည္ မီးဖြင့္ထားျခင္းမ႐ွိေသာ္လည္း ျပတင္းမွ ဝင္လာေသာ လေရာင္ျဖင့္ ျမင္သင့္သေလာက္ေတာ့ ျမင္ရပါေသးသည္။

ၾကဴၾကဴခိုင္သည္ ထရံေပါက္မွေန၍ သူမဖခင္အား ႐ွာေဖြရာ ကုတင္ေပၚတြင္လည္း မ႐ွိေခ်။ အခန္း၏အျခားေနရာမ်ားတြင္ လည္း မ႐ွိ။ သို႔ဆိုလွ်င္ ေစာေစာက ဝင္လာသည့္ အရိပ္မည္းမည္းႀကီးသည္ သူမ၏ ဖခင္ပင္ျဖစ္သေလာ ။ ထိုအခိုက္

!!! ဂြၽတ္ … ကေတာ္ ကေတာ္ အြစ္ ေဖ်ာက္

” ဟြန္း ငါ့ဖို႔ ထမင္းဟင္း နည္းနည္းပဲ ျပင္ေပးထားတာ မသာမ ငါမဝဘူးဆိုတာ မသိတာလားမသိဘူး။ အခုလို ၾကက္ကို အစိမ္းလိုက္ စားရေတာ့ ပိုေတာင္ေကာင္းေသး ”

ၾကက္ကို လည္ခ်ိဳးရင္း ကုန္းကိုက္လိုက္ေသာ အရာကို ျမင္ၿပီးေနာက္လၾကဴၾကဴခိုင္သည္ ေနာက္သို႔ လန္ၿပီးလဲက်လာေလ ရာ ကိုထြန္းေအာင္မွ အခ်ိန္မီထိန္းလိုက္၍သာ ေတာ္ေသးသည္။ ဆရာကိုကိုသည္ ျမင္ရေသာ ျမင္ကြင္းအား ၿပီးဆံုးသည္ အထိ မၾကည့္ေတာ့ပဲ တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ ၾကဴၾကဴခိုင္အား ျပဳစု ယပ္ခပ္ေပးရေလသည္။ သူမ၏ ပါးစပ္ကိုကား ကိုထြန္းေအာင္မွ လက္ႏွင့္ ပိတ္ထားေလသည္။

မၾကာခင္ သတိလည္လာေသာအခါမွ ဆိတ္ဆိတ္ေနရန္ အမူအယာနဲ႔ ျပရာ သူမမွ ေခါင္းၿငိမ့္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမကုိ ကိုထြန္းေအာင္မွ တြဲခ်ီေခၚ၍ အေပၚထက္သို႔ ေျဖးညႇငး္စြာ တက္သြားၾကေလေတာ့သည္။

မနက္ေရာက္ေသာ္ ” ကဲ ထြန္းေအာင္ေရ ၊ ဘယ္လိုလဲ ငါ ကုရေတာ့မလား ”

” ေအးကြာ ငါလည္း မနက္ေစာေစာမွာ မိန္းမကို အကုန္ေျပာျပလိုက္ပါတယ္ သူလည္း အရမ္းဝမ္းနည္းတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ ခဏေနက်ေတာ့ ငါ့ကုိ အေခါင္းဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ ထုတ္ေပးပါတယ္ကြာ ငါစိတ္မေကာင္းဘူးေယာက္ဖရာ ”

” ေအးေပါ့ကြာ သတၱဝါတစ္ခု ကံတစ္ခုေပါ့ ကုရင္လည္း လူနာက ေသမယ္ မကုရင္လည္း မင္းတို႔မိသားစုပိုင္ေငြကို ဖုတ္က စားေသာက္ေနရင္းႏွိပ္စက္မွာကြ။ တကယ္ေတာ့ မင္းေယာကၡထီးႀကီးက ေသတာ ၾကာလွပါၿပီကြာ ငါ့အထင္အႏွစ္၂၀ ေလာက္႐ွိေရာ့မယ္ ” ” ေအးပါေယာက္ဖ မင္းေကာင္းသလို စီစဥ္ေပးပါ ငါအခု အေခါင္းသြားဝယ္ ရေတာ့မလား ” ” ေအး ဝယ္ခ်ည္ေတာ့ နာမည္ပါ တခါတည္းေရးခဲ့ ”

ကိုထြန္းေအာင္တစ္ေယာက္ အေခါင္းႀကီးဝယ္ၿပီး ျပန္လာရာ ေဘးမွ ျမင္ေတြ႔ၾကေသာ လူမ်ားက ထြန္းေအာင္ႀကီး အေမြရပဟ ဟု ေနာက္ေျပာင္ရင္း ဘယ္တုန္းက ဆံုးတာလဲ ဟု ေမးျမန္းၾကရာ ” ၾကာၿပီဗ် ” ” ဟာ … မင္းဟာက ”

လိုက္သာၾကည့္ၾကေတာ့ဗ်ာ က်ဳပ္အခု မေျဖႏိုင္ဘူး ” သို႔ႏွင့္ ကိုထြန္းေအာင္ ျပန္ေရာက္လာေသာအခါ အေခါင္းတစ္လံုး ႏွင့္အတူ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူအုပ္ႀကီးပါ ပါလာခဲ့ေလသည္။

ဆရာကိုကိုသည္ ဘုရားစင္ေ႐ွ႕တြင္ တိုင္တည္သစၥာဆိုၿပီး ေရစင္ေတာ္ကို ေတာင္းခံေလသည္။ ထိုေနာက္ အေခါင္းကို အိမ္ေ႐ွ႕တြင္ ေျမေပၚခ်ထားေစ၍ အဖံုးကို ဖြင့္ထားေစသည္။

ကိုထြန္းေအာင္၏ေယာကၡထီးႀကီး၏ အခန္းဝတြင္သြားရပ္ကာ အိပ္ယာေပၚ႐ွိ ေလ်ာင္းေနသူအား

” ဟဲ့ ဖုတ္ေကာင္ နင့္မူလျပန္ေစ ထြက္ေစ ဆက္လက္မွီတြယ္ျခင္းမ႐ွိေစရ ။ မထြက္ခင္ ဒီခႏၶာကို သက္ဆိုင္တဲ့ ေနရာကို အေရာက္ပို႔ၿပီးမွ ထြက္ခြာေစ ။ ျငင္းဆန္မရႏိုင္ေစရ ျငင္းရင္ မီး ဆက္တိုက္ေလာင္ေစ ။ အထက္ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ အမိန္႔အာဏာ ……. ဟုအမိန္႔ျပန္၍ ေရစင္ေတာ္ျဖင့္ ပက္ခ်လိုက္ရာ ထ၍ ထိုင္ေလသည္။

ထို႔ေနာက္ အခန္းအျပင္ဖက္သို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္း၍ အေခါင္း႐ွိရာသို႔သြားေလသည္ ။ ခႏၶာသည္ကား ႐ုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ယိုယြင္းလာေခ်ၿပီ ။ ပါးစပ္မ်ား ႏွာေခါင္းေပါက္မ်ားမွ အရိအရြဲမ်ား ယိုစီးက်လာသည္ ။ မ်က္ကြင္းႀကီးကား ေဟာက္ပက္ျဖစ္လာ၍ မ်က္လံုးမ်ားမွာ နီရဲ၍ ျပဴးက်ယ္ဝိုင္းစက္ေနသည္။

ဘာကိုမွ မၾကည့္ပဲ အေခါင္း႐ွိရာသို႔သြား၍ အေခါင္းထဲသူဖာသာသူဝင္ထိုင္၍ ေလ်ာင္းလိုက္ေသာေနာက္တြင္ကား အပုပ္နံ႔မ်ား လိႈင္တက္လာၿပီး အသားမ်ားမွ ေလာက္မ်ား တစ္ဖြားဖြားထြက္က်လာေတာ့သည္။ ထိုေလာက္မ်ားသည္ အ႐ိုးေပၚအေရတင္အသားမ်ားကုိ ႐ုတ္ခ်ည္းစားေသာက္ၿပီးေနာက္ အ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းသာ က်န္ခဲ့ေလေတာ့သည္။

အပုပ္နံ႔မ်ား ေပ်ာက္သြားေသာအခါ ကိုထြန္းေအာင္တို႔သည္ ခ်က္ခ်င္းကို သုႆန္သို႔ ပို႔ေဆာင္သၿဂႋဳဟ္လိုက္ၾကေတာ့သည္။

ၾကဴၾကဴခိုင္သည္ကား အံ့ၾသဝမ္းနည္း ေခ်ာက္ျခားလြန္း၍ ေဆးမ်ားပင္ ထိုးယူရေလ၏ ။

ၿပီးပါၿပီ။ ဆရာေျပာျပေသာ ဖုတ္သရဲ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။
 ပေယာဂႏွင့္ထူးဆန္းအံ့ဖြယ္ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား

#Unicode Version# ျဖင့္ဖတ္ပါ ။

တနေ့သ၌ ရွှေရင်ကျော်ဆရာ ဦးကိုကိုသည် နေထိုင်ရာအိမ်တွင် ရှိနေခိုက် ယောက်ဖဖြစ်သူ ဦးထွန်းအောင် ရေးကြီးသုတ်ပြာဖြင့်ရောက်ရှိလာလေသည်။

” ကိုကို ဟေ့ရောင် ကိုကို လာဦးကွ ”

” ဟ ထွန်းအောင် ယောက်ဖ မင်းမလာစဖူး အလာထူးလှချည်လား လာကွာထိုင် ” ” အေးကွာ ငါလည်း သားရေးသမီးရေး ဘာညာတွေကြောင့်ကွာ အခုကိစ္စပေါ်မှ လာတယ်ပြောလည်း မင်းပြောတော့ကွာ ငါခံပါ့မယ် ”

” ကဲဆို ထွန်းအောင် ဘာကိစ္စလဲ ”

” အေး ငါ့ယောက္ခထီးကြီးပေါ့ကွာ သူ့ကိစ္စ ”

” ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းယောက္ခထီးကြီး နေကောင်းတယ်မလား တလောတုန်းကကို ငါမင်းတို့အိမ်ရောက်တုန်းက ငါ့မြင်တော့ သူက ဘုကြည့်ကြည့်သေးတယ်ကွ ငါ သပ်လျိုတာမဟုတ်ဘူး မင်းကိုလည်းမတွေ့လို့ ငါပြန်လှည့်လာတာ”

” အေးကွာ ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိဘူးကွာ အခုလည်း သူက အသက်သာကြီးတာကွ အိမ်ကလူတွေ ဘယ်သူနဲ့မှ မတည့်ဘူး အဲ တစ်ခုတော့ရှိတယ် သူစားချင်တာလေး ချက်ကျွေးလိုက်လို့ကတော့ ဖြီးနေတာမောင် ”

” အင်း ပြောပါဦီး ”

” နေ့ခင်းဆို တစ်နေကုန်စောင်ခြုံကွေးနေတယ် ညကျမှ ထထစားတာကွ ” ” နေ့ခင်းမှာ အပေါ့အလေးရော ထသွားလား ” အဲတာတော့ သွားတယ်ကွ အဲလိုထချိန်မှာ ဘာစားချင်ကြောင်း ပြောတာပဲ ”

” နေမကောင်းဖြစ်တယ်လို့လည်း မကြားမိပါဘူးကွာ

မင်းယောက္ခထီးကြီးက ” ” အေး နေကောင်းတာကတော့ ဒေါင်ဒေါင်မြည်ပဲ ညညထပြီး စားလိုက်သောက်လိုက်တာ ကလည်း သူ့အတွက်ဖယ်ထားတဲ့ ထမင်းအကုန်ပြောင်ပဲ သူမဝရင် မနက်ကျတော့ ဆဲဆိုနေတာပဲကွ အိမ်ကလူက သူအပါ ငါးယောက်ကွာ အခု ကျန်သူလေးယောက်စားတာက အလွန်ဆုံး တစ်ရက်ကို ၃ ဗူး ၄ဗူးပေါ့ သူတစ်ယောက်တည်း ထိုင်စားရင် တို့လေးယောက်စာနဲ့ ညီတယ်ကွ ” ” !!!! ဟေ ”

” ဟင်းရော ထမင်းရော အိုးကပ်တောင် မကျန်ဘူးမောင် အခုနောက်ပိုင်း ပိုပိုဆိုးလာတယ် ငါက သူ့ကို အပများမှီနေသလားလို့ မသင်္ကာဖြစ်လာတယ်ကွာ ” ” သူ နေမကောင်းတာ မရှိဘူးနော် ” ” နေ့ခင်းဆိုရင် စောင်ခြုံကွေးနေတာကလွဲပြီး အကုန်အကောင်းကွ တခါတခါတော့ သူလုပ်ချင်ရာတွေ လျှောက်လုပ်တတ်တယ်”

” အဲတာကမင်းတို့ ညားပြီးတော့ သိပ်မကြာခင် ဖြစ်တာလား ဒါနဲ့နေပါဦး မင်းတို့ ညားတာ နှစ် ၂၀ လောက်တောင် ရှိပြီလားပဲ ဒီကြားထဲ သူနေမကောင်းတာ ရှိလား ”

” ငါတို့ ယူပြီးနောက် အဘိုးကြီးဆေးရုံတင်ရသေးတယ်လေကွာ အဲတုန်းက မရတော့ဘူးလို့ကို ထင်တာ ဗျုန်းစားကြီး အိမ်ပြန်မယ် ငါနေကောင်းတယ်ဆိုပြီး ဆေးရုံက ဇွတ်ဆင်းတာကွ ငါလည်း သေမယ့်အတူတူ အိမ်ကို အသက်ပါလာတော့ တော်သေးတာပေါ့ဆိုပြီးတွေးပြီး သူ့ကိုတွဲပြီး ကားနဲ့ ပြန်လာတာ အိမ်ကျအကောင်းဗျာ အဲအချိန်ကစပြီး သူ နေမကောင်းဘူးဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ တခါတခါ နေ့ခင်း စောင်ကြီးခြုံပြီး ညည်းနေတာကလွဲလို့ပေါ့ ”

” ထူးဆန်းနေတယ်နော် ထွန်းအောင် ” ” အေးကွ သူ့ ပယောဂတွေများ ရှိနေမလားမသိဘူးနော် ယောက်ဖ”

” ငါ့အထင်မလွဲရင်ပေါ့ကွာ မင်းယောက္ခထီးကြီးကို ငါ ကုရမယ်ဆိုရင် အခေါင်းတခါတည်း ဝယ်ထားမှသင့်မယ်ထင်တယ်”

” !!! ဘာ …. ဘယ်လို မင်းဟာက မဦးမချွတ် ကုလို့သေရတယ်လို့ ကိုယ့်သိက္ခာကိုမှ မထောက် ဖွဟဲ့ လွဲပါစေ ပယ်ပါစေ ” ” မင်းငါ့ပညာကို ယုံလား ” ” အေးပါကွာ ပညာကို ယုံပါတယ် မထင်မှတ်တဲ့ စကားမို့ပါ ”

” မင်း မိန်းမကိုလည်း ပြောပြထား ငါ မင်းအိမ်ကို တစ်ည နှစ်ညတော့ လာအိပ်ဦးမယ် အတည်ဖြစ်မှ အခေါင်းဝယ်ပေါ့ ” ” အေးပါ အေးပါ ငါ့ယောက္ခထီးကြီးက ဘာဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်လဲ ” “ငါ့အထင် မလွဲရင် မင်းယောက္ခထီးက ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ တည်းက သေသွားပြီကွ အခု မင်းအိမ်မှာ ရောက်နေတာက ဖုတ်ကွ ”

” ဟာ ဟုတ်ရဲ့လားကွာ ” ” ငါထင်တာမလွဲရင်ပေါ့ ”

” ဒါဆို မင်း အခုလိုက်ခဲ့မှာလား ”

” သဘက်ခါ ”

နောက်နှစ်ရက်မြောက်တွင် ဆရာကိုကိုသည် သူ့ယောက်ဖ၏နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ အိမ်ရှေ့အရောက်တွင် ကိုထွန်းအောင်၏ ယောက္ခထီးကြီးသည် ထင်းခွဲနေလေသည်။ အသက်ကား ၆၀ ဝန်းကျင်ခန့်အရွယ်ကြီးက ထင်းခွဲနေသည်မှာ မထင်မှတ်စရာပါပေ။

ဆရာကိုကိုအား မြင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ထင်းခွဲနေသော အဘိုးကြီးသည် ဓားမကို ပစ်ချ၍ “ဟေ့ကောင် သူ့ကို အိမ်ထဲ ပေးမဝင်နဲ့ အဲလူက ယောကျာ်းစုန်းကြီးကွ ” ဟုပြောကာ အိမ်ပေါ်သို့ လျှင်မြန်စွာ တက်သွားပြီးသကာလ သူ၏ အိပ်ယာထက်တွင် စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံ၍ နေလေတော့သည်။

ဆရာကိုကိုက ယောက်ဖဖြစ်သူအား ဘယ်လိုလဲ ဆိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်သော် ကိုထွန်းအောင်မှ ခေါင်းငြိမ့်ပြလေ သည်။ ကိုထွန်းအောင်၏ ဇနီးဖြစ်သူမကြူကြူခိုင်ကား သူမ၏ဖခင်အကြောင်း ကိုထွန်းအောင်မှတဆင့် ကြားသိထား၍ မယုံတဝက် ယုံတဝက်ဖြစ်သည့် သဏ္ဍာန် ရှိနေလေတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာကား သူမ၏ဖခင်ကို ဆရာကိုကိုမှ ထိုသို့ ပြောခြင်းအတွက် မိမိ၏ဖခင်အား ထိပါးသည့်အရာဟု မှတ်ယူ၍လားမသိ ဆရာကိုကိုအားတွေ့လျှင် ယခင်လို စကားသိပ်မပြောချေ။

ဆရာကိုကိုသည် လျပ်တပြတ် ဖြစ်ပေါ်သောအခြေအနေကို ဆရာပါးဝစွာ အကဲခတ်မိလိုက်လေသည်။

ထမင်းဝိုင်းဝယ် သုံးဦးသား လက်စုံစားနေကြသည်။ သားနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့မှာ သားကြီးတစ်ယောက်က ရုံးသွားနေပြီး အငယ်တစ်ယောက်က ကျောင်းတက်နေသည်။ ထမင်းချိုင့် ထည့်ပေးလိုက်၍ နေ့ခင်းတွင် ပြန်မလာပေ။ ကိုထွန်းအောင်၏ ယောက္ခမကြီးမှာ ဆုံးသွားသည်မှာ သူတို့ မယူခင်တည်းကပင်ဖြစ်သည်။

” ကြူကြူ ညီမရေ ညည်းအဖေကိုရော ထမင်းစားမခေါ်ဘူးလားဟ ”

” သူက နေ့ခင်းဆိုမစားဘူးအစ်ကိုရဲ့ ” ” ဘာလို့တဲ့လဲ ”

” လက်ရှုပ်လို့တဲ့ ငါ့ဖာသာ ဆာတဲ့အချိန်ထစားမယ်ဆိုပြီး ငေါက်ငေါက်လွှတ်လို့ သူ့အတွက်သီးသန့်ဖယ်ပေးထားရတယ် ”

” သူက ထမင်းရော စားနိုင်ရဲ့လား ညီမ ” အမှန်မှာ ဆရာကိုကိုက မသိဟန်ဆောင်၍ မေးခြင်းဖြစ်လေသည်။

” စားတဲ့အခါကျရင် အတော်စားတယ်အစ်ကို ခက်တာက နေ့ည လွဲပြီးစားတာ သူက ညည မအိပ်တော့ သူ့အတွက် သုံးနပ်စာလောက် ပြင်ထားပေးရတယ်၊ တခါတခါ ည သန်းခေါင်လောက် အဖေထမင်းစားပြီးပြီလားသိချင်လို့ ကြောင်အိမ်ဖွင့်ကြည့်ရင် သုံးနပ်စာလုံး အကုန်ပြောင်နေပြီ ၊ ညီမလည်း ကိုယ့်အဖေ စားနိုင်လို့ စားတာ ဝမ်းသာရတာပေါ့ ၊ အခု အစ်ကိုက အခုလို ပြောတော့ ညီမ ခံစားရပါတယ် နားလည်ပေးပါအစ်ကို ”

” ရပါတယ်ညီမရယ် အစ်ကိုလည်း ဒီလိုကိစ္စကို အတွေ့အကြုံအရ ထင်လို့ရယ် ကိုယ့်ဆွေမျိုးတွေမို့လို့ကြောင့်ရယ် ကြိုပြောတာပါ အစ်ကိုထင်တာ လွဲရင်လည်း စိတ်မဆိုးနဲ့ ”

” ဟုတ်ကဲ့ပါအစ်ကို ညီမ ပြောတာတွေ မှားရင်လည်း အစ်ကို စိတ်မရှိပါနဲ့နော် အဖေ့ကို တတ်နိုင်သလောက် ကယ်ပါ ”

ဆရာကိုကိုသည် ကိုထွန်းအောင်အား အဓိပ္ပါယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လေသော် ကိုထွန်းအောင်မှ

” ယောက်ဖရေ ငါ့မိန်းမက အဲတာတွေ နားမလည်ဘူးဟ ငါလည်း သူစိတ်ဆင်းရဲမှာ စိုးလို့ အကုန်မပြောပြဘူး ”

” ဘာလဲဟင် ယောကျာ်း ပြောပြလေ အကုန်ပြောပြ ” ကိုထွန်းအောင်မှ ဆရာကိုကို ကို ပြောလိုက်ရမလား ဟူသော အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ရာ ဆရာကိုကိုမှ ခေါင်းဆတ်ပြလေသည်။

ကိုထွန်းအောင်က လေသံတိုးတိုးဖြင့်

” မိန်းမ နင့်အဖေ အခုလို မတရာကြီး စားတာတွေဟာ ဖုတ်ဝင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့ ၊” ” ဖုတ်ဝင်တယ် အဲ့တာဘာဖြစ်တတ်သလဲ ဖုတ်ဝင်တော့ ဖုတ်ဆိုတာက ဘာလဲ ”

ဆရာကိုကိုမှ ကြားဖြတ်၍ ” ဒါက အစ်ကို့အထင်ပါ ဖုတ်ဝင်တယ်လို့ ထင်တာ မကြာခင် အဖြေပေါ်ပါလိမ့်မယ် ၊ ငါ့ညီမကြားပါလိမ့်မယ်။ အစ်ကို ညီမတို့အိမ်ရှေ့ရောက်တုန်းက ညီမအဖေက အစ်ကို့ကို ယောကျာ်းစုန်းလို့ ပြောတာလေ” ” ဟုတ် ကြားတယ်အစ်ကို ”

” တကယ်က ညီမအဖေနဲ့ အစ်ကိုနဲ့က ရင်းတာတော့ မရင်းနှီးဘူး သိရုံပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်၂၅နှစ် ကျော်တည်းက သိကြ ပါတယ် မေးထူးခေါ်ပြောလောက်ပါ ၊ ရန်သူမဟုတ်ဘူး အခုကျ တမျိုးဖြစ်နေတယ် ၊ သူ့သဘောက အခုရန်လိုနေတယ်။ သာမာန်ထက် အစာပိုစားနေတာရယ် စားသလောက်လည်း ဝမလာတာရယ်ကလည်း သံသယဖြစ်ဖွယ်အချက်ပဲ ။ အဲလိုဖြစ်လာရင် ဖုတ်ဝင်တာဖြစ်နိုင်တယ် ”

“အစ်ကိုက ပယောဂကုတဲ့ ဆရာမလား အဖေ ဖုတ်ဝင်တာဆိုရင် ပျောက်အောင် ကုပေးပါအစ်ကို ညီမအပ်ပါတယ်။ ညီမမှာ အမေလည်း မရှိတော့ အဖေ့ကိုပဲ ပြုစုခွင့်ရလို့ပါ ”

ခက်ချေပြီ ။ ကုလည်းခက် မကုလည်းခက် ဖြစ်နေပါရောလား ။ ” အခုတော့ အစ်ကို မပြောနိုင်သေးဘူးညီမ ဒါပေမယ့် ဘယ်ပယောဂကိုမဆို အစ်ကို နိုင်နိုင်နင်းနင်း ကုသနိုင်ပါတယ် စိတ်ချမ်းသာအောင်နေ အစ်ကိုလာတာက ညီမတို့မိသားစုအကျိုးအတွက်ပါ ” ” ဟုတ်ကဲ့ပါအစ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ” သို့နှင့် ထမင်းလည်းစားအပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ဆရာကိုကိုမှ မသိမသာ မှုတ်ထုတ်လိုက်မိလေသည်။

” ထွန်းအောင် မင်းငါ့ကို မင်းယောက္ခထီးကြီး နဲ့အခန်းကပ်လျက်နားမှာ အိပ်ယာပြင်ပေးနိုင်မလား ” ” ဟာ ယောက်ဖကလည်း မင်းဘုရားခန်းမှာ အိပ်လေကွာ ” ” သူ့အိပ်ယာနဲ့ ကပ်လျက်အခန်းမရှိလို့လား ” ” ရှိတော့ရှိတယ် အိမ်က အပိုပစ္စည်းတွေထားတဲ့ အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးမို့ကွ အိမ်ကလည်း ဝါးထရံအိမ်ဆိုတော့ မင်းကို အားနာလို့ပါကွာ”

” မင်းငါ့ကို အားနာတယ်ဆိုတဲ့အခန်းက ငါတို့အတွက် အဆင်ပြေလိမ့်မယ်ကွ ” ” အဲအခန်းက အိမ်နောက်က ကြက်ခြံနဲ့ နီးတော့ ကြက်ချေးနံ့တော့ ရမှာနော် ” ” ရတယ် အဆင်ပြေတယ် ဒီည မင်းပါ ငါနဲ့အတူ စောင့်ကြည့်ကြစို့ ” သြ ကြက်ဆိုလို့ တခါတခါကွာ အဖေ့ပြတင်းပေါက်အခြေမှာ ကြက်မွှေးတွေ တွေ့တယ်ကွ အဖေ့ကို မေးကြည့်တော့ ကြောင်ခုတ်တာဖြစ်မှာလို့ ပြောပြီး ရယ်ရယ်နေတာ သူရယ်တာကလည်း ကြောက်စရာကြီးကွာ ”

” ငါပြောမယ် ဒီညကို သူ့အတွက်ဖယ်ထားမယ့် ထမင်းဟင်းကို လျှော့လိုက်ကွ အဲအခါ သူမနေနိုင်ရင် ကြက်ဖက်ကို မျက်စပစ်ရင် မင်းယောက္ခထီးကြီးက ဖုတ်ဝင်တာအစစ်ပဲ”

” အေးအေး ငါ ကြူကြူ့ကို ပြောလိုက်မယ် ”

သို့နှင့် ညဦးပိုင်းသို့ရောက်သောအခါ ကိုထွန်းအောင်နှင့် ဆရာကိုကိုတို့သည် ကိုထွန်းအောင်၏ ယောက္ခထီးကြီး၏ အခန်းနှင့်ကပ်လျက် ဆရာကိုကိုအိပ်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော စတိုခန်းလေးထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

သူတို့အခန်းမှနေ၍ တစ်ဖက်ခန်းရှိ ကိုထွန်းအောင်၏ ယောက္ခထီးကြီး၏ အခြေအနေကိုလည်း

ထရံပေါက်မှနေ၍ ချောင်းကြည့်ကြရာ သန်းခေါင်ကျော်သည်အထိ ထိုလူမှာ ထမလာချေ ။ ပြတင်းပေါက်မှ လရောင် ရေးရေးလေး မြင်ရသည်မို့ လျှပ်စစ်မီးသီးကိုလည်း မဖွင့်ချေ။ သို့နှင့် နှစ်ယောက်သား ခေါင်းချင်းဆိုင်လိုက် ချောင်းကြည့် လိုက်နှင့် စောင့်ကြည့်နေခိုက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်က …. ရှပ် ရှပ် ရှပ် ရှပ်

စတိုခန်းဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော ခြေသံ ၊ ဖွနင်းလာသော်လည်း ညသည်တိတ်ဆိတ်လွန်း၍လည်းကောင်း တစုံတရာကို သိလို၍ စောင့်ဆိုင်းနေသူများ ဖြစ်၍လည်းကောင်း ထိုလာနေသည့် လမ်းလျှောက်သံကို ပီပြင်စွာ ကြားရကြောင်း ၂ ယောက်လုံး၏ မျက်လုံးချင်းစုံသည့် အကြည့်များက ပြောပြကြသည်။

ထိုလမ်းလျှောက်သံသည် သူတို့နေသည့် စတိုခန်း၏ တံခါးဝအရောက်တွင် ရပ်သွား၏ ။ နှစ်ယောက်သား အသံ တိတ်ဆိတ် စွာဖြင့် သတိရှိနေကြသည်။ ကိုထွန်းအောင်မှ တံခါးချက်ကို မထိုးထားမိသည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည် ။ သို့နှင့်ထိုခြေသံရှင် မည်သူလဲဟု သိရန် တံခါးဝသို့သွား၍ ထရံပေါက်မှ ချောင်းကြည့်မည့်အခိုက်

!!!! ကတော် ကတော် ကရစ် ရစ် ဖျောက် …

ကြက်ခြံဖက်မှ ကြက်အော်သံကို ကြားရသည်။ ထိုအခါ ဆရာကိုကိုနှင့် ကိုထွန်းအောင်သည် တစ်ဖက်အခန်းမှ ကိုထွန်းအောင်ယောက္ခထီးကြီးကို ကြည့်ရမလား၊ တံခါးဝမှ ခြေသံရှင်ကို ချောင်းရမလား၊ ကြက်ခြံဆီသို့ ပြတင်းကနေကျော်ခွသွားရမလား ဗျာများလျက်ရှိနေကြတော့သည်။

ထိုအခိုက် !!! ကျွီ စတိုခန်းတံခါးသည် ဖြေးညှင်းစွာ ပွင့်လာလေရာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုထွန်းအောင်ရဲ့ အမျိုးသမီး ကြူကြူခိုင် ဆံပင်ကြီးဖားလျားချ၍ လက်ထဲမှာလည်း ဝါးရင်းတုတ်တစ်ချောင်းကိုင်လျက်ဝင်လာသည်။ သူမ အမူအယာသည် တုတ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက် စူးရှနေလေသည်။ ကိုထွန်းအောင်မှ ရုတ်တရက် ယောင်၍ သူ့မိန်းမကြူကြူအား လက်သီးဖြင့် ချိန်ရွယ်ရာ ကြူကြူမှ အလန့်တကြား လက်ကာပြပြီး သူမလက်ထဲမှ ဝါးရင်းတုတ်ကိုထိုးပေးသည်။လွန်စွာမှ အရိပ်အခြေ သိသည့် ကြူကြူခိုင်ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက် ကိုထွန်းအောင်ကို ဆရာကိုကိုမှ လက်တို့ရာ ဆရာကိုကိုလုပ်နေသည့်အတိုင်း ထရံပေါက်မှ တစ်ဖက်အခန်းသို့ ချောင်းကြည့်ကြရာ တစ်ဖက်ခန်းထဲသို့ ပြတင်းပေါက်မှ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ကျော်ဝင်လာသည်ကို တွေ့ကြရတော့သည်။ ထိုအရိပ်မည်းကြီး၏ လက်ထဲတွင်မတော့ ရုန်းကန်နေသော ကြက်တစ်ကောင် ။ ကိုထွနိးအောင်၏ ယောက္ခထီးကြီး အိပ်သောအခန်းသည် မီးဖွင့်ထားခြင်းမရှိသော်လည်း ပြတင်းမှ ဝင်လာသော လရောင်ဖြင့် မြင်သင့်သလောက်တော့ မြင်ရပါသေးသည်။

ကြူကြူခိုင်သည် ထရံပေါက်မှနေ၍ သူမဖခင်အား ရှာဖွေရာ ကုတင်ပေါ်တွင်လည်း မရှိချေ။ အခန်း၏အခြားနေရာများတွင် လည်း မရှိ။ သို့ဆိုလျှင် စောစောက ဝင်လာသည့် အရိပ်မည်းမည်းကြီးသည် သူမ၏ ဖခင်ပင်ဖြစ်သလော ။ ထိုအခိုက်

!!! ဂျွတ် … ကတော် ကတော် အွစ် ဖျောက်

” ဟွန်း ငါ့ဖို့ ထမင်းဟင်း နည်းနည်းပဲ ပြင်ပေးထားတာ မသာမ ငါမဝဘူးဆိုတာ မသိတာလားမသိဘူး။ အခုလို ကြက်ကို အစိမ်းလိုက် စားရတော့ ပိုတောင်ကောင်းသေး ”

ကြက်ကို လည်ချိုးရင်း ကုန်းကိုက်လိုက်သော အရာကို မြင်ပြီးနောက်လကြူကြူခိုင်သည် နောက်သို့ လန်ပြီးလဲကျလာလေ ရာ ကိုထွန်းအောင်မှ အချိန်မီထိန်းလိုက်၍သာ တော်သေးသည်။ ဆရာကိုကိုသည် မြင်ရသော မြင်ကွင်းအား ပြီးဆုံးသည် အထိ မကြည့်တော့ပဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ကြူကြူခိုင်အား ပြုစု ယပ်ခပ်ပေးရလေသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ကိုကား ကိုထွန်းအောင်မှ လက်နှင့် ပိတ်ထားလေသည်။

မကြာခင် သတိလည်လာသောအခါမှ ဆိတ်ဆိတ်နေရန် အမူအယာနဲ့ ပြရာ သူမမှ ခေါင်းငြိမ့်လေသည်။ ထို့နောက် သူမကို ကိုထွန်းအောင်မှ တွဲချီခေါ်၍ အပေါ်ထက်သို့ ဖြေးညှင်းစွာ တက်သွားကြလေတော့သည်။

မနက်ရောက်သော် ” ကဲ ထွန်းအောင်ရေ ၊ ဘယ်လိုလဲ ငါ ကုရတော့မလား ”

” အေးကွာ ငါလည်း မနက်စောစောမှာ မိန်းမကို အကုန်ပြောပြလိုက်ပါတယ် သူလည်း အရမ်းဝမ်းနည်းတာပေါ့ ဒါပေမယ့် ခဏနေကျတော့ ငါ့ကို အခေါင်းဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ ထုတ်ပေးပါတယ်ကွာ ငါစိတ်မကောင်းဘူးယောက်ဖရာ ”

” အေးပေါ့ကွာ သတ္တဝါတစ်ခု ကံတစ်ခုပေါ့ ကုရင်လည်း လူနာက သေမယ် မကုရင်လည်း မင်းတို့မိသားစုပိုင်ငွေကို ဖုတ်က စားသောက်နေရင်းနှိပ်စက်မှာကွ။ တကယ်တော့ မင်းယောက္ခထီးကြီးက သေတာ ကြာလှပါပြီကွာ ငါ့အထင်အနှစ်၂၀ လောက်ရှိရော့မယ် ” ” အေးပါယောက်ဖ မင်းကောင်းသလို စီစဉ်ပေးပါ ငါအခု အခေါင်းသွားဝယ် ရတော့မလား ” ” အေး ဝယ်ချည်တော့ နာမည်ပါ တခါတည်းရေးခဲ့ ”

ကိုထွန်းအောင်တစ်ယောက် အခေါင်းကြီးဝယ်ပြီး ပြန်လာရာ ဘေးမှ မြင်တွေ့ကြသော လူများက ထွန်းအောင်ကြီး အမွေရပဟ ဟု နောက်ပြောင်ရင်း ဘယ်တုန်းက ဆုံးတာလဲ ဟု မေးမြန်းကြရာ ” ကြာပြီဗျ ” ” ဟာ … မင်းဟာက ”

လိုက်သာကြည့်ကြတော့ဗျာ ကျုပ်အခု မဖြေနိုင်ဘူး ” သို့နှင့် ကိုထွန်းအောင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ အခေါင်းတစ်လုံး နှင့်အတူ ရပ်ကွက်ထဲမှ လူအုပ်ကြီးပါ ပါလာခဲ့လေသည်။

ဆရာကိုကိုသည် ဘုရားစင်ရှေ့တွင် တိုင်တည်သစ္စာဆိုပြီး ရေစင်တော်ကို တောင်းခံလေသည်။ ထိုနောက် အခေါင်းကို အိမ်ရှေ့တွင် မြေပေါ်ချထားစေ၍ အဖုံးကို ဖွင့်ထားစေသည်။

ကိုထွန်းအောင်၏ယောက္ခထီးကြီး၏ အခန်းဝတွင်သွားရပ်ကာ အိပ်ယာပေါ်ရှိ လျောင်းနေသူအား

” ဟဲ့ ဖုတ်ကောင် နင့်မူလပြန်စေ ထွက်စေ ဆက်လက်မှီတွယ်ခြင်းမရှိစေရ ။ မထွက်ခင် ဒီခန္ဓာကို သက်ဆိုင်တဲ့ နေရာကို အရောက်ပို့ပြီးမှ ထွက်ခွာစေ ။ ငြင်းဆန်မရနိုင်စေရ ငြင်းရင် မီး ဆက်တိုက်လောင်စေ ။ အထက်ဆရာတော်ကြီးများရဲ့ အမိန့်အာဏာ ……. ဟုအမိန့်ပြန်၍ ရေစင်တော်ဖြင့် ပက်ချလိုက်ရာ ထ၍ ထိုင်လေသည်။

ထို့နောက် အခန်းအပြင်ဖက်သို့ တစ်လှမ်းချင်းလှမ်း၍ အခေါင်းရှိရာသို့သွားလေသည် ။ ခန္ဓာသည်ကား ရုတ်တရက် ချက်ချင်းဆိုသလို ယိုယွင်းလာချေပြီ ။ ပါးစပ်များ နှာခေါင်းပေါက်များမှ အရိအရွဲများ ယိုစီးကျလာသည် ။ မျက်ကွင်းကြီးကား ဟောက်ပက်ဖြစ်လာ၍ မျက်လုံးများမှာ နီရဲ၍ ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်နေသည်။

ဘာကိုမှ မကြည့်ပဲ အခေါင်းရှိရာသို့သွား၍ အခေါင်းထဲသူဖာသာသူဝင်ထိုင်၍ လျောင်းလိုက်သောနောက်တွင်ကား အပုပ်နံ့များ လှိုင်တက်လာပြီး အသားများမှ လောက်များ တစ်ဖွားဖွားထွက်ကျလာတော့သည်။ ထိုလောက်များသည် အရိုးပေါ်အရေတင်အသားများကို ရုတ်ချည်းစားသောက်ပြီးနောက် အရိုးပြိုင်းပြိုင်းသာ ကျန်ခဲ့လေတော့သည်။

အပုပ်နံ့များ ပျောက်သွားသောအခါ ကိုထွန်းအောင်တို့သည် ချက်ချင်းကို သုဿန်သို့ ပို့ဆောင်သြင်္ဂိုဟ်လိုက်ကြတော့သည်။

ကြူကြူခိုင်သည်ကား အံ့သြဝမ်းနည်း ချောက်ခြားလွန်း၍ ဆေးများပင် ထိုးယူရလေ၏ ။

ပြီးပါပြီ။ ဆရာပြောပြသော ဖုတ်သရဲ ဖြစ်ရပ်မှန်ဇာတ်လမ်းလေးပါ။
ပေယာဂႏွင့္ထူးဆန္းအံ့ဖြယ္ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား

Read More