အေဖ (သို႔) အတက္ကားကို ဦးစားေပးခဲ့သူ


( ၁ )
မွန္ရာကို၀န္ခံရလွ်င္ျဖင့္ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးသြားေလၿပီးေသာ အေဖ့ကို လြမ္းစရာေကာင္းသူဟု ကြ်န္ေတာ္ မယူဆခဲ့ေခ်။ အေဖသည္ ေတာသူေဌးသား စ႐ိုက္အတိုင္း၊ ထင္ရာစိုင္းတတ္သူျဖစ္သည္။ ရြာမွာ လူကံုထံ စာရင္း၀င္ ဥစၥာေပါ႐ုပ္ေခ်ာဘ၀ျဖင့္ သူ႔ငယ္ခ်စ္ဦးကို ေက်ာခိုင္းလ်က္ ေက်ာက္ေပါက္မာသဲ့သဲ့ရိွေသာ အေမ့အား အဘြား၏ ၾသဇာမလြန္ဆန္နိုင္သျဖင့္ အိမ္ေထာင္ဖက္လိုက္ရေသာအခါ အေဖသည္ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကို လံုး၀စိတ္၀င္စားခဲ့ဟန္မရိွေခ်။
အေမသည္ ကေလးတၿပံဳတမႀကီးျဖင့္ အေဖ့အမ်ဳိးမ်ား၏ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ မ်က္ႏွာငယ္ခဲ့ရသည္။ အဆိုး ဆံုးက အေဖ။ အေဖသည္ အေမ့ကို ဖုတ္ေလသည့္ငါးပိရိွသည္ဟုပင္မွတ္ဟန္မတူခဲ့ဘဲ ထင္ရာစိုင္းခဲ့သည္ဟု ကြ်န္ေတာ့္စိတ္မွာ စဲြေန၏။
အေဖကြယ္လြန္သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ အေမကြယ္လြန္ခဲ့သည္ကား လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ့္ေျခာက္ ႏွစ္။ မိဘေက်းဇူးကို ျပန္လည္ေတြးမိေလတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္မွာ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္ေသာ အေမ့႐ုပ္သြင္သာ ေပၚလာ တတ္စၿမဲျဖစ္ျပီး အေဖ့ကိုကား တရံတခါမွသာ သတိရတတ္ကာ လြမ္းရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့ေခ်။ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ရိွ၏။ (၁)အခ်က္ကား ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အ႐ိုက္ၾကမ္းလြန္း၍တည္း။ (၂)အခ်က္ကား အၿမဲတမ္း မ်က္နွာခပ္တင္းတင္း ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။
သို႔ျဖင့္အေဖ့ကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနခဲ့ရာ လြန္ခဲ့ေသာ တလခန္႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာ၊ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာဆရာဆိုေသာ လူငယ္တဦးသည္ ေဖ့စ္ဘြတ္ စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကိုတပ္လ်က္ မဟုတ္ တမ္းတရားစြပ္စဲြေရးသား ေစာ္ကားခဲ့ေလသည္။
( ၂ )
သူ႔ေရးသားခ်က္ကို ဖတ္ၿပီးသည့္တခဏမွာပင္ အတန္ၾကာတိမ္ငုပ္ေနခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ေဒါသအိုးသည္ ၀ုန္းခနဲ ေပါက္ကဲြသြား၏။“”ေခြးမသား ငါ့ကိုဘာေကာင္ထင္ေနသလဲ”ဟူေသာအေတြးျဖင့္ တနည္းနည္း လက္တံု႔ျပန္ရန္အထိ စိတ္ထြက္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူရမ္းကားမဟုတ္၊ ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္း ပရမ္းပတာေနသည့္လူစားမဟုတ္။ လူမ်ဳိးဘာသာအဆင့္အတန္း၊ အသက္အရြယ္ ဆူႀကံဳနိမ့္ျမင့္မေရြး မည္သူ႔ကိုမဆိုတန္းတူထား၍ အေလးတယူေပါင္းသင္းဆက္ဆံသည္။
ယုတ္စြအဆံုး ယခင္ႀကံေတာသခ်ိဳင္းကုန္းထဲတြင္ ခြက္ကုန္း၊ ကယ္ပါကုန္း၊ သူေတာင္းစားကုန္းဟူ၍ အုပ္စုသံုးစုရိွရာ ကယ္ပါကုန္းထဲက ကေလးမေလးတေယာက္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ သူယ္ခ်င္းတေယာက္၏ညီတို႔ ခ်စ္သူရည္းစားျဖစ္သည့္ကိစၥကိုပင္ လိုက္လံအက်ဳိးေဆာင္ေပးခဲ့ဖူးသည္။ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနထိုင္ဆက္ဆံတတ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူဆိုးလူမိုက္တို႔ႏွင့္ အလြမ္းသင့္သည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ကို မေတာ္မတရားေစာ္ ကားလာၿပီဆိုလွ်င္မူ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္လို လူစားျဖစ္သည္။ အိပ္ရာထဲ အထိ ေပါက္သတ္တတ္ေသာ ဥာဥ္ရိွ၏။
ရပ္က်ယ္၊ ရြာက်ယ္၊ အိမ္က်ယ္၊ ပုဆိုးၿခံဳထဲကေန လက္သီးဆုပ္ျပေနသူမ်ဳိးမဟုတ္။ နယ္မေရြး လူမေရြးရင္ဆိုင္ရဲသည္။ ရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးသည္။ ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ယခုကြ်န္ေတာ္ေနထိုင္သည့္ ယိုးဒယားေျမ ဖူးခက္မွာပင္ မာဖီးယားေတြနွင့္ ကြ်န္ေတာ္မကင္း။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေသနတ္ႏွင့္ေထာက္၍ ဘတ္ေျခာက္ေသာင္း ဓားျပတိုက္သြားေသာအဖဲြ႕၏ တရပ္ကြက္လံုးကို ေျမလွန္ပစ္ဖူးသည္။ မေကာင္းမွန္းသိ၏။ သို႔ေသာ္ ငယ္က်င့္ကား ေဖ်ာက္ရခက္လွသည္။
( ၃ )
ကြ်န္ေတာ္ေနထိုင္ခဲ့ရာအရပ္ကား ဆိုးေပ့မိုက္ေပ့ဆိုသည့္ ႏိုင္ငံေက်ာ္ လူမိုက္မ်ားေပၚထြန္းရာနယ္ေျမျဖစ္ေလရာ မကၡရာနယ္ေျမအျဖစ္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့ဖူးေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ကား လူ႔အသက္တေခ်ာင္းကို ဖက္ရြက္မွ်ပင္ တန္ဖိုးမထားေသာ ပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္၏။ ေရထမ္းတံပိုး မငွားသျဖင့္ အိမ္ေပၚတက္၍ ဇက္ကို ဓားမတိုျဖင့္ ျဖတ္သည္။ အစ္မကို ရည္းစားစာေပး၍ ဓားနွင့္ထိုးသည္။ ကမာရြတ္ေဈးႀကီးထဲမွာ စက္ဘီးနွင့္ ကားမလြတ္၍ ေအာ္ဟစ္မိသည့္ကိစၥမွ်ေလာက္နွင့္ ဇိီ၀ိန္ေျခြသည္။ ဘာအေၾကာင္းမွမရိွဘဲ မင္းမိုက္သလား ငါမိုက္သလား စိန္ေခၚဖက္ျပိဳင္႐ံု သက္သက္တဦးခ်င္း၊ အုပ္စုခ်င္းခိ်န္းဆိုကာ၊ ထိုးပဲြ႐ိုက္ပဲြ ဓားခုတ္ပဲြမ်ားျဖင့္ ၿမိဳင္ဆိုင္ေနေလ့ရိွေသာ ပစၥႏ ၱရစ္အရပ္ျဖစ္၏။ ထိုအရပ္မွ ရာဇ၀င္လူဆိုးမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေတြခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္၀င္ႏဲႊခဲ့ရသည့္ ခိ်န္းပဲြ႐ိုက္ပဲြေတြလည္း မနည္းလွ။
ထို႔ေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ မဟုတ္တမ္းတရား ေစာ္ကားခံလာရေသာအခါ ငယ္ငယ္ကဗီဇ၊ ႐ိုက္ဆိုးသည္ ငုပ္လွ်ဳိးပုန္းေအာင္းေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ျပန္လည္ထြက္ေပၚလာခဲ့ျခင္းေပတည္း။ သူ႔စာကိုဖတ္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလို စိတ္ျမန္လက္ျမန္ပင္ ၎အယ္ဒီတာ မည္သည့္ေန႔ရက္ မည္သည့္အခိ်န္တြင္ အဆိုပါ မီဒီယာတိုက္၌ရိွႏိုင္ေၾကာင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ထံ လွမ္းေမးမိ၏။
ကြ်န္ေတာ္သည္ အဆိုပါငမိုက္သားအား လူလႊတ္၍ ဆံုးမရမည္ေလာ၊ ကိုယ္တိုင္ရန္ကုန္သို႔ျပန္၀င္၍ နားရင္းပါးရင္း႐ိုက္ပစ္လွ်င္ ေကာင္းမည္ေလာဟု တနည္းနည္းျဖင့္ ေက်ာင္းမွန္းကန္မွန္းသိေအာင္ ဆံုးမ ျပလိုက္မွသာ၊ ေတာ္ကာက်မည္ဟု စဥ္းစားမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထိုသို႔ စိတ္ကူးေနစဥ္တြင္ မွတ္ထင္မထားေသာ အေၾကာင္းအရာတခုသည္ ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲသို႔ ဖ်တ္ခနဲ၀င္ေရာက္လာခဲ့ေလ၏။ ထိုအေတြးစကား လြန္ခဲ့ေသာအနွစ္ေလးဆယ္ခန္႔က ျဖစ္ရပ္တခုအေပၚ အေျခခံသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္သည္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ေနေသာ အေၾကာင္းျခင္းရာ ျဖစ္၍ ယေန႔ထက္တိုင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း မွတ္မိေနေလသည္။ ယင္းျဖစ္ရပ္တြင္ ဇာတ္လိုက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖျဖစ္၏။
( ၄ )
ၾကာေတာ့လည္း ၾကာခဲ့ပါေလၿပီ။ လြန္ခဲ့ေသာ အနွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္ ကြ်န္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ျဖစ္သည္။ ထိုေခတ္က အလြန္ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလွသည့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ လူထုအစည္းအေ၀းပဲြၾကီးမ်ားကို နိုင္ငံတ၀န္းလံုးၿမိဳ႕တိုင္းနယ္တိုင္းမွာ က်င္းပေလ့ရိွသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္မူ တာေမြၿမိဳ႕နယ္ က်ဳိကၠဆံကြင္းၾကီးထဲတြင္ နွစ္စဥ္ က်င္းပေလ့ရိွ၏။ ထိုလူထုအစည္းအေ၀းၾကီးသို႔ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီးရိွ လူတန္းစားအလႊာေပါင္းစံုမွ လုပ္သားျပည္သူမ်ား တက္ေရာက္ၾကရသည္။ သိန္းနွင့္ခီ်ေသာလူအုပ္ႀကီးျဖစ္၍ က်ဳိကၠဆံကြင္းသို႔ခီ်တက္ၾကရပံုမွာ အတန္ငယ္ ထူးျခားသည္။ မိမိတို႔ျမိဳ႕နယ္ရပ္ကြက္၊ စက္႐ံုအလုပ္႐ံု၊ ဌာနဆိုင္ရာတို႔သည္ မိမိတို႔စုရပ္အသီးသီးမွ လိုက္ပါခီ်တက္မည့္လူအမ်ားကို ေဒါ့ဂ်စ္၊ တီအီး၊ ဘတ္စ္ကား စသည့္ကားၾကီးမ်ားျဖင့္ ယခုျမရိပ္ညိဳဟိုတယ္တည္ရိွရာ ဧရာမၿခံ၀င္းၾကီးထဲတြင္ လူစုၾကရသည္။ ထိုၿခံ၀င္းႀကီးထဲတြင္ နံနက္စာစား ၾကရင္း မြန္းလဲြ ၃နာရီခန္႔က်မွ လူထုအစည္းအေ၀းပဲြႀကီးက်င္းပရာ က်ဳိကၠဆံကြင္းၾကီးအတြင္းသို႔ စာတန္းမ်ား၊ အလံငယ္မ်ားကိုင္ေဆာင္လ်က္ တို႔အေရး၊ ေအာင္ရမည္စေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားေအာ္ဟစ္ကာ စစ္ေၾကာင္း အလိုက္ ေျခလ်င္ခီ်တက္၀င္ေရာက္ၾကရသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖဲြ႕ဆိုင္းဘုတ္မွာ ကမာရြတ္ေဈးၾကီး ေဈးသူ ေဈးသားမ်ား ျဖစ္၏။
ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိသမွ် ထိုၿခံ၀င္းႀကီးသို႔ေရာက္ရိွခိ်န္သည္ မြန္းတည့္ခိ်န္(၁၂)နာရီခန္႔ျဖစ္သည္။ ထိုျပည္ေထာင္စု ေန႔လူထုအစည္းအေ၀းႀကီးသို႔ ကြ်န္ေတာ္သည္ အေဖႏွင့္ လိုက္ပါခီ်တက္ေလ့ရိွသည္။ ျပည္ေထာင္စုအေရးကား မဟုတ္။ ဒန္ေပါက္ထုပ္ေ၀ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
မွတ္မွတ္ရရ ထိုႏွစ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုမ်ားထဲမွ ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုႀကီး၊ ကြ်န္ေတာ့္ေအာက္က ညီလတ္ႏွင့္ အေဖအပါအ၀င္ေလးေယာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔အခမ္းအနားသို႔ ထူးထူးျခားျခားပါ၀င္ ခီ်တက္ခဲ့ၾကသည္။
( ၅ )
ကားႀကီးမ်ားေပၚမွလူမ်ားအားလံုး ၿခံ၀င္းအတြင္းေရာက္ရိွၾကၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ဒန္ေပါက္ထုပ္ေ၀ေနခိ်န္တြင္ ေျခသြက္လက္သြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္ ဒန္ေပါက္ထုပ္ကိုယ္စီျဖင့္ ငတ္ၾကီးက်ေနခိ်န္တြင္ ‘ျဖန္း’ ဟူေသာ အသံကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားလိုက္ရသည္။
႐ုတ္တရက္ထြက္ေပၚလာေသာအသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္အေဖ့ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ အေဖသည္ သူ႔ဘယ္ဘက္ပါးကို ညာလက္ျဖင့္ အသာပြတ္ရင္း သူ႔ေရွ႕က တစံုတဦးကို စူးရွေသာမ်က္လံုးအစံုျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ဘာျဖစ္ေနမွန္း ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာမသိလိုက္ေခ်။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွ လူတခ်ဳိ႕၏ တအံ့တၾသေရရြတ္သံမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားလိုက္ရသည့္အခါတြင္မွ အျဖစ္မွန္ကို သိလိုက္ရသည္။
”ေအာင္ျမတ္ပါးကို ေဒၚၿပံဳး႐ိုက္လိုက္တာ”
”ေအာင္ျမတ္ကို ထိရဲသတဲ့လား”
”ဒီမိန္းမေတာ့ ေသေတာ့မွာပဲ”
”ဒီရန္က မေအးေတာ့ဘူး”
ကြ်န္ေတာ္ပုဆိုးကို တိုတိုျပင္၀တ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တဦးတည္းမဟုတ္။ အတူပါလာၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္လည္း ကြ်န္ေတာ့္နည္းတူ ပုဆိုးကို တိုတိုျပင္၀တ္လိုက္ၾကသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ျမင္လိုက္ရသည္။ ျပႆနာ၏ဇာစ္ျမစ္ကိုမူ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဂဃနဏ ေသခ်ာစြာ ယေန႔တိုင္မသိေခ်။
ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္က ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္သားအရြယ္။ အစ္ကိုက ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ညီေတာ္ေမာင္က ဆယ့္ေလးႏွစ္ျဖစ္၏။ လူအမ်ားေရွ႕တြင္ ကြ်န္ေတာ့္အေဖကို ပါး႐ိုက္ခဲ့သည့္ ေဒၚၿပံဳးအမည္ရိွ အမ်ဳိးသမီးႀကီးအား အမႈန္႔ေခ်ရန္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုသံုးဦးသား အသင့္ျပင္လိုက္ရင္း အေဖ့မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲ ႀကိဳလွမ္း၍အကဲခတ္လိုက္မိသည္။
( ၆ )
အေဖသည္ အံကိုတင္းေနေအာင္ႀကိတ္ထားရင္း အသားတဆတ္ ဆတ္တုန္လ်က္ ေဒၚၿပံဳးကို အတန္ၾကာစိုက္ၾကည့္ေန၏။ ထိုစဥ္တခဏအတြင္းမွာပင္ အေဖ့မ်က္လံုးအစံုသည္ ေဒၚၿပံဳး၏မ်က္နွာမွသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုသံုးဦးထံသို႔ ဆတ္ခနဲလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္ကို လူကင္းပါးေသာ ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အကဲခတ္လိုက္မိသည္။ အေဖ၏ ခက္ထန္ေနေသာမ်က္ႏွာသည္ ရုတ္ျခည္းေျပာင္းလဲသြား၏။ အေဖ့ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ဘာမွမထူးျခားသည့္ ဟန္ျဖစ္ေန၏။ ထိုမ်က္နွာထား ေၾကာင့္ပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုသံုးဦးသား ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ေငးငိုင္ေနခဲ့မိၾကသည္။
လူလားေျမာက္ခါစ ကြ်န္ေတာ္သည္ အေဖ့၏ မတုန္မလႈပ္မ်က္နွာထားေၾကာင့္ အားမလိုအားမရျဖစ္မိေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္သိထားသည္ကား အေဖသည္အလြန္လက္ယဥ္ေသာ လူမိုက္ျဖစ္၏။ မိုက္ေပ့ဆိုသည့္ လူမိုက္၊ လည္ေပ့ဆိုသည့္ ဂ်င္ေပၚကထံုးလိုလူပင္ အေဖ့မ်က္နွာကို ေစ့ေစ့ မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ မ်က္နွာထားတည္ၾကည္သူ ျဖစ္၏။ အေန အထိုင္က်စ္လ်စ္သိပ္သည္းသူ ျဖစ္၏။ အေဖသည္ စကားနည္းသူျဖစ္၍ သူမွန္သည္ထင္လွ်င္ မည္သူ႔ကိုမွ်ထီထင္သူ မဟုတ္ေခ်။ သို႔ေသာ္ ယခုေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အထင္နွင့္ အျမင္တက္တက္စင္ေအာင္လဲြေလျပီတကား။
အေမ့ထံမွ ကြ်န္ေတာ္သိထားေသာ အေဖ့စိတ္ဓာတ္ အေဖ့စ႐ိုက္ကား ယခုျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ပံုစံနွင့္ မိုးႏွင့္ေျမလိုကြာဟလ်က္ရိွ၏။ အေမေျပာေသာ အေဖသည္ နွယ္နွယ္ရရမဟုတ္။
( ၇ )
အေဖ့ အေမ၊ ကြ်န္ေတာ့္အဘြားကား သူၾကီးညီမျဖစ္၏။ ေဆြမ်ဳိးေတာင့္၍ ၾသဇာအာဏာေရာ ပစၥည္းဥစၥာပါ ၾကြယ္ပိုးၾကြယ္၀စာရင္း၀င္သည္။ ထိုေၾကာင့္ေပေလာမသိ၊ သူႀကီးတူ ကြ်န္ေတာ့္အေဖသည္ ငယ္စဥ္က ကမ္းကုန္ေအာင္မိုက္ခဲ့ေလသည္။ ဖဲ႐ိုက္၊ ၾကက္တိုက္၊ ႏြားတိုက္၊ အရက္ေသာက္၊ ဘိန္း႐ွဴ၊ မဟုတ္တာမွန္သမွ် အကုန္လုပ္ခဲ့သူျဖစ္၏။
နမူနာအားျဖင့္ ရြာခ်င္းကပ္လ်က္ ေဘးရြာမွာ ဖဲသြား႐ိုက္ရာ၊ ဖဲ႐ံႈးသျဖင့္ အလာခရီးတုန္းက လွည္း႐ုန္းလာသည့္ ႏြားနွစ္ေကာင္ကိုပါ ခ်ထိုးပစ္သည္အထိ။ လြတ္လပ္ ေရးရခါစ တျပည္လံုးအႏွံ႔ေသာင္းက်န္းဆူပူေနခိ်န္ ၌ ကြ်န္ေတာ့္တို႔နယ္တြင္ မထူးတပ္ေတြ (ေသမထူး ေနမထူး၍ မထူးတပ္ဟု ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။) ထၾကြေသာင္းက်န္းခဲ့စဥ္ကာလမွာလည္း အေဖမကင္း၊ ႏြားေကာင္ေရ တရာေက်ာ္ရိွေသာ ႏြားအုပ္ႀကီးကို သူူသေဘာႏွင့္သူေ၀ျခမ္းေရးလုပ္ပစ္သျဖင့္ လည္ပင္း ႀကိဳးကြင္းစြပ္ျပီးကာမွ သီသီေလးလြတ္လာခဲ့သူျဖစ္ သည္။ ျမင္းစီး၊ ေသနတ္ပစ္ေကာင္းစြာ ကြ်မ္းက်င္သည္။
ျဖဴကာျပာကာက်သည္တြင္ မႏၱေလးတက္ကာ ေသာင္းက်န္းျပန္သည္။ ေရနီေျမာင္းေဘးမွာ အရက္ ေသာက္ရင္းစကားမ်ားသျဖင့္ ရန္ဘက္အား အရက္ပုလင္းေလးငါးလံုးျဖင့္ တေခါင္းလံုးမြေၾကေနေအာင္ ႐ိုက္ခဲြျပီး ေရနီေျမာင္းထဲသို႔ကန္ခ်ကာ ၾကက္စိန္ဘဲဥတိုက္မွ ကုန္တင္ကားၾကီးျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔တိမ္းေရွာင္ လာခဲ့သူျဖစ္၏။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ သံုးဘီးကား ေမာင္းသည္။ ပဲခူးကလပ္အနီးတြင္ ယာဥ္ထိန္းရဲကို ထိုးႀကိတ္ကန္ေက်ာက္ပစ္ခဲ့သျဖင့္ ကားသမားေလာကကို ေက်ာခိုင္းရျပန္သည္။
( ၈ )
သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မိသားစုကို ရန္ကုန္သို႔ေခၚလာျပီးခိ်န္တြင္မူ အေဖသည္ လူမိုက္ဆိုတာဟုတ္မွ ဟုတ္ပါေလစဟု အေတြးပြားေစေလာက္သည္အထိ သူ႔ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့သည္။ အရက္ကို ေတာ္႐ံု ေသာက္သည္မွလဲြ၍ က်န္ကိစၥအားလံုးကို ခ၀ါခ်ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုကဲ့သို႔ လူပံုအလယ္တြင္ ပါး႐ိုက္ ခံသည္အထိ ခ၀ါခ်မည္ဟုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လံုး၀ ေမွ်ာ္လင့္မထားမိေခ်။
အေဖကသာစလိုက္လွ်င္ ေဒၚၿပံဳးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သားအဖေလးေယာက္၏လက္ခ်က္ျဖင့္ ထိုေနရာတြင္ ပဲြခ်င္းၿပီးေလာက္၏။ ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုက လက္ဆျပင္းသည္။ ညီေတာ္ေမာင္က ပို၍ျပင္းသည္။ ထိုေန႔က အေဖသည္ ဘာမွမျဖစ္သလိုပင္ တည္ျငိမ္စြာ အိမ္ျပန္ခဲ့သည္။ ေနာက္ေန႔ညေနတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆိုင္သို႔ ေဒၚၿပံဳးေရာက္လာၿပီး ”ေအာင္ျမတ္ရယ္၊ ငါမွားသြားပါတယ္။ နင့္ကိုငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္”ဟု လာေရာက္ေတာင္းပန္သည့္ အခါတြင္လည္း အေဖသည္ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာပင္“”ရပါတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္အစ္မက၊ သူ႔ေမာင္ကို ဆံုးမတယ္လို႔ပဲ က်ဳပ္သေဘာထားပါတယ္။ ခင္ဗ်ားစိတ္ထဲလည္း ဘာမွမထားပါနဲ႔”ဟု ျပန္လည္တံု႔ျပန္ခဲ့ေလသည္။
ေနာက္လအနည္းငယ္အၾကာတြင္ ကားမေတာ္တဆမႈျဖင့္ အေဖ႐ုတ္တရက္ကြယ္လြန္သြားေသာအခါ ႀကံေတာသုသာန္တြင္သၿဂိၤဳဟ္သည့္ေန႔က အျခားသူမ်ားထက္ ေၾကကဲြ၀မ္းနည္းေနေသာ ေဒၚၿပံဳးကိုျမင္ရသည္။
( ၉ )
အထက္ပါေနာက္ေၾကာင္းျဖစ္ရပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လည္ေတြးေတာရင္း ကြ်န္ေတာ္အၾကာၾကီးငိုင္ေနမိသည္။ ယခုမွ ကြ်န္ေတာ္ျပက္ျပက္ထင္ထင္ စဥ္းစားမိေတာ့သည္။ စင္စစ္အေဖသည္ ထိုေန႔ကေၾကာက္၍ သည္းခံျခင္း မဟုတ္၊ မလုပ္ရဲ၍မဟုတ္။ လူမသတ္ရဲ၍ မဟုတ္။ ”ေၾသာ္၊ ငါ့သားေတြပါ ပါလာတယ္။ ငါကစၿပီး တခုခုလုပ္လိုက္လို႔ ငါ့သားေတြပါ ၀င္ပါကုန္ၾကရင္ ငါ့သားသမီး၊ ငါ့အိမ္ေထာက္စုဘ၀ ဆံုးရခ်ည့္ရဲ႕” ဟူေသာ ခံယူခ်က္စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ လူပံုအလယ္တြင္ အရွက္ကဲြခံခဲ့ျခင္းပါတကား။ ေတြးရင္း အေဖ့ကိုလြမ္းလာသည္။ ေသာက္လက္စ၀ိုင္ခြက္ကို ကြ်န္ေတာ္ဆက္ မေသာက္ႏိုုင္ေတာ့ေခ်။
လက္ရိွအေျခအေနတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမခုနစ္ေယာက္စလံုး တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ေန ထိုင္နိုင္ၾကေလၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ယခုအေျခအေန အထိေရာက္လာေအာင္ အေဖသည္ အတက္ကား နွင့္တူသည့္ သူ႔မိသားစု၊ သူ႔မ်ဳိးဆက္သစ္အတြက္ ဘ၀ကိုစေတးကာ အတက္ကားကို ဦးစားေပးသူ ပါတကား။ ယခု ကြ်န္ေတာ့္အသက္အရြယ္သည္ အတက္ကားကို ဦးစားေပးရမည့္ အရြယ္သို႔ေရာက္ေနေခ်ၿပီ။ အတက္ကားကို ဦးစားေပးျခင္းကား လူသားပီသသည့္ ျမင့္ျမတ္ေသာဂုဏ္ျဒပ္ျဖစ္၏။ အတက္ကားကို ဦးစားေပးမွသာ တဆင့္ျမင့္ေသာ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ထူေထာင္ႏိုင္မည္ျဖစ္၏။
ယခု ကြ်န္ေတာ္ႀကံဳေတြ႕ေနေသာျဖစ္ရပ္သည္ အေဖရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည့္ေလာကဓံနွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္ အေသးအမႊားကိစၥသာတည္း။ ဘာမွမေျပာပေလာက္ေခ်။
ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက ေဒါသမီးသည္ တျဖည္းျဖည္းျငိမ္းစျပဳလာ၏။ ဘူးသီးေျခာက္ကိုေရနွစ္၍ ဘယ္ေတာ့မွမနစ္။ အမွန္တရားသည္ အခိ်န္ၾကာေကာင္း ၾကာႏိုင္ေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးတြင္ ေအာင္ပဲြခံစၿမဲ မဟုတ္ေလေလာ။ သည္ကိစၥမွ်ေလာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ အဘယ္ေၾကာင့္ စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ တံု႔ျပန္စရာလိုပါသနည္း။ ကြ်န္ေတာ္အေဖ့စိတ္ဓာတ္ အေဖ့နည္းနာကို နမူနာယူရေပဦးမည္။
ထိုခဏမွာပင္ ကြ်န္ေတာ့္အေဖသည္ ကြ်န္ေတာ့္ နံေဘးမွာလာရပ္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးမ်က္ႏွာေပးျဖင့္“”ဒါမွငါ့သား”ဟု ဂုဏ္ယူေနသေယာင္ ထင္မိေလ၏။
(ဤစာစုျဖင့္ ကြယ္လြန္သူဖခင္ၾကီးအား ကြ်န္ေတာ္ ရိွခိုးဦးခ်ကန္ေတာ့အပ္ပါ၏)
မွတ္ခ်က္။ ကြ်န္ေတာ္အေပၚ စြပ္စဲြေျပာဆိုခဲ့သည့္ အဆိုပါအယ္ဒီတာအလုပ္ လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ဂ်ာနယ္တိုက္ သည္ ယခုအခါ အစိုးရနွင့္တရား တေဘာင္ျဖစ္ကာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရျခင္းအျပင္ အျခားေသာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ျဖစ္ရပ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလ်က္ရိွပါသည္။ ထို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ မ်ားစြာစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရေၾကာင္း စိတ္ရင္းအမွန္ျဖင့္ ေဖာ္ျပလိုပါသည္။

News watch
Share on Google Plus

About MP4 YoU

ကမၻာသတင္း၊ျမန္မာ့သတင္း ေပါင္းစံုကိုေရာသမေမႊေဖာ္ျပသြားမည့္
MP4 YoU (The Melting Pot For You)