အေနာက္ရပ္က ငုိ႐ႈိက္သံ



31-Oct-2016

ထိုညက ရဲတပ္ၾကပ္အာကာ၏ ေသနတ္မွ က်ည္မထြက္ခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ရဲေဘာ္တစ္ဦး မ်က္စိေရွ႕တြင္ က်ဆုံးခဲ့ရသည္။

အမည္ရင္း မေဖာ္ျပလိုသျဖင့္ အာကာဟု အမည္ေပးထားေသာ ထိုရဲတပ္ၾကပ္မွာ ေအာက္တိုဘာ ၉ ရက္ေန႔ နံနက္ပိုင္းက ရခိုင္ျပည္နယ္ ေမာင္ေတာၿမဳိ႕နယ္ရွိ ရဲကင္းစခန္းမ်ား တိုက္ခိုက္ခံရမႈတြင္ ခုခံကာကြယ္ခဲ့သျဖင့္ ရာထူးတိုးျမႇင့္ ခံခဲ့ရသည္။

သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္းခံျပင္းမႈမ်ား ျပည့္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။

“ကင္းလဲလို႔ အခ်ိန္မၾကာေသးဘူး။ အုပ္စုလိုက္ႀကီး ဝင္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ျပန္ခုခံတာပဲ” ဟု အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္ခံရစဥ္က ျမင္ကြင္းကို တပ္ၾကပ္အာကာက ျပန္ေျပာင္းေျပာျပသည္။

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ကို ဓားနဲ႔ထိုးေနေတာ့ လဝက မွတ္တမ္းထိန္းက ဝင္႐ိုက္လိုက္တာ လဲသြားတဲ့ အၾကမ္းဖက္သမားကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ေပမယ့္ က်ည္ကုန္မထြက္ဘဲ ညပ္သြားတယ္။ ပစ္လို႔ မရေတာ့ဘူးေလ”

ေပါ့ေလ်ာ့မႈ၊ အဘက္ဘက္မွ ခ်ဳိ႕တဲ့အားနည္းမႈတို႔အျပင္ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားက အၾကမ္းဖက္သမားတို႔ အတြက္ အခြင့္အလမ္းမ်ား ပိုသာသြားေစခဲ့သည္။

အၾကမ္းဖက္မႈ မျဖစ္ခင္က ေနအိမ္အတြင္း ေသနတ္ထုတ္ယူထားခြင့္ ရရွိသည္။

သို႔ေသာ္ အၾကမ္းဖက္မႈ မျဖစ္ပြားၿပီး တစ္ပတ္အတြင္း ေသနတ္မ်ားကို ျပန္လည္အပ္ႏွံခိုင္းသျဖင့္ ဗဟိုကင္းသို႔ ျပန္အပ္ႏွံလိုက္ရေၾကာင္း ေမာင္ေတာၿမဳိ႕နယ္  ငါးခူရစခန္းမွ တပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားထံမွ သိရသည္။

ထို႔အျပင္ ထိုရက္က ငါးခူရစခန္း တိုက္ခိုက္ခံရသည့္ အခ်ိန္တြင္ တာဝန္ရွိသည့္ တပ္ရင္းမွဴးမွာလည္း ကင္းစခန္းတြင္မရွိ။

ေသနတ္မ်ား ျပန္သိမ္းရန္ အစီအစဥ္ မရွိေသးေသာ္လည္း ေအာက္ေျခမွာ ႀကဳိၿပီးစာရင္းေကာက္ရန္ သိမ္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ထိုအခ်ိန္က ေသနတ္အပ္ႏွံေစခဲ့ျခင္း အေၾကာင္းကို အမွတ္ ၃၁ ရဲတပ္ရင္းမွဴး ဒုတိယရဲမွဴးႀကီး သက္ကိုကိုက ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပန္ရွင္းျပခဲ့သည္။

ငါးခူရဗဟိုကင္းသို႔ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း ေရာက္ရွိခဲ့သည့္ ဂါတ္စာေရး တပ္ၾကပ္ႀကီး ခင္ေမာင္ေအး ဦးစီးၿပီး အၾကမ္းဖက္သမား ရာေပါင္းမ်ားစြာကို ခုခံပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္သာ ဗဟိုကင္းႏွင့္ စခန္းမွဴး ေနအိမ္ကို စီးနင္းရန္ ႀကဳိးစားသည့္ အၾကမ္းဖက္သမားမ်ား ဆုတ္ခြာထြက္ေျပးသြားခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စခန္းမွဴး ေနအိမ္ထဲမွ ေသနတ္အလက္ ၃၀ ခန္႔ ပါမသြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ငါးခူရစခန္းတြင္ တာဝန္က် ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားထံမွ သိရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေနာက္တံခါးဟု တင္စားခဲ့ေသာ ရခိုင္ျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းမွာ မၾကာမၾကာ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား ျဖစ္ပြားေလ့ရွိၿပီး ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားမ်ားမွာ တစ္စတစ္စ ဆုတ္ခြာေနထိုင္ခဲ့ရသည္။ ယခုအခါ ေမာင္ေတာၿမဳိ႕နယ္တြင္ ေဒသခံတိုင္းရင္းသား ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ က်န္ေတာ့သည္။

ယခုေနာက္ဆုံး အျဖစ္အပ်က္တြင္လည္း ထိုအတိုင္းျဖစ္သည္။

ေမာင္ေတာေဒသကို တစ္လက္မမွ အထိမခံ ဆိုေသာ္လည္း လုံၿခံဳေရးစိတ္မခ်မႈ၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ စားနပ္ရိကၡာ ျပတ္လပ္မႈမ်ားက ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားမ်ား ေနရပ္စြန္႔ခြာေရး ပိုမိုတြန္းအားေပးေနသည္။

ေမာင္ေတာေဒသေန ျပည္သူမ်ား၏စိတ္တြင္ လုံၿခံဳမႈ မရွိပါက ေမာင္ေတာေျမ တစ္လက္မမွ် က်န္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ငါးခူရေက်း႐ြာမွ ေဒသခံမ်ားက ေျပာဆိုခဲ့သည္။

ေမာင္ေတာၿမဳိ႕နယ္ ေျမာက္ပိုင္း ငါးခူရေက်း႐ြာ အနီးရွိ ႀကိမ္ေခ်ာင္းေက်း႐ြာသည္ အိမ္ေျခ ၁၃၀၀ ခန္႔ ရွိၿပီး ရခိုင္တိုင္းရင္းသားအိမ္မွာ ၃၀ ေက်ာ္ခန္႔သာ ရွိေၾကာင္း ေဒသခံ ေဒၚသန္းသန္းဝင္းက ေျပာၾကားသည္။
“ဘယ္လိုေနရဲေတာ့မွာလဲ၊ လုံၿခံဳေရးအဖြဲ႔ေတြကလည္း အင္အားမေလာက္လို႔ အခုလို ထြက္ေျပးရတာပါ” ဟု ၎က ဆိုသည္။

ငါးခူရေက်း႐ြာအနီး ရခိုင္႐ြာ ၈ ႐ြာ၏ လုံၿခံဳေရးမွာ ေဒသခံမ်ား၏ အဓိကလိုအင္။

ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းေန ဘဂၤါလီတို႔အၾကား ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက တစ္စတစ္စ ပ်က္ယြင္းလာခဲ့ေသာ ယုံၾကည္မႈ ျပန္တည္ေဆာက္ေရးကလည္း အိပ္မက္ပမာ။

ထိုေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္မႈ မျဖစ္ပြားေသာ္လည္း ေမာင္ေတာၿမဳိ႕ေပၚႏွင့္ ေမာင္ေတာေတာင္ပိုင္း ေက်း႐ြာမ်ားတြင္ အုပ္စုႏွစ္ခုအၾကား စိုးရိမ္မႈမ်ား၊ မယုံၾကည္မႈမ်ား ဆက္လက္စိုးမိုးေနခဲ့သည္။

ေမာင္ေတာၿမဳိ႕ေပၚ ေစ်းဆိုင္အမ်ားစုမွာ ဘဂၤါလီဆိုင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ၎တို႔သည္လည္း စိုးရိမ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေစ်းဆိုင္မဖြင့္ၾကေတာ့။

“ျပႆနာ ျဖစ္ကတည္းက ဆိုင္ေတြမဖြင့္ရဲဘူး။ ေၾကာက္တယ္ေလ။ အၾကမ္းဖက္တာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ လက္မခံဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေမြးၿပီး ဒီမွာပဲႀကီးတာ။ ေအးခ်မ္းတာကိုပဲ လိုခ်င္ပါတယ္” ဟု ေမာင္ေတာၿမဳိ႕မေစ်းတြင္ ေစ်းဆိုင္ဖြင့္လွစ္ ေရာင္းခ်ေနေသာ အစၥလာမ္ ဘာသာဝင္ ဦးအဒူအာေမာက္က ေျပာၾကားသည္။

အစိုးရ အဆက္ဆက္၏ ညံ့ဖ်င္းေသာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ၊ လာဘ္စားမႈ၊ ေပါ့ေလ်ာ့မႈတို႔က ယခုျပႆနာကို ပိုမိုနက္႐ိႈင္းလာေစသည္။

ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေက်ာ္ေဆြက လာဘ္စားလွ်င္ ျပတ္ျပတ္သားသား အေရးယူမည္ဟု ေမာင္ေတာခ႐ိုင္ရွိ ဌာနဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆုံစဥ္ သတိေပး ေျပာၾကားခဲ့သည္တိုင္ အက်င့္ပ်က္ဝန္ထမ္း အခ်ဳိ႕၏ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈမ်ားက ေမာင္ေတာေဒသခံမ်ား အတြက္ တရားဝင္ ခြင့္ျပဳထားသလို မထူးဆန္းေတာ့ေပ။

“ေမာင္ေတာကေန အျခားေဒသ ေျပာင္းရမွာ ေၾကာက္လို႔ ပိုက္ဆံေပးၿပီး ေနေနတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေမာင္ေတာေဒသက ေျပာင္းရမွာ ေၾကာက္ေနၾကတာ။ ဌာနဆိုင္ရာေတြထဲ လိုက္ၾကည့္လိုက္ရင္ သိသာပါတယ္” ဟု ေမာင္ေတာၿမဳိ႕ နယ္စပ္ကုန္သည္ႀကီးမ်ား အသင္းမွ တာဝန္ရွိသူတစ္ဦးက ေျပာသည္။

ေမာင္ေတာၿမဳိ႕နယ္ ငါးခူရေက်း႐ြာအနီးမွ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံဘက္ကမ္းရွိ ျမစ္နား႐ြာကို လူတစ္ဦးလွ်င္ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ျဖင့္ အလြယ္တကူ သြားလာႏိုင္သည္။ ေလွေပၚပါလာသည့္ လူဦးေရအလိုက္ ကင္းစခန္းမ်ားကို တစ္ဦးလွ်င္ တစ္ေထာင္က်ပ္ ေပးရေၾကာင္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံ ျမစ္နားေက်း႐ြာတြင္ ေနထိုင္သည့္ ကူးတို႔ေလွပိုင္ရွင္တစ္ဦးက ေျပာသည္။
“ကုလားကူးကူး၊ ႏြားကူးကူး တစ္ေယာက္ တစ္ေထာင္ေပးလိုက္ရင္ ၿပီးေရာ။ တစ္ပတ္ကို သုံးႀကိမ္၊ ေလးႀကိမ္ လူရရင္ရလို႔ ကူးျဖစ္တယ္” ဟု ကူးတို႔ေလွပိုင္ရွင္ ၎က ဆိုသည္။

သို႔ဆိုလွ်င္ လုံၿခံဳေရးစည္းမွာ မည္သို႔ ျပန္အသက္ဝင္အံ့ေတာ့မည္နည္း။

ယင္း၏ အက်ဳိးဆက္ကို ေသအံ့မူးမူး ခံစားရသူမ်ားအနက္ တစ္ဦးမွာ ေမာင္ေတာ ငါးခူရေက်း႐ြာတြင္ ကင္းစခန္း ဒုတပ္ၾကပ္ ေဇာ္ႏိုင္ထြန္း၏ ဇနီး မေအးခ်မ္းစိုး ျဖစ္သည္။ ဘူးသီးေတာင္သား ထိုဒုတပ္ၾကပ္ႏွင့္ မေအးခ်မ္းစိုး အိမ္ေထာင္က်သည္မွာ ေျခာက္လေက်ာ္ခန္႔သာ ရွိေသးသည္။

ထိုမနက္ခင္းက မေအးခ်မ္းစိုးတို႔ ေနထိုင္ေသာ အေဆာင္ကို ကာကြယ္ရင္း ဒုတပ္ၾကပ္ ေဇာ္ႏိုင္ထြန္း အသက္ေပးခဲ့ရသည္။ မေအးခ်မ္းစိုး ကိုယ္တိုင္လည္း မေသ႐ုံတစ္မည္။

“ကြၽန္မေခါင္းကို ခုတ္ခံရတာ သိတာနဲ႔ မလႈပ္ရဲေတာ့ဘူး။ ေသြးေတြကလည္း အိုင္ေနတာပဲ။ မေသခ်ာမွာစိုးလို႔ ဓားနဲ႔ ႏွစ္ခ်က္ထိုးၿပီး ေပါင္ကိုဓားနဲ႔ ထပ္လွီးေသးတယ္။ ဗိုက္ကိုထိုးလိုက္တာနဲ႔ အသက္႐ွဴလို႔ မရေအာင္ ခံစားရတယ္။ ကြၽန္မေယာက္်ား ကြၽန္မေရွ႕မွာ ေသေနေပမယ့္ မလႈပ္ရဲဘူး။ ကြၽန္မကို ခုတ္တဲ့အခ်ိန္ ကြၽန္မစိတ္ထဲ ျမင္တာ ဘုရားကိုပဲ” ဟု သူက ဆိုသည္။

ေမာင္ေတာမွ ထြက္ေျပးလာရသူမ်ား၏ စိတ္အတြင္းဝယ္ ၁၉၄၂၊ ၁၉၈၈၊ ၁၉၉၄၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အၾကမ္းဖက္မႈဒဏ္ရာမ်ား မက်က္ေသးမီ ေနာက္ထပ္ ၂၀၁၆ ဒဏ္ရာ ထပ္ပိုလာျပန္သည္။

“ဒီဒဏ္ရာေတြ ေပ်ာက္ေအာင္ကုစားမယ္ဆိုရင္ ဒီေမာင္ေတာေဒသရဲ႕ လုံၿခံဳေရး၊ စီးပြားေရးကို  ႏိုင္ငံေတာ္က အာမခံႏိုင္တဲ့အထိ ဖန္တီးေပးႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္” ဟု ရခိုင္အမ်ဳိးသားပါတီ ဥကၠ႒ ေဒါက္တာေအးေမာင္က ေျပာဆိုသည္။
“ေနာက္ၿပီး ေျမယာပိုင္ဆိုင္ခြင့္ေတြကအစ ဥပေဒအတိုင္း စီမံေဆာင္႐ြက္ေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္”

အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္ခံရမႈ ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္တြင္  ေမာင္ေတာေဒသရွိ နယ္ျခားေစာင့္ရဲတပ္ဖြဲ႔ အပါအဝင္ လုံၿခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို လက္နက္ေဟာင္းမ်ားအစား ႐ိုင္ဖယ္ေသနတ္အသစ္မ်ား ထုတ္ေပးလိုက္ၿပီ ျဖစ္သည္။

ကိုင္ေဆာင္ေသာ လက္နက္မ်ားကို ပစ္ခတ္စမ္းသပ္ရန္ အမိန္႔ထုတ္ျပန္ထားၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း လည္း ေမာင္ေတာၿမဳိ႕တြင္ လုံၿခံဳေရး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနသည့္ နယ္ျခားေစာင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားထံမွ သိရသည္။
အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားႏွင့္ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ဆုံ တိုက္ခိုက္ခဲ့သည့္ ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္ တပ္ၾကပ္ အာကာသည္ ယခုဆိုလွ်င္ အသစ္ထုတ္ေပးထားသည့္ လက္နက္ျဖင့္ ယုံၾကည္မႈရွိၿပီ ျဖစ္သည္။ အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားအား ျပန္လည္ပစ္ခတ္ရန္ အတြက္လည္း ယုံၾကည္မႈ အျပည့္ျဖင့္ က်ည္အျပည့္ ထည့္ထားသည့္ BA-63 ကို ကိုင္ေဆာင္ၿပီး အေနာက္ဘက္တံခါးကို တာဝန္ယူ ေဆာင္႐ြက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္တဲ့ေန႔က ကိုင္ထားတဲ့ ေသနတ္သာ အခုလိုမ်ဳိးေကာင္းတယ္ ဆိုရင္ ဒီေကာင္ေတြ ဝင္လာစရာကို မရွိဘူး” ဟု သူက ဆိုသည္။

ေဒသခံမ်ားမွာ လုံၿခံဳေရးအေပၚ စုံလုံးပစ္မယုံရဲေတာ့။ အခ်ဳိ႕မွာ တပ္မေတာ္ကို အခ်ိန္ျပည့္ လုံၿခံဳေရး ယူထားေစလိုသည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ မခ်မ္းေအးစိုးကဲ့သို႔ အၾကမ္းဖက္မႈကို ခံစားခဲ့ရသည့္သူတစ္ေယာက္ အတြက္ကေတာ့ ေနရပ္ရင္း မျပန္ေတာ့။ ဘဝဒဏ္ရာမ်ား က်န္ခဲ့ရာ အေနာက္ဘက္တံခါးဝမွ ငါးခူရေက်း႐ြာသို႔  သူမအတြက္ ေျခဦးလွည့္ရန္ စိတ္ကူးမရွိေတာ့ေပ။

“ေမာင္ေတာကို မျပန္ေတာ့ဘူး၊ မျပန္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ စစ္ေတြမွာပဲ အေျခက်ေအာင္ ႀကဳိးစားေတာ့မယ္” ဟု မေအးခ်မ္းစိုးက ဆိုေလသည္။            

ဖုိးသီဟ (ျမတ္သူထြန္း)
http://thevoicemyanmar.com/article/3174-anb
Share on Google Plus

About MP4 YoU

ကမၻာသတင္း၊ျမန္မာ့သတင္း ေပါင္းစံုကိုေရာသမေမႊေဖာ္ျပသြားမည့္
MP4 YoU (The Melting Pot For You)