ေႏြတည( ၁၇ )

( ၁၇ )
ခပ္ျဖည္းျဖည္း ဖြင့္ေနေသာ ေဝ႔ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ျပတင္းဝမွ ဝင္လာသည့္ လေရာင္ ျခည္မွ်င္တန္းမ်ားျဖင့္ ထိေတြ႔ၿပီး ေတာက္ပသြားေနသည္။ ဝင္လုဆဲဆဲ လေရာင္ျခည္မ်ားမွာ မိွန္ေဖ်ာ့ေနၿပီ။ အရုဏ္ပုိင္း၌တုိက္ခတ္ေသာ ေလေျပထဲတြင္ တဖက္ျခံမွ သင္းျမေသာ စပယ္ရန႔ံမ်ား ပါလာေနဆဲပင္။ က်ေနာ္သည္သူမၾကည့္မီ မ်က္လုံးကုိျပန္၍ မွိတ္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ေဝသည္ သူ႔ ကုိယ္ကုိက်ေနာ္႔ ဖက္သုိ႔ ခပ္ျဖည္းျဖည္းလူးလိွမ့္ၿပီး တေစာင္းလွည့္လုိက္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္သူ႔ လက္တဖက္ကုိ က်ေနာ္႔ ပခုံးစြန္းေပၚသုိ႔ ခပ္ျဖည္းျဖည္းတင္လ်က္ ဆုပ္ကုိင္ၿပီး လႈပ္ႏုိးေနသည္။ ပူေႏြးေသာအေတြ႔၊ ႏူးညံ႔ေသာအေတြ႔တုိ႔ျဖင့္ သူ႔လက္ကေလးမ်ားသည္ က်ေနာ္႔ ပခုံးသားထဲဝယ္ နစ္ျမဳပ္္ေနလ်က္။

သူ႔ အသံသည္ ဤအခန္းကုိေရာ၊ က်ေနာ့္္ ကုိေရာ၊ သူ႔ကုိသူေရာ
ႏႈတ္ဆက္ေနသကဲ့သုိ႔ ပ်ံလြင့္ေနေတာ့သည္။
“ ကုိကုိ- ကုိကုိ”ဟု သူ၏ တုိးတုိးညင္ညင္ ေခၚေနသံသည္ သူႏွင့္က်ေနာ္ ေနာက္ဆုံးကာလ၏ အဆုံး
သတ္ပုိင္း အခ်ိန္တုိကေလးမွာ ကုန္လြန္ခဲ့ေလၿပီဟု တပ္လွန္႔သံ ျဖစ္ေနသည္။ ဤအသံမွာ ေနာက္ဆုံုးၾကားရေသာအသံ။ ဤအသံသည္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးထဲမွ လူးလွိမ့္ တက္ေျပးလာၿပီး
ပင္လယ္ျပင္ႀကီးထဲသုိ႔ ျပန္၍ ဆင္းေျပး သြားၾကေတာ့မည့္ လႈိင္းလိပ္ကေလးမ်ား၏ သဲေသာင္ျပင္ကမ္းကုိ ႏႈတ္ဆက္ေနသံႏွင့္တူေနသည္။ လႈိင္းလိပ္ကေလးမ်ားသည္ ပင္လယ္ကမ္းေျခနဖူးစ သဲျပင္ေပၚသုိ႔လာ၍ လႊမ္းသြားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပင္လယ္ ကမ္းစပ္ကုိ ထိခတ္ၿပီး ပင္လယ္ျပင္ထဲသို႔ တဖန္ ျပန္၍ ေဆာ့ျမဴးေျပးဆင္းသြားျပန္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ျပန္ေျပး လာၾကျပန္ၿပီး ပင္လယ္ကမ္းနဖူးကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ ထိခတ္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ သည္အႀကိမ္လာျခင္း ကား ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္။
 ေနာက္တႀကိမ္တဖန္ သူ႔ အသံကုိ ၾကားရရန္ အေၾကာင္းမရွိေတာ့။ လႈိင္းငယ္တို႔သည္
သဲျပင္ေသာင္စကုိ ေနာက္ဆုံး အႀကိမ္လာ၍ ႏႈတ္ဆက္သြားၿပီးေနာက္ မျမင္စြမ္းႏုိင္ေအာင္္
က်ယ္ေျပာလွေသာ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးထဲအတိုင္း အဆုံးအစ မရွိေတာ့သည္အထိ ေျပးသြားလ်က္။
ပင္လယ္ကမ္ေျခသည္လည္း သူ႔ မူရင္းေနရာ၌ မရွိေတာ့ဘဲ အေဝးႀကီးဆီသုိ႔ ထြက္ေျပး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မည္။ မိုးလင္းေတာ့မည္။ ခဲြခြာ ၾကရေတာ့မည္။

 ေနာက္တဖန္ေဝႏွင့္ ျပန္၍ဆုုံေတြ႔ရန္ ေဝ႔ မ်က္ႏွာကုိ တဖန္ ျမင္ေတြ႔ရန္ ေဝ႔အသံကုိ တဖန္ျပန္၍ ၾကားႏုိင္ရန္ ျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းမွန္သမွ်မွာ ဆုံးခန္းတုိင္ခဲ့ပါၿပီ။

“ ကုိကုိ၊ ထကြယ္၊ ေလးနာရီေလာက္ေတာင္ ရွိၿပီမႈတ္လား၊ ကုိကုိ တမင္ျမဳံေနတာ၊ လူညစ္ပတ္ႀကီး၊ မေကာင္းဘူး” ဟုေဝ၏ ေျပာေနသံမွာ ခ်ိဳလြင္ေနလ်က္။
သူ႔လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ား၏ အေတြ႔မွာ ေႏြးေနလ်က္။ သူ႔ ကုိယ္လုံးကေလး၏ အေတြ႔မွာ အိစက္ေနလ်က္။ သူ႔ အသက္ရွဴသံမွာ စြဲမက္ဖြယ္ရာ ဖုိလႈိက္ေမာသံ၊ ျမွဴခ်ိဳသံပါေနလ်က္။
သူသည္ ေဖာင္းမုိ႔ေနေသာ ပါးျဖင့္ က်ေနာ့္ပါးကုိတင္းက်ပ္စြာ ထိကပ္ထားေနသည္။ က်ေနာ္သည္
 ၿငိမ္ေနျမဲပင္။ လူးလြန္႔လႈပ္ရွားမႈ အလ်င္းမျပဳေသး။ ဤအတိုင္းပင္ အခ်ိန္အေပါင္းမွာ ရပ္တန္႔
နားေနေစခ်င္သည္။ အခ်ိန္ကား တားဆီး၍ ရႏိုင္ေသာ အရာမဟုတ္ေပ။ ယခုအခ်ိန္မွာ သူႏွင့္က်ေနာ္
ခဲြခြာၾကရေတာ့မည့္ အခ်ိိန္ျဖစ္သည္ကုိ ေဝသည္ အလ်င္းမသိ၊ မရိပ္မိေသးေပ။ ဤကဲ့သုိ႔ ဤနည္းျဖင့္ ညင္သာလွစြာ၊ ေအးၿငိမ္းလွစြာ၊ စကားတလုံးမွ် အေျခအတင္ မေျပာၾကဘဲအလြန္လွပစြာ သူႏွင့္
က်ေနာ္ကဲြကြာရလိမ့္မည္ဟူ၍ ေဝသည္ ဘယ္စဥ္အခါကမွ် ေတြးေတာခဲ့မည္မဟုတ္။ ဤသို႔
မခဲြခြာရရန္သူ႔၌ ခုခံ ကာကြယ္ခြင့္ကေလးမွ်ပင္မရွိ။ အေၾကာင္းျပ ေတာင္းပန္ခြင့္ကေလးမွ်ပင္ မရွိ၊ အသနားခံယူခြင့္ကေလးမွ်ပင္ မရွိ။ မည္မွ်ေလာက္ ေအးစက္ တည္ၿငိမ္တိက်မွန္ကန္ပါသနည္း။
ဤအိမ္ေထာင္ေရး တရားခုံရုံးသည္ ထုေခ်ခြင့္ျပဳသည့္ တရားခုံရုံးမဟုတ္။
ကလိ္န္ဥာဏ္ဆင္၍ လွည့္စားခြင့္ျပဳသည့္ တရားခုံရုံးမဟုတ္။ သူ႔ ကုိ ကားဆိပ္သုိ႔ လုိက္ပုိ႔ေပးၿပီး
က်ေနာ္ ျပန္လာ၊ အိမ္တံခါးပိတ္၊ အလုပ္ထြက္စာတင္၊ ဤၿမိဳ ့ၾကီးမွ တခါတည္းအၿပီးအပုိင္ ထြက္သြား။
“ ဒီမ်က္လုံးက တမင္မွိတ္ထားတာ၊ ဖြင့္စမ္းပါ ဆုိမွဘဲ ကုိကုိ မေကာင္းေတာ့ဘူးကြယ္” သူ႔လက္ျဖင့္ က်ေနာ့္ မ်က္ခြံကုိ ကုိင္ၿပီး ဆဲြဖြင့္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၏ ခ်ိဳလြင္ေသာ တီးတုိးရယ္သံသည္
ဤေနာက္ဆုံး အိပ္ခန္းကေလးကုိ သာယာစြာ ရစ္ပတ္ေနသည္။ ဤေနာက္ဆုံး စကၠန္႔အခ်ိန္ကေလးမွာ ကုန္ဆုံးေနၿပီ။ ဤအခ်ိန္ကေလး အတြင္းဝယ္ ေဒါသစိတ္၊ ဝမ္းနည္းေၾကကဲြ ေဆြးေျမ့စိတ္၊ ရင္ထုမနာ ေဒါမနႆ ေစတသိတ္္၊ ခ်စ္စိတ္၊ ေမတၱာ၊ သံေယာဇဥ္စိတ္အားလုံးသည္ က်ေနာ့္ႏွလုံးသားေပၚဝယ္
 ေရာေမႊျဖစ္ေပၚလ်က္။ ထုိျဖစ္ေပၚမႈေၾကာင့္ပင္ နာက်င္ထုံထုိင္းေနပါၿပီ။ ၿမိဳ ့ႀကီး၌ ကိုခင္ထြန္း
ႀကီးစီးသြားသည့္ရထား ထြက္ခြာသြားၿပီးေနာက္ က်ေနာ္သည္ တေယာက္တည္း တံတားႀကီးဘက္သို ့ေလွ်ာက္သြားၿပီး တညလံုးပင္ ေတြးေတာလ်က္ ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အခိုင္အမာခ်သည္။
ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ေျပာင္းလဲနိဳင္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ ခိုင္ၿမဲ စြဲၿမဲေနသည္။ အရုဏ္လာမွ က်ေနာ္
သည္ အေမ့အိမ္ဘက္သို ့ျပန္သြားခဲ့ၿပီး အဖြား သၿဂိဳလ္ၿပီးသည္အထိ မေစါင့္ေတာ့ပဲ ခ်က္ခ်င္း
ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း ျပဳမူရန္ၿမိဳင္ႀကီးသို ့ျပန္ေျပးခဲ့၏။ ၿမိဳင္ႀကီးသို ့ညေနခင္းပိုင္း ေရာက္သြား
ၿပီး ခ်က္ခ်င္းစားပြဲတြင္ထိုင္လ်က္ အလုပ္ထြက္စာကို ေကာက္္ေရးခဲ့ေလသည္။ ေဝႏွင့္က်ေနာ္သည္
 ျပန္၍ေတြ ့ဆံုရန္ မရွိေတာ့ဟူ၍ ထင္ခဲ့ေလသည္။ ထိုသို ့ျဖစ္ေသာ္လည္း ေဝႏွင့္က်ေနာ္ကား
 ေရစက္ၾကြင္းက်န္ေနေသးလ်က္ပင္။ အလုပ္ထြက္စာေရးေန၍ တပိုင္းတဝက္အေရာက္တြင္ ၿခံေရွ ့
သို ့ေဝေရာက္လာသည္။ ေဝသည္ တပတ္ျပန္လွည့္လာခဲ့ျပန္ေလသည္။

ပင္လယ္၏ကမ္းေျခက္ုိ ႏွဳတ္ဆက္ရန္ လွိဳင္းလိပ္ကေလးမ်ားသည္ တေက်ာ့ျပန္၍ လူးလွိမ့္တက္လာျပန္ေလသည္။ ထို ့ေနာက္ ပင္လယ္ကမ္းေျခေသာင္ျပင္ေပၚသို ့တဖန္ျပန္၍ လႊမ္းမိုးျပန္ေလသည္။
ထိိုအခ်ိန္တြင္ပင္ ေဝသည္ အိမ္ေရွ ့၌ ဆုိ္က္ရပ္ေသာ ျမင္းလွည္းေပၚမွ အိမ္ဘက္သုိ႔ လွမ္းေမွ်ာ္
ၾကည့္ေလသည္။

“ ကုိကုိေရ ကိုကုိေရ ” ဟု သူသည္ လွမ္းေအာ္ၿပီး ျမင္းလွည္းေပၚမွ ဆင္းသက္ေနသည္။
“ ဒီမယ္ ကုန္ေတြ လာခ်ကူူေပးပါအုံး၊ ဧည့္သည္ လာတာေလ၊ ဘာေငးေနရတာလဲ ” သူ၏ရယ္ေမာ
လုိက္သံမွာပ်ံ ့လြင့္ လာျပန္သည္။ ခဏမွ် က်ေနာ္သည္ ေငးေမာေန၏။ ထုိ႔ေနာက္ေရးလက္စ တန္းလန္းအလုပ္ထြက္စာကုိ သိမ္းေဆြႀကီး၏ စာသိမ္းထားရာ စာပဲြအံဆဲြကုိ ျဖည္းျဖည္း ဆဲြဖြင့္ၿပီး
အေပၚမွ ထပ္ထည့္လုိက္ၿပီး ေသာ့ကုိ ျပန္ခတ္လုိက္သည္။ သည္အခါတြင္ကား ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ
အမွန္ပင္။ သည္တႀကိမ္ သူျပန္္ေရာက္လာသည္မွာ အိမ္မက္ထဲတြင္ ေရာက္၍လာသကဲ့သုိ႔ က်ေနာ္
သည္လည္း အိပ္မက္တခုကို ကေယာင္ကတမ္း မက္ေနသကဲ့သို႔။ က်ေနာ္သည္ စာပဲြထိပ္မွ
ထရပ္လုိက္္ၿပီး ျခံဝမွ သူကုိလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနသည္။ သူ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွ ေဝေနေသာ၊ လွေနေသာ
အျပံဳး၊ ျမင္းလွည္းနံေဘးမွ သူရပ္ေနၿပီး လက္ယပ္လွမ္းေခၚေနပုံကုိ အိပ္မက္ထဲ၌ ျမင္ေတြ႔ေနရသကဲ့သုိပင္။

 “ လာပါဆုိမွဘဲကြယ္၊ ေငးေနလုိက္တာ” သူႏွင့္က်ေနာ္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကဲြကြာလာခဲ့ၿပီးသလုိ
ပင္ ထုိအခိုက္၌ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲ၌ ထင္ေနသည္။ သူႏွင့္က်ေနာ္သည္ မည္သုိ႔မွ် မပတ္သက္ေတာ့။
သူသည္ ဤက်ေနာ္႔အိမ္ထဲသို႔ ဝင္လာေနသည့္ လမ္းေပၚမွ မိန္းမတဦးမွ်သာျဖစ္၏။မေန႔တေန႔ကပင္ သူသည္ တည၌ ပဲြၾကည့္အၿပီး နံနက္ ႏွစ္နာရီေလာက္ မုီးမလင္းေသးမီေမွာင္ရိပ္လမ္းကုိ ျဖတ္ကာ သူ႔အေမအိမ္သုိ႔ အိပ္စက္ရန္ သြားခဲ့ေသးသည္။ သူ႔ အေမအိမ္တြင္ ထုိသူႏွင့္ သုံးရက္မွ်အတူ အိပ္ခဲ့ေသးသည္။ သိမ္းေဆြႀကီးရွိရာ ဘူတာ၏ ကုန္တဲြမ်ားၾကားတြင္ လူတေယာက္ႏွင့္ ေနရာအရွာ သြားခဲ့ေသးသည္။ ခု သူသည္ ၿမိဳင္ႀကီးတြင္ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ႏွစ္ရက္တန္သည္ သုံးရက္တန္သည္ အိပ္စက္ရန္ လာေနသည္။ ၿမိဳ႔သစ္ကေလးတြင္ ေနစဥ္ကသာဤအျဖစ္မ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ၿပီးယခုလုိ ျပန္ျမင္လုိက္ရလွ်င္ က်ေနာ္သည္ ေျပးထြက္သြားၿပီး ရက္ရက္စက္စက္ အပုိင္းပုိင္း အထစ္ထစ္ ခုတ္သတ္ပစ္လိမ့္မည္။ ယခုမူ ေဒါသမရွိေတာ့သလုိပင္္ က်ေနာ္သည္ တည္ၿငိမ္ေန၏။ သူႏွင့္က်ေနာ္ကား မပတ္သက္ေတာ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ သူသည္က်ေနာ္ခ်စ္ေသာ ေဝမဟုတ္ေတာ့၊ က်ေနာ့္ ထံမွ အခြင့္အေရးသုိ႔မဟုတ္
 ေငြေၾကးကုိ ရယူလုိၿပီး သူ႔ကုိုလာ၍ ေပးအပ္အေရာင္းအဝယ္ ျပဳေနသူ မိ္န္းမတဦး၊ သူႏွင့္မိမိသည္ မည္သုိ႔မွ် ပတ္သက္ေတာ့သည္မဟုတ္၊ သူ႔ဖာသာျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္၊ မိမိႏွင့္ မည္သုိ႔မွ် မဆုိင္ေတာ့ဟု က်ေနာ္သည္ ေတြးေတာေန၏။

 “ လာေလ ” ဟုသူက ေခၚလုိက္ျပန္သည္။
က်ေနာ္သည္ စာပြဲမွ ေျဖးေျဖးေလးေလး ထလုိက္ၿပီး အိမ္နိမ့္ကေလး၏ ေလွကားထစ္မ်ားအတုိင္း
 ေလးေလးလံလံ ဆင္းသက္သြားသည္။ ေႏြ၏ ညေနဆည္းဆာသည္ က်ေနာ့္ ငွက္ေပ်ာ ဥယ်ာဥ္
ကေလးျခံဝႏွင့္ျခံေရွ႔ သီတာျမသားအေပၚတြင္ က်ေနသည္။ ငွက္ေပ်ာဥယ်ာဥ္ကေလး၏ အလယ္ အုတ္ခဲနီလမ္းမွ က်ေနာ္ျဖည္းေလးစြာ ေလွ်ာက္သြားေနသည့္ အခုိက္တြင္ ေဝသည္ က်ေနာ့္ကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ေငးေမာၾကည့္ေနသည္။ ေဝ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွ ထာဝစဥ္ေတာက္ပပြင့္လန္းေနတတ္ေသာ အျပဳံးမ်ားမွာ မွိ္န္ေဖ်ာ့လာေနသည္။
က်ေနာ္သည္ ျခံေရွ႔ဝင္းဝ သူ႔ေရွ႔၌ရပ္လုိက္လွ်က္ “ ကုိယ္ေခါင္းေတြ သိပ္မူးေနလုိ႔ေဝ ” ဟု တုိးသက္
ညင္္သာစြာေျပာလုိက္ေလသည္။ သူသည္ ျမင္းလွည္းသမားအကူအညီယူၿပီး ငပိ ငေျခာက္ ျခင္းမ်ားကုိ အိမ္ေရွ႔သုိ႔သယ္ယူေနသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူသည္ ျမင္းလွည္းသမားအား ေငြေပး ေခ်ေနၿပီး

“ မနက္က်ရင္ ေစာေစာလာခဲ့ေနာ္ ဦးေလး၊ ငါးနာရီခဲြ ေလာက္လာခဲ့ပါ ” ဟု ေျပာေနသံမွာ ခ်ိဳလြင္ေန
လ်က္။ ျမင္းလွည္းသည္ ျခံဝမွ သီတာျမသား၏ အေကြ႔ဘက္သို႔ ေမာင္းႏွင္ေျပးသြားသည္။
 ျမင္းခြာသံမ်ားသည္ ျခံေရွ႔၌ႏႈတ္ဆက္ေနသကဲ့သုိ႔ပင္ ေမ႔က်န္ရစ္ ခဲ့ေလသည္။ ေဝသည္ က်ေနာ္ရပ္ေနရာျခံဝ ဘက္သုိ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။ ငါးပိျခင္းမ်ားသယ္ရသျဖင့္ေဝ႔နဖူးျပင္၌ ေခၽြးဥ ကေလးမ်ား
စီရီေနသည္။ သူ႔ကုိယ္မွ ေခၽြး၏ရနံ႔သည္ ထုိအခ်ိန္၌ ျခံဝတြင္စုိထုိင္းလ်က္ ရွိေနသည္။ ထုိအခုိက္အတန္႔ ကေလး၌ က်ေနာ္သည္ ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ သူ႔ကုိ တခါကလိုက္အေခၚ သူစပါးသယ္ေနခဲ့သည္ ကုိအမွတ္ရသြားသည္။ ထုိအခါကလည္း သူ႔ တြင္ဤကဲ့သုိ႔ ေခၽြးဥကေလးမ်ား စုိထုိင္းေနလ်က္ သူ႔ မ်က္ႏွာကေလးမွာ ေခၽြးမ်ားေၾကာင့္ လန္းဆန္းေနသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေဟမန္တြင္ ေဈးေရာင္းေနစဥ္က သူေဈးကုန္မ်ားကုိ ေခၽြးတၿပိဳက္ၿပိဳက္ႏွင့္ သယ္သည္ကုိ အမွတ္ရျပန္သည္။

သူသည္ က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကုိေမာ့္ၾကည့္္ၿပီး “ ကုိကုိေနမေကာင္းလုိ႔လား ” ဟုတုိးတုိးေမးလုိက္သံမွာ
 ေဟမန္တြင္ နာမက်န္းစဥ္က ေမးလုိက္သံႏွင့္ မျခား။
“ ေကာင္းပါတယ္ ေဝ၊ ေခါင္းထဲကနဲနဲမူးတာပါ ” ဟု က်ေနာ္ျပန္ေျပာလုိက္သည္။
လမ္းကေလးထဲတြင္သူသည္ ေဘးခ်င္း ယွဥ္ကပ္လ်က္ အိမ္ဘက္သုိ႔ ေလွ်ာက္သြားသည္။
သူ႔ကုိယ္ကေလးမွာ က်ေနာ့္ ကိုတုိးေဝွ႔ေနသည္။ သူသည္က်ေနာ့္ လက္ကုိ ေသြးစမ္းၾကည့္ရန္ဆုပ္ကုိင္လုိက္သည္။

“ မင္းနဲ႔ကုိယ္နဲ႔ခဲြၾကရေတာ့မယ္ေဝ၊ ကုိယ္ဆုံးျဖတ္ၿပီးၿပီ၊ ျပင္လုိ႔မရေတာ့ဘူး၊ မင္းက မင္းလမ္း မင္းသြား၊ ကုိုယ္လဲ ကုိယ့္လမ္း ကုိသြား၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မင္းနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ခဲြရေတာ့မယ္ဆုိတာေတ့ာ ကုိယ္မေျပာႏုိင္ဘူး ေဝ ” ဟုေျပာလိုက္ လုိေသာဆႏၵေပၚလာသည္။
ထုိသုိ႔ ဖြင့္လွစ္ေျပာလုိက္လွ်င္ အေျခအေနမွာ မထိ္န္းသိမ္းႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေပါက္ကဲြသြားႏုိင္
သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူက ဖက္၍ငိုယိုေတာင္းပန္။ အမွားဝန္ခံလုိက္လွ်င္ က်ေနာ္သည္ဆုံးျဖတ္ခ်က္
အတုိင္း မလုိက္နာႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေပ်ာ့ညံ႔စြာ အရွဳံးေပးပစ္ခ်င္ ေပးပစ္လိမ့္မည္။
မိမိကုိယ္ကုိ စိတ္မခ်၊ မိမိ၏ ေပ်ာ့ည႔ံေသာစိတ္ႏွလုံးသားကုိ စိတ္မခ်ႏုိင္။

“ဒါျဖင့္ ေဝေနာက္တေခါက္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မသြားေသးဘူးကုိကုိ၊ ေတာ္ၾကာကုိကုိတေယာက္ထဲ
 ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနရင္ဒုကၡ၊ ဒီတခါအထည္ကခ်ည့္သုံးရာေက်ာ္ေက်ာ္ ျမတ္တယ္ ကုိကုိ၊ ေတာဘက္
ဆင္းေရာင္းတာ၊ ဒီကေရွ႔ ေတာေတြဖက္မယ္ေဖာက္သည္ ရထားလုိ႔ျမန္ပါဘီ၊ ဟုိမယ္ၾကာလွရင္
သုံးရက္ဘဲ၊ ဟုတ္တယ္ေလာဘကုိ နဲနဲပါးပါးေတာ့ ေလ်ာ့ထားအုံးမွဘဲ၊ ဒီမယ္ ကုိကုိတေယာက္ထဲ ကုိယ့္ ဖာသာခ်က္စား၊ ကုိုယ့္ ဖာသာ အဝတ္ေလွ်ာ္ဖြပ္ေနရတာ ေဝသနားလာဘီ”

ဤစကားမ်ားမွာမူေဝသည္ သူ႔ ေစတနာ အရင္းအတုိင္းေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္ဟု က်ေနာ္္ေတြးေနမိ
သည္။ ေဟမန္တြင္နာမက်န္းစဥ္က ေဝသည္ မိခင္တဦးႏွင့္မျခားေသာ ေမတၱာျဖင့္ ျပဳစုခဲ့သည္ကုိ ျပန္
အမွတ္ရေနသည္။ အေလးအေပါ့ သြားသည့္ကိစၥကပါ မက်န္ေအာင္ သူသည္ ျပဳစုခဲ့သည္ကုိ သတိရၿပီး ရင္ထဲ၌ နာက်င္ေနသည္။

“ မလုိပါဘူး ေဝ၊ ကုိယ္ပင္ပန္းတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေဝ ဒီမယ္ သုံးရက္ေလာက္ ေရာင္းရင္ တင္လာတဲ့
ကုန္ ကုန္မယ္မဟုတ္လား၊ အလုပ္လုပ္စရာ ရွိတာသာလုပ္ပါ၊ ကုိယ္တုိ႔က ညားစ လင္မယားမွ
မဟုတ္ေတာ့တာဘဲ ေဝ ”
“ ကုိကုိတခုခုျဖစ္ေနသလုိဘဲ၊ အရင္တုန္းကေတာ့ ေဝသြားေတာ့မယ္ဆုိရင္ ကုိကိုဘဲ ရက္ေတြေရႊ႔ေရႊ႔ ခုိင္းတယ္ ”
“ ကုိယ္ အမွန္ေျပာတာပါ၊ ကုိယ္တုိ႔အတြက္ အဓိက ထားရမွာက စီးပြားေရးဘဲ မႈတ္လား၊ ေဝေျပာေနက် စကားေလ၊ စီးပြားေရးမရွိရင္ လူလူခ်င္း အႏိွမ္ခံသတၱဝါျဖစ္ေနရတယ္ ဆုိတာ၊ ေဝ႔ မိသားစုကုိ လူအထင္ေသးခံေနရတာ စီးပြားေရး ေၾကာင့္ ဆုိ ေဝ၊ ကုိယ့္အေမက ေဝ႔ကုိ အထင္ေသးတာ စီးပြားေရးေၾကာင့္ဘဲဆုိ”
“ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကုိကုိတခုခုေျပာင္းလဲေနပါဘီ”
“ ဒါေတာ့ကုိယ္မေျပာင္းလဲတတ္တဲ့လူဆုိတာ ကုိယ္တုိ႔ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ေအာင္ ေပါင္းလာခဲ့ပီဘဲ၊
 ေဝ သိပါတယ္” ေဝက က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကို တခုခုရွာေဖြေနသလုိ ၾကည့္ခဲ့ေလသည္။

 ထုိအခ်ိန္တြင္္ တတ္ႏိုင္လွ်င္က်ေနာ္သည္ အခါတုိင္းက အတုိင္းရယ္စရာ တခုခုေျပာၿပီး လြတ္လပ္ ရႊင္လန္းစြာ ရယ္ေမာပစ္ဖို႔ ေကာင္းသည္ဟု ေတြးေန၏။ သုိ႔ေသာ္ ရယ္၍ကား မရႏုိင္ေပ၊ က်ေနာ္သည္
လက္ႏွစ္္ဖက္ျဖင့္ နားထင္ကုိ ႏွိပ္ထားလ်က္ အိမ္ေရွ႔ တန္းလ်ားတြင္ ဝင္ထုိင္လုိက္ရသည္.။
ဤညေနႏွင့္ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ မိမိ၏စိတ္ႏွလုံးဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ မေျပေလွ်ာ့သြားရန္ မည္ကဲ့သုိ႔ ေတာင့္ခံ ထားရပါမည္နည္း။ ဤရက္မ်ား၌ တခုခုျဖစ္ေတာ့မည္ထင္ခဲ့သည္။ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာက အံခဲ
က်ိတ္မွိတ္ထားသမွ်တုိ႔ ရုတ္တရက္ စုျပဳံေပါက္ကဲြသြားမည္ကုိ စုိးရိမ္သည္။ ညအိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္၌ သူ႔ကုိ ေသြးေအးေအးျဖင့္ သတ္ပစ္ခ်င္ သတ္ပစ္မိလိမ့္မည္.။ သို႔မဟုတ္ျပႆနာမ်ားကုိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေျဖရွင္းလုိက္ၿပီး က်ေနာ္သည္ တဖန္စိတ္အား ေလွ်ာ့ျပန္လ်က္ ဤငရဲတြင္း အိမ္ေထာင္ေရး၌ သံသရာျပန္လည္ခ်င္ လည္ေနမည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိေလးရက္ အခ်ိန္မွာ သုိသုိသိပ္သိပ္ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ျဖင့္ပင္ ယခင္ရက္ေပါင္း မ်ားစြာက အတိုင္း အလြန္ညင္သာစြာ ေအးၿငိမ္းစြာျဖင့္္ ကုန္ုဆုံးလုိက္လာေနသည္.။

ထုိေလးရက္တာကာလ၌ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေပါက္ကဲြေတာ့မည္ ကဲ့သို အႀကိမ္ႀကိမ္က်ေနာ္
အရွံဳးေပးေတာ့ မည္ကဲ့သို႔ စိတ္ထဲ၌ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ္လည္း ထိ္န္းသိမ္းထားႏိုင္ခဲ့သည္။ ထုိေလးရက္တာ ကာလ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ က်ေနာ္သည္ စကၠန္႔ႏွင့္ ဖြဲ႔တြက္၍ မွတ္မိေနသည္။
သူ ေျပာခဲ့သည့္စကား၊ သူ႔လႈပ္ရွားမႈ၊ သူျပဳံးလုိ္က္သည့္အျပံဳးမ်ား အားလုံးကုိပင္ စိတ္ထဲ၌ စဲြထင္
မွတ္မိေနသည္ဟု ထင္ရေလသည္။ မေန႕ညေနကမူ က်ေနာ္ ျပတင္းဝတြင္ ရပ္ေနစဥ္၌သူသည္
လူေနေတာ့မည္ မဟုတ္သည့္ ဤအိမ္ကေလး၏ ဧည့္ခန္း ၾကမ္းျပင္ကုိ ဖေယာင္းတုုိက္ေနသည္။ မနက္ဖက္သြားရန္ အတြက္ သူအထည္မ်ား ဝယ္ယူခဲ့ၿပီးလ်က္ ငပ္ိ၊ ငါးေျခာက္မ်ား အားလုံး
 ေရာင္းခ်ခဲ့ၿပီးၿပီ။ သူသည္ တေခါက္ျပန္လာၿပီး ျပန္သြားေတာ့မည္ ဆုိလွ်င္ ရုပ္ရွင္တကား
ၾကည့္ေလ႔ ရွိသည့္အတုိင္း “ဘုိင္စကုပ္ ၾကည့္ရေအာင္ကုိိုကို” ဟု ၾကမ္းတုိက္ေနရာမွ လွမ္းေျပာခဲ့သည္။ က်ေနာ္သည္ ေခါင္းယမ္းခါလုိက္လ်က္ “ကုိယ္ေခါင္းမူးေနတုန္းဘဲ”ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။

 ေဝသည္ ၾကမ္းတုိက္အဝတ္ကို လက္မွကုိင္ၿပီး ျပတင္းဝအနားသုိ႔လာရပ္ေလသည္။အခါတိုင္းကဲ့သို ့ရုပ္ရွင္မျပဘူးဟုဆိုသျဖင့္ သူ ့မ်က္ႏွာမွာ စိတ္ေကာက္မွိဳင္းညိဳ ့သြားသည္။

“ကိုကို တကယ္ေခါင္းမူးေနတာလား ေဝမနက္ျဖန္ကာသြားဘို ့ကားကိုေတာင္ ခ်ိန္းခဲ့ပီးဘီ၊ ဒုကၡဘဲ၊
 ဒါေပမယ့္ ဟိုမွာ ေဖါက္သည္ေပးခဲ့ရမွာဆိုေတာ့ ႏွစ္ရက္ပဲ ေနမွာပါ ကိုကို” ဟုေျပာရင္း သူသည္
က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကို ေမါ့ၾကည့္ေနသည္။ ဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္ ေဝ့မ်က္လံုးမ်ားမွာ ဆည္းဆာေနျခည္ေအာက္တြင္ အရည္ရႊန္းလဲ့ ေတာက္ပေနသည္။
“ေဝ မနက္ျဖန္သြားေတာ့မွာဘဲ၊ ေအးေလ သြားေပါ့”
“မသြားရေသးဘူးလား၊ အဲဒီလိုေတာ့ မေျပာနဲ ့ကြယ္၊ ေဝ သြားခ်င္စိတ္ေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး၊
စိတ္မေျဖာင့္ေတာ့ဘူး၊ ကိုကို ေနခ်င္ေသးရင္ ေနအံုးမယ္ေလ”
“ကို ဘယ္လိုေျပာမိလို ့လဲ ေဝ” သူသည္ က်ေနာ့္ လက္ေမာင္းတဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာကို က်ေနာ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ ထိကပ္ခမန္းတိုးကာ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္ေနသည္။
အတြင္း၌ ဖံုးဖိကြယ္ဝွက္ထားသမွ်ကို ေဝ ေတြ ့ျမင္သြားၿပီဟု ထင္ရသည္။ အလင္းေရာင္ပ်ပ်၌
သူ ့ႏွဳတ္ခမ္းမွာ ပြင့္ဟေနလ်က္ သူ ့ပါးကေလးမွာ နီေထြးေနကာ သူ ့နဖူးျပင္စပ္၌ ဆံညြန္ ့ကေလးမ်ား လွပစြာ က်ေနသည္။ သူသည္ အစဥ္အၿမဲ လွပေနတတ္ေသာ ခ်စ္စဖြယ္အရုပ္ကေလးတခုလို
 ျဖစ္ေနျပန္သည္။

“ကိုကို စကားေျပာတာ တမ်ိဳးျဖစ္ေနဘီေနာ္၊ ကိုကို တခုခု ျဖစ္ေနပါဘီ၊ ေဝ ့ကို ေျပာစမ္းကြယ္၊ ကိုကို ဘာျဖစ္ေနသလဲ ေဝ့ကိုေျပာစမ္း၊ ေဝ အခုလိုသြားလာေနတာ ကိုကိုမႀကိဳက္ေတာ့ဘူးလား၊
ကိုကို မႀကိဳုက္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ေဝ သြားကို မသြားေတာ့ပါဘူး၊ကိုကို အဲဒီလို အံုေႏြးေႏြးႀကီးလုပ္ေနတာ သိတ္ဆိုးတာ၊ ေျပာစရာရွိတာ ဘယ္ေတာ့မွ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတာမွဳတ္ဘူး၊ အခု ေဝ ေပါင္ခဲ့တဲ့ေရႊေတြလဲ အကုန္ျပန္ေရြးပီးဘီ၊ အေမ့အိမ္ေဆာက္နိဳင္ေအာင္လဲ လုပ္ေပးပီးဘီ၊ ေငြ နဲနဲပါးပါးလဲ စုေဆာင္းမိ အေျခတြယ္ထားပီးဘီ၊ အမွန္ေတာ့ ေဝ ကိုကို ့တေယာက္ထဲ ထားရစ္ခဲ့ပီး သြားသာ သြားရတာ သိပ္စိတ္မခ်မ္းသာဘူး၊ ကဲ…ဘယ္လိုလဲ ေျပာေလ”

ထိုအခါ၌သူ ့ကို က်ေနာ့္ရင္ထဲ ခံစားေနရမွဳမ်ား အားလံုးဖြင့္၍ ေျပာခ်င္သည့္ ဆႏၵမ်ားေပၚေပါက္လာေနသည္။ သူ ့ကို ကုန္အေရာင္းအဝယ္မသြားပါႏွင့္ဟု တားလိုုက္ခ်င္၏။သို ့ေသာ္ ထိုစိတ္ထိုဆႏၵတို ့ကို ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ ခ်ိဳးႏိွမ္ပစ္ရေတာ့သည္။ ယခုအခါတြင္မွ ထိုကဲ့သို ့ဆက္လက္ေနထိုင္လ်င္လည္း
 ၿပီးခဲ့ေသာ အမွားအယြင္းတို ့သည္ သူႏွင့္က်ေနာ့္ၾကားဝယ္ ရြံရွာစက္ဆုပ္ဖြယ္ရာမ်ား အျဖစ္ျဖင့္
အစဥ္အၿမဲ ၾကား၌ ျခားေနေတာ့မည္။ ေနာင္အခါ၌ သံသယတို ့ျဖင့္ ထာဝစဥ္ရွဳပ္ေထြး စိတ္မခ်မ္းသာရေသာ အိမ္ေထာင္ေရးတခုသာလ်င္ ျဖစ္ေနေတာ့မည္။ မွားခဲ့ၿပီးေသာ အမွားဆိုသည္မွာ
 ျပန္လွည့္ၾကည့္ အခ်ိန္မွန္သမွ် ေနာက္ျပန္ဆြဲ၍ရနိဳင္သည္မဟုတ္။ စြန္းမိေသာ အမဲကြက္မွာ
စြန္းထင္းေနၿမဲသာ ရွိမည္။ ဤအမဲစက္သည္ အိမ္ေထာင္ေရး၌ အစဥ္သျဖင့္ ရြံရွာဖြယ္ရာအျဖစ္
ထာဝစဥ္ေနာက္ျပန္ ျမင္ေနရလိမ့္မည္။ က်ေနာ္သည္ ေမွာင္ရီရီထဲတြင္ သူ ့လက္ဖဝါးကေလး
တဖက္ကို လွမ္းဆုပ္ကိုင္ၿပီး ျဖစ္ညွစ္လိုုက္မိေလသည္။ ဟိုစဥ္က စပါးသယ္အလုပ္သမေလး
ခင္ေဝ၏လက္မွာ အသားမာဘုမ်ားပင္ျဖစ္ေန၍ ၾကမ္းေထာ္ေနၿပီး ယခု မခင္ေဝ၏ လက္ေခ်ာင္း
 ေသးေသးမွ်င္ကေလးမ်ားသည္ နုညက္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ က်ေနာ့္လက္ဖဝါးျပင္ထဲတြင္
နစ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္ေနသည္။ သူ ့ကိုခိုးေျပးလာသည့္ညက မိုးစက္မိုးမွဳန္မ်ားထဲတြင္ သူ ့လက္ၾကမ္းကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားမိေသာအခါဝယ္ အေတြ ့အာရုံအားျဖင့္ ေႏြးေထြးေနၿပီး ယခုကား
ထိုေႏြးေထြးမွဳ အေတြ ့အာရုံအစား ရင္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္ေဆြးေျမ့ဖြယ္ရာမ်ားသာ ေပၚေပါက္ေနသည္။ သို ့ေသာ္ ထိုညကကဲ့သို ့ေဝ့ အသက္ရွဴသံမ်ားမွာမူ ေမာလ်ေနသည္။

 “ဘယ္လိုလဲ ေျပာေလကိုကို၊ ကိုကို ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟင္၊ ကိုကိုဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲဟင္”ဟု သူ ့
စကားေျပာေနသံသည္ ဤျပတင္းဝ၌ဆြတ္ပ်ံ ့ဖြယ္ရာျဖစ္ေနသည္။ သူ ့မ်ုက္လံုးအိမ္ထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ားျပည့္သိပ္လာေနသည္ကိုပင္ ျမင္ရသည္။

“ကိုယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ေဝ၊ မင္းစိတ္ထင္လို ့ပါ”
“မဟုတ္ဖူး၊ မဟုတ္ပါဘူး ကိုကို ဖြင့္ေျပာစမ္းပါ၊ ေဝ တို ့ၿမိဳင္ႀကီးကိုေရာက္လာရတာ မွားဘီထင္
တယ္၊ သိပ္မွားဘီထင္တယ္”
“ဘယ္မွားမလဲ ၊ ကိုယ္တို ့စီးပြါးေရး ဘယ္ေလာက္တက္ေနပလဲ၊ ေဝ့ အေမ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ျဖစ္သြားရတာ ျမိဳင္ႀကီးကို ေျပာင္းလာရလို ့မို ့လား၊ ကိုယ္ ေခါင္းမူးေနလို ့ပါ၊ေတြ ့ေလရာေတြ ေရွာက္ေတြးမေနစမ္းပါနဲ ့ေဝ”
သူ ့မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွ မ်က္ရည္မ်ား ဖိတ္စင္က်လာေနသည္။ က်ေနာ္သည္ ျပတင္းဝတြင္ နားထင္ကို
လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ႏွိပ္ထားလိုက္သည္။ ဤအခ်ိန္မ်ား ျမန္ျမန္ ကုန္ဆံုးေစခ်င္သည္။ ဤစိတ္ႏွလံုး
 ေၾကကြဲဖြယ္ရာ အခ်ိန္မ်ား ျမန္စြာ ဆံုးခန္းတိုင္ပါေစေတာ့။

ယခုလည္း သူသည္ အိပ္ရာထဲတြင္ “ဒီမ်က္လုံးႀကီး ဖြင့္စမ္းပါ”ဟု တိုးတုိး ေျပာၿပီးရယ္ေနလ်က္။
ထိုရယ္ေမာရႊင္ပ်သံ ကေလးသည္ ဤ အိပ္ခန္းကေလးကုိ သာယာခ်မ္းေျမ့မႈအေပါင္းျဖင့္
ဖုံးလႊမ္းေပးေနသည္္။ သူသည္ပါးခ်င္းထိကပ္ထားရာမွ ခြာလုိက္ျပန္လ်က္ က်ေနာ္႔မ်က္ႏွာေပၚတြင္
 ႏွာတံျဖင့္ မထိတထိ ဖိကပ္ထားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေႏြးေထြးေသာ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ထိကပ္
ထားျပန္သည္။ ယခုလည္းက်ေနာ္သည္ ဆုံးျဖတ္ထားသမွ်ကုိ ပစ္ပယ္လုိက္ၿပီး သူ႔ ကုိအလုံးစုံ
ဖြင့္ေျပာလုိက္ခ်င္သည့္ ဆႏၵမ်ား ရင္ျပင္ထဲတြင္ ျပည့္သိပ္လာေနျပန္သည္။ ထုိဆႏၵမ်ားကုိ ေတာင့္၍
တင္း၍ ရပ္ခံထား၏။ ဤအခ်ိန္ကေလး၌ ခဲြၾကရေတာ့မည္ ဟူေသာ အသိသည္ စိတ္ႏွလုံးကို
ႏႈိးဆြေပးထားေနသည္။ တင္းထားသမွ် စိတ္မ်ားကုိ အဆံုုးစြန္အထိ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရမည္ ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ ဤအခ်ိန္ကေလး၌ သူ႔အသံကုိ မၾကားႏိုင္ေတာ့ေအာင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေန
လုိက္လွ်င္မည္မွ်ေကာင္းမည္နည္း။ ေနာက္ဆုံး၌ တင္းခံေနသမွ်ကုိ ရုတ္တရက္ ေျဖခ်လိုက္ၿပီး
 က်ေနာ္သည္ သူ႔ကုိယ္လုံးက်စ္က်စ္ကေလးကို အတင္းအက်ပ္ဆုံးေပြ႔ဖက္လုိက္ေတာ့သည္။
အရုပ္ကေလးလုိ ဖ်စ္ညစ္ပစ္လုိက္ေလသည္။ ေဝသည္ က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး
 အသက္ရွဳမရေတာ့ေအာင္ပင္ မြန္းက်ပ္ေနသည္။ သူ႔ပါးကုိ အထပ္ထပ္ အျပန္ျပန္၊ အထပ္ထပ္
အျပန္ျပန္ နမ္းပစ္လုိက္သည္။ သူသည္လည္း က်ေနာ္႔ ကုိ အတင္းအက်ပ္ျပန္ဖက္ထားသည္။
 ေဝ႔ အသက္ရွဳသံမွာ ေမာပန္းလာသည္။ လေရာင္ျခည္ထဲတြင္ ေဝ႔မ်က္လုံးမ်ားမွ အရည္လဲ႔
ရႊန္းေတာက္ပလာသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာကေလးမွာ နီေထြးေနသည္။ ထုိအခါတြင္ ဝမ္းနည္း ေဆြးေျမ့စိတ္မ်ားသည္ က်ေနာ္႔တကုိယ္လုံးကုို အစိမ့္စိမ့္ ဝါးမ်ိဳေနသည္။

“ကိုကုိ၊ ကုိကို၊ လႊတ္အုံးကြယ္၊ နဲနဲ ေရွာ့ေပးပါအုံး၊ ေဝမေနတတ္ေတာ့ဘူ၊ အသက္ရွဳလုိ႔လဲ မရေတာ့ဘူး” က်ေနာ္သည္ ျဖည္းျဖည္း ေျဖေလွ်ာ့ လႊတ္လုိက္သည္။ လႈိင္းလိပ္အိေနေသာ သူ႔ဆံပင္မ်ားသည္ က်ေနာ္႔ ပါးျပင္ကုိ ပြတ္တုိက္ေနဆဲ။ သူ႔အသက္ရွဴေငြ႔သည္ က်ေနာ္႔ ပါးျပင္ကုိျဖတ္သန္းေနဆဲ။
 ေႏြးအိေသာ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းသည္ ထိကပ္ထားဆဲ။ သုို႔ေသာ္ ယခုအခါ၌ အာရုံခံစားစိတ္သည္ က်ေနာ့္
 စိတ္ႏွလံုး၌ အလ်င္းမရွိႏုိင္ေတာ့ပါ။ ယခုအခါ၌ ျဖစ္ပ်က္ေနမႈအေပါင္း၊ သူ႔ကုိအလုံးစုံ ဖြင့္လွစ္ ေျပာပစ္လုိက္ေတာ့မည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူႏွင့္ က်ေနာ္သည္ ၿမိဳင္ႀကီးမွလည္းေကာင္း၊ သူႏွင့္ က်ေနာ့္ အသိ
 အေပါင္းအသင္း ရွိသမွ်ေနရာ အေပါငး္မွလည္းေကာင္း၊ ခုိးေျပးသလုိ ထြက္ေျပး သြား ေတာ့မည္။
 ေနာက္ထပ္ဘဝသစ္တခုကို တဖန္ဖန္ဆင္းယူမည္။ ဤအတိတ္၏ အမဲစက္အေပါင္းကုိ ေခ်ဖ်က္
ပစ္ေတာ့မည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ သူ႔ကုိ က်ေနာ္႔ အနားေလးေတာင္ အေဝးထက္ပုိ၍ ခြာခြင့္ျပဳေတာ့မည္
 မဟုတ္။

“ ေဟာ ေလးနာရီေတာင္ ထုိးသြားဘီကုိုကုိ၊ ျမင္းလွည္းေမာင္းလာသံေတာင္ ၾကားေနဘီ” ဟု သူသည္ ေျပာေန၏။
“ထေတာ့ကြယ္၊ ေဝဒီတခါ ဟိုမယ္ ေဖာက္သည္ ေပးခဲ့မယ္။ ျမတ္ခ်င္သမွ်ျမတ္ေပါ့၊ ဟုိမယ္ ႏွစ္ရက္
ဘဲေနၿပီး ျပန္ခဲ့မယ္၊ ကိုကုိနဲ႔ မခဲြခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ကိုကုိနဲ႔ ခဲြေနရတဲ့ရက္ေတြ မနဲေတာ့ဘူးေနာ္၊
 ေဝ သြားေတာင္ မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးကြယ္၊ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာဘဲ၊ ေတာ္ဘီ၊ ဒီတေခါက္ အေမ႔အတြက္လဲ စိတ္ေအးရပီဘဲ၊ အိမ္မယ္ဘဲ မခြာဘဲ အိ္မ္ဆုိင္ကေလး ဖြင့္ပီးေရာင္းေတာ့မယ္၊
 ထေတာ့ကြယ္” သူ႔ဝမ္းနည္းရိပ္ ဝမ္းနည္းေငြ႔ သန္းေနေသာ၊ တုန္ယင္လႈိက္လွဲေနေသာ အသံကေလးမွာ ဤ အိမ္ခန္းကုိ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ေနသကဲ့ပင္။
သူ႔မ်က္ႏွာကေလးတြင္ ဝမ္းနည္းရိပ္မ်ား ရွက္သန္းေနသည္။ ေမတၱာစစ္စစ္တုိ႔၏ အခုိးအရိပ္မ်ားသည္လည္း သူ႔မ်က္လုံးအိမ္ထဲတြင္ ျဖတ္သန္းေနျပန္သည္။ ေဝသည္ သူ႔အလိုလိုပင္ ေနာင္တတရား ရေနၿပီထင္၏။ ယခုလေရာင္ရိပ္ရိပ္ထဲတြင္ ေတြ႔ျမင္ေနသည့္ ေဝ႔ မ်က္ႏွာမွာ စပါးသယ္ အလုပ္သမေလး
မခင္ေဝ၏ မ်က္ႏွာေသာ္လည္းေကာင္း သမီးေလး စပယ္ခုိင္ႏွင့္ ခဲြခြာၿပီး ေဟမန္မွလာခဲ့စဥ္က
 ေဝ၏မ်က္ႏွာကေလးအျဖစ္သုိ႔ လည္းေကာင္း ျပန္၍ ျဖစ္ေနသည္။ ဖြင့္ေျပာေတာ့မည့္ဆဲဆဲ အခ်ိန္၌ပင္ က်ေနာ့္ စိတ္ႏွလုံးထဲတြင္ မ်ိဳသိပ္ထားသည့္ အက်ိတ္အခဲ အစိုင္အခဲမ်ား၊ နာက်ည္းမႈမ်ား ျပန္၍ ေပၚလာေလသည္။ အမဲစက္မ်ားအတြက္ ရ႔ြံရွာစက္ဆုပ္စိတ္အဆိပ္သည္ ထုိအခ်ိ္န္တြင္ က်ေနာ့္ တကုိယ္လုံးကို တဖ်င္းဖ်င္း ရစ္ပတ္ေနသည္။ ေပ်ာ့ညံ႔ေသာ၊ သိမ္ေမြ႔ေသာ၊ မျပတ္သားေသာ၊ အားေလ်ာ့ေသာ က်ေနာ့္စိတ္ အေပါင္းကို ထုိစိတ္တုိ႔သည္ ေဘးသို႔ ျပတ္ေတာင္းစြာ လႊင့္ဖယ္ ထုတ္ပစ္ေလသည္။
ဘယ္မွ် ရြ႔ံရွာဖြယ္ေကာင္းသည့္ ျပစ္မႈနည္း၊ ထုိျပစ္မႈအားက်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္ထားသူအား ဘာေၾကာင့္ မိမိသည္ ဤမွ် ေမတၱာထားေနရသနည္း။ အားလုံးကုိ ရုန္းကန္ ဆန္တက္ၿပီးေနာက္ က်ေနာ္သည္
 ေအးေဆးတည္ၿငိမ္သြားေလသည္။ စိတ္ထဲ၌ အသက္ေသသည္အထိ ေၾကကဲြရသည္ပင္ ျဖစ္ပါေစေတာ့၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အတုိင္း အတိအက် လုိက္နာရမည္။ က်ေနာ္သည္ သူ႔ကို ေနာက္ဆုံးတႀကိမ္ ထပ္၍ ေပြ႔ညွစ္ပစ္လုိက္ၿပီး ေျဖလႊတ္လုိက္လ်က္ စက္ရုပ္တခုကဲ႔သို႔ အိပ္ရာမွ ထလုိက္ေလသည္။

ထုိအခ်ိန္တြင္ ျမင္းလွည္းလည္း အိမ္ျခံေရွ႔ အေပါက္ဝမွ ၾကာပြတ္ရိုက္ၿပီး အခ်က္ေပးေနသည္.။
 ထုိေနာက္အိမ္ထဲမွ အထည္ထုပ္မ်ားကို တင္လိုက္ၿပီး ျမင္းလွည္းသည္ကုန္းေပၚပုိင္းမွ အဆင္း
 အေကြ႔ ဖက္သို႔ ျဖည္းျဖည္း ေႏွးေႏွး ဆင္းသက္သြားေလသည္။ ျမင္းလွည္းထြက္ခြာေနစဥ္တြင္
 က်ေနာ္သည္ ေဟမန္၏နံနက္ဆည္းဆာအလွမ်ားကုိ ျပန္လည္ တမ္းတေနသည္။ ျမစ္ျပင္ထက္ဝယ္
 ႏွင္းမႈန္မ်ား ရစ္ကိန္းေနတတ္သည့္ ေဟမန္။ ယခုၿမိဳင္ႀကီးသည္ မလႈပ္မရွက္ အိပ္ေမာက်ေနဆဲပင္။ ျမင္းလွည္းသည္ ကားဂိတ္ဖက္သုိ႔ ခ်ိဳးေကြ႔ေနလ်က္ ျမင္းခြာသံ တခ်က္ၾကားတုိင္း အိမ္မွ တ
လွမ္းကြာလာေနခဲ့ၿပီကို ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာပင္ က်ေနာ္သည္ ၿငိမ္၍ ေတြးေန၏။
ထုိအခါတြင္ ျမင္းလွည္းကုိ အိမ္ဘက္ ျပန္ေမာင္းႏွင္သြားေစခ်င္ေသာ ဆႏၵကို က်ေနာ္သည္ ပင္ပန္းလွစြာ ေခ်ဖ်က္ေနရသည္။ လြန္ခဲ့သည့္တည၊ သူ႔ကုိ သတ္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့သည့္ တညက သတ္ပစ္မိလွ်င္ ယခုလုိ ျဖစ္ပ်က္ေနမႈျဖင့္ ၾကံဳေတြ႔ရမည္မဟုတ္။ ယခုကား ေဝ႔ ကိုအျခားတပါးေသာ ေယာက်္ား တဦးႏွင့္တဲြယွဥ္ အိပ္စက္ရန္ က်ေနာ္သည္ လုိက္ပို႔ေနလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ ၿမိဳ႔သစ္ကေလးမွ ေဟမန္သုိ႔ ေျပာင္းရန္ ျမင္းလွည္းျဖင့္ထြက္လာခဲ့စဥ္က ျမင္းလွည္းေပၚမွ သူ လိမ့္က်ၿပီး တခါတည္းေသလြန္သြားခဲ့လွ်င္ မည္မွ်ေကာင္းမည္းနည္း။ ထုိစဥ္ကဆုိလွ်င္ သူသည္ အျပစ္ကင္းစင္ေနသည့္ မခင္ေဝသာလွ်င္ ျဖစ္လ်က္ ထုိစဥ္က ေသလမ္းျဖင့္ ခဲြခြာခဲ့ရလွ်င္ ယခုထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သက္သာေပမည္။
 ျမင္းလွည္း ျဖတ္သန္းေနစဥ္ လမ္းေဘး ဓာတ္မီးတုိင္မ်ားမွ အလင္းေရာင္ႏွင့္ ဝင္လုဆဲဆဲမွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့လေရာင္သည္ တဖက္ေဘးမွ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ထင္ဟပ္ေနသည္။ အိပ္ရာမွ ထေျပးလာခဲ့ရသျဖင့္
သူသည္ မျပင္ဆင္ရေသးဘဲ ပကတိရုိးသားျဖဴစင္ေသာအလွမ်ားႏွင့္ မခင္ေဝပင္ ျဖစ္ေနသည္။
သူ႔ထမီမွာ ကပုိကရုုိျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ အိပ္ရာထဲမွ ထလာခဲ့ေသာ တြန္႔ေၾကေနသည့္ အက္်ီကုိ
ဆဲြဆန္႔ေနသည္။ သူ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွ မပီမသအျပဳံးရိပ္ကို ျမင္ေနရသည္။ ဤ အခ်ိန္၌ သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးမ်ားသည္ ျမင္းခြာတခ်က္လွမ္းလုိက္တိုင္း တင္းက်ပ္လာေနသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ က်ေနာ္သည္ မာနအေပါင္းကုိ ေျဖေလ်ာ့လုိက္ၿပီး ျမငး္လွည္းကုိ ေနာ္က္ျပန္၍ ေမာင္းခုိင္း ခ်င္ေသာ ဆႏၵ ေပၚလာေနျပန္သည္။

 “ ေဝဟုိမယ္ႏွစ္ရက္ဘဲ ေနမယ္ေနာ္ကုိုကို။ ေဝမရွိရင္ ကုိကို စားေရးေသာက္ေရး ဒုကၡေရာက္ေနရတာဘဲ၊ စီးပြားေရး ေလာဘတုိက္ေနမိတာ ကုိကို႔ကို ဒုကၡ ေပးသလုိဘဲေနာ္၊ ကုိကိုစားဖို႔
ငါးသေလာက္ေပါင္းယူလာခဲ့မယ္၊ သဘက္ခါျပန္လာမွာ၊ ဟိုကကုန္ မယူလာခဲ့ေတာ့ဘူး၊ ေတာ္ဘီကြယ္၊ ကိုကို နဲနဲပိန္သြားသလားလို႔၊ ေဝမရွိတုန္းမ်ား ဖ်ားေနရင္ဒုကၡ၊ ေဝ႔ကို ကုိကိုသတိမရဘူးလား”

သူတုိးတုိးေျပာလုိက္သံသည္ တင္းခံမာေက်ာေနသမွ် တုိ႔ကုိ ေခ်ဖ်က္ပစ္ေနသလုိျဖစ္ေနသည္။.
“ မရပါဘူး”
“ဘာ ကုိကုိ”
“ေအာ္…. သတိမရပါဘူးေဝ”
“ဟင္…” “ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကုိယ့္ အတြက္ ေနသားတက် ျဖစ္ေနပါၿပီ၊ ေနေနက်ျဖစ္ေနၿပီေဝ၊ ကုိယ္တုိ႔ဟာ ညားစ ဇနီးေမာင္ႏွံမွ မဟုတ္ေတာ့တာဘဲ၊ ၿပီးေတာ့ ေဝ႔ကို ကုိယ္က ဧည့္သည္လုိသေဘာထားေနတယ္၊ ဟုတ္တယ္ေလ၊ အဲဒီလိုမွသေဘာ မထားႏိုင္ရင္လဲ၊ ဒီလုိေနလုိ႔ ဘယ္ရႏိုင္ပါ့မလဲ၊ ေဝ ကသုံးရက္ေလာက္လာေနၿပီး ျပန္သြားလုိက္၊ အခုေနအခါမယ္ ဒါကိုအသစ္အဆန္းလုပ္ေနလုိ႔ မျဖစ္ဖူးေလ၊ အိမ္ေထာင္တခုရဲ႔ အဓိက အက်ဆုံး မ႑ိဳင္ဟာ စီးပြားေရးဘဲမႈတ္လား။ စီးပြားေရးလူအျမင္ တင့္တယ္ေအာင္ ဘယ္နည္းနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ စီးပြားေရးဘဲ လုပ္ရမယ္မႈတ္လား၊ “ဧည့္သည္ ျဖစ္၍၊ အိမ္အုိးပစ္ခြာ၊ မေနသာပါ၊ သူ႔ရြာသူ႔ထံ ျပန္ေပတာဘဲ” ဆုိသလုိေပါ့ေလ” ေဝသည္ သူ႔ကုိယ္ကုိ ပုိ၍ တုိးညြတ္လိုက္ကာ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကုိ ေငးၾကည့္ေနရင္း မ်က္ႏွာမွာ မိႈင္းညိႈ႔လာေနသည္။

 “ ဒါျဖင့္ ျမင္းလွည္းျပန္ေမာင္းခုိင္းေတာ့မယ္ ကိုကုိ” ျမင္းလွည္းသည္ေနာက္ဆုံးတြင္ အေၾကာင္းအရာအေပါင္း၏ အဆုံးသတ္ရာေဒသျဖစ္မည့္ ကားဂိတ္ဖက္သုိ႔ ေကြ႔ခ်ိဳး ဝင္လာေနသည္။ က်ေနာ္သည္ မဟတဟ မပြင့္မလင္း တခ်က္ ရယ္လုိက္၏။ ထုိရယ္သံထဲ၌ ရ႔ြံမုန္းမႈ။ ခါးသီးမႈ၊ စက္ဆုပ္မႈ အေပါင္း
သည္ ျပည့္သိပ္ပါရွိသြားေနသည္။ ထုိအထဲတြင္ ေၾကကဲြြမႈ ဆုိ႔နစ္မႈမ်ားပါ ေရာေႏွာေနျပန္သည္။

“အထူးအဆန္းမဟုတ္ပါဘူးေဝရာ၊ မင္းအခု ရက္ပုိင္းမယ္ ရုဳးမ်ားရုဳးေနသလား” က်ေနာ္သည္
ရယ္သံႏွင့္ဆက္တုိက္ေျပာလုိက္ေလသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ က်ေနာ္သည္ ကားဂိတ္၌ ျမင္းလွည္းေပၚမွ ခုန္ဆင္းလုုိက္ၿပီး ကားလဲွမုိးေပၚသို႔ အထည္ထုပ္မ်ား တင္ေပးေနသည္။ ေဝသည္ ကားေပၚသို႔တက္သြားၿပီး ခရီးသည္မ်ားႏွင့္ေရာေႏွာေနေလသည္။ က်ေနာ္သည္ ႏႈတ္ဆက္ရန္ကားနံေဘးမွ သူရွိရာ
ဘက္သုိ႔ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ေလသည္။ က်ေနာ္သည္ သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး “ ကုိယ္သြားေတာ့မယ္ေဝ”ဟု တုိုးတုိးႏႈတ္ဆက္ေလသည္။ သည္တခါက်ေနာ့္ ႏႈတ္ဆက္သံမွာ အတုိးသက္ဆုံး၊ အညင္သာဆုံးႏွင့္ ေဝ႔အေပၚထားရွိသမွ် ေမတၱာအေပါင္း၏ ႏူးည႔ံသိမ္ေမ႔ြမႈ၊ နက္နဲမႈဲအေပါင္းကို ေဖာ္ျပေနသည္။
“ဟုတ္ကဲ့ ကုိကုိ”ဟု သူ၏ ခ်ိဳျမေသာ ႏႈတ္ဆက္သံမွာ ျပတ္ေတာက္ကုန္ၿပီးသည့္ သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးအေပါင္းကုိ ေနာက္ဆုံးျပန္၍ဆက္ရန္ အားအင္ကုန္ခန္း ႏြမ္းနယ္စြာေျမွာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့စြာ
 ႀကိဳးပမ္းလုိက္မႈတခုကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနသည္။ ဤစကၠန္႔တုိ႔မွာ ေနာက္ဆုံး စကၠန္႔မ်ားျဖစ္၏။
အခုိင္အျမဲတည္ေဆာက္ခဲ့ဘူးသည့္ အိမ္ေထာင္ေရးတခု၏ ေနာက္ဆုံး၏ ေနာက္ဆုံုးအခိ်န္ျဖစ္ေသာ
ဝမ္းနည္းေၾကကဲြဖြယ္ရာ စကၠန္႔မ်ားျဖစ္ေလသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ေဝႏွင့္ ေဝးသြားခဲ့ရပါၿပီ။
သည္တခါ အျဖစ္အပ်က္ကား အိပ္မက္မဟုတ္ေတာ့ပါ။ လမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းလဲသြားေသာ
အိမ္ေထာင္းေရးမွာ ေနာက္ဆုံး၌ အရွိန္ကုိ ျပန္၍ မထိန္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ ၿပိဳကဲြပ်က္စီးသြားခဲ့ေလၿပီ။
 နိဳင္၀င္းေဆြ


Share on Google Plus

About MP4 YoU

ကမၻာသတင္း၊ျမန္မာ့သတင္း ေပါင္းစံုကိုေရာသမေမႊေဖာ္ျပသြားမည့္
MP4 YoU (The Melting Pot For You)