ရွာေဖြသူမ်ား

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒႆနိကေနာက္ဆံုးႏွစ္အတန္းကို တက္ေနခ်ိန္ကပါ။ ဆရာက အဲဒီေန႔က အတန္းထဲကို ေနာက္က်မွ ေရာက္လာတယ္။

“ဆရာေတာင္းပန္တယ္ကြာ … စာသင္ဖို႔လာရင္း ကိစၥေလးတစ္ခုေပၚလာလို႔”

ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဒီေန႔ ဆရာဘာသင္မလဲေပါ့

“အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးနဲ႔တူတယ္။ ဆရာ မင္းတို႔ကို ေတြးစရာတစ္ခုေျပာမယ္” တဲ့

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း အမွန္ေျပာတာ စာသင္တဲ့ဆရာဆိုရင္ သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ ပညာသင္တဲ့ ဆရာဆိုရင္ အရမ္း သေဘာက်တာေၾကာင့္ နားစြင့္ေနၾကတယ္။

အဲဒီေခတ္က Facebook မေပၚေသးဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာက

“Sharing ဆိုတာ ဘာလဲ နားလည္ၾကလား” တဲ့

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္မေျဖပါဘူး။ ဆရာကပဲ အေျဖကို ေျပာသြားတယ္။

“ဆရာဖတ္ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုပါ။ မင္းတို႔ အဲဒီအထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ ဝင္ပါၾကည့္ပါ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ဝင္စားေနၿပီ

“လူတိုင္း မေပ်ာ္ခ်င္တဲ့သူ မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အေပ်ာ္ကို သူ႔အေပ်ာ္ျဖစ္ေအာင္ မွ်ေဝလိုစိတ္ထားတတ္တဲ့သူ ေတာ့ ေလာကႀကီးမွာ အလြန္နည္းတယ္။ လူေတြက အရမ္းတြန္႔တိုတတ္တယ္။ အတၱႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေပ်ာ္ေတြရွိသာေနတာ မေဝမွ်တတ္ၾကဘူး။ မေဝမွ်တတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ကုန္တာေပါ့”

ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဆရာ ဘာကို ဆိုလိုမွန္းမသိဘူး။ ဆရာက

“ဆရာဖတ္ဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုပါ …” တဲ့

တစ္ေန႔မွာ ေက်ာင္းသားေတြ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ မိတ္ဆံုစားပြဲေလးတစ္ခု က်င္းပတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ ဆရာေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို ဘဝအတြက္ ဆံုးမစကားေလးေတြ ေျပာၾကရတယ္။

ပါေမာကၡႀကီးတစ္ေယာက္အလွည့္ေရာက္လာတယ္။

“ဆရာ စကားသိပ္မေျပာတတ္ဘူး” တဲ့

ပါေမာကၡႀကီးက စကားကို အစခ်ီၿပီးေတာ့ အခမ္းအနားဖြင့္စဥ္က မိုးပ်ံပူေဖာင္းေလးေတြကို လႊတ္ထားတာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။

“မင္းတို႔ တစ္ေယာက္ တစ္လံုး ျပန္ကိုင္လိုက္ပါလား”

ေက်ာင္းသားေတြက အခမ္းအနားဖြင့္တုန္းက လႊတ္ထားတဲ့ မိုးပ်ံပူေဖာင္း ႀကိဳးတန္းလန္းေတြကို တစ္ေယာက္ တစ္လံုး ျပန္ကိုင္လိုက္ၾကတယ္။

“ကဲ … ကိုယ္ကိုင္ထားတဲ့ ပူေဖာင္းေတြေပၚမွာ ကိုယ့္နာမည္ေလးေတြ ေရးလိုက္ၾကကြာ”

ေက်ာင္းသားေတြက ေဆာ့ဖ္ပင္ေတြနဲ႔ ပူေဖာင္းေတြေပၚမွာ နာမည္ေတြ ေရးၾကတယ္။

“ကဲလာၾက … ဒီအခန္းထဲကို အဲဒီ ပူေဖာင္းေတြ လာလႊတ္ၾက”

ပါေမာကၡႀကီးကို အခန္းလြတ္ႀကီးတစ္ခန္းက တံခါးႀကီးကိုဖြင့္လိုက္ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ပူေဖာင္းေတြ လာလႊတ္ခိုင္းလိုက္တယ္။

ေက်ာင္းသားေတြက ပူေဖာင္းေတြကို လႊတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ပါေမာကၡႀကီးက အခန္းတံခါးကို ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္

“မင္းတို႔ အားလံုး ခုဆိုရင္ အခ်ိန္ ၅ မိနစ္ရမယ္။ ကိုယ့္နာမည္နဲ႔ ကိုယ့္ပူေဖာင္းကို အားလံုးကိုင္ၿပီး ျပန္ထြက္လာရမယ္”

ပါေမာကၡႀကီးက တံခါးကို ဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ေျပးဝင္သြားၾကတယ္။ အားလံုး ဟိုဆြဲ သည္ဆြဲ။ တိုက္မိလို႔ လဲသူလဲေပါ့။ ၅ မိနစ္ျပည့္သြားၿပီး သူတို႔ ပူေဖာင္းေတြကို ရွာလို႔ မၿပီးေသးဘူး။ ၁၀ မိနစ္လည္း မၿပီးႏိုင္ေသးဘူး။

“ကဲ … အားလံုးေတာ္ၿပီ … ရပ္လိုက္ၾကေတာ့။ မင္းတို႔ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ အလကား အ႐ႈံးသမားေတြ။ ကိုယ့္နာမည္ကို ကိုယ္မွန္ေအာင္ မရွာႏိုင္ၾကဘူး”

ေက်ာင္းသားေတြက မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔

“အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ သိလား။ မင္းတို႔မွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး မွ်ေဝလိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ မရွိၾကလို႔”

ေက်ာင္းသားေတြက တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။

“တကယ္ဆိုရင္ ဝင္လိုက္ကတည္းက ကိုယ္ရတဲ့ ပူေဖာင္းကို ကိုယ္ယူထားၿပီးေတာ့၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ျပန္ၿပီး လဲလိုက္ရင္ ရသားနဲ႔ မင္းတို႔ ဦးတည္ခ်က္က ကိုယ့္နာမည္ေနာက္ကို တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနတာဆိုေတာ့ ဘယ္မွာအခ်ိန္တိုအတြင္း ရေတာ့မွာလဲ”

ေက်ာင္းသားေတြက မ်က္လႊာေလးေတြခ်ထားၾကတယ္။

“ေလာကမွ ဒီအတိုင္းပဲကြ။ လူတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ရွာဖို႔ပဲ သိတယ္။ ကိုယ့္မွာ သူ႔မွာ ရွိတာေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ျပန္ၿပီးေတာ့ မွ်ေဝရမယ္မွန္း မသိၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးက မၿငိမ္းခ်မ္းတာ။ အခ်ိန္ေတြကုန္ၿပီး ဝ႐ုန္းသုန္းကားျဖစ္ေနၾကရတာ”

ပါေမာကၡႀကီးက ေျပာၿပီးေတာ့ အခန္းထဲက ထြက္သြားတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြက သူတို႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ မိုးပ်ံပူေဖာင္းေလးေတြကို ၾကည့္ေနၾကတယ္။

(Ref: Sharing, Sunday Times)

တင္ညြန္႔

၈.၆.၂၀၁၈

Read More

အေမ” ခ်မ္းတယ္ သားရယ္

♦အေမ ခ်မ္းတယ္သား” သားငယ္ငယ္က အေမ့ရင္ခြင္မွာ ေႏြးေထြးစြာ ေမွးစက္ဖူးသလို အခုခ်ိန္မွာ အေမ့အတြက္ ေႏြးေထြးလံုျခံဳမႈရွိတဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခု အေမမရနိုင္ဘူးလား သားရယ္”
♦အေမ အဝတ္ေတြလဲခ်င္ေသးတယ္သား”
သားငယ္ငယ္က အညစ္အေၾကးေတြေပတိုင္း သားအတြက္ ညအိပ္ေရးပ်က္ျပီး လဲေပးခဲ႔တဲ႔ အေမ့ရဲ႕အိပ္ပ်က္ ညေတြမွတ္မိေသးရဲ႕လား သားရယ္…
♦အေမ ဟိုးအေဝးက ရႈခင္းေတြကို ေငးၾကည့္ခ်င္တယ္သား”
သားငယ္ငယ္က သားသြားခ်င္တဲ႔ေနရာေလးေတြ ၾကည့္ခ်င္တဲ႔ ပြဲေစ်းေလးေတြကို အေမခ်ီပို႔ခဲ႔သလို အခုခ်ိန္မွာ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါေတာ့တဲ႔ အေမ့အေပၚ မစာနာနိုင္ေတာ့ဘူးလား သားရယ္”
♦အေမ…..
မသိတဲ႔ ဒီေခတ္နည္းပညာေလးေတြ သိခ်င္တဲ့အခါ အေမ့ကို စိတ္ရွည္ရွည္ရွင္းျပေပးပါသား…
သားငယ္ငယ္က မသိတဲ႔အရာေတြ တတြတ္တြတ္ေမးတိုင္း အေမမျငိဳမျငင္ေျဖခဲ႔ဖူးတာေလးကို သတိတရရွိေပးပါသားရယ္”
♦အေမ့ရဲ႕ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ အေမ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ အေမ့သားကို အေမျမင္ခ်င္ေသးတယ္သားရယ္”
Wai Yan Moe


အမေ” ချမ်းတယ် သားရယ် **
“””””””””””””””””””””””””””””
♦အမေ ချမ်းတယ်သား” သားငယ်ငယ်က အမေ့ရင်ခွင်မှာ နွေးထွေးစွာ မှေးစက်ဖူးသလို အခုချိန်မှာ အမေ့အတွက် နွေးထွေးလုံခြုံမှုရှိတဲ့ နေရာလေးတစ်ခု အမေမရနိုင်ဘူးလား သားရယ်”

♦အမေ အဝတ်တွေလဲချင်သေးတယ်သား”

သားငယ်ငယ်က အညစ်အကြေးတွေပေတိုင်း သားအတွက် ညအိပ်ရေးပျက်ပြီး လဲပေးခဲ့တဲ့ အမေ့ရဲ့အိပ်ပျက် ညတွေမှတ်မိသေးရဲ့လား သားရယ်…

♦အမေ ဟိုးအဝေးက ရှုခင်းတွေကို ငေးကြည့်ချင်တယ်သား”

သားငယ်ငယ်က သားသွားချင်တဲ့နေရာလေးတွေ ကြည့်ချင်တဲ့ ပွဲစျေးလေးတွေကို အမေချီပို့ခဲ့သလို အခုချိန်မှာ စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်မပါတော့တဲ့ အမေ့အပေါ် မစာနာနိုင်တော့ဘူးလား သားရယ်”

♦အမေ…..

မသိတဲ့ ဒီခေတ်နည်းပညာလေးတွေ သိချင်တဲ့အခါ အမေ့ကို စိတ်ရှည်ရှည်ရှင်းပြပေးပါသား…

သားငယ်ငယ်က မသိတဲ့အရာတွေ တတွတ်တွတ်မေးတိုင်း အမေမငြိုမငြင်ဖြေခဲ့ဖူးတာလေးကို သတိတရရှိပေးပါသားရယ်”

♦အမေ့ရဲ့ ဘဝနေဝင်ချိန် အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ အမေ့သားကို အမေမြင်ချင်သေးတယ်သားရယ်”

Wai Yan Moe

Read More

သင့္အေမကို ေလွ်ာ့မတြက္ပါန႔ဲ။

သင့္အေမကို ေလွ်ာ့မတြက္ပါန႔ဲ။
( ၁ မိနစ္ေလာက္ပဲအခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္ေပးပါ။ အရမ္းေကာင္းလို႔ မွ်ေ၀ပါတယ္)
--------------------------------

သင့္ေမေမဟာ သင့္ကို သူ႔ဗိုက္ထဲမွာ ကိုးလလြယ္ခဲ့တယ္။
သူမဟာ ေလးလၾကာေအာင္ ပ်ိဳ႕အန္ခဲ့ရတယ္။
သူမ ေျခေထာက္ေတြ ေဖာေရာင္ခဲ့တယ္။
သူမ အေရျပားေတြ ဆြဲဆန္႔ခံခဲ့ရတယ္.။
သူမ ေလွကားေတြကို အားစိုက္ၿပီး တက္ခဲ့ရတယ္။
သူမ နည္းနည္းလႈပ္တုိင္း အသက္ရွဴမ၀ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
သူမ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတယ္။
သူမ သင့္ကို လူ႕ေလာကထဲေရာက္ေအာင္ ျပင္းထန္တဲ့ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ရုန္းကန္ခဲ့ရတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာ သူမဟာ သင့္ရဲ႕..

သူနာျပဳဆရာမ
စားဖုိမွဴး
အိမ္ေဖာ္
ယာဥ္ေမာင္း
ပရိသတ္
ဆရာမ
သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။

သူမဟာ သင့္အတြက္…

ရုန္းကန္ခဲ့ရတယ္။
ငိုခဲ့ရတယ္။
ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရတယ္။
ဆုေတာင္းခဲ့ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ားစုဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိခင္ေတြကို ျမင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။
မိခင္ေတြကို ဆံုးရွံဳးခဲ့ရသူေတြ၊ မိခင္ေတြကို လံုး၀ျမင္ေတြ႕ခြင့္မရခဲ့တဲ့သူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။

တကယ္လို႔ သင့္မွာ မိခင္တစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္ဆိုရင္
သင္ဟာ အရမ္း ကံေကာင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။

သူမကို ဘယ္ေတာ့မွ တန္ဖိုးေလွ်ာ့မတြက္ပါနဲ႔။

တစ္ေန႔မွာ သင္ဟာ သင့္မွာ မရွိေတာ့တဲ့ သူမကို တမ္းတေနရမွာ မို႔လို႔ပါ။

အေမတုိင္းအတြက္နဲ႔ အေမျဖစ္မယ့္သူတိုင္းအတြက္…

Credit : Original Uploader

Read More

မင္းတုပ္ခ်မထားတဲ့ တံခါး

စေကာ့တလန္နိုင္ငံ ဂလပ္(စ)ဂိုျမိဳ႔မွာေပါ့။ မိန္းမငယ္ေလးတေယာက္ဟာ
ကေန႔ဆယ္ေက်ာ္သက္ အမ်ားစုလိုပဲ အိမ္မွာေနရတာကို စိတ္ဆင္းရဲလာတယ္။ မိဘေတြက ခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္လို႔လည္း ျမင္လာတယ္။ ဘာသာတရားရဲ့ အဆုံးအမေအာက္မွာေနရတာႀကီးကိုလည္း ညည္းေငြ႔လာတယ္။

ဒါနဲ႔ “ေတာ္ၿပီ၊ အေမတို႔နဲ႔ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး ကၽြန္မလက္ေလ်ာ့လိုက္ပါၿပီ၊ ကၽြန္မသြားေတာ့မယ္ ” လုိ႔ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး သကာလ အိမ္ေပၚကဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ အိမ္ေပၚကဆင္းသြာၿပီးရင္ေတာ့ သူဟာ ကမၻာေပၚမွာ အေတာ္ဆုံးမိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္လာမယ္လို႔လည္း ခိုင္ခိုင္မာမာယုံၾကည္ေနတယ္။
ဒါေပမယ့္အိမ္ကဆင္းသြားၿပီးလို႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူအေတာ္စိတ္ဓါတ္က်လာတယ္၊ အလုပ္ကလည္း ရွာလို႔မရနိုင္ဘူး၊ သည္လိုနဲ႔ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ အဲဒီမိန္းကေလးဟာ လမ္းေပၚကိုေရာက္သြားၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကို ေရာင္းစားရတဲ့အထိ အေျခအေန ဆိုးသြားပါေတာ့တယ္။

သည္လိုနဲ႔ ရာသီေတြ အလီလီေျပာင္းသြားတဲ့ေနာက္ အဲဒီကေလးမေလးရဲ့ဖခင္ဟာလည္း တိမ္းပါးသြားသလို ကေလးမေလးရဲ့မိခင္ဟာေလးပဲ အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္လာပါေတာ့တယ္။ ကေလးမကုိယ္တိုင္ဟာလည္း ပ်က္ေနတဲ့ဘဝထဲမွာ ပိုလို႔ပိုလို႔ နစ္မြန္းၿပီးေနေလေတာ့တယ္။

အဲသေလာက္ၾကာတဲ့ နွစ္ေတြအေတာအတြင္း မေအနဲ႔သမီးအၾကားမွာ ဘာအဆက္အသြယ္မွ မရခဲ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့မွ သမီးလုပ္တဲ့သူ ဘဝပ်က္ေနတယ္ဆိုတာ ၾကားသိလိုက္ရတဲ့အခါ အေျခအေနမဲ့ေတြ က်င္လည္က်က္စားရာ ရပ္ကြက္ေတြသြားၿပီး သမီးကိုရွာေဖြၾကည့္ပါေသးတယ္။ အဲဒီရပ္ကြက္မွာရွိတဲ့ မိန္းကေလးမ်ား ကယ္ဆယ္ေရးသာသနာျပဳစခန္းမ်ားကို ဝင္ၿပီးေတာ့ မေအလုပ္တဲ့သူက ရိုးရိုးေလးပဲ ေမတၱာရပ္ခံရွာပါတယ္။

“သည္ဓါတ္ပုံေလးကိုသည္စခန္းမွာ ကပ္ထားခဲ့ပါရေစရွင္” တဲ့ အဲဒီဓါတ္ပုံကေတာ့ ဆံပင္ေတြ တေခါင္းလုံးျဖဴေနၿပီျဖစ္တဲ့ မေအ့ဓါတ္ပုံျဖစ္ၿပီး ဓါတ္ပုံထဲမွာေတာ့ အေမ့မ်က္နွာက ျပဳံးေနပါတယ္။ ဓါတ္ပုံရဲ ႔ေအာက္ေျခမွာေတာ့ လက္ေရးနဲ႔ေရးထားတယ္။ “ေမေမ သမီးကို ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ သမီးရယ္၊ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ပါကြယ္” တဲ့။

လက္လုပ္လက္စားေတြ ၊ ျပန္က်ေတြ၊ အေျခအေနမဲ့ေတြ ေနတဲ့ အဲဒီျမိဳ႔က ရပ္ကြက္တကာရဲ့ အမ်ိဳးသမီးကယ္ဆယ္ေရးသာသနာျပဳစခန္းတိုင္းမွာ အဲဒီ ဓါတ္ပုံကိုေစ့ေအာင္ကပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ လေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ့အထိ ဘာမွ ထူးမလာခဲ့ပါဘူး။ အဲ.. ဒါေပမယ့္ တေန႔မွာေတာ့ ထမင္းဆာလြန္းမက ဆာလာတာနဲ႔ ကယ္ဆယ္ေရးသာသနာျပဳစခန္းတခုထဲသို႔ ေရာက္ခ်လာတယ္။ သာသနာျပဳစခန္းတိုင္းမွာက ထမင္းအလကားေကၽြးေပတာကိုး။ မိန္းကေလးဟာ ပထမေတာ့ သာသနာျပဳစခန္းမ်ားရဲ့ ထုံးစံအတိုင္း တရားေဟာတာ၊ဝတ္ျပဳေနတာေတြကို စိတ္မပါစြာနဲ႔ ထုိင္ေနတယ္။ အဲလိုထုိုင္ေနရင္း စခန္းနံရံမွာ ကပ္ထားတဲ့ ေၾကျငာသင္ပုန္းကို မ်က္စိက အမွတ္မထင္ေရာက္သြားတယ္။ ဓါတ္ပုံကိုသူ ဖ်က္ကနဲ႔ ျမင္လိုက္တယ္။ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ သူ႔စိတ္ထဲမွာ လႈပ္ခတ္သြားၿပီး စဥ္းစားလိုက္မိရပါတယ္။

“အဲဒါ ငါ့အေမမ်ားလား ” လို႔ေပါ့။ ေတြးရင္း ေတြးရင္းနဲ႔ ဝတ္ျပဳပြဲၿပီးေအာင္သူ မေစာင့္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ေနရာကထ ေၾကျငာသင္ပုန္းရွိရာသြာၿပီး အနီးကပ္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ဓါတ္ပုံက သူ႔အေမရဲ့ပုံပါပဲ။
ၿပီးေတာ့လည္း သူဘယ္လိုမွ မလြဲနိုင္တဲ့ သူ႔အေမရဲ့ လက္ေရးနဲ႔ေရးထားတဲ့ စာတန္းေလးက “ ေမေမ သမီးကို ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ သမီးရယ္။ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ပါကြယ္” တဲ့ ။ ဓါတ္ပုံေရွ႔မွာ ရပ္ေနရင္းက မိန္းကေလးဟာ မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြက်လာတယ္၊ မယုံနိုင္ေလာက္ေအာင္လည္း ျဖစ္ေနတယ္။

အခ်ိန္ကအေတာ္လင့္ေနပါၿပီ။ မိုးႀကီးေတာင္ စုပ္စုပ္ခ်ဳပ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးရဲ့ ရင္ထဲမွာ သိပ္ကိုလႈပ္ခတ္လြန္ေနတာမို႔ မိုးခ်ဳပ္ေနတာကိုေတာင္ သတိမထားမိေတာ့ဘဲ သူ႔အိမ္ရွိရာကို ေျခလ်င္ပဲ ေလွ်ာက္သြားလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ မိုးေတာင္လင္းခါနီးေနၿပီ။ သူ႔ရင္ထဲမွာ စိုးရြံ႔မႈေတြ၊ အားငယ္မႈေတြနဲ႔ေပြလီေနတာမို႔ အိမ္တံခါးဝဆီကို မဝ့ံမရဲနဲ႔ေလွ်ာက္လာခဲပါတယ္။

ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမယ္မွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အိမ္တံခါးကို ေခါက္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ တံခါးက အလိုက္သင့္ပြင့္သြားပါတယ္။ မိန္းကေလးဟာ ခ်က္ခ်င္းလုိပဲ ထိတ္လန္႔လုိ႔သြားပါတယ္။ သည္အခ်ိန္ ေဝလီေဝလင္းမွာ တံခါးမႀကီးပြင့္ေနပုံ ေထာက္ရင္ အိမ္ထဲကို သူခိုးမ်ားဝင္သြားသလားဆိုတဲ့အေတြးပါ။

အိမ္ထဲရွိေနတဲ့ အေမ့ကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းစိုးရိမ္သြားမိရတယ္။ ဒါနဲ႔ မိန္းကေလးဟာ သူ႔အေမအိပ္ေနတဲ့ အိပ္ခန္းဆီ အေျပးတပိုင္း ဝင္သြားမိပါတယ္။
အိပ္ရာထဲမွာေတာ့ သူ႔မိခင္ဟာ နွစ္နွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနဆဲပါ။ ကေလးမဟာ မေအလုပ္သူကို လႈပ္နိႈးလိုက္ပါတယ္။ “ ေမေမ… သမီးပါ၊ သမီးပါ။ သမီး အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာပါၿပီ ေမေမရယ္။” မေအလုပ္တဲ့သူခမ်ာမွာေတာ့ သူ႔မ်က္လုံးကို သူမယုံနိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မေအလုပ္သူက သူ႔မ်က္ဝန္းက မ်က္ရည္စေတြသုတ္လိုက္ၿပီး သားအမိနွစ္ေယာက္ဟာ တေယာက္ကိုတေယာက္ ဖက္လိုက္ၾကတယ္။

သမီးလုပ္သူက ခပ္တိုးတိုးေလးေျပာတယ္။ “သမီးျဖင့္ ပ်ာသြားတာပဲ ေမေမရယ္ ၊ အိမ္တခါးႀကီးက ပြင့္ေနေတာ့ အိမ္ထဲ သူခိုးဝင္ေနတယ္ ေအာက္ေမ့လို႔…”
မေအလုပ္သူက ညင္ညင္သာသာ ျပန္ေျပာပါတယ္။

“ မဟုတ္ပါဘူး သမီးရယ္၊ သမီးေလး ဒီအိမ္က ထြက္သြားတဲ့ေန႔ကစၿပီး အဲဒီတံခါးကို ဘယ္တုန္းကမွ မင္းတုပ္ ခ်မထားခဲ့ပါဘူးကြယ္” တဲ့။
Robert Strand ေရးတဲ့ The Unlocked Door ဆိုတဲ့ စာတိုေလးကိုဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုတင္ဆက္လိုက္တာပါ။
ဆရာ အတၱေက်ာ္၏ ဘယ္ဆီကိုမ်ား ဒုန္းစိုင္းသြားေနစာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Read More

အဲဒါ ငါ့အေဖ ( လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္ )

ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က အေဖ ကြ်န္ေတာ့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ အေဖလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔သားအဖ ဆက္ဆံေရးက ေပ်ာ္စရာ၊ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ အခု ကြ်န္ေတာ္ၾကီးလာၿပီးမွ ခပ္မွန္မွန္ ခပ္တန္းတန္း ဆက္ဆံေရး ၿဖစ္သြားတာပါ။

အထူးသၿဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ေရာက္မွ ခုလို အဆင္မေၿပ ၿဖစ္သြားတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က အေဖကားမ၀ယ္ႏိုင္ေသးဘူး။ သံခ်ည္သံေကြး သံပန္း ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေတာ့ရိွၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသြားရင္ အေဖ့ပခံုးေပၚ ခြစီးသြားရတယ္။ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္လြယ္အိတ္ကိုလြယ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ ထမင္းဘူးေလးကို ဆြဲထားေသးတယ္။ အဲဒီရက္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္မေမ့ႏိုင္ဘူး။ သိပ္သေဘာက်တယ္။ အမွန္အတိုင္းေၿပာရရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကားနဲ႔ေက်ာင္းသြားတဲ့ လူေတြကို အားမက်မိဘူး။ အေဖ့ဂုတ္ေပၚခြစီးၿပီး အားလံုးကို အၿမင့္ၾကီးကေန ၾကည့္ရၿမင္ရတာ သေဘာက်တယ္။ ကားေလးေတြကိုလည္း အေဖ့ပခံုးေပၚကေန ကြ်န္ေတာ္ငံု႔ၾကည့္ရတယ္။

အေဖက ဆယ္တန္းမေအာင္ခဲ့ဘူး။ ၇ တန္းအထိပဲေက်ာင္းေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေတာင္ ေတာရြာကအလယ္တန္း ေက်ာင္းမွာ ၇ တန္းေအာင္ၿပီး ဆင္းရဲလုိ႔ ေက်ာင္းဆက္မေနႏိုင္တာနဲ႔ ၾကံဳရာက်ပန္း ရရာအလုပ္ကို လုပ္ရတယ္။ ေနာက္မွ ရန္ကုန္က ဦးေလးတစ္ေယာက္ အဆက္အသြယ္နဲ႔ သံခ်ည္သံေကြးသံပန္းလုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ အလုပ္ရတယ္။ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ လုပ္ငန္းကြ်မ္းက်င္ၿပီး လခေကာင္းေကာင္းရလာတယ္။ အရြယ္ေလးရေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္က အားကိုးရတဲ့ သံခ်ည္သံေကြး၊ သံပန္း သံတံခါးဆရာ ၿဖစ္လာတယ္။

ေငြကေလးစုမိေတာ့ အေဖက ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းခြဲေထာင္တယ္။ အေမနဲ႔အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အေဖက ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းနဲ႔ ၿဖစ္ေနၿပီ။ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို သူ မေအာင္ခဲ့တဲ့ ဆယ္တန္းကို ေအာင္ေစခ်င္တယ္။ သူ မတက္ခဲ့ရတဲ့ တကၠသိုလ္ကို တက္ေစခ်င္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူး ၃ ဘာသာနဲ႔ေအာင္တယ္။ အေဖ၀မ္းသာလြန္းလုိ႔ အိမ္မွာလူေတြကို ဖိတ္ၿပီး ေကြ်းေမြးဧည့္ခံတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း ဆုေတြေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေပ်ာ္တာေပ့ါ။ အဲဒီအထိ အေဖနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ အဆင္ေၿပပါတယ္။

တကၠသိုလ္တက္ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါင္းရသင္းရ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ ႔ မိဘေတြနဲ႔ ေတြ႔ရဆံုရ ေၿပာဆုိ ရေတာ့ အေဖ့ရဲ ႔ ေနပံုထုိင္ပံု၊ ေၿပာပံုဆိုပံုေတြကို အထင္ေသးလာတယ္။

အေဖက အမ်ားအားၿဖင့္ သူ႔အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ေၿပာရဆိုရေတာ့ စကားေၿပာတာ မာတယ္၊ ၾကမ္းတယ္၊ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ သိပ္မရိွဘူး။ ၀တ္တာဆင္တာလည္း အိမ္မွာေရာ အလုပ္ထဲမွာေရာ သံဂေဟ၊ သံခ်ည္ သံေကြး လုပ္ေနရေတာ့ ခပ္ေပေပ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းအ၀တ္ေတြပဲ ၀တ္တယ္။

သားသမီးကို ဆံုးမတာလည္း ထင္ရင္ထင္သလုိ၊ မထင္ရင္မထင္သလုိ ေၿပာတတ္ဆိုတတ္တယ္။ ေစတနာရိွတာ သိေပမယ့္ ဆံုးမပံု စနစ္မက်ဘူးလုိ႔ ထင္တယ္။

ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္မွာ အတန္းတူၿဖစ္တဲ့ ေဇာ္မင္းထက္ အိမ္ လုိက္သြားတဲ့အခါ သူ႔အေဖ ဦးေအာင္ထက္ ေနပံုထိုင္ပံု ေၿပာပံုဆိုပံုကို သိပ္သေဘာက်တယ္။ သူက ဥပေဒဘြဲ႔ရ၊ ခရိုင္တရားသူၾကီး။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း သူ႔သားရဲ ႔ သူငယ္ခ်င္းအၿဖစ္နဲ႔ ခ်စ္ခင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မိဘ အလုပ္အကိုင္ေမးလုိ႔ သံခ်ည္သံေကြး၊ သံပန္း၊ သံတံခါးလုပ္ငန္း လုပ္တာေၿပာေတာ့ ေကာင္းတာေပ့ါ၊ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ကမွ ၾကီးပြားခ်မ္းသာတာ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ပိုင္ခြင့္လည္း ရိွတယ္။ ဘယ္သူ႔မွ ေၾကာက္မေနရဘူး။ ၾကိဳးစားသေလာက္ တိုးတက္ႏိုင္တယ္လုိ႔ ေၿပာတယ္။.

ဒါေပမယ့္ ငယ္တုန္းေတာ့ ပညာကို ၾကိဳးစားသင္ယူဖုိ႔လုိေၾကာင္း၊ ဘြဲ႔တစ္ခုခုရဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အေၾကာင္း ေၿပာပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားလံုးေတြ သံုးတဲ့အသံထြက္ကလည္း သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ ငါ့အေဖလည္း ဒီလုိၿဖစ္ေနရင္ ေကာင္းမွာလုိ႔ မိမိဆႏၵၿဖစ္မိတယ္။

အဲဒီေန႔က အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ မိသားစုအတူစားၾကတဲ့ညေနစာ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ေဇာ္မင္းထက္အေဖအေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးေၿပာဆိုမိတယ္။ အေဖဘာမွ ၿပန္မေၿပာဘူး။

ေနာက္တစ္ေန႔ ေက်ာင္းကုိ အေဖကားနဲ႔လုိက္ပို႔ေတာ့ လမ္းမွာယာဥ္ထိန္းရဲေတြေစာင့္ၿပီး စစ္ေဆးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။

အေဖက “ဟ ဆပ္ပလုိင္းခ်က္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ေနၿပီ” လုိ႔ ေၿပာတယ္။

“အေဖကလည္းဗ်ာ..ဆပ္ပလိုင္းခ်က္ မဟုတ္ပါဘူး… ဆပ္ပရိုက္ခ်က္ ပါလို႔” အဂၤလိပ္လို ပီပီသသေၿပာၿပီး ၿပင္ေပးလုိက္တယ္။

“မင္းကလည္း ငါသင္ေပးလုိ႔ တကၠသိုလ္ေရာက္တာနဲ႔ ၾကီးက်ယ္မေနစမ္းပါနဲ႔၊ လူတုိင္း ဆပ္ပလုိင္းခ်က္လုိ႔ ေၿပာေနၾကတာပဲ.. ဆပ္ပလိုင္းခ်က္ေတာ့ ဘာၿဖစ္လဲ” ကြ်န္ေတာ့္ကို မေက်မနပ္ ၿပန္ေၿပာတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္ခံမလဲ။ “အေဖေၿပာတာ အသံထြက္မွားေနလုိ႔ ၿပင္ေပးတာပဲ.. သူမ်ားၾကားရင္ အေဖ့ကို ရယ္မွာစိုးလုိ႔ ေစတနာနဲ႔ေၿပာတာ၊ ကိုယ္မသိရင္မေၿပာနဲ႔ေပ့ါ” လုိ႔ ၿပန္ေၿပာလုိက္တာေပ့ါ။

ေနာက္တစ္ေန႔ကစၿပီး အေဖကြ်န္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းလုိက္မပို႔ၿဖစ္ေတာ့ဘူး၊ စကားလည္း သိပ္မေၿပာေတာ့ဘူး ကြ်န္ေတာ္ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းသြားပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ကတည္းက အေဖနဲ႔ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ႔ ဆက္ဆံေရးဟာ ခပ္မွန္မွန္ခပ္တန္းတန္း ၿဖစ္သြားပါတယ္။ ေၿပာစရာ ရိွရင္ အေမကတဆင့္ ေၿပာၾကဆုိၾကပါတယ္။

ညီမေလးက ကိုးတန္း၊ ညီမေလးကိုေတာ့ အေဖ ကားနဲ႔ေက်ာင္းပို႔ေက်ာင္းၾကိဳလုပ္ေပးပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အေဖ အဂၤလိပ္လုိ စကားလံုးအမွားေတြ ေၿပာေနတာ အမ်ားၾကီးၾကားေနရတယ္။ ဆစ္ကနယ္မီးတုိ႔၊ ေအာ္ဒီဂ်င္တယ္တုိ႔လုိ ဟာမ်ိဳးေတြေပ့ါ.. ရွက္စရာေကာင္းတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ မေၿပာေတာ့ပါဘူး.. ကိုယ့္ေစတနာကို သူမွ လက္မခံတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားေ႔ရွမွာ ကိုယ့္အေဖက မပီမသ မမွန္ကန္တဲ့ အသံထြက္ေတြနဲ႔ ေၿပာေနေတာ့ ရွက္စရာေကာင္းလုိ႔ စိတ္ပ်က္တာေပ့ါ။

လူၾကီးလူငယ္ရဲ႔ အားၿပိဳင္မႈ၊ ေခတ္ပညာမတတ္တဲ့ အေဖနဲ႔ ေခတ္ပညာတတ္တဲ့ သားသမီးရဲ႔ အားၿပိဳင္မႈလုိ႔ပဲ နားလည္ထားလုိက္ ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ေက်ာင္းစရိတ္၊ သြားစရိတ္ လာစရိတ္၊ စားတာ၊ ၀တ္တာ၊ ကုန္က်တာအားလံုးေတာ့ အေဖကပဲ ေပးေနရတာပါ။ တစ္အိမ္လံုးမွာ စီးပြားေရးဆုိလုိ အေဖတစ္ေယာက္ပဲ ရိွတာကိုး။ ဆည္တဲ့ ကန္သင္းၿဖစ္တဲ့ အေမကေတာ့ အားလံုးအတြက္ စီမံခန္႔ခြဲ သံုးစြဲရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း ပါတာေပ့ါ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ကုန္က်တာက အမ်ားဆံုး ေတာင္ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္။

တစ္ေန႔ေတာ့ ေဇာ္မင္းထက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ၀ါးနက္ေခ်ာင္းရြာ ဘုရားပြဲကို သြားၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ တစ္တန္းတည္း ကြန္ပ်ဴတာတက္ေနတဲ့ ေအာင္မုိးတုိ႔ရြာေပ့ါ။ ေအာင္မုိး အတင္းေခၚလုိ႔ အလည္လုိက္သြားၾကတာ။

ေအာင္မုိးအေဖက လယ္သမား။ လယ္ေတြမ်ားလုိ႔၊ ကြ်ဲေတြ၊ ႏြားေတြလည္း ေၿခာက္ေကာင္ေလာက္ရိွတယ္။ အိမ္က ႏွစ္ထပ္အိမ္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ လယ္သမားအိမ္ဆုိေတာ့ ရႈပ္လုိ႔ေပြလုိ႔။ သူတို႔အိမ္နဲ႔စာရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အိမ္က သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ အဆင့္ရိွ တာေပ့ါ။ ေဇာ္မင္းထက္တုိ႔အိမ္ကေတာ့ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ အသပ္ရပ္ဆံုးနဲ႔အထက္တန္းအက်ဆံုးပဲ။

ဘုရားပြဲထံုးစံအတိုင္း ဧည့္သည္ေတြကလည္းမ်ား၊ စားစရာေတြကလည္း စံုလုိ႔။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ လူရွင္းရာ ေအာင္မုိး အခန္းမွာပဲ ေနၾကတယ္။

ေအာင္မုိးအခန္းမွာ စာၾကည့္စားပြဲနဲ႔၊ ခုတင္နဲ႔၊ စာအုပ္စင္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းလည္း ရိွတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔သံုးေယာက္ စကားေၿပာေနၾကတုန္း ေအာင္မုိးအေဖ၀င္လာတယ္။ ကုလားထိုင္တစ္လံုးမွာ ၀င္ထုိင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔စကားေၿပာတာကို နားေထာင္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေၿပာတဲ့အထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာ ဗိုင္းရပ္စ္၀င္တဲ့ အႏ ၱရာယ္အေၾကာင္း ပရိုဂရမ္ေတြ၊ ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ေတြ ပ်က္ကုန္တဲ့အေၾကာင္း ေၿပာေတာ့ ေအာင္မုိးအေဖက ၀င္ေမးလုိက္တယ္။

“အဲဒီ ဗုိင္းရပ္စ္ ဆိုတာ ပိုးလား” တဲ့။ ေအာင္မုိးက “ပိုးတစ္မ်ိဳးေပ့ါ” လုိ႔ ေၿပာတယ္။ “အဲဒီပိုးေကာင္းက ဘယ္လုိ ေရာက္လာၿပီး ကြ်န္ပ်ဴတာထဲကို ဘယ္အေပါက္က ၀င္တာလဲ..အဲဒီ အေပါက္ကို လံုေအာင္ပိတ္ထားလုိ႔ မရဘူးလား..သူ႔လယ္မွာ သံုးတဲ့ ၾသဘာပိုးသတ္ေဆးသံုးရင္ မရဘူးလား” .. လုိ႔ ေမးတယ္။

႕ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေဇာ္မင္းထက္ ၿပံဳးရံုမကဘူး၊ အသံထြက္ရယ္မိၾကတယ္။ ရယ္မိၿပီးမွ သတိရလုိ႔ ေအာင္မုိးကို ၾကည့္လုိက္ၾကတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ဆုိရင္ “သြားစမ္းပါ.. အေဖကလည္း မသိရင္ မသိသလုိ ေနစမ္းပါ၊ ၀င္မေၿပာစမ္းပါနဲ႔” လုိ႔ ရွက္စိတ္လြန္ၿပီး ေၿပာမိမွာပါ.. တကယ္လည္း ရွက္စရာကိုး…။

ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသစရာ…။ ေအာင္မုိးက မ်က္ႏွာ မပ်က္ဘူး။ ရွက္လည္း မရွက္ဘူး။ သူပါ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ အတူရယ္ၿပီး ..

“အဲဒါ ငါ့အေဖပဲကြ.၊ ေလးတန္းထိပဲ ေက်ာင္းေနဖူးတယ္ ရႊံ႔ထဲဗြက္ထဲ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ရုန္းကန္လယ္လုပ္ၿပီး ငါ့ကုိ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္ေရာက္ေအာင္ ေက်ာင္းထားေပးတယ္.. အဲဒီ ကြန္ပ်ဴတာကလည္း အေဖ ၀ယ္ေပးထားတာေပ့ါ.. ေၿပာ အေဖ.. ဘာမွ မၿဖစ္ဘူး..အေဖထင္တာ ေၿပာလုိ႔ရတယ္.. ေၿပာ..” တဲ့။ အားေတာင္ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ သူ႔ အေဖကလည္း သူ႔သား အားေပးတာ သေဘာက်ၿပီး ၿပံဳးလုိ႔ ရယ္လုိ႔၊ ေမးခ်င္တာေတြကို ေမးခ်င္သလုိ ဆက္ေမးေနတာေပ့ါ။ ေအာင္မုိးက သူ႔အေဖ နားလည္ေအာင္ ရွင္းၿပတယ္.. ေပ်ာ္စရာၾကီး။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ အသိအၿမင္တစ္ခု ၿဖစ္သြားတယ္။ ေအာင္မုိးေၿပာပံုနဲ႔ ေတြးပံုၿမင္ပံုက ရိုးရိုးေလးပါပဲ။ . ေကာင္းလုိက္တာလုိ႔ နားလည္သြားတယ္။ ေအာင္မုိးရဲ ႔ စိတ္ေနသေဘာကိုလည္း ေလးစားမိတယ္။

တကယ္လုိ႔သာ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိသလုိ.. သြားစမ္းပါဗ်ာ.. အေဖကလည္း မသိရင္ မသိသလုိေနစမ္းပါ.. ။ ၀င္မေၿပာစမ္းပါနဲ႔လုိ႔ ေငါက္လုိက္ မာန္လုိက္ရင္ အေဖဘယ္ေလာက္ရွက္ရွာမလဲ။ အခန္းထဲက ထြက္သြားရရင္ ဘယ္ေလာက္စိတ္မေကာင္း ၿဖစ္လုိက္မလဲ။ သူ သင္ေပးလုိ႔ တတ္တဲ့ ပညာနဲ႔ သူ အေငါက္ခံေနရတာေလ။

ကြ်န္ေတာ့္အမွားကို ခ်က္ခ်င္းနားလည္လုိက္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ အေဖေၿပာတဲ့ အမွားေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ေအာင္မုိး အေဖေၿပာတာေလာက္ မဆိုးပါဘူး။ အေဖသင္ေပးလုိ႔ တတ္တဲ့ပညာနဲ႔ အေဖ့ကို အထင္ေသး ေစာ္ကားေနခဲ့မိတာ ကြ်န္ေတာ္စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရတယ္။

“ေတာင္းပန္ပါတယ္ အေဖ..”

စိတ္ထဲမွာတင္ ေၿပာေနမိတာ။ ဒီကေန အိမ္ၿပန္ေရာက္သြားရင္ ကြ်န္ေတာ့္ဆက္ဆံေရးေတြ ေၿပာင္းေတာ့မယ္။ အေဖ့ကို အထင္ေသး အၿမင္ေသး မေၿပာေတာ့ပါဘူး။ အေဖ့ေမတၱာကုိ ၿပန္ရေအာင္ ယူေတာ့မယ္။

အေဖ အဂၤလိပ္အသံထြက္ေတြ မွားေၿပာရင္လည္း..

“ေၿပာ..အေဖ..ဘာမွမၿဖစ္ဘူး.. လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာ ေၿပာ”

ေအာင္မုိးတုိ႔ သားအဖကို လွမ္းၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေၿပာေနမိတာပါ။

လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္

Read More

4 minute human barrier (The Roger Bannister Effect)

တေခတ္ တခါတုန္းက အားကစားပညာရွင္ေတြနဲ႔ သိပံၸပညာရွင္ေတြ အကုန္လံုး လက္ခံထားတာတစ္ခုက လူသားဟာ ၄ မိနစ္နဲ႔ တစ္မိုင္ အကြာအေဝးကို မေျပးႏိုင္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။

ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီၾကာေအာင္ ဘယ္လူသားမွ အဲဒီ စံခ်ိန္ကို မရိုက္ခ်ိဳးႏိုင္ခဲ႔ၾကဘူး။ က်ြမ္းက်င္ပညာရွင္ေတြကလည္း အကယ္၍ ၄ မိနစ္နဲ႔ တစ္မိုင္ကို အေရာက္ေျပးႏိုင္ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ အဲဒီ လူသားရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ဆိုးဆိုးရြားရြား ပ်က္စီးသြားႏိုင္တယ္ ဆိုျပီး သက္ေသ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပခဲ႔ၾကတယ္။ အဲဒီ အတြက္ လူတိုင္းနီးပါးဟာလည္း လူသားဟာ လ ကမာၻကိုသာ အေရာက္သြားရင္ သြားႏိုင္လိမ္႔မယ္။ ၄ မိနစ္အတြင္း တစ္မိုင္ အေရာက္ေျပးဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ တညီတညြတ္ထဲ လက္ခံထားၾကတယ္။

ဒါေပမဲ႔ ၁၉၅၄ ခုနစ္ ေမလ ၆ ရက္ေန႔မွာ ေရာ္ဂ်ာ ဘန္နီစတာ လို႔ေခၚတဲ႔ ေဆးေက်ာင္းသား ေကာင္ေလးဟာ British AAA နဲ႔ Oxford University တို႔ပူေပါင္းက်င္းပတဲ႔ အေျပးျပိဳင္ပြဲမွာ ၃ မိနစ္ ၅၉ စကၠန္႔ နဲ႔ တစ္မိုင္ကို အေရာက္ ေျပးႏိုင္ခဲ႔တယ္။ သူဟာ လူသားေတြ မလုပ္ႏိုင္ေလာက္ဘူး ဆိုတဲ႔ ကိစၥ တစ္ခုကို ေျပာင္းျပန္လွန္ျပခဲ႔တယ္။

ေရာ္ဂ်ာ ဘန္နီစတာ စံခ်ိန္တင္ျပီးလို႔ တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ လူေပါင္း ၂၄ ေယာက္ခန္႔ဟာ သူလိုပဲ ၄ မိနစ္ အတြင္းမွာ ၁ မိုင္ကို အေရာက္ေျပးႏိုင္ခဲ႔ျပီး သူ႔စံခ်ိန္ကို ရိုက္ခ်ိဳးႏိုင္ခဲ႔ၾကတယ္။

သူ႔ မတိုင္ခင္ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီၾကာေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ အလုပ္တစ္ခုကို သူလုပ္ျပျပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ တျခားသူေတြ ဘာေၾကာင္႔ လိုက္လုပ္ႏိုင္ၾကတာလဲ..။

အဲဒါကို 4 minute human barrier လူသားေတြပိုင္းျခားထားတဲ႔ ၄ မိနစ္ တံတိုင္း အရံအတား လို႔လဲ ေခၚၾကပါတယ္။ လူသားေတြ မလုပ္ႏိုင္ေလာက္ဘူး ဆိုတဲ႔ အရာတစ္ခုကို လူသား တစ္ေယာက္က လုပ္ျပ ႏိုင္လိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ က်န္တဲ႔ လူေတြမွာလည္း ငါတို႔ လုပ္ရင္ ျဖစ္ႏိုင္မွာပဲ ဆိုတဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ ရသြားလို႔ပါတဲ႔..။

ေရာ္ဂ်ာ ဘန္နီစတာဟာ ျပိဳင္ပြဲမစတင္ခင္မွာ အေျပးေလ႔က်င္႔ရင္း ခႏၶာကိုယ္အတြက္ ျပင္ဆင္သလို စိတ္ထဲကလည္း အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒီစံခ်ိန္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္တယ္ဆိုျပီး ျမင္ေယာင္ၾကည္႔ ပါတယ္တဲ႔..။

အဲဒီလို သူ႔ကိုယ္သူ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ယံုၾကည္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ လူသားေတြ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ႔ အရာကို ရိုက္ခ်ိဳးဖ်က္ဆီးႏိုင္ခဲ႔တာပါ..။

အခုအခ်ိန္ထိ အားကစားေလာကနဲ႔ သိပၸံပညာေလာကမွာပါ The Roger Bannister Effect
ေရာ္ဂ်ာ ဘန္နီစတာ သက္ေရာက္မွဳ ဆိုတဲ႔ စကားတစ္ခု ေပၚေပါက္လာျပီး ၾကီးစြာေသာ တိုးတက္ထြန္းကားမွဳေတြ ျဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္တဲ႔..။
ေရာ္ဂ်ာ ဘန္နီစတာ ဟာလည္း (Sir) ဆာဘြဲ႔ အပါအဝင္ တျခားဆုေပါင္း မ်ားစြာ ခ်ီးျမွင္႔ ခံခဲ႔ရပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ဘဝမွာလဲ ကိုယ္တစ္ခါမွ မလုပ္ခဲ႔ဘူးရင္ ဒီဟာ ျဖစ္ႏိုင္ပါ႔မလား ဆိုတဲ႔ သံသယေတြ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ အတြက္ ကိုယ္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳတည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔ အရမ္းအေရးၾကီးပါတယ္။

ကိုယ္လုပ္မဲ႔ ကိစၥတစ္ခု အရမ္းခက္ခဲေနရင္ အခု အေပၚက ေျပာခဲ႔တဲ႔ ေရာ္ဂ်ာ ဘန္နီစတာရဲ ႔ အေၾကာင္းေလး သတိရျပီး မိမိတို႔လိုခ်င္တဲ႔ ပန္းတိုင္ အေရာက္လွမ္းႏိုင္ၾကပါေစ။ ။

#ရဲမင္း #စိတ္အဟာရ ရသစာမ်ား
What We Mortals Can Learn From the 4-Minute Mile ကို ဆီေလ်ွာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုပါသည္။

အိေခ်ာပို photo

ျမန္မာမေလးမ်ား photo

 ျမန္မာမေလးမ်ား video

၀တ္မွဳန္ေရႊရည္ Photo

ေမသက္ခိုင္ photo

စိုးျမတ္သူဇာ photo

စႏၵီျမင့္လြင္ photo

ယုသႏၱာတင္ photo

 ခင္၀င့္၀ါ photo

ဝတ္မႈံေရႊရည္ Video

ခင္၀င့္၀ါ video

အိေခ်ာပိုဗီဒီယုိ

လုလုေအာင္ ရဲ့ အမ်ိဳးသား အားတိုးေဆး ေၾကာ္ၿငာ

အပ်ိဳၾကီးျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္း

အမ်ိဳးသမီးအဂၤါကိုု မလုပ္သင့္သည့္အရာမ်ား (က်န္းမာေရးအတြက္အေရးၾကီးပါသည္)

သင့္ရဲ. အမ်ိဳးသားအဂါၤကို လံုးဝမလုပ္သင့္သည့္ အခ်က္ (၁၀) ခ်က္ (ဒါေတြ လုပ္မိရင္ေတာ့ ကိုယ့္ထိုက္နဲ႔ ကုိယ္ကံပါပဲ)

သမီးျဖစ္သူကို လိမ္လည္သြားသူကိုကုိယ္တုိင္ေထာက္လွမ္းခဲ့ေသာမိခင္

စိုးျမတ္နႏၵာ ဖဲဝိုင္းတြင္အဖမ္းခံရ

ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္ေဆးဖက္၀င္

Read More

ပန္းေရာင္ Lamborghini စီးရန္ ဆႏၵျပည့္ခဲ့သူ ကေလးငယ္

Emilia Palmer လို႔အမည္ရတဲ့ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ အသက္ ၈ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလး တစ္ဦးပါ။ ဘယ္သူမွ မျဖစ္တဲ့ အသဲနဲ႔ ဆက္စပ္ ေရာဂါ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ပြားျပီး တမလြန္ကို ခရီးသြားဖို႔ ေသခ်ာေနျပီျဖစ္တဲ့ ကေလး မေလး တစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ သူမရဲ ႔ ေနာက္ဆံုး ဆႏၵ တစ္ခုက ဘာလဲ လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ပန္းေရာင္ Lamborghini ျပိဳင္ကားေပၚမွာ တစ္ပတ္ လိုက္စီးရရင္ ေတာ္ပါျပီတဲ့။

သူ႔ဆႏၵ ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္သူမ်ားကေတာ့ Rays of Sunshine လို႔ အမည္ရတဲ့ ျဗိတိန္အေျခဆိုက္ ပရဟိတ အဖြဲ႔တစ္ခု ျဖစ္ ပါတယ္။ Make A Wish Foundation အဖြဲ႔လိုပဲ ကုမရႏိုင္တဲ့ ေရာဂါ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကြယ္လြန္ေတာ့မယ့္ ကေလးငယ္မ်ားကို ဆႏၵ လိုက္လံ ျဖည့္ဆည္းေပးေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ Rays of Sunshine က ယင္းဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပး ဖို႔အတြက္ ကားတစ္စီး လွဴဒါန္းမွုကို လက္ခံ ရရွိခဲ့ ပါတယ္။ ကားကို ရရွိတုန္းက Lamborghini Aventador အျဖဴေရာင္ပါ။ ဒီေတာ့ ပန္းေရာင္ ျဖစ္ေအာင္ ေဝပ္ေရွာ့ တစ္ခုမွာ ျပန္လည္ ေဆးမွုတ္ ျပင္ဆင္ရပါေသးတယ္။

ျပီးတာနဲ႔ ကေလးငယ္ေလးရဲ ႔ အိမ္ကို သြားျပီး ကားတစ္ပတ္လိုက္စီး ဖို႔ ေခၚခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေငြကုန္ေၾကးက် အကုန္ခံျပီး အလုပ္မရွိ လုပ္ေန တယ္လုိ႔ အခ်ိဳ ႔က စဥ္းစားပါလိမ့္မယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဒီလို အသက္ မေသသင့္ပဲနဲ႔ ေသဆံုးရမယ့္ ကေလးငယ္မ်ား၊ လူသားမ်ားကို ကမၻာက ပိုမိုအာရံုစိုက္လာရန္လည္း ပါဝင္ပါတယ္။ သူတို႔ေလးအတြက္ လုိအပ္ခ်က္က လက္ေဆာင္ပစၥည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္က ေဆးဝါးႏွင့္ ကုသမွု နည္းပညာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို တစ္ကမၻာလံုးက သိရွိလာျပီး စာနာ သနားမွု စိတ္ဓာတ္ အျပည့္နဲ႔ လွဴဒါန္းမွုမ်ား၊ ေျဖေဆး ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္မွု မ်ား ျဖစ္ေပၚ လာေစရန္ ျဖစ္ပါတယ္။

Lamborghini Aventador ပန္းေရာင္ေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ကေလးရဲ ႔ ဟန္ပန္အမူအရာမ်ားကို ေအာက္ပါ ဗီဒီယိုမွာ ေလ့လာ ႏိုင္ပါတယ္။
.
http://youtu.be/G2XqNMuY0qY

ေအာင္ခမ္း ( ရိုးရာေလး )

http://www.yoyarlay.com/international-news/europe/38652-lamborghini-pink-is-for-girl

Read More